SportBrio

Author: Γιώργος Ρεσβάνης

  • Το ”τελευταίο τανγκό” για την μεγάλη Αργεντινή…

    Το ”τελευταίο τανγκό” για την μεγάλη Αργεντινή…

    Η εμφάνιση της Αργεντινής στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίαςτο 2014, και ο αποκλεισμός της στους ”16” έμοιαζε κάτι σαν ”αποχαιρετισμό στα όπλα” μιας ”χρυσής” γενιάς. Η γενιά αυτή ,αποτελούμενη από τους σταρ Τζινόμπιλι, Σκόλα, Γκουτιέρες, Χέρμαν, Πρινιόνι, Ντελφίνο, Ομπέρτο και κάποιους άλλους πολύ καλούς παίκτες , κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία (2002-2012) να πετύχει ότι δεν είχε πετύχει το αργεντίνικο μπάσκετ όλα τα προηγούμενα χρόνια.(θυμίζωντας την Εθνική μας που από το 1987 και μετά όλοι ξέρουμε τι πέτυχε).

    Αρχίζοντας λοιπόν την ανασκόπηση αυτής της δεκαετίας, ας αναφερθούμε πρώτα απ’όλα στο Μουντομπάσκετ της Ιντιανάπολις το 2002. Εκεί, η Αργεντινή, όχι μόνο έφτασε στον τελικό χάνοντας στην παράταση από την Γιουγκοσλαβία, αλλά έγινε και η πρώτη ομάδα που νίκησε την Αμερική(σε αγώνα ομίλου) ,έχοντας η τελευταία επαγγελματίες παίκτες του ΝΒΑ. Ήταν μια ιστορική βραδιά ,όχι μόνο για την Αργεντινή αλλά και για όλο τον μπασκετικό κόσμο ,αφού φάνηκε για πρώτη φορά ότι οι επαγγελματίες ΝΒΑερς δεν είναι ανίκητοι. Στον τελικό μπορεί να ηττήθηκε στις λεπτομέρειες ,όπως είπαμε, αλλά ο τρόπος που αντιμετώπισε την Γιουγκοσλαβία(η οποία από τότε δεν ξανακατέκτησε τίποτα) έδειξε ότι στο μέλλον θα προσέφερε πολλές συγκινήσεις…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=dvnDFCdTaEc

    Τα παραπάνω επαληθεύτηκαν δύο χρόνια μετά στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004, όπου η Αργεντινή , με τον Τζινόμπιλι να οργιάζει έχοντας ως άξιο συμπαραστάτη του τον Σκόλα αλλά και ένα σύνολο πολύ καλών παικτών, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ,κερδίζοντας μάλιστα πάλι τις ΗΠΑ στα ημιτελικά ενώ στον τελικό υπέταξε την Ιταλία(στους 8 είχε περάσει το εμπόδιο της Εθνικής μας). Σ’αυτό το τουρνουά είχε συμμετάσχει σε μερικά συναρπαστικά παιχνίδια ,όπως το ματς ομίλου με την Σερβία το οποίο κέρδισε με καλάθι του Τζινόμπιλι ακριβώς με την λήξη. Το χρυσό ήταν η κορυφαία στιγμή αυτής της μεγάλης ομάδας…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Zt7sLjXJ_5s

    Δύο χρόνια μετά, στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας, δεν κατάφερε για λίγο να ανέβει στο βάθρο. Έχασε στον πόντο από την Ισπανία σε έναν συναρπαστικό ημιτελικό ενώ στον μικρό τελικό ηττήθηκε ,μετά από καιρό , από τις ΗΠΑ( οι οποίες προερχόντουσαν από αποκλεισμό στον ημιτελικό από την Εθνική μας και από εκείνο το ματς έως σήμερα είναι αήττητες). Έδειξε όμως ότι πλέον είχε εγκατασταθεί για τα καλά στις κορυφαίες μπασκετικές δυνάμεις.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Fe1u4sv9mZ8

    Στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου το 2008,κατάφερε άλλον έναν άθλο.Μην έχοντας πολλές αξιόλογες λύσεις πέρα από την βασική της πεντάδα(Τζινόμπιλι,Σκόλα,Πριτζιόνι,Ντελφίνο,Ομπέρτο ) και κανα δυό ακόμα παίκτες, η φοβερή Αργεντινή κατάφερε να πάρει το χάλικο μετάλλιο ,όντας πιστή σε ένα ακόμα ραντεβού με την επιτυχία.Στους 8 απέκλεισε πάλι την Εθνική μας ενώ (αφού ηττήθηκε από τις ΗΠΑ στον ημιτελικό) στον μικρό τελικό υπέταξε την Λιθουανία.

    Στις δύο επόμενες διοργανώσεις(Μουντομπάσκετ 2010,Ολυμπιακοί 2012),με τους μεγάλους αστέρες της να είναι πια σε προχωρημένη ηλικία,η Αργεντινή πάλεψε όσο μπορούσε να μείνει στις κορυφαίες θέσεις .Άλλωστε υπήρχε και η κούραση καθώς πολλοί από αυτούς τους παίκτες είχαν διανύσει πολλές μεγάλες σεζόν στο ΝΒΑ και πλέον ,αν και παρέμεναν ”πιστοί στρατιώτες”, ήταν αδύνατο να ανταπεξέλθουν στο απόλυτο. Τελικά η Αργεντινή κστέκτησε την 5η θέση το 2010 και την 4η το 2012, αλλά ήταν πια φανερό ότι η ”χρυσή γενιά ” είχε αρχίσει να ”δύει”…

    Η συμμετοχή της στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας το 2014,και ο αποκλεισμός στους 16 από την Βραζιλία,ήταν και επισήμως το τέλος της δεκαετίας των επιτυχιών ,αλλά πλέον αυτή η χώρα, όντας ψηλά στον πίνακα της FIBA, απέδειξε ότι θα επανέλθει στον δρόμο των επιτυχιών ,΄΄χτίζοντας” πάνω στον Τζινόμπιλι ,τον Σκόλα, τον Ντελφίνο τον Νοτσιόνι και τα άλλα παιδιά…
    \n0

  • Υπάρχει ελπίδα γι’αυτήν την Εθνική….

    Υπάρχει ελπίδα γι’αυτήν την Εθνική….

    Άλλη μια διοργάνωση έλαβε τέλος λοιπόν για την Εθνική μας..Για ακόμα μια φορά ,από το 2009, δεν καταφέραμε να κερδίσουμε ένα νοκ-άουτ παιχνίδι…Για ακόμα μια φορά οι προσδοκίες μας δεν επαληθεύτηκαν… Είναι γεγονός ότι από την χρυσή 4ετία μεταξύ 2005 – 2009 μοιάζει να έχει περάσει πολύς καιρός μιας και από τότε αποτυγχάνουμε συνεχώς να μπούμε έστω στην τετράδα σε οποιαδήποτε διοργάνωση. Όπως και να το κάνουμε από την ”επίσημη αγαπημένη” έχουμε απαιτήσεις. Ίσως όμως ,μετά και το χτεσινό πατατράκ από τους Σέρβους, να πρέπει να δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία χωρίς ούτε να καταστροφολογήσουμε αλλά ούτε και να κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

    Είναι γεγονός ότι σε ένα ακόμα ματς νοκ-άουτ η Εθνική μας έδειξε να μην μπορεί να διαχειριστεί το άγχος που την διακατείχε ,όντας θεωρητικά φαβορί. Αποψή μου είναι ότι ,επειδή σαν λαός είμαστε παρορμητικοί και εύκολα αποθεώνουμε ή αποδοκιμάζουμε, πιστέψαμε περισσότερο απ’όσο έπρεπε σ’αυτήν την ομάδα και υπερτιμήσαμε τις εμφανίσεις που έκανε στον πρώτο γύρο. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω αυτές τις επιτυχίες και το πολύ ωραίο μπάσκετ που παίξαμε. Αλλά για να μπορέσει μια ομάδα να ”ανδρωθεί” και να ορθοποδήσει στο παγκόσμιο στερέωμα πρέπει να δείχνει την απαιτούμενη ψυχραιμία όταν η μπάλα ”καίει” ή όταν ένα παιχνίδι ”στραβώνει”. Αυτό συνέβη και με την Αργεντινή ,όπου εκεί αντιδράσαμε ψύχραιμα, με την διαφορά ότι και να χάναμε αυτό το παιχνίδι δεν θα μέναμε έξω. Δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι οι Σέρβοι ήταν ”εκνευριστικά” εύστοχοι αλλά αν μείνουμε εκεί χάνουμε το δάσος. Το γεγονός είναι ότι ήταν γενικά καλύτερα προετοιμασμένοι, με παίκτες που ”μάσαγαν σίδερα” και μας αποσυντόνισαν από την αρχή έως το τέλος.

    Στα παραπάνω να προσθέσουμε ότι πιθανόν να ξεγελαστήκαμε από το γεγονός ότι οι Σέρβοι πέρασαν οριακά τον πρώτο γύρο ,μην έχοντας υπόψιν ότι έχασαν από ομάδες οι οποίες απέκλεισαν όλες τις αντίστοιχες του δικού μας ομίλου (Βραζιλία,Γαλλία,Ισπανία τις Αργεντινή,Κροατία και Σενεγάλη αντίστοιχα), δείγμα του πόσο δυνατός ήταν ο όμιλός της. Όλα αυτά όμως δεν  θα πρέπει να να μείνουν έτσι αλλά να προβληματίσουν τους πάντες εν όψει των επόμενων διοργανώσεων(από προπονητή μέχρι τον φροντιστή της ομάδας)

    Σίγουρα υπάρχουν αποτυχίες και αποτυχίες. Πέρυσι στο Ευρωμπάσκετ της Ιταλίας ,η Εθνική ήταν ένα μπασκετικό ”συνονθύλευμα”, με καλούς παίκτες αλλά χωρίς συνοχή και μ’έναν προπονητή επιεικώς μέτριο (Τρινκέρι). Φέτος μπορεί το αποτέλεσμα να ήταν σχεδόν ίδιο αλλά τα παιδιά αυτά έδειξαν ότι έχουν τις δυνατότητες να ξαναφτάσουν την Εθνική ψηλά. Μην ξεχνάμε τα ”πέτρινα χρόνια” 1999-2004 τα οποία εν συνεχεία έφεραν την 5ετή εκτόξευση που αναφέραμε. (με αποκορύφωμα την νίκη επί των ΗΠΑ το 2006).

    Κλείνοντας, να τονίσω ότι δεν θέλω να σταθώ σε ονόματα,ούτε όσον αφορά ποιοί βοήθησαν και ποιοί όχι, ούτε όσον αφορά ποιοί μπορούν να εξελιχθούν παραπάνω. Αυτά είναι δουλειά άλλων να την κάνουν.Θα επιμείνω όμως στο ότι στην Εθνική πρέπει να παίζουν αυτοί που ”γουστάρουν”, να τα δίνουν όλα και ας ελπίσουμε να είναι και οι κατάλληλοι.Ταλέντο υπάρχει αλλά μένει να το ξαναδούμε στο παρκέ. Άλλωστε μέσα από τις αποτυχίες δυναμώνεις…

    Γιώργος Ρεσβάνης

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=eYqd5Vg6RB8

  • Τα “αιώνια” 3 δευτερόλεπτα του Μονάχου…(ΕΣΣΔ-ΗΠΑ)

    Τα “αιώνια” 3 δευτερόλεπτα του Μονάχου…(ΕΣΣΔ-ΗΠΑ)

    Το 1972 ο τελικός του μπάσκετ των Ολυμπιακών αγώνων του Μονάχου βρήκε αντιμέτωπες τα 2 μπασκετικά ”μεγαθήρια” της εποχής, ΕΣΣΔ-ΗΠΑ. Οι τελευταίοι, έως τότε, δεν είχαν χάσει κανένα ματς στους Ολυμπιακούς Αγώνες,έχοντας 7 σερί χρυσά αλλά και γενικότερα 62 σερί νίκες…

    Σ’εκείνο τον τελικό, η Σοβιετική Ένωση ήταν μπροστά σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα ,αλλά οι ΗΠΑ, με την στόφα της ανίκητης ομάδας ,πέρασαν μπροστά με 2 βολές του Νταγκ Κόλινς, 50-49 1 δευτερόλεπτο(αρχικά) πριν το τέλος. Τότε συνέβησαν όλα όσα έμειναν στην ιστορία και έβαλαν αυτόν τον αγώνα στο ”πάνθεον” του παγκόσμιου μπάσκετ…

    Αρχικά οι Σοβιετικοί, μετά τις βολές του Κόλινς, επανέφεραν άτσαλα την μπάλα με αποτέλεσμα να λήξει ο χρόνος και οι Αμερικανοί να αρχίσουν τα πανηγύρια.Ο διαιτητής του αγώνα ,όμως, έδωσε εντολή να επαναληφθεί η φάση, καθώς, όπως είπε, δεν είχε σφυρίξει την επαναφορά. Η φάση επαναλήφθηκε και η κόρνα της λήξης ακούστηκε όταν δόθηκε η πρώτη πάσα. Τότε ο γενικός γραμματέας της FIBA, Ουίλιαμ Τζόουνς, διέταξε την επανάληψη της φάσης για 3η φορά, με το χρονόμετρο να γυρίζει στα 3 δευτερόλεπτα. Αυτή η φορά ήταν η φαρμακερή… Η μακρινή πάσα του Ιβάν Εντέσκο βρήκε τον ”θρυλικό” Αλεξάντερ Μπέλοφ, ο οποίος σημείωσε το τελικό 51-50 και έδωσε τέλος στη απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ.Την επόμενη μέρα οι ΗΠΑ , σ’ένδειξη διαμαρτυρίας ,δεν παρέλαβαν τα ασημένια μετάλλια ,τα οποία έως σήμερα παραμένουν στο Μόναχο.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=r_5W0yrk39k

    Οι ΗΠΑ διαμαρτύρονται μετά το χαμένο τελικό.

  • Ελλάς-Σερβία μπασκετική ιστορία…

    Ελλάς-Σερβία μπασκετική ιστορία…

    Μπορεί Ελλάδα και Σερβία να είχαν πάντα άριστες σχέσεις σαν χώρες ,ωστόσο ,ειδικά στο μπάσκετ, οι κόντρες των 2 ομάδων περιείχαν πάντα πάθος,ένταση και σκληρές μάχες σώμα με σώμα(καμιά φορά και ακραίες καταστάσεις όπως το αλησμόνητο ”ξύλο” στο υποτιθέμενο φιλικό το 2010). Η αλήθεια είναι ότι οι Σέρβοι έχουν την μερίδα του λέοντος σε αυτήν την μεγάλη βαλκανική κόντρα, ειδικά τα χρόνια που αγωνίζονταν ως ενωμένη Γιουγκοσλαβία,καθώς τότε μόνο η Σοβιετική Ένωση και οι ΗΠΑ μπορούσαν να τις νικήσουν…Ας θυμηθούμε μερικές κόντρες από το 1979 και μετά, τότε που η Εθνική μας άρχισε να ανεβαίνει σταδιακά (για να απογειωθεί με την έλευση του Γκάλη)…

    Εκείνο το έτος λοιπόν πετύχαμε απέναντι στους Γιουγκοσλάβους μια μεγάλη νίκη στον τελικό των Μεσογειακών αγώνων. Ο Γιαννάκης έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις με την Εθνική και φάνηκε ότι θα γινόταν ο μετέπειτα ηγέτης μας…Ήταν μια νίκη που μας έδωσε την δυνατότητα  να καταλάβουμε ότι ακόμα και μεγαθήρια μπορούμε να τα κοντράρουμε.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=1evjK-Ca5jI

    Μία άλλη αξιοσημείωτη αναμέτρηση καταγράφηκε το 1983 στο Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας,όπου η Εθνική ομάδα, έχοντας πλέον Γκάλη -Γιαννάκη ,χάνει από την Γιουγκοσλαβία των Πέτροβιτς-Κιτσάνοβιτς-Νταλιμπάγκιτς με 77-76 σε ένα ματς που κρίθηκε από ένα χαμένο σουτ του Ανδρίτσου στην εκπνοή…Ήταν μια μεγάλη εμφάνιση της Εθνικής μας και ένα ακόμα δείγμα για το τι θα ακολουθούσε 4 χρόνια μετά…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=kdjQyVvcdUI

    Το τι ακολούθησε λοιπόν είναι γνωστό αλλά αξίζει να το αναφέρουμε άλλη μια φορά. Στο επικό Ευρωμπάσκετ 1987, η μετέπειτα ”χρυσή” Εθνική μας καταφέρνει να κερδίσει 2 φορές τους πανίσχυρους αλλά νεαρούς τότε Γιουγκοσλάβους (Πέτροβιτς,Ντίβατς, Κούκοτς,Γκρμπόβιτς, Ράτζα και σία) με τον Γκάλη να πετυχαίνει σαραντάρες και στα 2 παιχνίδια. Αυτές οι νίκες ήταν πλέον το ”σκαλοπάτι” για να πάμε ψηλότερα.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=gjKjvNVidNw

    Παράλληλα όμως, όσο οξύμωρο και να ακούγεται , ήταν και ”καταραμένες”,καθώς για 16 χρόνια δεν καταφέραμε ξανά να κερδίσουμε τους Γιουγκοσλάβους, είτε ενωμένους είτε σαν Σερβία…

    Μια από τις πιο αξιοσημείωτες ήττες μας ήταν στον τελικό του 1989, όπου η μεγάλη Γιουγκοσλαβία ισοπέδωσε την Εθνική μας με 98-77 παίρνοντας μια πρώτη ρεβάνς και αρχίζοντας μια χρυσή τριετία μέχρι το 1991 όπου κατέκτησε τα πάντα μέχρι την διάσπασή της..Η ήττα μας στο  Μουντομπάσκετ της Αργεντινής το 1990 με 77-67 ήταν η τελευταία μας αναμέτρηση με την ενιαία Γιουγκοσλαβία.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=mvEyuP0wJ6k

    Η επόμενες αναμετρήσεις μας ήταν πάλι στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας, όπου η Γιουγκοσλαβία επέστρεψε ξανά ως Σερβία αλλά με πολλούς αστέρες παλιάς (Ντίβατς, Πάσπαλι,Τζόρτζεβιτς) και νέας γενιάς (Μποντιρόγκα,Σάβιτς,Ομπράντοβιτς), δείχνοντας ότι θα συνέχιζε από εκεί που σταμάτησε το 1991. Πράγματι μας νίκησε πάλι 2 φορές (η δεύτερη στον ημιτελικό) και πήρε το Ευρωμπάσκετ αήττητη…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=7qna_PxFpEY

    Συνεχίζοντας να είναι ο ”κακός μας δαίμονας” μας απέκλεισε και στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ 1997 στην Ισπανία αλλά και μας κέρδισε άλλες 2 φορές στο Μουντομπάσκετ τη Αθήνας το 1998. Η δεύτερη φορά ήταν στον ημιτελικό,σ’ ένα ματς που κρίθηκε στην παράταση και αποτέλεσε αυτοκτονία της Εθνικής μας καθώς σε όλον τον αγώνα ελέγχαμε τον ρυθμό (μην παραλείψουμε να αναφερθούμε και στην διαιτησία που σ’εκείνο το ματς ήταν ιδιαίτερα εχθρική απέναντί μας).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=2ErgsaJz6CA

    Κοινό χαρακτηριστικό των παραπάνω ηττών μας ήταν ότι όλα τα ματς κρίθηκαν στις λεπτομέρειες και πάντα χάναμε από έλλειψη πίστης στην νίκη απέναντι στους Σέρβους (αποκορύφωμα ο ημιτελικός του 1998). Εν τέλει η ”κατάρα” έσπασε το 2003 στο Ευρωμπάσκετ της Σουηδίας αλλά σε έναν αγώνα για τις θέσεις 5-6. Από τότε όμως , μετά και την κατάκτηση του Μουντομπάσκετ 2002 , οι Σέρβοι , γενικά δεν θυμίζουν σχεδόν σε τίποτα την τρομερή ομάδα που είχαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90.(πήραν μόνο ένα ασημένιο μετάλλιο στον τελικό του Ευρωμπάσκετ 2009). Αυτό το εκμεταλλευτήκαμε όταν τους πετύχαμε και καταφέραμε να κάνουμε κάποιες νίκες με πιο σημαντική αυτή του 2011 στο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας, που μας έδωσε το εισιτήριο για το προολυμπιακό τουρνουά του 2012. Στην τελευταία μας αναμέτρηση όμως στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας το 2014, οι Σέρβοι μας κέρδισαν για πρώτη φορά μετά το 1998 και μας ”πέταξαν” έξω από τα προημιτελικά ,σ’ένα ματς που θύμισαν την παλιά καλή Γιουγκοσλαβία. Η ιστορία είναι σίγουρο ότι θα συνεχιστεί…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=c5Xy5djZ13E

     

     

  • Το “αυτογκόλ θανάτου” του Εσκομπάρ…

    Το “αυτογκόλ θανάτου” του Εσκομπάρ…

    Στις 22 Ιουνίου του 1994, στο Μουντιάλ που γινόταν στις ΗΠΑ, διεξήχθη ο αγώνας Κολομβίας-ΗΠΑ ,με απόλυτο φαβορί την πρώτη, η οποία ήταν φαβορί και για πρόκριση στην επόμενη φάση. Στο 34′ του αγώνα όμως ,ένα αυτογκόλ του παίκτη της Κολομβίας, Αντρές Εσκομπάρ, αποδείχτηκε καταδικαστικό γι’αυτήν, η οποία ηττήθηκε τελικά με 2-1. Λίγες μέρες μετά ήρθε και ο αποκλεισμός από τον επόμενο γύρο ,πράγμα που κατά ένα μεγάλο ποσοστό οφειλόταν σ’εκείνη την ήττα.

    Ο ”μοιραίος” παίκτης εκείνου του αγώνα,ο Εσκομπάρ, λίγες μέρες μετά έγραψε ένα άρθρο σε μια εφημερίδα ,όπου προσπαθούσε να απολογηθεί γι’αυτό του το λάθος και έκλεισε το κείμενο με την φράση ”θα σας δω σύντομα γιατί η ζωή δεν τελειώνει εδώ…” .Δυστυχώς όμως η μοίρα είχε άλλη άποψη..

    Στις 2 Ιουλίου 1994, λίγες μέρες μετά τον αποκλεισμό της Κολομβίας ,ο Εσκομπάρ, ενώ βρισκόταν στην πόλη Μεντεγίν της Κολομβίας (από εκεί καταγόταν) και καθώς πήγαινε στο αυτοκίνητό του μετά από μια συνάντηση που είχε σε ένα μπαρ με κάτι φίλους του, πυροβολήθηκε θανάσιμα από 2 άντρες ,αφού πρώτα καβγάδισε μαζί τους, και με έναν ακόμα που δεν πυροβόλησε .(σύμφωνα με μαρτυρίες οι δολοφόνοι φωνάξαν πανηγυρικά ”γκοοοολ” όταν οι σφαίρες βρήκαν τον Εσκομπάρ). Ο ένας δολοφόνος ,αργότερα, αποδείχτηκε ότι ήταν ο οδηγός και σωματοφύλακας των αδερφών Γκαγιόν,γνωστών μορφών του υπόκοσμου της Κολομβίας, οι οποίοι, στον αγώνα που έβαλε το αυτογκόλ ο Εσκομπάρ,είχαν ποντάρει πολλά λεφτά στην νίκη της χώρας τους ,με αποτέλεσμα να ζημιωθούν.

    Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Αντρές  Εσκομπάρ είχε το ίδιο επώνυμο με έναν από τους πιο γνωστούς ”βαρόνους” ναρκωτικών στην Κολομβία,Πάμπλο ,χωρίς ωστόσο να έχει καμία συγγένεια. Τον τελευταίο τον είχαν δολοφονήσει οι αδερφοί Γκαγιόν λίγους μήνες πριν. Ο θάνατός του τους διευκόλυνε να δολοφονήσουν και τον Αντρε, καθώς ο Πάμπλο Εσκομπάρ ήταν λάτρης του ποδοσφαίρου, ξόδευε πολλά ποσά για να συντηρεί το ποδόσφαιρο στην Κολομβία και σίγουρα δεν θα είχε επιτρέψει να δολοφονηθεί ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες εκείνης της εποχής…(όλα αυτά περιγράφονται στο ντοκυμαντέρ ”the two escobars”)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=PHzixowbbYU

    Η οικογένεια του Εσκομπάρ, στην μνήμη του συγγενή τους ,έφτιαξε το ίδρυμα ”Αντρές Εσκομπάρ” το οποίο παρέχει ενίσχυση σε παιδιά φτωχών οικογενειών ώστε να μπορούν να παίξουν ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό επίπεδο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=qFjke_ahBYY

  • Η απόλυτη καταξίωση του Αστέρα…(2005-2015)

    Η απόλυτη καταξίωση του Αστέρα…(2005-2015)

    Ο Αστέρας Τρίπολης, πριν λίγες μέρες, κατάφερε να εξασφαλίσει για πρώτη φορά στην ιστορία του την είσοδό του στους ομίλους του Europa league… Ήταν το κερασάκι στην τούρτα μιας πορείας που ξεκίνησε το 2005 από τα αλώνια της Δ’εθνικής.

    Εκείνη την χρονιά, ο Αστέρας κατάφερε για πρώτη φορά να ανέβει στην Γ’εθνική, κάνοντας το πρώτο βήμα για να βγει από την “αφάνεια”. Από αυτήν και μετά ανέβηκε “τρένο” τις κατηγορίες, φτάνοντας στην Super league το 2007-08.

    Στην πρώτη του παρουσία έδειξε από νωρίς ότι “ήρθε για να μείνει” καθώς,πέρα από την 7η θέση που τελικά κατέκτησε, νίκησε στην έδρα του τους 4 “μεγάλους”(ΑΕΚ,ΠΑΟ,ΟΣΦΠ,ΠΑΟΚ) κερδίζοντας αμέσως την αναγνώριση απ’όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα… Με οδηγό εκείνη την χρονιά σταθεροποιήθηκε στην Super league τις επόμενες 2 χρονιές (2009,2010) αποτελώντας έναν υπολογίσιμο αντίπαλο για κάθε ομάδα και έχοντας σταθερή διοίκηση…

    Το 2011 όμως, κάνοντας μια άσχημη χρονιά, έπεσε αγωνιστικά στην Β εθνική. Αρχικά έμεινε λόγω υποβιβασμού του Ηρακλή, ο οποίος απεβλήθη από την Super league λόγω πλαστού εγγράφου ενημερότητας. Εν συνεχεία όμως, κινδύνευσε για δεύτερη φορά, λόγω μιας κατηγορίας για σκάνδαλο δωροδοκίας μεταξύ του προέδρου του Μποροβήλου και του Αχιλλέα Μπέου, προέδρου του Ολυμπιακού Βόλου. Τελικά η Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ αθώωσε τον Αστέρα. Εκείνη η χρονιά όμως, όσο και αν αυτό ακούγεται αντιφατικό αποδείχτηκε “ξυπνητήρι” για τον Αστέρα.

    Τις επόμενες 3 χρονιές, ο Αστέρας έκανε εκπληκτικές πορείες (6ος το 2012, 4ος το 2013 και 5ος το 2014) βγαίνoντας ισάριθμες φορές στην Ευρώπη όπου και εκεί σταδιακά δείχνει να αποκτάει “μέταλλο”… Το 2013, για τα προκριματικά του Europa league απέκλεισε την Ίντερ Μπακού (1-1 και τα δύο ματς και 4-2 στα πέναλντυ στην Τρίπολη) ενώ αποκλείστηκε για στο νήμα από την Πορτογαλική Μαρίτιμο(1-1 εντός, 0-0 εκτός). Το 2014, πάλι για τα προκριματικά του Europa League αποκλείστηκε από την Ραπίντ Βιέννης(1-1 εντός, 1-3 εκτός) μέχρι να έρθει η πιο μεγάλη στιγμή του στην Ευρώπη φέτος, όπου βρέθηκε στους ομίλους του Europa league αποκλείοντας 3 ομάδες (την φιλανδική Ροβανιέμι, την γερμανική Μάιντς και την Μακάμπι Τελ Αβίβ που στο παρελθόν είχε αποκλείσει ΠΑΟΚ, ΟΣΦΠ και ΠΑΟ). Ο όμιλος του είναι αρκετά δύσκολος (Τότεναμ,Μπεσίκτας και Παρτιζάν) αλλά οι εμπειρίες θα του είναι πολύτιμες…

    Μοναδικό μειονέκτημα για τον Αστέρα είναι το γεγονός ότι το γήπεδό του (ονομάζεται Θεόδωρος Κολοκοτρώνης από το 2012) δεν γεμίζει αναλογικά με το πόσο θα έπρεπε αν σκεφτούμε τι έχει καταφέρει η ομάδα της Αρκαδίας. Ας ελπίσουμε οι φετινοί αγώνες στην Ευρώπη να δώσουν κίνητρο στον κόσμο να “αγκαλιάσει” περισσότερο την, εδώ και 10 χρόνια, προσπάθεια που κάνει ο Αστέρας να “λάμπει” κάθε χρονιά όλο και περισσότερο…

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=heKD2Jfk72A
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=2h8KrIbOdDM

  • Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο στάνταρ άσος 20ετίας…

    Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο στάνταρ άσος 20ετίας…

    Αλήθεια, όταν το 1994 η Εθνική μας έχανε στο Παγκόσμιο του Τορόντο  από το Πουέρτο Ρίκο του Ορτίθ,ποιός μπορεί να περίμενε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία,έως σήμερα, ήττα της από αυτήν την παραδοσιακή δύναμη του μπάσκετ… Ίσως κανείς γιατί όταν λέμε Πουέρτο Ρίκο στο μπάσκετ, εννοούμε μια ομάδα που συμμετέχει ανελλιπώς σε Παγκόσμια, έχοντας μεγαλύτερη πείρα από την Εθνική μας. Και όμως…

    Από εκείνη την διοργάνωση και μετά ,όπου πετύχαμε το Πουέρτο Ρίκο καταφέραμε να επικρατήσουμε ,τις περισσότερες φορές μάλιστα και με πάνω από 10 πόντους διαφορά. Ακόμα και οι ΗΠΑ ,στους Ολυμπιακούς του 2004 στην Αθήνα ηττήθηκαν από το Πουέρτο Ρίκο και μάλιστα εύκολα ενώ εμείς ,σ’εκείνη την διοργάνωση το κερδίσαμε 2 φορές. Άλλες δύο φορές κάναμε περίπατο σε προολυμπιακά (2008,2012) ,ενώ σε Παγκόσμια πάντα καταφέρναμε να επικρατήσουμε και μάλιστα σε κρίσιμα ματς (το 1998 στην Αθήνα όπου παιζόταν η μισή πρόκριση στην 8άδα ,το 2010 στην Τουρκία και το 2014 στην Ισπανία σε ένα ματς που το Πουέρτο Ρίκο έπαιζε την επιβίωσή του). Τέλος ,καταφέραμε να επικρατήσουμε όταν το βρήκαμε απέναντί μας στην πρώτη μας συμμετοχή σε Ολυμπιακούς στην Ατλάντα το 1996.

     

    Αναλυτικά οι αγώνες από το 1994 και μετά:
    \n1996(Ατλάντα, Ολυμπιακοί) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 80-69
    \n1998 (Αθήνα, Παγκόσμιο) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 71-64
    \n2004(Αθήνα ,ΟΛυμπιακοί) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 78-58 και 85-75
    \n2008 (Αθήνα ,Προολυμπιακό) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 88-63
    \n2010 (Τουρκία,Παγκόσμιο) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 83-80
    \n2012( Καράκας)Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 98-84
    \n2014 (Ισπανία,Παγκόσμιο) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 90-79\nhttps://www.youtube.com/watch?v=CBHI4PcvuIM

  • Νίκος Γκάλης και Λάρυ Μπερντ μαζί στο Λας Βέγκας…

    Νίκος Γκάλης και Λάρυ Μπερντ μαζί στο Λας Βέγκας…

    Στις 2 Δεκεμβρίου του 1979, ο “θρυλικός” Νίκος Γκάλης έκανε το ντεμπούτο του σε επίσημο αγώνα με την φανέλα του Άρη (αντίπαλος ο Ηρακλής και νίκη του Άρη με 79-78, ο Νίκος Γκάλης σκόραρε 30 πόντους). Την ίδια χρονιά ,στις  31 Μαρτίου, ο Νικ είχε αγωνιστεί σε έναν ιστορικό αγώνα που σίγουρα του έμεινε στην μνήμη πριν κατηφορίσει στην Θεσσαλονίκη.

    Εκείνη την ημέρα λοιπόν,έχοντας ολοκληρώσει μια φοβερή χρονιά στο Σίτον Χολ όπου και σπούδαζε, ο Γκάλης έπαιξε συμπαίκτης με ένα άλλο ανερχόμενο αστέρι της εποχής. Το όνομά του ήταν Λάρυ Μπερντ (του Σίκαμορ της Ιντιάνα) και ο αγώνας στον οποίο συμμετείχαν ήταν ένα κολλεγιακό All-star game που έγινε στο Λας Βέγκας…

    Σ’εκείνον τον αγώνα Νίκος Γκάλης και Λάρυ Μπερντ άφησαν για τα καλά το στίγμα τους. Ο Λάρυ Μπερντ, όντας το απόλυτο ταλέντο της εποχής,ανακηρύχθηκε MVP  του αγώνα με 17 πόντους ,ενώ ο Νίκος Γκάλης, αν και πέτυχε μόλις 5 πόντους, πήρα άριστα στον οργανωτικό τομέα, μοιράζοντας 7 ασίστ και κάνοντας 4 κλεψίματα. Η Ανατολή με την οποία αγωνίστηκαν επικράτησε της Δύσης με 107-92 και ο Νίκος Γκάλης απέδειξε ότι ήταν από τους λίγους που μπορούσε να “κοιτάξει” κατάματα τον μεγάλο Λάρυ Μπερντ. (σ.σ. στον αγώνα συμμετείχαν και οι γνωστοί Αιζάια Τόμας και Τζο Ντούμαρς καθώς και ο Βιν Τζόνσον που το 1990 είχε δώσει πρωτάθλημα στους Πίστονς με σουτ στην εκπνοή).\nhttps://www.youtube.com/watch?v=PUdOiTjIcxo

     

  • Η Εθνική στα Μουντομπάσκετ…

    Η Εθνική στα Μουντομπάσκετ…

    Το Μουντομπάσκετ που θα γίνει στην Ισπανία φέτος θα αποτελέσει την 7η συμμετοχή για την  Εθνική μας σε αυτόν τον θεσμό. Μια συμμετοχή η οποία μπορεί μεν να προήλθε μέσω της λεγόμενης wild-card (ειδική πρόσκληση της ΦΙΜΠΑ σε 7 ομάδες που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν πρόκριση) ωστόσο κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν εφικτό αν η Εθνική μας δεν είχε αφήσει (και αγωνιστικά) καλές εντυπώσεις στις προηγούμενες 6 συμμετοχές της ,οι οποίες την ανέβασαν στον παγκόσμιο χάρτη του μπάσκετ.

    Η πρώτη συμμετοχή μας σε τελική φάση Μουντομπάσκετ  έγινε στην χώρα που διοργανώνεται και το φετινό ,δηλαδή στην Ισπανία. Η πορεία της Ελλάδας μπορούμε να πούμε ότι ”έστρωσε τον δρόμο” για αυτό που θα ακολουθούσε 1 χρόνο μετά (κατάκτηση Ευρωμπάσκετ 1987 Αθήνα) και ήταν η αρχή της απόλυτης άνθισης του ελληνικού μπάσκετ. Η Εθνική,αφού πρώτα προκρίθηκε στα τελικά με μια επική νίκη στο Έκεντρεβιλ επί της Γαλλίας  (130-126 μετά απο 3 παρατάσεις) ,κληρώθηκε με τις Βραζιλία,Παναμά,Ισπανία,Γαλλία και Νότιο Κορέα. Ξεκίνησε με 2 νίκες (Παναμά,Γαλλία),στην συνέχεια έκανε 2 ήττες (με Ισπανία στον πόντο και Βραζιλία) και έκλεισε την πρώτη φάση με νίκη επί της Κορέας. Στην δεύτερη φάση ηττήθηκε κατά σειρά από Σοβιετική Ένωση, Κούβα και Ισραήλ, παίζοντας τελικά για τις θέσεις 9-12 όπυ κέρδισε Αργεντινή και έχασε από Κίνα για να τερματίσει 10η. Μια θέση που, ενώ σήμερα θα ήταν αποτυχία, τότε ήταν μια από τις κορυφαίες στιγμές για την πρωτάρα Εθνική. Ο Γκάλης ,με 33.5 πόντους μ.ο., ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ και έδωσε μια πρώτη γεύση παγκοσμίως για το ποιός ήταν(λόγω συγκυριών πάντως δεν ξαναέπαιξε σε Μουντομπάσκετ).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=hsOuACGMXOI

    Το 1990 η Εθνική κατέβηκε στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής χωρίς τον Γκάλη(λόγω τραυματισμού) και με τις ελπίδες για κάτι καλό μειωμένες (είχε προηγηθεί το αργυρό στο Ευρωμπάσκετ 1989) Φρόντισε όμως να διαψεύσει και με το παραπάνω τα προγνωστικά. Ξεκινώντας την πρώτη φάση (με ΗΠΑ ,Ισπανία και Νότιο Κορέα) έχασε από τις ΗΠΑ στην παράταση,( σε ένα παιχνίδι που δεν μέτρησε κανονικό καλάθι του Γαλακτερού στην λήξη) και εν συνεχεία νίκησε Ισπανία(με τρομερή εμφάνιση του Χριστοδούλου) και Κορέα. Στον επόμενο γύρο έχασε από Γιουγκοσλαβία και Σοβ.Ένωση ,κέρδισε την Βραζιλία και τελικά έπαιξε για τις θέσεις 5-8 ,όπου με 1 νίκη (με την γηπεδούχο Αργεντινή) και μια ήττα(Βραζιλία) κατετάγη 6η και έδειξε να ”απογαλακτίζεται” σιγά-σιγά από τον μεγάλο Γκάλη.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=L3LFEaRYQZ4

    Επόμενος σταθμός της Εθνικής ήταν το παγκόσμιο του Τορόντο ,στο οποίο έμελλε να έχει την υποστήριξη πολλών ομογενών, οι οποίοι ήθελαν να χαμογελάσουν μετά από την αποτυχία της ποδοσφαιρικής ομάδας στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Η Εθνική δεν τους απογοήτευσε… Πέρασε την πρώτη φάση με 2 νίκες(Γερμανία που μας είχε κερδίσει στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ 1993 και Αίγυπτο και μια ήττα (Πουέρτο Ρίκο) και στην δεύτερη ,με μια ιστορική νίκη επί του γηπεδούχου Καναδά(ιστορική και για τα πούρα που άναψε ο Φασούλας μετά τον αγώνα στα αποδυτήρια..) και άλλη μια επί της Κίνας προκρίθηκε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο, στον ημιτελικό (στο τελευταίο αδιάφορο ματς έχασε από την Κροατία).Εκεί ,απέναντι στους NBAερς των ΗΠΑ ήταν από την αρχή καταδικασμένη σε ήττα ,ωστόσο κατάφερε να γίνει η πρώτη ομάδα που δεν δέχτηκε 1οο πόντους από επαγγελματίες Αμερικάνους (σχετικό αφιέρωμα του sportbrio)Στον μικρό τελικό έχασε πάλι από την Κροατία, αλλά η 4η θέση ήταν πια η απόλυτη καταξίωση από το έπος του ’87…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=735m1Ce1_9Q

    Το 1998 , η Εθνική μας ήταν η οικοδέσποινα του Μουντομπάσκετ και με υψηλές βλέψεις,(ακόμα και για χρυσό καθώς οι ΗΠΑ δεν είχαν κατεβάσει επαγγελματίες αλλά ένα σύνολο που αποτελούσαν Αμερικάνοι παίκτες που αγωνίζονταν στην Ευρώπη) Με τον Φασούλα ως τελευταίο εν ενεργεία διεθνή της χρυσή ομάδας του ’87, η Εθνική ξεκίνησε με 3 νίκες στην πρώτη φάση (Καναδά,Ιταλία και Σενεγάλη) ενώ στην επόμενη νίκησε το Πουέρτο Ρίκο και προκρίθηκε στην 8άδα( οι ήττες με Ρωσία  και Γιουγκοσλαβία ήταν αδιάφορες). Εκεί υπέταξε την Ισπανία με ένα καθοριστικό τρίποντο του Μπαλογιάννη(παίκτης-έκπληξη σ’εκείνη την διοργάνωση) αλλά στον ημιτελικό με τον ”κακό μας δαίμονα”, την Γιουγκοσλαβία, ηττήθηκε στην παράταση με 78-73 (αν και είχε προηγηθεί στο 28′ με 12 πόντους, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν πάντως και τα σφυρίγματα των διαιτητών) .Στον μικρό τελικό,κουρασμένη και απογοητευμένη ,έχασε από τις ΗΠΑ και κατετάγη πάλι 4η αφήνοντας μια ”γλυκόπικρη” γεύση σε όλους μας…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=egGhKzVMsT4

    Η απουσία μας από το Παγκόσμιο της Ινδιανάπολις το 2002 αποδείχτηκε ευεργετική…Η Εθνική, μετά από μια στείρα τριετία (1999-2002) έκανε το πιο δυναμικό come-back στην ιστορία της. Η ”αρμάδα” του Παναγιώτη Γιαννάκη( Διαμαντίδης,Σπανούλης,Παπαλουκάς,Σχορτσιανίτης,Τσαρτσαρής και σία) με ”φόρα” από την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ 2005, πήγε στην Ιαπωνία (τόπος διεξαγωγής του Μουντομπάσκετ 2006) με κρυφό στόχο ένα μετάλλιο. Αφού πέρασε τρένο την πρώτη φάση( 5 νίκες με Κατάρ,Λιθουανία,Βραζιλία,Αυστραλία Τουρκία) προκρίθηκε στους 16 όπου υπέταξε την Κίνα του Γιάο Μινγκ και εν συνεχεία στους 8 την Γαλλία των πολλών NBAερς για να προκριθεί στα ημιτελικά με αντίπαλο τις ΗΠΑ του Λεμπρόν Τζέιμς. Η νίκη απέναντι τους και μάλιστα με κατοστάρα (101-95) αποτέλεσε ίσως την κορυφαία στιγμή του ελληνικού μπάσκετ αλλά και πιθανόν όλου του ελληνικού αθλητισμού. Στον τελικό όμως, με ”άδειο” ρεζερβουάρ από την υπερπροσπάθεια ήρθε η ήττα από την Ισπανία(που δεν είχε τον τραυματία Γκασόλ) με 70-47, μια ήττα που οφειλόταν επίσης στην υπέρμετρη αισιοδοξία που μας έδωσε η νίκη επί των Αμερικάνων( οι οποίοι παρεμπιπτόντως από τότε δεν έχουν χάσει κανένα ματς ,είτε φιλικό είτε επίσημο). Το ασημένιο μετάλλιο όμως και η ιστορική αυτή νίκη έχουν ριζώσει βαθιά στην μνήμη κάθε Έλληνα…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=vdZj5TaW95Y

    Στο τελευταίο Μουντομπάσκετ που διοργανώθηκε στην Τουρκία δεν καταφέραμε ,αναλογιζόμενοι τι μπορούσαμε κάτι σημαντικό. Στην πρώτη φάση, με μέτριες εμφανίσεις πετύχαμε 3 νίκες(Πουέρτο ρίκο,Κίνα και Ακτή Ελεφαντοστού, ενώ ηττηθήκαμε από Τουρκία και Ρωσία,αγώνας που ”ψίθυροι” έλεγαν ότι το χάσαμε για να έχουμε εύκολο αντίπαλο στους 16, κάτι που τελικά δεν έγινε καθώς πέσαμε πάνω στον κακό μας ”δαίμονα” Ισπανία, χάνοντας με 80-72 (τελευταίο ματς του Διαμαντίδη με την Εθνική). Ήταν η αρχή κάποιων πέτρινων χρόνων μιας Εθνικής , η οποία και στις επόμενες διοργανώσεις (Ευρωμπάσκετ 2011,2013 και αποκλεισμός από τους Ολυμπιακούς το 2012) δεν πέτυχε κάτι σημαντικό,αλλά ας μην ξεχνάμε τα πολλά προβλήματα με τραυματισμούς και αλλαγές προσώπων που συνέβησαν αυτήν την 3ετία.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=kJM5ymlbi0I

     

    Με την ελπίδα λοιπόν τα προηγούμενα χρόνια να αποτελέσουν ”μαθήματα”, ας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην Εθνική μας στο φετινό Μουντομπάσκετ. Δυνατότητες υπάρχουν και με το παραπάνω…

     

     

  • Κουφός-Αντετοκούνμπο: βίοι αντίθετοι…

    Κουφός-Αντετοκούνμπο: βίοι αντίθετοι…

    Η Εθνική ομάδα κάθε χώρας και σε οποιοδήποτε άθλημα, ανέκαθεν αποτελούσε τον κυριότερο στόχο του κάθε αθλητή. Οι μεγάλες διοργανώσεις τα καλοκαίρια, η προετοιμασία και η εκπροσώπηση της χώρας του, σαν γενικότερο event, τον κάνουν να προσπαθεί, μέσα σε μια κανονική σεζόν με την ομάδα του, να τα δώσει όλα ώστε να πείσει τον εκάστοτε ομοσπονδιακό τεχνικό να τον καλέσει στην Εθνική.

    Τα παραπάνω ακούγονται αυτονόητα και λογικά. Κι όμως…ειδικά τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται περιπτώσεις παικτών που κυριολεκτικά απορρίπτουν την Εθνική είτε γιατί απλά θέλουν να “ξεκουραστούν” είτε γιατί θέλουν να αφοσιωθούν στην ομάδα τους(με την οποία μπορεί να έχουν “παχυλό” συμβόλαιο) και να μην ρισκάρουν κάποιον τραυματισμό.
    \n2 περιπτώσεις που αφορούν τα 2 άκρα που περιγράψαμε αποτελούν αυτές των Κουφός-Αντετοκούνμπο. Ο μεν πρώτος, παίζοντας στο ΝΒΑ κάποια χρόνια, απέρριψε για δεύτερη συνεχόμενη φορά μια πρόσκληση της Εθνικής για συμμετοχή στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας( είχε προηγηθεί αυτή του 2013 στο Ευρωμπάσκετ της Ιταλίας)  με την δικαιολογία ότι “το 2014-15 θα ήταν μια κομβική χρονιά για την καριέρα του στο ΝΒΑ  και δεν μπορούσε να ρισκάρει κάποιον τραυματισμό”. Ο τρόπος που επέλεξε βέβαια να το πει ,κάθε άλλο παρά τιμητικό ήταν για τον ίδιο, καθότι ενημέρωσε τον ομοσπονδιακό προπονητή Φώτη Κατσικάρη κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και αφού ο τελευταίος είχε κάνει κάποια αγωνιστικά πλάνα με τον Κουφό στην Εθνική. Αντίθετα, ο Αντετοκούνμπο,ο οποίος επίσης βρίσκεται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και το μέλλον του προβλέπεται λαμπρό, όχι μόνο ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση για συμμετοχή στην Εθνική, αλλά παράλληλα, με κάθε ευκαιρία τονίζει “πόσο μεγάλη τιμή είναι για αυτόν να αγωνίζεται για μια χώρα που τον βοήθησε”.

    Διαβάζοντας τα παραπάνω μπορεί να πει κάποιος ότι ο Αντετοκούνμπο, σε αντίθεση με τον Κουφό, χρωστάει στην Ελλάδα επειδή τον ”αγκάλιασε”ενώ ο Κουφός δεν είχε ποτέ ουσιαστική επαφή με την χώρα γιατί μεγάλωσε στην Αμερική και εκεί ανδρώθηκε μπασκετικά. Προσωπική μου άποψη λοιπόν είναι ο Αντετοκούνμπο και ο κάθε “Αντετοκούνμπο” που θέλει να παίξει στην Εθνική της χώρας του, (π.χ. Νοβίτσκι, Τζινόμπιλι,Πάρκερ που παίζουν 100 παιχνίδια ον χρόνο στο ΝΒΑ , είναι πρωταγωνιστές στις ομάδες τους αλλά και πιστοί ”στρατιώτες” των Εθνικών τους ομάδων) όχι απλά δεν θα σκεφτεί με λογικές τέτοιου τύπου ή με το  ότι κάνει και χάρη στην πατρίδα του, αλλά θα συνεχίσει να θεωρεί ότι η Εθνική είναι μια από τις κορυφαίες τιμές στην καριέρα του και θα την ”υπηρετεί” πολύ απλά γιατί το θεωρεί ”ιερό καθήκον” του. Όσοι δεν θέλουν στο καλό και καλή προετοιμασία με τους συλλόγους τους…

    Γιώργος Ρεσβάνης\ngresvanis@sportbrio.gr
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Tq-KytEwGUA