SportBrio

Author: Γιώργος Ρεσβάνης

  • Η πρώτη φορά του Ολυμπιακού στο Πρωταθλητριών

    Η πρώτη φορά του Ολυμπιακού στο Πρωταθλητριών

    Το φιλικό που διεξήχθη μεταξύ Ολυμπιακού και Μίλαν στο Τορόντο  θα μπορούσε να χαρακτηριστεί “ιστορικό” για την ομάδα του Πειραιά ,καθώς , η ιταλική ομάδα ήταν η πρώτη γεύση που πήρε ο Ολυμπιακός στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (σημερινό Champions league). (έκτοτε οι δύο ομάδες δεν βρέθηκαν ποτέ αντίπαλοι)

    Πίσω στο 1959 λοιπόν και η ομάδα που τότε είχε πρωτοχαρακτηριστεί “θρύλος” (έχοντας κατακτήσει σχεδόν όλα τα πρωταθλήματα της δεκαετίας του ’50), με παίκτες-σύμβολα (Θεοδωρίδης, Παπάζογλου, Σιδέρης, Υφαντής και σία), αντιμετωπίζει τη μεγάλη Μίλαν (των Μαλντίνι, Αλταφίνι ,Οκέτα, Ντανόβα) η οποία τη σεζόν 1957-58 είχε παίξει στον τελικό του Πρωταθλητριών, χάνοντας από την Ρεάλ Μαδρίτης με 3-2. Οι αγώνες ήταν διπλοί,με τον πρώτο να γίνεται στο Φάληρο στις 13 Σεπτεμβρίου 1959 και ο Ολυμπιακός, κόντρα σε όλα τα προγνώστικα, κατάφερε να πάρει ισοπαλία 2-2 ενώ και στην Ιταλία πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση χάνοντας τελικά με 3-1 και μένοντας εκτός συνέχειας..

    Στα αξιοσημείωτα του αγώνα που έγινε στο Φάληρο ήταν 1)τα 21000 εισιτήρια που κόπηκαν και απέφεραν καθαρά κέρδη 650.000 δραχμές στον Ολυμπιακό 2) η επίσκεψη 3 ποδοσφαιριστών του ΠΑΟ στο ξενοδοχείο που έμενε η αποστολή του Ολυμπιακού (Λινοξυλάκης, Νεμπίδης, Αγγελόπουλος) για να ευχηθούν καλή τύχη και 3) ότι από τα μεγάφωνα του σταδίου παίχτηκε 32 φορές ο ύμνος της ομάδας πριν αρχίσει το ματς (το οποίο άρχισε στις 4.30 το μεσημέρι επειδή τότε δεν υπήρχαν προβολείς…).
    \nhttp://youtu.be/O76Sbs4CjDw
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=8ubKodrl4CQ

  • Ο Εκτελεστής Βάλτερς απ’τη Σοβιετική και ο άπειρος Ντίβατς…

    Ο Εκτελεστής Βάλτερς απ’τη Σοβιετική και ο άπειρος Ντίβατς…

    Σαν σήμερα, πριν από 28 χρόνια (17 Ιουλίου 1986), έγινε ίσως ο συναρπαστικότερος ημιτελικός Μουντομπάσκετ που έχουμε δει ποτέ, ανάμεσα σε 2 παραδοσιακά “μεγαθήρια”, τη Σοβιετική Ένωση και τη Γιουγκοσλαβία. Ένας γαλαξίας αστέρων βρέθηκε στο παρκέ για να δώσει μια ακόμα μάχη με έπαθλο τον τελικό όπου περίμεναν οι Αμερικανοί (τότε η Αμερική έπαιζε με κολλεγιόπαιδα).

    Το ματς ήταν συναρπαστικό από την αρχή έως το τέλος με μόνο μελανό σημείο τη μεροληπτική διαιτησία υπέρ των Γιουγκοσλάβων (άλλωστε αφεντικό της ΦΙΜΠΑ ήταν τότε ο συμπατριώτης τους Στάνκοβιτς) και την ανοχή σε πολλές προκλήσεις από τον “συγχωρεμένο”  Ντράζεν Πέτροβιτς. Το σκορ είχε φτάσει στο 85-76 υπέρ των “πλάβι” 2 λεπτά πριν το τέλος και όλα έδειχναν ότι είχαν κριθεί. Τότε όμως συνέβησαν πράγματα που έμειναν χαραγμένα στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ. Η Σοβιετική Ένωση με 2 τρίποντα του Βάλτερς και 1 του Σαμπόνις ισοφάρισε σε 85-85 και έστειλε το ματς στην παράταση, στην οποία, έχοντας τη ψυχολογία με το μέρος της, επικράτησε με 91-90. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ το σκορ ήταν 85-82 με 17 δευτερόλεπτα για το τέλος, οι Γιουγκοσλάβοι είχαν την μπάλα στην κατοχή τους και το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να την κρατήσουν και να μην την χάσουν από λάθος ή κλέψιμο (τότε οι ομάδες είχαν σε κάθε φάουλ που γινόταν εκτός σουτ την επιλογή για “μία συν μία” ή την επαναφορά από πλάγια γραμμή). Το λάθος όμως έγινε από τον τότε άπειρο Ντίβατς, ο οποίος υπέπεσε σε νταμπλ-ντριμπλ και έδωσε ευκαιρία στους Σοβιετικούς να ισοφαρίσουν ακριβώς με τη λήξη. (όλη η παραπάνω δράση 1.05.50-1.09.40). Στον τελικό οι Σοβιετικοί ηττήθηκαν από τους Αμερικάνους, αλλά ο ημιτελικός “σημάδεψε” εκείνο το Μουντομπάσκετ που έγινε στην Ισπανία.

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=b6-ijqR1hTk
     

  • Το τέλος του one man show…(και όχι του Μέσι)

    Το τέλος του one man show…(και όχι του Μέσι)

    Η ήττα της Αργεντινής στον τελικό του Μουντιάλ στεναχώρησε πάρα πολύ τον φτωχό πλην τίμιο λαό της, ο οποίος περίμενε μια χαρά απέναντι στην, “πλούσια” από κάθε άποψη, Γερμανία. Ταυτόχρονα όμως, ήταν άλλη μια χαμένη ευκαιρία για τον Μέσι να αγγίξει λίγο τον μύθο του Μαραντόνα. (και εννοώ στην προσφορά του στην Εθνική για να μην παρεξηγηθώ)

    Στη δεύτερη συμμετοχή του σε Μουντιάλ, το μεγάλο αστέρι της Αργεντινής (και για πολλούς κορυφαίο στον πλανήτη) ξεκίνησε πολύ δυνατά και στη φάση των ομίλων πήρε μια μέτρια Αργεντινή “από το χέρι” και την οδήγησε στα νοκ-άουτ παιχνίδια με 4 γκολ σε 3 αγώνες (με Βοσνία, Ιράν και Νιγηρία). Πολλοί βιάστηκαν πάλι να χαρακτηρίσουν την Αργεντινή “ομάδα του Μέσι” (θυμίζουμε ότι στο Μουντιάλ του 2010 δεν είχε καν σκοράρει). Όλο αυτό το “πανηγύρι”, σταδιακά φόρτωσε πάλι με άγχος τον Μέσι, ο οποίος άρχισε να αισθάνεται ότι κανένα λάθος του δε θα συγχωρείται…

    Εδώ λοιπόν θα ήθελα να επισημάνω ότι, κατά την άποψή μου, όποιος και να είσαι, όσα και αν έχεις καταφέρει, είναι αδύνατον να νιώθεις ότι κουβαλάς την αγωνία και τον πόθο ενός ολόκληρου λαού για διάκριση. Ακόμα και αν είσαι ο Μέσι. Το άγχος του τελευταίου φάνηκε να μεταφέρεται σε όλη την Αργεντινή, η οποία όμως κατάφερνε να κερδίζει έστω και οριακά (στο γκολ Ελβετία, Βέλγιο και στα πέναλτυ την Ολλανδία) χωρίς ο Μέσι να πιάνει καμιά σπουδαία απόδοση.

    Και ήρθε η μέρα του τελικού. Ενός τελικού που άπαντες, ίσως, θα περίμεναν από τον Μέσι να νικήσει μόνος του τα “ρομπότ” της Γερμανίας. Το αποτέλεσμα τους διέψευσε. Ο Αργεντίνος “μάγος” προσπάθησε, έφτασε στα όρια του (μέχρι και εμετό έκανε από το άγχος) αλλά δεν ήταν δυνατόν να καταφέρει να μην λυγίσει από το βάρος της ευθύνης που σίγουρα ένιωθε. Ας προσθέσουμε και την κούραση η οποία πολλαπλασιάζεται από το άγχος και ίσως θα καταλάβουμε ότι στο ποδόσφαιρο η ευθύνη πρέπει να μοιράζεται σε όλους και όχι να “τα ακούει” μόνο ένας. Αυτό έκαναν άλλωστε και οι Γερμανοί και είδαμε τα αποτελέσματα. Η εποχή του one-man show δυστυχώς έχει περάσει. Α και κάτι ακόμα… Μαραντόνα γεννιέσαι δεν γίνεσαι..

     
     

    Γιώργος Ρεσβάνης
    \ngresvanis@sportbrio.gr

  • Τα “ρομπότ” από τη Γερμανία και ο ακούραστος Κλόζε…

    Τα “ρομπότ” από τη Γερμανία και ο ακούραστος Κλόζε…

    Τελείωσε λοιπόν το Μουντιάλ… Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση που μας “καθήλωσε” στις τηλεοράσεις μας επί ένα μήνα και έλαβε χώρα στην “πρωτεύουσα του ποδοσφαίρου”, τη Βραζιλία, ανέδειξε πρωταθλήτρια τη Γερμανία (μετά από 24 χρόνια και απέναντι στην ίδια αντίπαλο,την Αργεντινή). Το τελευταίο ερώτημα που μένει να απαντηθεί λοιπόν είναι αν τα “πάντσερ” άξιζαν να φτάσουν εκεί και να δουν το άγαλμα του Ιησού στο Ρίο φωταγωγημένο με τα χρώματα της χώρας τους (ύψιστη τιμή, μεγαλύτερη ακόμα και από το να σηκώνεις την ίδια την κούπα).

    Δε χρειάζεται πολύ σκέψη για την απάντηση η οποία είναι ένα μεγαλοπρεπέστατο ΝΑΙ. Οι Γερμανοί, έχοντας σαν έμβλημά τους τη “ρομποτική” πειθαρχία (είναι στο DNA τους σαν λαός γενικά) και όντας “ζυμωμένοι” από τις αποτυχίες τους σε προηγούμενα τουρνουά στα οποία ήταν φαβoρί (έκαναν ισάριθμες ήττες σε ημιτελικούς στο Μουντιάλ του 2010 και το EURO του 2012 από τους Ιταλούς), δυνάμωσαν και κατάφεραν να επαναφέρουν το ρητό “παίζουν 11 εναντίον 11 και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί”. Το κυριότερο συστατικό της επιτυχίας τους, πέρα από το ταλέντο τους, ήταν η ομαδικότητα που επέδειξαν και οι ξεκάθαροι ρόλοι που είχαν ο καθένας στο γήπεδο. Όσο και να ψάξουμε δε μπορούμε να βρούμε κάποιον που να υστέρησε στο κομμάτι που του αναλογούσε. Σε μερικά ματς ήταν ισοπεδωτικοί (4-0 με Πορτογαλία και το ιστορικό 7-1 με Βραζιλία), σε άλλα πήραν αυτό που ήθελαν παίζοντας όσο χρειάζεται (2-2 με Γκάνα και 2-1 με Αλγερία) ενώ υπήρχαν και αγώνες που όταν χρειάστηκε έδειξαν το “μέταλλό” τους (με Γαλλία στους 8). Όταν άλλωστε δίνεις 7 ματς σε ένα μήνα δεν είναι δυνατόν σε όλα να είσαι ισοπεδωτικός, αλλά να είσαι όταν πρέπει και όπου πρέπει ουσιαστικός (κάτι που για άλλη μια φορά δεν κατάφερε η Ολλανδία). Τέλος, με τη κατάκτηση αυτού του Μουντιάλ, η Γερμανία έφτασε σε αριθμό την Ιταλία (4) και δείχνει ικανή να φτάσει και τη Βραζιλία(5 κατακτήσεις) στην επόμενη διοργάνωση.

    Πριν κλείσει το κείμενο να εκφράσουμε το θαυμασμό μας για τον “γερόλυκο”  Μίροσλαβ Κλόζε, ο οποίος στα 38 του, είχε ουσιαστική προσφορά στο κατόρθωμα της Γερμανίας και κατάφερε να γίνει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Μουντιάλ. Ακούραστος, δυνατός και με μεγάλη ψυχή, αποχαιρέτησε την Εθνική Γερμανίας μετά από 4 Μουντιάλ και εισέπραξε ένα τεράστιο χειροκρότημα από όλο το Μαρακανά.

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=iK_GBC7APrk

  • 2004-2014. Εθνική-Ελληνικό Ποδόσφαιρο: Βίοι Αντίθετοι…

    2004-2014. Εθνική-Ελληνικό Ποδόσφαιρο: Βίοι Αντίθετοι…

    10 χρόνια πέρασαν λοιπόν… 10 χρόνια από τον μεγαλύτερο θρίαμβο του ελληνικού ποδοσφαίρου και ίσως τη μεγαλύτερη έκπληξη στην παγκόσμια ιστορία του αθλήματος. 10 χρόνια πέρασαν από εκείνες τις μαγικές βραδιές που μας χάρισε η Εθνική μας στα γήπεδα της Πορτογαλίας, βγάζοντάς μας στους δρόμους ξανά και ξανά. Ήταν αναμφισβήτητα το “καλοκαίρι της Ελλάδας” (το οποίο ολοκληρώθηκε με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων).Τ ο πώς η Εθνική μας έφτασε στο θρίαμβο έχει γραφτεί χιλιάδες φορές. Σκοπός του άρθρου αυτού ,όμως, είναι να δούμε αν αυτή η δεκαετία που μεσολάβησε “απέφερε καρπούς” για το ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα, αλλά και για την ίδια την Εθνική.

    Όσον αφορά το πρώτο κομμάτι, δυστυχώς, ο απολογισμός δεν ήταν θετικός… Χρόνο με το χρόνο παρατηρείται από τον μέσο φίλαθλο Έλληνα μια δυσπιστία και μια αυξανόμενη απαξίωση για το ελληνικό πρωτάθλημα. Κακό θέαμα, σκάνδαλα για στημένους αγώνες, άδεια γήπεδα είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία τα οποία, μετά το 2004, αυξήθηκαν. Η κρίση επίσης, η οποία ξέσπασε από το 2009, επιδείνωσε αυτή τη κατάσταση, και πλέον πολλές ομάδες δε μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τη βασική άδεια συμμετοχής στο πρωτάθλημα, πράγμα που ακόμα και εν καιρώ κρίσης δε θα είχε συμβεί αν οι ίδιες είχαν πιο γερά θεμέλια. Επίσης, παρατηρείται ολοένα και περισσότερο έλλειψη ανταγωνισμού και πρωτάθλημα 3 ταχυτήτων (μια ή δυο ομάδες διεκδικούν πρωτάθλημα, 3-4 έξοδο στην Ευρώπη και οι υπόλοιπες μάχονται να μείνουν στη κατηγορία) κάτι που πάντα υπήρχε, αλλά πλέον η “ψαλίδα” έχει μεγαλώσει τόσο πολύ και αυτό οδηγεί τον μέσο φίλαθλο σε σταδιακή αποχώρηση από τα γήπεδα. Υπάρχουν βέβαια και κάποια θετικά μέσα σε αυτή τη δεκαετία, όπως η (έστω και αναγκαστικά λόγω κρίσης) εμπιστοσύνη πολλών ομάδων σε νεαρούς Έλληνες παίκτες και η ανάδειξη κάποιων ομάδων της επαρχίας, οι οποίες στηρίζονται στη δίψα τους να αφήσουν κάτι στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

    Για την Εθνική τώρα μπορούμε να πούμε τα εντελώς αντίθετα. Μετά το 2004, ακολούθησαν 5 συμμετοχές σε τελικές φάσεις ποδοσφαιρικών τουρνουά (3 EURO και 2 Μουντιάλ, απουσίασε μόνο από το Μουντιάλ του 2006) ενώ μέχρι τότε, σε όλη της την ιστορία είχε μόνο 2 (Μουντιάλ 1994 και EURO 1980) χωρίς να πετύχει καν νίκη. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι αυτή η ομάδα έχει χαράξει τον δικό της δρόμο, μακρυά από την γενικότερη νοοτροπία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πλέον, ο κάθε αθλητής την σέβεται και θέλει να αγωνιστεί σε αυτήν. Ο σεβασμός αυτός ενισχύεται και από ξένες ομάδες οι οποίες πλέον, ξέρουν ότι έχουν να κάνουν με μια σκληροτράχηλη ομάδα που μπορεί από παιχνίδι  σε παιχνίδι και από διοργάνωση σε διοργάνωση να παρουσιάζεται βελτιωμένη και με νέα στοιχεία στο παιχνίδι της. Επίσης, η αγάπη των Ελλήνων για την Εθνική έχει αυξηθεί καθώς την θεωρούν πλέον ως μια ομάδα ικανή για μεγάλα πράγματα!

    Από όλα τα παραπάνω λοιπόν γίνεται κατανοητό ότι εφόσον το παράδειγμα της Εθνικής το ακολουθήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο συλλόγων, τότε το ένα θα φέρει το άλλο και είναι σίγουρο ότι και οι σύλλογοι θα μπορέσουν να κάνουν το κόσμο να γυρίσει στα γήπεδα. Εύκολο δεν είναι αλλά έστω και αργά ,μακάρι να αλλάξουν κάποια πράγματα ώστε να μη περιμένουμε μόνο τα καλοκαίρια για να πάρουμε κάποια χαρά από την Εθνική μας…

    Γιώργος Ρεσβάνης\ngresvanis@sportbrio.gr
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=wZDHLltOeVc

  • Ο ξενέρωτος Γερμανός…

    Ο ξενέρωτος Γερμανός…

    Το είδαμε και αυτό… Απαγόρευση πανηγυρισμών στους δρόμους! Έτσι αποφάσισε η δικαιοσύνη για μια μικρή συνοικία του Βερολίνου(Νόικολν), κάτοικος της οποίας προσέφυγε στα δικαστήρια επειδή είχε ενοχληθεί από τον θόρυβο των πανηγυριών μετά τον αγώνα της Γερμανίας με τη Γκάνα. Πλέον, με δικαστική απόφαση μέχρι τη λήξη του Μουντιάλ, σε αυτό το μέρος οι πανηγυρισμοί θα γίνονται μόνο εντός σπιτιών και με τα παράθυρα κλειστά για να μη δημιουργείται ηχορύπανση. H Γερμανία βρίσκεται ήδη στα ημιτελικά κι έχει μια πολύ καλή ευκαιρία για πρόκριση στον τελικό κόντρα στους Βραζιλιάνους που μπορεί να έχουν την τεράστια αβάντα της έδρας, όμως δε θα έχουν στη διάθεσή τους το μεγάλο τους αστέρι το Νεϊμάρ και τον Τιάγκο Κόστα. Φανταστείτε να το σηκώσει…

     

     

  • Όταν ο “θεός” Μάικλ Τζόρνταν δάκρυσε…

    Όταν ο “θεός” Μάικλ Τζόρνταν δάκρυσε…

    Το 1996, στους τελικούς του NBA αναμετρήθηκαν οι φοβεροί Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν (εκείνη την χρονιά έκαναν ρεκόρ νικών με 72-10(!) στη κανονική σεζόν) με τους Σηάτλ Σουπερσόνικς του Σων Κεμπ. Η σειρά κρίθηκε, μετά από 6 αγώνες, υπέρ των Μπουλς, οι οποίοι επικράτησαν με 4-2 νίκες και πήραν το πρώτο πρωτάθλημα από τη στιγμή που ο Τζόρνταν επέστρεψε (είχε αποσυρθεί προσωρινά το 1993 λόγω του θανάτου του πατέρα του από ληστές, θέλοντας να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπέιζμπολ και να εκπληρώσει έτσι την επιθυμία που είχε ο συγχωρεμένος να τον δει σε αυτό το σπορ).

    Η μέρα του 6ου τελικού που έγινε στο Σικάγο, συνέπεσε με τη μέρα “γιορτής του πατέρα”. Αυτό φόρτισε συναισθηματικά τον Μάικλ Τζόρνταν, ο οποίος, με το που τελείωσε το ματς, έπεσε στο έδαφος και ξέσπασε σε κλάματα αφού θυμήθηκε τον συγχωρεμένο γονέα του. Στη συνέχεια πήγε στα αποδυτήρια όπου συνέχισε αυτήν την προσωπική του στιγμή με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, έχοντας τη μπάλα του τελικού αγκαλιά. Ήταν μια από τις πιο έντονες στιγμές στην ιστορία του NBA και σίγουρα η πιο δυνατή για τον “θεό” του μπάσκετ…!!
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=GG5xXWHyq9g

  • Λίγο ακόμα να σηκωθούμε….Εθνική μας…

    Λίγο ακόμα να σηκωθούμε….Εθνική μας…

    Το όνειρο έλαβε τέλος λοιπόν… Ατυχία, απειρία σε καταστάσεις πέναλτι και ένας φοβερός Κοσταρικανός τερματοφύλακας, “έσβησαν” τα όνειρα της Εθνικής μας για 8άδα. Είναι σκληρό πολύ να χάνεται έτσι μια πρόκριση. Προσωπικά, ακόμα να χωνέψω το ότι αυτή η ομάδα, η οποία από ένα σημείο και μετά “πάτησε” την αντίπαλό της (και ας είχε αριθμητική υπεροχή, άλλωστε και η Ιαπωνία έπαιξε με παίκτη παραπάνω και την “εξαφανίσαμε”), δε θα συνεχίσει να μας βγάζει στους δρόμους για φέτος. Παρ’όλη τη πίκρα μου όμως θα πω κάποια πράγματα που για μένα αποτελούν την ουσία αυτής της (όπως και να το κάνουμε) μεγάλης επιτυχίας.

    Καταρχάς για μένα, αυτή η ομάδα έδειξε ότι πέρα από την άμυνα (την καταπληκτική άμυνα που ναι μεν “κουράζει τα μάτια” αλλά οδηγεί σε θριάμβους), μπορεί όπου χρειάζεται να ξεδιπλώσει και επιθετικές αρετές, κάτι που και ακόμα στο EURO του 2004 δεν έδειξε. Πολλές φορές είδαμε ορθολογική επιθετική ανάπτυξη και όχι μόνο γιόμες. Βέβαια κάτι τέτοιο πρέπει να εξελιχθεί με το καιρό (μεγάλη ευκαιρία να γίνει με τον Ρανιέρι, τον αντικαταστάτη του Σάντος) αλλά οι βάσεις πλέον μπήκαν. Δε θέλω να κουράσω με τεχνικές λεπτομέρειες (άλλωστε πρώτα ο Ρεχάγκελ και μετά ο Σάντος μας έμαθαν πώς παίζεται το τόπι και δε θα το παίξω ΕΓΩ ειδήμονας)γι’αυτό θα πάω σε ένα άλλο ουσιαστικό αποτέλεσμα , το οποίο είναι η αλλαγή νοοτροπίας των παικτών που αγωνίστηκαν. Λέγοντας “αλλαγή” εννοώ το πάθος που έδειξαν και την άρνηση “παράδοσης των όπλων”. Το να σκοράρεις στο τελευταίο λεπτό, πέρα από τύχη, δείχνει και ψυχικά αποθέματα, τα οποία παλιότερα δεν είχαμε. Αυτή η Εθνική όμως, θυμίζει μεγάλες ομάδες (π.χ. Γερμανία) οι οποίες ποτέ δε παρατούσαν ένα ματς πριν το τελικό σφύριγμα. Τέλος, η επικράτηση επί των αντιπάλων σε αγώνες ”do or die” (όπως αναφέρθηκε και στο σχετικό αφιέρωμα του SportBrio.gr) δείχνει το πόσο πλέον οι αντίπαλοι μας “φοβούνται” όταν η μπάλα καίει.

    Ο σεβασμός πλέον στην Εθνική μας είναι δεδομένος. Η Ελλάδα, όντας ψηλά στο πίνακα της ΦΙΦΑ, θα ξεκινάει πάντα μια προκριματική φάση ,ξέροντας ότι θα έχει “βατούς” αντιπάλους και άρα παραπάνω πιθανότητες πρόκρισης σε μεγάλα τουρνουά  (Μουντιάλ, EURO). Πλέον θα έχουμε και παραπάνω στόχους και όχι απλή συμμετοχή σε αυτά. Πάμε γερά για νέες επιτυχίες!! ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ (από τους παίκτες μέχρι τον φροντιστή). Το παρακάτω τραγούδι είναι για εσάς…(και για εμάς).

    Γιώργος Ρεσβάνης\ngresvanis@sportbrio.gr

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=8t9o1P7Xi0c

  • Γκρινιάρης ως Έλλην (οπαδός)

    Γκρινιάρης ως Έλλην (οπαδός)

    Έφτασε λοιπόν η μεγάλη στιγμή… Αύριο το βράδυ στις 11 η Εθνική μας κοντράρεται με τη Κόστα Ρίκα με στόχο μια θέση στην 8άδα του κόσμου και το γράψιμο μιας ακόμα “χρυσής” σελίδας στην ιστορία της την τελευταία δεκαετία (από το 2004 και μετά). Όλοι οι Έλληνες περιμένουν να πάρουν άλλη μια εφήμερη χαρά και να βγουν στους δρόμους, ξεχνώντας για λίγο τα καθημερινά προβλήματά τους. Νομίζετε…

    Τα παραπάνω θα ίσχυαν στο απόλυτο αν πολύ απλά βρισκόμασταν σε κάποια άλλη χώρα στην οποία πολλοί άνθρωποι δε θα ήταν σύγχρονες “Μήδειες” (η Μήδεια ως πρόσωπο της αρχαιότητας σκότωσε τα παιδιά της) και δεν θα έβρισκαν διάφορες ευκαιρίες να μηδενίσουν, να ισοπεδώσουν και να ειρωνευτούν μια ενδεχόμενη ήττα της Εθνικής (ειδικά τώρα που θεωρητικά είμαστε φαβορί). Η κακοπροαίρετη κριτική είναι “βούτυρο στο ψωμί” τους.

    Όλα αυτά δεν τα γράφω τυχαία. Στα 20 χρόνια που παρακολουθώ ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα την Εθνική μας έχω να πω ότι νιώθω ευλογημένος που έχω ζήσει 2 συμμετοχές σε Μουντιάλ και άλλες 3 σε EURO. Γενιές και γενιές που πέρασαν δε πρόλαβαν να δουν τίποτα από όλα αυτά. Και όμως μέχρι και χτες (ειδικά μετά την ήττα από τη Κολομβία)διάβαζα, έβλεπα και άκουγα σχόλια τύπου “έλα μωρέ τους άχρηστους”, “μας ξεφτίλισαν”, “να γυρίσουν όλοι πίσω” κτλ. Να διευκρινίσω λοιπόν κάτι. Κριτική ΠΡΕΠΕΙ να γίνεται παντού και σε όλους. Εδώ όμως μπαίνει ένα “αλλά”  το οποίο αφορά το είδος της. Και εγώ έκρινα κάποια πράγματα που δε μου άρεσαν (επεισόδιο Μανιάτη-Τζαβέλλα, συμμετοχή Κατσουράνη και κάποια ακόμα). ΠΟΤΕ όμως δε συμφώνησα με κακοπροαίρετες, αστήριχτες κριτικές από ανθρώπους-“ξερόλες”, οι οποίοι, ως γνήσιοι “κωλοτούμπες” μετά τη πρόκριση της Εθνικής πήραν πρώτη θέση στα πανηγύρια (ευκαιριακοί πανηγυρτζίδες για μένα). Βέβαια υπάρχει και η κατηγορία αυτών που ακόμα και μετά την επιτυχία, μη μπορώντας να αντέξουν το βάρος μιας μη κακοπροαίρετης κριτικής, ασχολήθηκαν με το δήθεν “αμφισβητούμενο πέναλτι” του Σαμαρά που αποδείχτηκε σωστό(σημείωση SportBrio:δείτε τη φάση εδώ) και το πόσο ντροπή ένιωσαν σαν Έλληνες. (σκέψου να ζούσαν το Μουντιάλ που πήρε η Αγγλία το 1966 με το αμφισβητούμενο γκολ του Χαρστ ή το χέρι του Μαραντόνα).

    Κύριοι συγγνώμη αν σας “χαλάει τη μαγιά” η καλή πορεία της Εθνικής. Να έχετε έτοιμη την κριτική και μετά τον αγώνα με την Κόστα Ρίκα και όταν δε θα έχετε άλλη χολή να βγάλετε, να μετατραπείτε και εσείς σε “περήφανους Έλληνες” και ευκαιριακούς πανηγυρτζίδες. Το χε πει και πριν χρόνια η αείμνηστη Βλαχοπούλου (“τα λιοντάρια έγιναν κρέατα και τα κρέατα λιοντάρια…”), δείτε το απόσπασμα και στο βίντεο πιο κάτω…
     

     

    Γιώργος Ρεσβάνης\ngresvanis@sportbrio.gr

     

     
    \nhttp://youtu.be/cQ1DtZi0ar8

     

     

     

     

  • Γκολ ανθρωπιάς από το Γιώργο Σαμαρά!

    Γκολ ανθρωπιάς από το Γιώργο Σαμαρά!

    Όσον αφορά την αξία του Σαμαρά ως ποδοσφαιριστή, μπορεί ο καθένας να έχει διαφορετική άποψη. Η πορεία του έως τώρα, πάντως, μόνο απαρατήρητη δε περνάει (ειδικά το πέρασμα του από τη Σέλτικ). Βλέποντας όμως τα παραπάνω βίντεο, ΚΑΝΕΙΣ δε μπορεί να αμφισβητήσει την μεγάλη ανθρωπιά και ευαισθησία του. Η συγκινητική φιλία που ανέπτυξε με τον μικρό Τζέυ(11χρονο παιδάκι με σύνδρομο down), ο οποίος τον έβλεπε σα ποδοσφαιρικό “θεό” του, ήταν ένα γεγονός που στα μάτια πολλών οπαδών της Σέλτικ τον ανέβασε στα “ουράνια” (πέρα από τις αγωνιστικές επιδόσεις του που ήταν επίσης εξαιρετικές). Είναι οι φορές που σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι υπάρχουν και άλλες αξίες πέρα από τον ψυχρό επαγγελματισμό. Γιώργο Σαμαρά ωραίος(και ευαίσθητος) ως Έλλην!
    \nhttp://youtu.be/LUInFTAp7uM
    \nhttp://youtu.be/BTDnGgxiSZI