Author: Γιώργος Ρεσβάνης

  • Πρόταση γάμου στο γήπεδο. Η νέα μόδα

    Πρόταση γάμου στο γήπεδο. Η νέα μόδα

    Η πρόταση γάμου και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται από έναν άντρα σε μια γυναίκα είναι αξιοσημείωτο και αξιομνημόνευτο γεγονός στην ζωή ενός ζευγαριού.Βέβαια η “ουσία” είναι στο να πει το “ναι” η γυναίκα αλλά και το όλο “περιτύλιγμα” μπορεί καμιά φορά να παίξει ρόλο στην τελική της απόφαση(πιθανόν..).

    Κατά καιρούς βλέπουμε πλέον να γίνονται δημόσια τέτοιες προτάσεις είτε σε κάποιο εστιατόριο,είτε στον δρόμο, είτε σε αεροδρόμιο κατά την διάρκεια μιας πτήσης και σε πολλά άλλα μέρη δείγμα ότι η φαντασία του ανθρώπου(ειδικά ενός ερωτευμένου…)μπορεί να ξεπεράσει και τα πιο τρελά όνειρα…

    “Σαν ένα στα γήπεδα στα τρένα”…

    Έτσι λέει το απόσπασμα ενός τραγουδιού του Μιχάλη Χατζηγιάννη “Εμείς οι δυο.”.Προφητικό θα λέγαμε καθώς βγήκε πριν την νέα μόδα αυτού του τομέα που “επιτάσσει” πρόταση στο γήπεδο…

    Και ναι…Σ’έναν χώρο σχεδόν απόλυτα ανδροκρατούμενο, όπου πολλές φορές το κλίμα είναι ακατάλληλο για μια γυναίκα(βρισιές, καπνογόνα κοκ) που πιθανόν να βρέθηκε εκεί κατόπιν πιέσεως του συντρόφου της, μπορεί να συμβεί πλέον μια πρόταση γάμου που θα κάνει την κάθε κυρία να βλέπει γήπεδο και να της ξυπνάνε πιο μετά γλυκιές αναμνήσεις…

    Σίγουρα βέβαια πρέπει να γίνεται και μια επιλογή του αγώνα που θα διαλέξει ο “γαμπρός” να κάνει την πρόταση γιατί ένα ντέρμπυ π.χ δεν θα αποτελούσε και τον κατάλληλο χώρο για ευνόητους λόγους που καλό είναι να μην αναφέρουμε σε ένα τόσο τρυφερό άρθρο.

    Υπό νορμάλ συνθήκες πάντως, πρόταση γάμου μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους και φαντασμαγορικό σκηνικό (όπου συμμετέχουν παίκτες, μαζορέτες, μασκότ κοκ)θα “λύγιζε” ακόμα και την πιο σκληρή καρδιά.

    Πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις(όπως θα δείτε στα παρακάτω βίντεο…) αλλά είναι απλά για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα ο οποίος είναι ένα μεγάλο και δυνατό “ΝΑΙ”.(στην ερώτηση αν τον δέχεται τον ευφάνταστο σύντροφο της για άντρα της..).Αν έχετε φαντασία “τολμήστε τo” για την εκλεκτή της καρδιάς σας…

    Δείτε και απολαύστε

    https://www.youtube.com/watch?v=SO51UQlxVyw

    https://www.youtube.com/watch?v=unGzuaeam8c

    Πρόταση γάμου και στην Ελλάδα…

    Και ένα αντιπαράδειγμα…σκληρές γυναίκες…

  • Εθνική Ελλάδος – Τσέλσι. Βίοι παράλληλοι…

    Εθνική Ελλάδος – Τσέλσι. Βίοι παράλληλοι…

    Στο ποδόσφαιρο, όπως και στον αθλητισμό γενικότερα, παρατηρείται αρκετές φορές και από διάφορες ομάδες η λεγόμενη “κοιλιά”, δηλαδή το να φτάνει η απόδοση της από τα ψηλά στα χαμηλά. Συνήθως οφείλεται στην κούραση, όταν όμως είναι προσωρινή.

    Υπάρχουν και περιπτώσεις ομάδων που μέσα σε λίγο καιρό έφτασαν από την απόλυτη καταξίωση στην αντίστοιχη απαξίωση (όπως λέμε “από το ζενίθ στο ναδίρ”) και μπορούμε να πούμε ότι οι αιτίες είναι σίγουρα πολύ περισσότερες και πιο σύνθετες.

    Οι πορείες της Εθνικής Ελλάδος και της Τσέλσι, που έκαναν αυτήν την διαδρομή μέσα σε λίγους μήνες, έχουν πολλά κοινά σημεία και είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει μια ομάδα όταν είναι στο ζενίθ της…


    Εθνική Ελλάδος. Η καλή μέρα φάνηκε από τα..ξημερώματα…

    Τον Ιούνιο του 2014 η Εθνική μας έφτασε ένα βήμα πριν τα προημιτελικά του Μουντιάλ της Βραζιλίας, χάνοντας την στα πέναλντυ με την Κόστα Ρίκα. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη επιτυχία μετά το “έπος” της Πορτογαλίας το 2004 και οι “οιωνοί” έμοιαζαν ιδανικοί για νέες επιτυχίες καθώς η κλήρωση για τα τελικά του EURO 2016 ήταν “λουκούμι” (Φερόε, Β. Ιρλανδία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Φιλανδία με τους 2 πρώτους να προκρίνονται απ’ ευθείας).

    Η προδιαγεγραμμένη αποχώρηση του Σάντος συνοδεύτηκε από την πρόσληψη του πολύ γνωστού Ιταλού Κλαούντιο Ρανιέρι, ενώ χρέη τεχνικού διευθυντή ανέλαβε ο Γιώργος Καραγκούνης που μόλις είχε αποσυρθεί. Όλα αυτά έδειχναν ότι η ΕΠΟ ήθελε να κρατήσει ψηλά την ομάδα-όαση του ελληνικού ποδοσφαίρου.

    Ξαφνικά όμως τα πάντα άλλαξαν… Αγωνιστικά η Εθνική μας δεν μπορούσε όχι νίκη να “σταυρώσει” αλλά ούτε καν να πετύχει γκολ. Έχασε εντός έδρας από Β. Ιρλανδία (0-2), Φιλανδία (0-1), Ρουμανία (0-1) και… Φερόε (0-1) σε έναν αγώνα που συζητήθηκε σε όλη την Ευρώπη σαν μια από τις μεγαλύτερες “βόμβες”. Εκτός ηττήθηκε πάλι από Β. Ιρλανδία και Φερόε (δεύτερη φορά…) μαζεύοντας τελικά μόλις 6 βαθμούς και με μία μόλις (!!) νίκη επί της Ουγγαρίας στην αυλαία και όταν όλα είχαν χαθεί…

    Στην διάρκεια της τραγικής αυτής πορείας συνέβησαν πολλά και εκτός αγωνιστικού χώρου. Παραιτήθηκε ο Καραγκούνης, άλλαξε ο προπονητής 2 φορές (Μαρκαριάν αντί Ρανιέρι και μετά Τσάνας) ενώ οι παίκτες πολλές φορές έκαναν δηλώσεις αγανάκτησης που “φωτογράφιζαν” την ΕΠΟ και το παρασκήνιο που παιζόταν όσον αφορά τις επιλογές, αλλά κάνοντας και οι ίδιοι παράλληλα τραγικές εμφανίσεις. Ο “κύκνος έγινε ασχημόπαπο” μέσα σε μόλις λίγους μήνες…

    Φυσικά η μπάλα δεν ξεχάστηκε· ωστόσο, όπως είπαμε, μια τέτοια πτώση έχει πολλές παραμέτρους που πιθανόν να πρέπει να εξεταστούν για να μην έχουμε τέτοιες αποτυχίες στο εγγύς μέλλον…


    Τσέλσι. Η “αποκαθήλωση” του Μουρίνιο

    Παρόμοια πορεία με την Εθνική μας διανύει και μια άλλη ομάδα ντυμένη στα “μπλε”, η Τσέλσι.

    Πρωταθλήτρια το 2015 κάνοντας σχεδόν περίπατο και με τον “special one” Μουρίνιο στο “τιμόνι”, οι Λονδρέζοι ξεκίνησαν την φετινή χρονιά για την διαφύλαξη του “στέμματος”. Και εκεί όμως μέσα σε λίγους μήνες και με έναν γύρο να έχει σχεδόν συμπληρωθεί, όχι μόνο είναι εκτός διεκδίκησης αλλά βρίσκονται και στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας, δημιουργώντας “ψιθύρους” ακόμα και για υποβιβασμό!!

    Όπως και στην περίπτωση της Εθνικής Ελλάδος, και εδώ από το καλοκαίρι οι οιωνοί δεν ήταν καλοί… Στην αρχή του πρωταθλήματος υπήρξε ένα επεισόδιο μεταξύ του Μουρίνιο και της γιατρού της ομάδας Έβας Καρνέιρο για την απόφαση της τελευταίας να παράσχει τις πρώτες βοήθειες σε παίκτη της Τσέλσι, προκαλώντας την οργή του Πορτογάλου που δεν τις θεωρούσε απαραίτητες αλλά αντίθετα καθυστερήσεις σε βάρος της ομάδας του. Οι σεξιστικές εκφράσεις που χρησιμοποίησε εναντίον της και οι αντιδράσεις που προκάλεσαν σε αρκετό κόσμο ήταν η αρχή (όπως αποδείχτηκε) του τέλους του στους “μπλε”. Η γενικότερη συμπεριφορά του επίσης απέναντι στους παίκτες και ο ανεξήγητος εκνευρισμός έκαναν την ομάδα να “μικραίνει” αγωνιστικά και να χάνει παντού.

    Είναι φανερό ότι το κλίμα στα αποδυτήρια ήταν το χειρότερο δυνατό, αλλά ο Μουρίνιο έμενε στην ομάδα λόγω στήριξης κάποιων φιλάθλων που εκφραζόταν δημόσια με πανό (“ένας από εμάς” κοκ). Τελικά έφτασε σε σημείο να απολυθεί για πρώτη φορά στην καριέρα του μεσούσης της περιόδου ενώ κάμερα τον “συνέλαβε” να προσπαθεί να “καλύψει” το πρόσωπο του από τις κάμερες την ώρα που αποχωρούσε.

    Η δυναμική του “special one” φάνηκε από την αντίθετη πλευρά αυτήν την φορά… Προπονητές σαν τον Μουρίνιο άλλωστε μπορούν να επηρεάσουν μια ολόκληρη ομάδα σε όλη την επιφάνεια της (από αυτόν που κουβαλάει τις πετσέτες μέχρι τον πρόεδρο…).


    Τουλάχιστον δώσαμε χαρά σ’ αυτούς…

    https://www.youtube.com/watch?v=e-15REqW4Jw

    Η “επική” αποχώρηση του Μουρίνιο απ’ την Τσέλσι…

    https://www.youtube.com/watch?v=Fzlj-eKi2Sg

  • Ιωαννίδης – Κόκκαλης. Σχέση οργής και στοργής

    Ιωαννίδης – Κόκκαλης. Σχέση οργής και στοργής

    Γιάννης Ιωαννίδης – Σωκράτης Κόκκαλης

    Πολλές φορές στον αθλητισμό οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων θυμίζουν αυτές ενός ζευγαριού που μπορεί μια να είναι αγαπημένο, μια να τσακώνεται, μια να χωρίζει, μια να τα ξαναβρίσκει κοκ.Σε πολλές περιπτώσεις βέβαια τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα καθώς πίσω από μια ταραχώδης επαγγελματική σχέση υπάρχουν συμφέροντα, φίλαθλοι και πολύ παρασκήνιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η σχέση Κόκκαλης – Ιωαννίδης, η οποία χωρίς υπερβολή, έχει περάσει από τα “χίλια κύματα”.

    Η αρχή της γνωριμίας και η εξύψωση του Ολυμπιακού…

    Το 1991 ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός βρισκόταν στην μέση των “πέτρινων χρόνων” του, ενώ το ελληνικό μπάσκετ βρισκόταν στο απόγειο του, 4 χρόνια μετά το “χρυσό” 1987 και την κατάκτηση της Ευρώπης από την Εθνική μας ομάδα.Ήταν μια ευκαιρία λοιπόν για τον αντίστοιχο μπασκετικό Ολυμπιακό να “βγει απ’την αφάνεια” και να δώσει χαρά στους “πληγωμένους” ποδοσφαιρικά Πειραιώτες.

    Η ανάληψη της ΚΑΕ από τον Σωκράτη Κόκκαλη ήταν ίσως το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα.Έπρεπε όμως να συνοδευτεί και από έναν καλό “καπετάνιο” για τα αγωνιστικά της ομάδας.Δεν θα μπορούσε λοιπόν να υπάρξει καλύτερη επιλογή από τον Γιάννη Ιωαννίδη, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια είχε φτιάξει την αξέχαστη αυτοκρατορία του Άρη.

    Η απόφαση του “ξανθού” να έρθει στον Πειραιά και στον ανυπόληπτο τότε μπασκετικά Ολυμπιακό ενώ είχε πρόταση από τον ΠΑΟΚ, ο οποίος τότε ήταν η δεύτερη δύναμη πίσω από τον Άρη, ήταν αρκετά δύσκολη αλλά τελικά το όνομα της ομάδας και η πίεση ανθρώπων του Ολυμπιακού έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να μετακομίσει ο πολυνίκης κόουτς στην Αθήνα.Βρέθηκε στα γραφεία της INTRACOM, μίλησε με τον Κόκκαλη και σε πολύ λίγη ώρα συμφώνησαν, μέσα σε πολύ καλό κλίμα, ξεκινώντας παράλληλα μια άψογη σχέση συνεργασίας και αμοιβαίας εκτίμησης και σεβασμού.

    Από τότε ξεκίνησε μια πενταετία θριάμβων για τον Ολυμπιακό που κυριολεκτικά “εκτοξεύτηκε” και στην Ευρώπη, ενώ το δίδυμο Κόκκαλη – Ιωαννίδη συνεργαζόταν με “κλειστά μάτια”.

    1995, 1996:Τα νερά που “πρωτοδηλητηρίασαν” την σχέση και το επεισόδιο στην Μαδρίτη

    Το 1995 ο Ολυμπιακός θα αντιμετώπζιε την ΤΣΣΚΑ Μόσχας σε 3ο παιχνίδι που θα έκρινε στην πρόκριση στο Final 4 της Σαραγόσα.Παραμονές του αγώνα 5 παίκτες των Ρώσων παθαίνουν δηλητηρίαση από μολυσμένα νερά που ήπιαν και έτι η ΤΣΣΚΑ αποδεκατίζεται. Ο Ιωαννίδης ζητάει την αναβολή του αγώνα από την ΦΙΜΠΑ, ωστόσο αυτό δεν γίνεται αποδεκτό. Όλα αυτά όμως, μαζί με τους “ψιθύρους” ότι πίσω από αυτήν την ιστορία κρύβονταν άνθρωποι του Ολυμπιακού, ενόχλησαν τον Κόκκαλη και διατάραξαν για πρώτη φορά τις σχέσεις του με τον Ιωαννίδη.

    Έναν χρόνο μετά πάλι σε τρίτο αγώνα του Ολυμπιακού με την Ρεάλ στην Μαδρίτη για πρόκριση στο Final four του Παρισιού, είχαμε το δεύτερο και καθοριστικό επεισόδιο για την οριστική τότε ρήξη στις σχέσεις μεταξύ των 2 αντρών. Αρχικά ο Ιωαννίδης, που ήταν προληπτικός, εξέφρασε την “ενόχληση” του,μεταξύ σοβαρού και αστείου, για την παρουσία στην αποστολή συνεργάτη του Σωκράτη Κόκκαλη, τον οποίο ο “ξανθός” θεωρούσε “γκαντέμη”. Αυτό εξόργισε τον Κόκκαλη, ο οποίος ακόμα και διαφορετικό αεροπλάνο από τον Ιωαννίδη χρησιμοποίησε για να γυρίσει πίσω.

    Το “κερασάκι στην τούρτα” ήταν δηλώσεις που έκανε στο αεροδρόμιο ο Ιωαννίδης για “σέρβικο λόμπυ” στο μπάσκετ και είχαν ως κύριο στόχο τον πρόεδρο της ΦΙΜΠΑ Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς. Αυτές βρήκαν κάθετα αντίθετο τον Κόκκαλη και σε συνδυασμό με τα προηγούμενα οδήγησαν στο να χωρίσου οι δύο πλευρές το καλοκαίρι του 1996, μετά από 5 σερί κατακτημένα πρωταθλήματα, καθώς η διαφορά φιλοσοφίας ήταν πια εμφανής..

    1999-2000. Επιστροφή “με το ζόρι” και δικαστήρια

    Το καλοκαίρι του 1999, ο Ολυμπιακός είχε χάσει το δεύτερο σερί πρωτάθλημα και μάλιστα μέσα στο ΣΕΦ από τον ΠΑΟ.Ο Ίβκοβιτς, που είχε έρθει το 1996 ως “διάδοχος” του Ιωαννίδη, φεύγει και ο Κόκκαλης ψάχνει τον αντικαταστάτη του.Οι επιλογές πολλές, μεταξύ αυτών και ο Ομπράντοβιτς.Τελικά μπορούμε να πούμε ότι εκείνο το καλοκαίρι υπερίσχυσε το “θέλω” του κόσμου των “ερυθρολεύκων”, ο οποίος “απαιτούσε” την επιστροφή Ιωαννίδη στο “λιμάνι”

    Ο Κόκκαλης αυτήν την φορά δεν ήταν διατεθειμένος να “δώσει” εξ’ολοκλήρου τα “κλειδιά” στον Ιωαννίδη, καθώς ήθελε να αποδείξει ότι μπορούσε να ξαναπάει ο Ολυμπιακός στην κορυφή χωρίς την ουσιαστική συμβολή του “ξανθού”.Αποτέλεσμα ήταν να μην κάνει όλα τα χατίρια στον κόοουτς και να παίρνει και ο ίδιος, έμμεσα, αποφάσεις για τα αγωνιστικά.

    Με μια τέτοια σχέση ήταν λογικό η χρονιά να μην κλείσει με επιτυχία καθώς ο Ολυμπιακός τερμάτισε 3ος.Είχαμε όμως και το “αποκορύφωμα” που ήταν η διαμάχη μεταξύ των δύο αντρών και είχε να κάνει με την αποζημίωση του Ιωαννίδη, κάτι που τους οδήγησε μέχρι τα δικαστήρια…

    Η εξομάλυνση των σχέσεων

    Η διαμάχη κράτησε έως το 2007.Μετά όμως οι σχέσεις των δύο αποκαταστάθηκαν,Οι κόντρες ξεχάστηκαν καθώς, μετ το πέρασμα του χρόνου εκτιμήθηκε η γενική συνεργασία που είχαν και αποφασίστηκε από κοινού τα “κακώς κείμενα” να ξεχαστούν.

    Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Ιωαννίδης βρέθηκε στην συνέντευξη αποχώρησης του Κόκκαλη από την ΠΑΕ το 2010 ενώ εθεάθησαν να κάθονται δίπλα-δίπλα στην παρουσίαση βιβλίου του παλαίμαχου τερματοφύλακα Αντώνη Νικοπολίδη το 2012…

  • Ντρογκμπά:”παιχταράς” εντός και εκτός γηπέδου

    Ντρογκμπά:”παιχταράς” εντός και εκτός γηπέδου

    Ένας ποδοσφαιριστής παγκοσμίου κλάσεως, πολλές φορές παρασύρεται από το lifestyle, τον πλούσιο τρόπο ζωής και ίσως να μην πολυενδιαφέρεται για τα τεκταινόμενα που συμβαίνουν γύρω του. Αυτό βέβαια παρατηρείται πάνω-κάτω σε πολλές περιπτώσεις που κάποιος πλουτίζει απότομα με αποτέλεσμα να ξεχνάει από που ξεκίνησε. Υπάρχουν όμως και παραδείγματα προς μίμηση, τα οποία αποδεικνύουν πως η “ανθρωπιά” και η”ευαισθησία” δεν μαθαίνονται αλλά είναι έμφυτα. Ο μεγάλος Ντιντιέ Ντρογκμπά μας ο υπενθυμίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο..

    “Πυροσβέστης” σε εμφύλιο

    Γεννημένος το 1978 στο Αμπιτζάν της Ακτής Ελεφαντοστού, φυσικά προερχόμενος από φτωχή οικογένεια, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, με μεγάλη καριέρα στην Τσέλσι η οποία το 2004 ξόδεψε 24 εκατομμύρια λίρες για να ον αποκτήσει από την Μαρσέιγ, κάνοντας τον τον πιο ακριβό Ιβοριανό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.Περιττό να πούμε ότι αποτελεί ποδοσφαιρικό είδωλο για την χώρα του η οποία τον έχει σαν “Θεό”.Ίσως αυτή η προσωπικότητα που είχε να βοήθησε στο να αποφευχθεί ένας παρολίγον εμφύλιος.

    Συγκεκριμένα to 2006 η χώρα ήταν διασπασμένη σε Βόρειους και Νότιους.Οι πρώτοι αποτελούνταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό από μετανάστες που έψαχναν δουλειά σε φυτείες.Αυτό εξόργιζε τους Νότιους καθώς πολλοί από τους μετανάστες δεν είχαν ιθαγένεια και το αποτέλεσμα της οργής αυτής ήταν εξεγέρσεις και από τις δύο πλευρές που ξεκίνησαν το 2000 μαστίζοντας το αφρικανικό κράτος.

    Επίσης τα γαλλικά συμφέροντα που αφορούσαν το κακάο, στο οποίο η Ακτή Ελεφαντοστού είναι πρώτη σε παραγωγή στον κόσμο, πυροδότησαν νέες συμπλοκές καθώς οι γαλλικές εταιρίες είχαν ελεύθερη πρόσβαση στην αγορά της Ακτής, δεν πλήρωναν φόρους και έπαιρναν και όλα τα κέρδη, ενώ οι κυβερνώντες δεν έκαναν κάτι ουσιαστικό για ν’αλλάξει αυτή η κατάσταση, καθώς είχαν ακόμα και μεταξύ τους διαφωνίες για την πολιτική που θα ακολουθούσαν, όντας βέβαια σε διαφορετικά στρατόπεδα(Βόρειοι και Νότιοι όπως είπαμε…)
    Το 2006, η Ακτή Ελεφαντοστού προκρίθηκε για πρώτη φορά σε τελική φάση Μουντιάλ με τον εμφύλιο να συνεχίζεται ακατάπαυστα και ο Ντρογκμπά αποφάσισε να λειτουργήσει σαν “πυροσβέστης”.

    Μόλις τελείωσε το τελευταίο παιχνίδι της προκριματικής φάσης(νίκη επί του Σουδάν με 3-1)ο μεγάλος Ντιντιέ πήρε το μικρόφωνο μπροστά από τις κάμερες, γονατιστός έβγαλε έναν συγκινητικό και ενωτικό λόγο, προτρέποντας να σταματήσουν οι εχθροπραξίες και να γίνουν εκλογές.

    Το ίδιο έκανε και μερικές μέρες μετά στην πόλη Μπουακέ, στο βόρειο τμήμα, όπου πήγε με το βραβείο του καλύτερου παίκτη της Αφρικανικής ηπείρου για το 2006, εκφωνίζοντας έναν αντίστοιχο δυναμικό λόγο στον οποίο κύριο χαρακτηριστικό ήταν η δύναμη της ψυχής που κατέθετε για να συγκινήσει το πλήθος.

    Τα παραπάνω είχαν ουσιαστικό αποτέλεσμα καθώς οι μάχες περιορίστηκαν από τότε με αποτέλεσμα στις 4 Μαρτίου του 2007 να υπογραφεί μια πρώτη συνθήκη παύσης μαχών μεταξύ Βορείων και Νοτίων.Ήταν μια πρώτη αρχή για να έχει η Ακτή Ελεφαντοστού πιο ήρεμες μέρες και οφειλόταν στον Ντρογκμοά εξ’ολοκλήρου.Δεν λύθηκαν βέβαια όλα τα προβλήματα αλλά άρχισε να επικρατεί πνεύμα ενότητας…

    Φιλάνθρωπος Ντρογκμπά και ΟΗΕ…

    Η δράση του δεν περιορίστηκε εκεί.Χάρισε ένα εκατομμύριο ευρώ από το υστέρημά του στις οικογένειες των θυμάτων ενός ανθρακωρυχείου της Τουρκίας στην οποία αγωνίστηκε με την Γαλατά την σεζόν 2013-14 .
    Επίσης σε συνεργασία με την εταιρία HOM, δημιούργησε δική του σειρά μαγιό και εσωρούχων, όπου μέρος από τα έσοδα πάνε στο ίδρυμα που έχει φτιάξει και μέσω του οποίου βοηθάει την χώρα του.
    Από το 2007 ακόμα έχει ανακηρυχθεί Πρέσβης Καλής Θελήσεως του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Το 2010 το αμερικανικό περιοδικό TIME τον είχε αναδείξει ως έναν από τους 100 ανθρώπους που μπορούν να επηρεάσουν γεγονότα σε μια χώρα
    Τέλος έχει χρηματοδοτήσει την κατασκευή ενός νοσοκομείου στην πατρίδα του, στην οποία λατρεύεται πιο πολύ από κάθε άλλο επίσημο πρόσωπο…

    https://www.youtube.com/watch?v=gDlxtPnHWl0

  • Σικάγο Μπουλς 1996. Η “Αγία Τριάδα” και το ρεκόρ!

    Σικάγο Μπουλς 1996. Η “Αγία Τριάδα” και το ρεκόρ!

    Όταν μιλάμε για τους Σικάγο Μπουλς, αυτομάτως το μυαλό όλων μας πάει στο “ιερό τέρας” του μπάσκετ Μάικλ Τζόρνταν.Επίσης στην (με διαφορά) κορυφαία ομάδα του NBA την δεκαετία του ’90 και πιθανόν σε ολόκληρη την ιστορία του μαζί με 3-4 ακόμα(Λέηκερς, Σέλτικς κοκ).Το αποκορύφωμα και η απόλυτη κυριαρχία αυτής της “μυθικής αρμάδας” ήταν αναμφισβήτητα η σεζόν 1995-96 όταν έφτασαν στον τίτλο με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο στο NBA έως σήμερα…

    Η επιστροφή του “θεού”…

    Οι οιωνοί για τα παραπάνω φάνηκε από την προηγούμενη σεζόν όταν και ο Τζόρνταν αποφάσισε να επιστρέψει στην ενεργό δράση μετά την πρώτη αποχώρηση του το 1993, η οποία οφειλόταν, όπως είχε ακουστεί επισήμως, κυρίως στην δολοφονία του πατέρα του.

    Τις 2 σεζόν που απουσίασε οι Χιούστον Ρόκετς του μεγάλου Χακίμ Ολάζουον βρήκαν ευκαιρία να κατακτήσουν ισάριθμα πρωταθλήματα και να “σπάσουν” την τριετή κυριαρχία των Μπουλς(1991-93).Ήταν και αυτό ένα επιπλέον κίνητρο για τον “Air” να αφήσει το μπαστούνι του μπέηζμπολ(κατά την διάρκεια που δεν αγωνιζόταν στο NBA, είχε αφοσιωθεί εκεί…) και να γυρίσει πίσω “αγριεμένος” και διψασμένος…

    Επίσης ο αποκλεισμός στα πλέη οφ του 1995 από τους Ορλάντο Μάτζικ του Σακίλ ήταν ένα επιπλέον κίνητρο…

    Μαζί με τον Πίπεν, τον (“ψημένο” πια) Τόνι Κούκοτς και τον έμπειρο προπονητή Φιλ Τζάκσον η ομάδα έμοιαζε έτοιμη για την επανενθρόνιση. Το παζλ όμως δεν είχε ακόμα συμπληρωθεί.

    Ντένις Ρόντμαν. Εκκεντρικός αλλά και καταλύτης

    Τους Τζόρνταν-Πίπεν λοιπόν έμελλε να πλαισιώσει ο κορυφαίος ίσως ριμπάουντερ στην ιστορία του ΝΒΑ, Ντένις Ρόντμαν.Οι Σαν Αντόνιο Σπερς δεν ήταν διατεθιμένοι να κρατήσουν στο ρόστερ τους έναν ατίθασο και ιδιόρρυθμο χαρακτήρα που είχε απασχολήσει πολλές φορές τα ΜΜΕ λόγω της εξωγηπεδικής του ζωής(πάρτυ, επεισόδια στον δρόμο, ξενύχτια, γυναίκες κτλ).

    Οι Μπουλς όμως είχαν καλύτερο τρόπο να διαχειριστούν την κατάσταση και σ’αυτό έπαιξε ρόλο ο σεβασμός που έτρεφε ο Ρόντμαν για τον Τζόρνταν.Ίσως αυτό να ήταν το κλειδί για την μετέπειτα πορεία και τα ρεκόρ που έσπασαν.

    Το “φονικό τρίγωνο” των Μπουλς και το ασύλληπτο 72-10…

    Η “Αγία Τριάδα” λοιπόν σάρωσε τα πάντα εκείνη την σεζόν.Με το “μυθικό” πλέον σύστημα του “τριγώνου” το οποίο χρησιμοποίησε πολλές φορές ο Φιλ Τζάκσον διαλύθηκαν όλες σχεδόν οι αντίπαλες άμυνες και έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ νικών-ηττών (69-13) που κατείχαν οι Λέηκερς από το 1971 καθώς οι Μπουλς το συνέτριψαν με το απίστευτο 72-10.

    Ο Τζόρνταν αποτελούσε, όπως ήταν φυσικό, τον “στυλοβάτη” της ομάδας με 31 πόντους μ.ο., ο Πίππεν τον πλαισίωνε ως συνήθως και ο Ρόντμαν έπαιζε “σκυλίσια άμυνα” και άρπαζε όλα τα “σκουπίδια”.(ριμπάουντ)

    Καθοριστικό ρόλο βέβαια έπαιζαν και άλλοι παίκτες όπως οι Χάρπερ, Λόνγκλευ και Κερ οι οποίοι αργότερα θα είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο δεύτερο three-peat (τρία σερί πρωταθλήματα)των Μπουλς.

    Πλέι-οφ και το κλάμα του Τζόρνταν

    Αν και οι Αμερικανοί λένε ότι το “πραγματικό παιχνίδι αρχίζει στα πλέι-οφ”, οι Μπουλς δεν ήταν διατεθιμένοι να “χύσουν την καρδάρα με το γάλα”.

    Με τα “φρένα σπασμένα” περνούν εύκολα το εμπόδιο των Χιτ με 3-0 ενώ στον δεύτερο γύρο “διαλύουν” με 4-1 τους “αιώνιους αντιπάλους” Νιου Γιορκ Νικς(όταν τους έβρισκε μπροστά του ο Τζόρνταν ήταν “σεληνιασμένος” και είχε επιπλέον λόγο εκείνη την σεζόν γιατί εν τη απουσία του είχαν αποκλείσει τους Μπουλς το 1994) ενώ παίρνουν και ρεβάνς από τους Ορλάντο Μάτζικ στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας (για τον αποκλεισμό τους την προηγούμενη χρονιά) και μάλιστα με sweep(4-0).

    Στους τελικούς αντιμετωπίζουν τους Σόνικς των Κεμπ και Σρεμπφ και προηγούνται με 3-0.Τελικά χάνουν δύο σερί παιχνίδια στο Σηάτλ αλλά στο Σικάγο ολοκληρώνουν την “μαγική χρονιά” κερδίζοντας 87-75 και με τον Τζόρνταν να “αφιερώνει” μέσω δακρύων το πρωτάθλημα στον δολοφονημένο πατέρα του…

    Unstop-a-bulls…

  • Τρέξιμο, τόσο απλό και τόσο ευεργετικό…

    Τρέξιμο, τόσο απλό και τόσο ευεργετικό…

    Στις δύσκολες εποχές που ζούμε, ο κάθε άνθρωπος ψάχνει μια “διέξοδο” που θα τον βοηθήσει να ξεφύγει έστω και λίγο από την καθημερινότητα και θα του ανεβάσει την ψυχολογία.Άλλος πάει σινεμά, άλλος γήπεδο(όπως έλεγε και ο Καρβέλας στο τραγούδι “Α ρε Εθνικάρα” την δεκαετία του ’80…), άλλος μπορεί να βρει κάτι άλλο. Προσωπικά, ο δικός μου τρόπος διαφυγής, σε καθημερινή βάση, είναι μια λέξη: Τρέξιμο!

    μια “αγάπη” που ξεκίνησε στα 18 μου και “φούντωνε” χρόνο με τον χρόνο για να βρίσκεται σήμερα σταθερά μέσα στην ζωή μου. Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος αλλά ίσως στο παρακάτω άρθρο, πολλοί “συναθλητές” μου να βρουν κοινά σημεία που χαρακτηρίζουν την σχέση τους με αυτήν την απλή αλλά τόσο ευεργετική γυμναστική…

    Η γέννηση του έρωτα με το τρέξιμο

    Στα 18 μου, αφού τελείωσα το σχολείο, διαπίστωσα απότομα ότι είχα ξεφύγει όσον αφορά τα κιλά μου.Ήμουν 1.85 και ζύγιζα κοντά στα 120.Πάντα ήμουν υπέρβαρος αλλά σ’εκείνη την ηλικία είχα ξεφύγει για τα καλά.Κάτι οι Πανελλήνιες, κάτι η λαιμαργία που αυξανόταν, κάτι η αδιαφορία για την εμφάνιση μου(τότε μ’ενδιέφερε να παίζω παιχνιδομηχανές και κάνα μπάσκετ με τους φίλους μου, με την διαφορά ότι όταν γύριζα σπίτι έτρωγα διπλάσια ποσότητα για να καλύψω της θερμίδες…).με οδήγησαν σ’αυτό το διόλου τιμητικό τριψήφιο νούμερο.

    Κάποια στιγμή, όταν διαπίστωσα ότι με μαθηματική ακρίβεια δεν θα έβρισκα ούτε παντελόνι, μου συνέβη αυτό που λένε “γύρισε ο διακόπτης”. Αποφάσισα ότι πρέπει να “σουλουπωθώ”. Η αρχή έγινε μεταξύ Νέας Σμύρνης και Αμπελοκήπων. Ήταν η απόσταση που έκανε σχεδόν σε καθημερινή βάση για να πάω στην σχολή μου και μάλιστα εις διπλούν, καθώς γύριζα κιόλας ο βράδυ.

    Βέβαια δεν πήγαινα τρέχοντας, αλλά με σταθερό ρυθμό περπατήματος, κάτι που με οδήγησε στο να ανακαλύψω την χαρά της κίνησης.Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πρόσεχα την διατροφή μου και έβλεπα ότι άρχισα να χάνω βάρος, η αγάπη αυτή όλο και μεγάλωνε…

    Συνήθεια που έγινε λατρεία αλλά με όρια…

    Με τον καιρό, το περπάτημα έγινε σταθερό τρέξιμο, όταν όμως είχα ελεύθερο χρόνο και ήμουν ντυμένος με αθλητική αμφίεση.Μπορώ να πω ότι μου είχε γίνει κάτι σαν εξάρτηση, καθώς πολλές φορές έτρεχα και 2 φορές την ημέρα.Εκεί κάπου υπάρχει μια ένσταση και ένα λάθος το οποίο εγώ ο ίδιος έκανα και δεν συνιστώ σε κανέναν λάτρη του τρεξίματος.

    Καταρχάς το τρέξιμο βοηθάει στο να χάνεις βάρος, αλλά όπως και το καθετί, έτσι και σ’αυτήν την περίπτωση, η υπερβολή πάντα μπορεί να βλάψει.Προσωπικά, ήμουν τυχερός που συνειδητοποίησα έγκαιρα ότι το να φοράς 2 και τρεις μπλούζες ενώ τρέχεις προκειμένου να ιδρώσεις πιο πολύ και να χάσεις(μέγα λάθος!!)βάρος είναι “εγκληματικό”.Μ’αυτόν τον τρόπο, πέρα από την διπλάσια ταλαιπωρία του σώματος, “καίγονται” οι μυς και γίνεται ατροφικό το σώμα.Μπορούμε να το παρομοιάσουμε με μια συνήθεια των Γιαπωνέζων, που έδεναν με γύψο τα πόδια των γυναικών, ώστε αυτά να μην αναπτύσσονται όσο πρέπει, προκειμένου οι ίδιες τελικά να κάνουν μικρά βηματάκια.Αυτό έκανα και εγώ λοιπόν και είχα φτάσει σε σημείο να κάνω αυτή την απόλαυση “μαρτύριο”.

    Κατά τ’άλλα η λατρεία για το τρέξιμο μεγάλωνε, παράλληλα όμως ωρίμαζε και ο τρόπος που το έκανα, καθώς η σωστή μέση ενδυμασία πρέπει να διαμορφώνεται βάσει των καιρικών συνθηκών και προς Θεού, να μην γίνονται υπερβολές και να ξεπερνιούνται τα όρια γιατί τότε από τον στίβο, μπορεί κάποιος να βρεθεί στο νοσοκομείο με ορό ή μακροπρόθεσμα να δημιουργήσει προβλήματα στον εαυτό του(υπερβολική εφίδρωση, καταπόνηση ποδιών και μυών κοκ)

    Και μόνος και με παρέα και με άλλα μονοπάτια…

    Από τότε που ξεκίνησα το τρέξιμο, πάντα κοιτάω να το βάζω στην καθημερινότητα μου σε καθημερινή βάση(με εξαίρεση μια, δυο μέρες την βδομάδα για ξεκούραση των μυών).Το σημαντικό είναι πως όχι απλά δεν το βαριέμαι, αλλά το έχω σαν το κατάλληλο τονωτικό για την μέρα μου(όπως π.χ.ο καφές).

    Σε περίπτωση όμως που σε κάποιον αρέσει το τρέξιμο αλλά νιώθει κάποιες φορές ότι πλήττει και είναι στο μεταίχμιο του πάω-δεν πάω, τότε θα συνιστούσα να προσθέσει κάποιες αλλαγές στις συνθήκες.Είτε λοιπόν να βάλει ακουστικά και να ακούει μουσική, είτε να πάρει κάποιο φίλο του και να τρέχουν παρέα, είτε ακόμα καλύτερα να αλλάξει διαδρομή.

    Ειδικά το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό, καθώς η αλλαγή παραστάσεων ενώ τρέχεις, κάνει μετατρέπει την ενδεχόμενη μονοτονία, σε μια καινούργια εμπειρία.(άλλο να τρέχεις σε στίβο, άλλο σε διάδρομο, άλλο στο ύπαιθρο και άλλο μέσα σε ένα πράσινο άλσος)

    Παντού, πάντα και καλή ψυχολογία…

    Το τρέξιμο είναι η γυμναστική που είναι πολύ απλή στην εφαρμογή της.Με μια φόρμα, μια πετσέτα και ένα μπουκαλάκι νερό είσαι έτοιμος.Ακόμα και σε διακοπές μπορείς να βρεις ένα μονοπάτι και να αφιερώσεις χρόνο σ’αυτό το σπουδαίο σπορ.

    Αν σου γίνει και συνήθεια, είναι σίγουρο ότι θα σε βοηθήσει πολύ και ψυχολογικά, καθώς μετά την άσκηση απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα όλε οι τοξίνες, καθαρίζει το μυαλό και δημιουργείται θετική σκέψη.Εύκολο λοιπόν να καταλάβει κάποιος ότι τα ωφέλη του τρεξίματος είναι και εσωτερικά και εξωτερικά(το ότι γυμνάζεται το σώμα είναι δεδομένο).Η επιτομή του

    Νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ…

    Ένα βίντεο για “έμπνευση”…

  • Νίκος Πεντζαρόπουλος:ο “ήρωας” του Τάμπερε

    Νίκος Πεντζαρόπουλος:ο “ήρωας” του Τάμπερε

    Στα “περίεργα” του ποδοσφαίρου μπορεί να συμπεριληφθεί το γεγονός ότι κάποιες φορές παίκτης ομάδας που έχει χάσει αναδεικνύεται MVP. Για να γίνει βέβαια κάτι τέτοιο πρέπει η απόδοση του να είναι κάτι παραπάνω από φανταστική, σε βαθμό που να ξεχωρίζει ακόμα και από αυτή των νικητών.

    Στην περίπτωση του παλιού τερματοφύλακα του Πανιωνίου και της Εθνικής Ελλάδος, Νίκου Πεντζαρόπουλου, τα παραπάνω όχι μόνο έγιναν αλλά αποτέλεσαν και αφορμή για να βαφτιστεί ως ο “ήρωας” του Τάμπερε.

    Στον Πανιώνιο από τον Β’Παγκόσμιο και το περιστατικό με τον Μουράτη

    Γεννημένος τον Ιούλιο του 1927, ο Πεντζαρόπουλος, αφού έκανε τα πρώτα βήματα του τον Κεραυνό Καλλιθέας(1940-43) και εν μέσω πολέμου, μεταγράφηκε ως ένα πολλά υποσχόμενο ταλέντο στον Πανιώνιο στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1955 όταν και έκλεισε την καριέρα του.

    Κατά την διάρκεια της καριέρας του έκανε σπουδαίες εμφανίσεις, δείχνοντας πολλές εξαιρετικές πτυχές του ταλέντου του όπως η ικανότητα στις εξόδους και στις αποκρούσεις πέναλτυ. Μάλιστα στην ιστορία έχει μείνει ένα περιστατικό με τον Ολυμπιακό στο γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου ο Ανδρέας Μουράτης του Ολυμπιακού, εξαπολύει έναν «κεραυνό» στέλνοντας την μπάλα με δύναμη προς την εστία του Πανιωνίου και ο Πεντζαρόπουλος, που είχε βγει από την εστία του, γυρνάει με την πλάτη προς αυτήν, γυρίζει το σώμα του 180 μοίρες, τεντώνεται, και διώχνει την μπάλα με την γροθιά πέφτοντας μέσα στα δίχτυα, με αποτέλεσμα να προκαλέσει τον θαυμασμό του Μουράτη που έσπευσε να τον συγχαρεί.

    “Ήρωας” του Τάμπερε…

    Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 11 μόλις αγώνες ωστόσο πρόλαβε να γράψει την δική του ιστορία και μάλιστα σε μια εποχή που η Εθνική βρισκόταν σε ποδοσφαιρική ανυποληψία.
    Στις 15 Ιουλίου του 1952 λοιπόν η Εθνική αγωνιζόταν στο Τάμπερε της Φιλανδίας απέναντι στην Δανία για την Ολυμπιάδα του 1952.

    Η Δανία αποτελούσε ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης και φρόντισε να το αποδείξει μέσα στο γήπεδο κερδίζοντας με 2-1…Παρά την νίκη όμως όλh οι φίλαθλη κοινή γνώμη στάθηκε στην μεγαλειώδη απόδοση του Πεντζαρόπουλου, καθώς ο ίδιος είχε “πιάσει τα άπιαστα” σε έναν αγώνα που χάρη σ’αυτόν η Ελλάδα διεκδίκησε την ισοπαλία μέχρι το τέλος.

    Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να χαρακτηριστεί ως ο «ήρωας του Τάμπερε» από τους Έλληνες δημοσιογράφους, ενώ o διεθνής τύπος έγραψε ότι “Γεννήθηκε ο νέος Ζαμόρα”, που ήταν ο κορυφαίος τερματοφύλακας στον κόσμο εκείνη την εποχή(Ισπανός).

    Μιλάνο μέσω….Τάμπερε, το ανεκπλήρωτο όνειρο.

    Η εμφάνιση του αυτή ήταν τόσο μεγαλειώδης που δεν άφησε αδιάφορους ανθρώπους της Ίντερ, η οποία θέλησε να τον εντάξει στο δυναμικό της το καλοκαίρι του 1952, πράγμα που παίρνει μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστούμε ότι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές δεν κινούσαν τότε το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων της Ευρώπης.

    Ο Πεντζαρόπουλος βρέθηκε στο Μιλάνο και προπονιόταν με τους “νερατζούρι” για 6 μήνες χωρίς ωστόσο να έχει αποσπάσει την ελευθερία του από τον Πανιώνιο, καθώς η διοίκηση ήταν ανένδοτη στην παραχώρηση του.Ο ίδιος ήταν πρόθυμος να προσφέρει 100.000 δρχ στον Πανιώνιο από το συμβόλαιο του, ωστόσο ούτε αυτό ήταν ικανό για να τους αλλάξει την γνώμη.

    Πάντως, στα φιλικά παιχνίδια που αγωνίστηκε με την Ίντερ ήταν εντυπωσιακός. Μια ιταλική εφημερίδα μάλιστα δημοσίευσε και φωτογραφία με μια απόκρουσή του και λεζάντα από κάτω που έγραφε:

    “Ο Πεντζαρόπουλος πετάει…”

    Τελικά το όνειρο έμεινε ανεκπλήρωτο και ο “ήρωας” του Τάμπερε επέστρεψε πικραμένος στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος, πιθανόν λόγω απογοήτευσης.Έκλεισε την καριέρα του το 1955 σε ηλικία μόλις 28 ετών…

  • Εθνική Αστέγων. Κάτι παραπάνω από μια ομάδα

    Εθνική Αστέγων. Κάτι παραπάνω από μια ομάδα

    Το ποδόσφαιρο έχει ονομαστεί “Βασιλιάς των σπορ” για πολλούς λόγους.Σίγουρα ο κυριότερος είναι ότι σε κάθε γωνιά του πλανήτη υπάρχουν άνθρωποι που κινούνται γύρω από τον ρυθμό μιας ποδοσφαιρικής μπάλας.Όμως το μεγαλείο του επεκτείνεται στο γεγονός ότι μπορεί να πάρει και μορφή κοινωνικού χαρακτήρα και να συμπεριλάβει “Στους κόλπους του” όλες τις κοινωνικές ομάδες. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα δεν θα μπορούσε να υπάρξει από την Εθνική Αστέγων, η οποία σίγουρα είναι αυτό που λέμε “παραπάνω από μια ομάδα”(more than a team αγγλιστί).

    10ετής ανάπτυξη με συμπαραστάτες.

    Η Εθνική Ελληνική Ομάδα Αστέγων δημιουργήθηκε το 2006, με αφορμή την καμπάνια “Γκολ στη Φτώχεια” που ξεκίνησε το περιοδικό “Γαλέρα”. “Χορηγοί” στα πρώτα βήματα της προσπάθειας υπήρξαν το Ίδρυμα Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, οι Γιατροί του Κόσμου, η Μονάδα Απεξάρτησης “18 Άνω” και είκοσι συνολικά Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ενώ αρωγός της προσπάθειας ήταν ο Χρήστος Αλεφάντης. Έδρα όπου δειξάγονται οι αγώνες της είναι τα γηπεδάκια στο Ρουφ ενώ από το 2010 και η Σούπερ Λίγκα στέκεται δίπλα της.

    Γκολ στη φτώχεια

    “Γκολ στην φτώχεια” και “ταλέντα του δρόμου και της ζωής…”

    Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, η ομάδα αυτή αποτελεί πρότυπο για το πως κάποιος μπορεί να αντιμετωπίσει ίσως τον χειρότερο βαθμό φτώχειας στον οποίο βρίσκεται.Με θέληση, επιμονή και αγάπη για το άθλημα οι “μαχητές του δρόμου” ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους στα ταπεινά αλλά τόσο “γεμάτα” από αγάπη, ενθουσιασμό και αλληλοσυμπαράσταση, γηπεδάκια του Ρουφ και είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την όποια δυσκολία τους έχει βρει έχοντας ως “όπλο” μια ποδοσφαιρική μπάλα.Είναι ίσως ότι πιο αγνό μπορεί κανείς να δει σ’αυτό το “μαγικό” σπορ που λέγεται ποδόσφαιρο.

    Μπορεί οι άνθρωποι που συμμετέχουν να μην ξέρουν που θα περάσουν την νύχτα, ωστόσο η αναμονή της Κυριακής (κλασική ποδοσφαιρομέρα) τους δίνει δύναμη και ελπίδα…

    Εθνική Αστέγων. Παγκόσμια και στο γήπεδο και στο ήθος…

    Όλα αυτά που αναφέρθηκαν είναι η ουσία αυτής της ομάδας.Υπάρχει όμως και το αγωνιστικό κομμάτι στο οποίο πήρε το 2007 και το 2015 αυτό που της άξιζε, δηλαδή Κύπελλο “ευ αγωνίζεσθαι” και παγκόσμιο πρωτάθλημα αντίστοιχα.Δεν μας κάνει καθόλου εντύπωση.

    Η Εθνική Αστέγων συμμετέχει συνεχώς στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Αστέγων (αποτελεί έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό θεσμό street-soccer, ομάδων 4Χ4, με κοινωνικό χαρακτήρα, που θεσμοθετήθηκε με πρωτοβουλία του “Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων του Δρόμου”, με σκοπό την ψυχολογική ενθάρρυνση των αστέγων πολιτών και την ανάκτηση της αυτοπεποίθησης τους.Πρωτοδιοργανώθηκε το 2003) από το 2007 και χρόνο με τον χρόνο αποδεικνύει ότι οι δυνατότητες της δεν περιορίζονται μόνο στα ψυχικά αποθέματα αλλά ξεδιπλώνονται και εντός των 4 γραμμών απέναντι σε κάθε αντίπαλο.

    Αποκορύφωμα όπως είπαμε ήταν το 2015 όπου κατέκτησε την κορυφή του κόσμου ενώ ήταν μία από τις λίγες χώρες που είχε μικτή ομάδα.(άντρες-γυναίκες).

    Γενικά

    Οι προπονήσεις αυτής της ομάδας είναι οι αγώνες που δίνει με μικρές τοπικές ομάδες ενώ οι παίκτες δεν έχουν συχνά την δυνατότητα να προπονούνται λόγω του μόνιμου καθημερινού αγώνα που δίνουν για να βρουν στέγη.Η κατάκτηση όμως της κορυφής μας δίνει ένα καλό μάθημα από αυτούς τους “βιοπαλαιστές” και μας αποδεικνύει ότι “όταν αγαπάς κάτι τότε θα σε αγαπήσει και αυτό εφόσον το κυνηγήσεις”.Παράλληλα δίνει άλλο ένα “παράσημο” στο ποδόσφαιρο που για άλλη μια φορά “ενώνει” και “πολεμά” ακόμα και τις χειρότερες δυσκολίες…

    Νομίζω ταιριάζει γάντι…

  • Ιταλία και Euro. 2 φορές σε “σενάρια”

    Ιταλία και Euro. 2 φορές σε “σενάρια”

    Στον χώρο του ποδοσφαίρου πολλές φορές παρατηρούμε γεγονότα που επαναλαμβάνονται κατά ”διαβολική σύμπτωση”, όχι πάντα όμως με το ίδιο αποτέλεσμα.Όπως λένε και Γάλλοι “deja vu” δηλαδή. Κάποιο γκολ στο ίδιο λεπτό μεταξύ 2 ίδιων ομάδων σε 2 διαφορετικούς αγώνες, κάποια νίκη ή ήττα με ίδιο τρόπο είναι μερικά παραδείγματα. Αυτό που συνέβη όμως με την Ιταλία σε 2 Euro(2004, 2012), ήταν ίσως από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα και περιελάμβανε “θεωρίες συνομωσίας” και “ψιθύρους”. Όχι άδικα πάντως…

    “Σκανδιναβική” συμμαχία και “Ciao Italia”(2004)

    Το Euro 2004 σίγουρα μας φέρνει στο μυαλό την πιο “γλυκιά” ποδοσφαιρική ανάμνηση με την κατάκτηση του από την Εθνική μας.Στους Ιταλούς πάντως σίγουρα φέρνει θυμό καθώς η ομάδα τους θεωρούν (όχι άδικα), ότι αποκλείστηκε από έναν αγώνα-συμμαχία μεταξύ Σουηδίας και Δανίας.

    Συγκεκριμένα είχαμε φτάσει στην τελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων και, ως γνωστόν, τα παιχνίδια διεξαγόντουσαν την ίδια ώρα.Η Ιταλία είχε ως αντιπάλους τις Δανία, Σουηδία και Βουλγαρία.Δανία και Σουηδία είχαν από 4 βαθμούς, η Ιταλία 2 και η Βουλγαρία μηδέν.

    Βάσει των κριτηρίων της ΟΥΕΦΑ, σε περίπτωση ισοβαθμίας δύο ή περισσοτέρων ομάδων, το πρώτο κριτήριο ήταν οι μεταξύ τους αγώνες, μετά η διαφορά τερμάτων και τρίτο η καλύτερη επίθεση.Σε περίπτωση λοιπόν που Σουηδία και Δανία έφερναν ισοπαλία από 2-2 και πάνω, ότι και να έκανε η Ιταλία θα έμενε έξω.Λογικό λοιπόν να δημιουργηθούν καταστάσεις καχυποψίας και “ψίθυροι” για στήσιμο.

    Τα παραπάνω, όπως ήταν λογικό, έγιναν “κραυγές” μετά τους αγώνες.Κάτι απόλυτα φυσιολογικό καθώς το “2-2” ήρθε.Μάλιστα το γκολ της ισοφάρισης προήλθε από τους Σουηδούς στο τελευταίο λεπτό του αγώνα και ενώ παράλληλα η Ιταλία σκόραρε το 2-1 επί της Βουλγαρίας.Χαρά που τελικά μετατράπηκε σε λύπη, ενώ οι Σκανδιναβοί πανηγύριζαν αμφότεροι την πρόκριση τους στην 8αδα.

    Ποτέ πάντως δεν αποδείχτηκε κάτι περί στησίματος αλλά η “γεύση” της καχυποψίας που έμεινε ήταν πικρή και για την ΟΥΕΦΑ και για το φίλαθλο κοινό.

    Παρεμπιπτόντως το γήπεδο που έγινε ο αγώνας λεγόταν “Μπέσα”, αλλά στον αγώνα, η ελληνικώς εννούμενη μπέσα μάλλον πήγε περίπατο.

    Τα γκολ: Τόμασσον 28’και 66′ (Δανία), Λάρσον 47′(πεν), Γιόνσον 89′

    ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Μάρκους Μερκ (Γερμανία)

    ΚΙΤΡΙΝΕΣ: Έντμαν, Κάλστρομ

    ΔΑΝΙΑ: Σόρενσεν, Χέλβεγκ, Λάουρσεν, Χένρικσεν, Νίκλας Γένσεν (46 Μπόγκελουντ), Γκράβεσεν, Τόμασον, Ντανιέλ Γένσεν (65 Πούλσεν), Γκρόνκιερ, Σαντ, Γιόργκενσεν (57 Ρόμενταλ)

    ΣΟΥΗΔΙΑ: Ίσακσον, Νίλσον, Μέλμπεργκ, Γιάκομπσον, Έντμαν, Αντερσον (81 Αλμπακ), Κάλστρομ (72 Βίλχελμσον), Γιόνσον, Λιούνγκμπεργκ, Ιμπραΐμοβιτς, Λάρσον

    2012:Ίδιο σενάριο, άλλη κατάληξη για την Ιταλία

    Ίδιο ακριβώς σενάριο υπήρξε και το 2012, αλλά αυτήν την φορά η κατάληξη ήταν θετική για την “σκουάντρα ατζούρα”.Συγκεκριμένα, ήταν πάλι η τελευταία αγωνιστική των ομίλων και όλα τα παιχνίδια διεξάγονταν παράλληλα.Ο όμιλος περιελάμβανε τις Ισπανία, Κροατία, Ιταλία και Έιρε.Οι δύο πρώτες είχαν από 4 βαθμούς, η Ιταλία 2 και το Έιρε 0.
    Το σενάριο ήταν ακριβώς το ίδιο με το 2004, καθώς Ισπανία και Κροατία,με ισοπαλία 2-2 περνούσαν αμφότερες.Πάντως αυτά που έγιναν το 2004 ίσως να επηρέασαν τους πάντες καθώς η Ισπανία κέρδισε με 1-0 με γκολ του Χέσους Νάβας στο 88′ και πέρασε στον επόμενο γύρο με την Ιταλία που κέρδισε το Έιρε.Υπήρξε με λίγα λόγια κάποια έμμεση αποκατάσταση για τις καταστάσεις του 2004.
    Η ΟΥΕΦΑ είχε κάνει κάποιες σκέψεις για αλλαγή κριτηρίων στις ισοβαθμίες, προκειμένου να μην συμβαίνον τέτοια φαινόμενα, αλλά τελικά αποφάσισε ότι δεν ήταν απαραίτητα.

    Σκόρερ: 88′ Χεσούς Νάβας
    Γήπεδο: “PGE Arena”, Γκντανσκ
    Διαιτητής: Βόλφγκανγκ Σταρκ (Γερμανία)

    ΚΡΟΑΤΙΑ: Πλετίκοσα, Βίντα (66′ Γέλαβιτς), Τσόρλουκα, Σίλντενφελντ, Στρίνιτς, Βουκόγεβιτς (81′ Εντουάρντο), Ράκιτιτς, Σρνα, Πράνιτς (66′ Πέρισιτς), Μόντριτς, Μάντζουκιτς.
    ΙΣΠΑΝΙΑ: Κασίγιας, Αρμπελόα, Πικέ, Σέρχιο Ράμος, Τζόρντι Άλμπα, Μπουσκέτς, Τσάβι (89′ Νεγκρέδο), Τσάμπι Αλόνσο, Νταβίντ Σίλβα (73′ Φάμπρεγκας), Ινιέστα, Τόρες (61′ Χεσούς Νάβας).

    *Κίτρινες κάρτες: 27′ Τσόρλουκα, 44′ Σρνα, 53′ Στρίνιτς, 90′ Μάντζουκιτς, 91′ Γέλαβιτς, 93′ Ράκιτιτς
    **Κόκκινες κάρτες:

    https://www.youtube.com/watch?v=3VimnEBIwNw

  • Ολυμπιακός Από το 2008 με διπλά…

    Ολυμπιακός Από το 2008 με διπλά…

    Ο Ολυμπιακός, από το 1997 και μετά, συμμετέχει σχεδόν κάθε χρόνο(εξαίρεση οι χρονιές 2009,2011) στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, το Champions league.Μέσα σ’αυτήν την εικοσαετία έχει πετύχει μεγάλες νίκες, έχει υποστεί εξίσου μεγάλες ήττες αλλά το βέβαιο είναι ότι, σαν σχεδόν μόνιμος “προσκεκλημένος” στα μεγάλα ραντεβού, έχει ωριμάσει και προοδεύσει.

    Έχανε “από το αεροπλάνο…”

    Η μεγάλη “πληγή” το Ολυμπιακού ήταν, μέχρι το 2008, τα εκτός έδρας παιχνίδια.Μέχρι και αυτό το έτος, η ομάδα του Πειραιά δεν είχε κερδίσει ούτε μια φορά(!!) σε αγώνα που ήταν φιλοξενούμενος.Αυτό του είχε στοιχίσει και προκρίσεις καθώς πολλές φορές έχανε από ομάδες που ήταν σαφώς κατώτερες από εκείνον. Μερικές περιπτώσεις ήταν:

    1. την σεζόν 2000-01 όπου έχασε από την Ολλανδική Χέρενφεεν με 1-0 για να αποκλειστεί τελικά σε ισοβαθμία με την Λυών.
    2. την σεζόν 1999-2000 όπου έχασε από την Νορβηγική Μόλντε, ήττα που του κόστισε την διεκδίκηση της πρόκρισης από την Πόρτο.

    Έφτανε στην πηγή…

    Υπήρχαν και φορές που έφτανε κοντά στο να πετύχει ένα μεγάλο διπλό αλλά τελικά το έχανε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν:

    1. η σεζόν 2000-01 όπου ισοφαρίστηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο από την Λα Κορούνια (2-2)
    2. το 2004-05 με γκολ που δέχτηκε στο 87 και αρκέστηκε στην ισοπαλία με την Ρόζενμποργκ.

    Συντριβές…

    Πολλές ήττες ήταν και συντριπτικές…

    Την πρώτη του σεζόν (1997-98) στους ομίλους έχασε 2 φορές με 5-1 από Ρεάλ Μαδρίτης και Ρόζεμποργκ, ενώ το 2003-04 γνώρισε την μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας του σε κάθε διοργάνωση από την Γιουβέντους με 7-0…

    Η σωτήρια σεζόν 2007-08

    Ένα παγωμένο βράδυ του Οκτώβρη ο Ολυμπιακός θα αντιμετώπιζε στην δεύτερη αγωνιστική των ομίλων του 2007-08 την γερμανική Βέρντερ Βρέμης,και έχοντας φέρει στην πρώτη αγωνιστική ισοπολία(1-1) εντός έδρας με την Λάτσιο, η κατάσταση ήταν δύσκολη αν σκεφτεί μάλιστα κάποιος ότι μέχρι τότε δεν είχε νίκη εκτός έδρας.

    Στο ημίχρονο έχανε με 1-0 αλλά σαν κάποιος να γύρισε τον διακόπτη, σαν να του το χρώσταγε η τύχη, ο Ολυμπιακός με αντεπίθεση διαρκείας “γύρισε” την κατάσταση και κέρδισε με 1-3.

    Την ίδια σεζόν νίκησε πάλι με ανατροπή την Λάτσιο (1-2) και πέτυχε δύο διπλά μέσα σε μία χρονιά, τα οποία του έδωσαν την πρόκριση από τους ομίλους, πρώτη φορά μετά από το 1999.

    Διπλό σχεδόν κάθε χρόνο

    Έκτοτε μπήκε το νερό στ’ αυλάκι και ο Ολυμπιακός, σχεδόν κάθε χρόνο κάνει νίκη εκτός έδρας.Ας θυμηθούμε τις νίκες :

    2012:νίκη με Μαρσέιγ(0-1)
    2013:νίκη με Μονπελιέ (1-2)
    2014:νίκη με Άντερλεχτ(0-3)
    2015:διπλά με Άρσεναλ(2-3) και Δυναμό Ζάγκρεμπ(0-1)

    Αλλά και γενικά, ακόμα και στα ματς που δεν κερδίζει δείχνει ένα σαφώς ένα καλύτερο πρόσωπο και αποτελεί πλέον έναν υπολογίσιμο αντίπαλο για οποιοδήποτε κλαμπ της Ευρώπης…

    Ο αγώνας “κλειδί” για τα “διπλά”

    https://www.youtube.com/watch?v=axUAfV90rKQ

    Παραλίγο…

    https://www.youtube.com/watch?v=aPUQPRPkacE

    https://www.youtube.com/watch?v=kL1qWjEyePI