SportBrio

Category: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

  • Εθνική Ελλάδος – Τσέλσι. Βίοι παράλληλοι…

    Εθνική Ελλάδος – Τσέλσι. Βίοι παράλληλοι…

    Στο ποδόσφαιρο, όπως και στον αθλητισμό γενικότερα, παρατηρείται αρκετές φορές και από διάφορες ομάδες η λεγόμενη “κοιλιά”, δηλαδή το να φτάνει η απόδοση της από τα ψηλά στα χαμηλά. Συνήθως οφείλεται στην κούραση, όταν όμως είναι προσωρινή.

    Υπάρχουν και περιπτώσεις ομάδων που μέσα σε λίγο καιρό έφτασαν από την απόλυτη καταξίωση στην αντίστοιχη απαξίωση (όπως λέμε “από το ζενίθ στο ναδίρ”) και μπορούμε να πούμε ότι οι αιτίες είναι σίγουρα πολύ περισσότερες και πιο σύνθετες.

    Οι πορείες της Εθνικής Ελλάδος και της Τσέλσι, που έκαναν αυτήν την διαδρομή μέσα σε λίγους μήνες, έχουν πολλά κοινά σημεία και είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει μια ομάδα όταν είναι στο ζενίθ της…

    Εθνική Ελλάδος. Η καλή μέρα φάνηκε από τα..ξημερώματα…

    Τον Ιούνιο του 2014 η Εθνική μας έφτασε ένα βήμα πριν τα προημιτελικά του Μουντιάλ της Βραζιλίας, χάνοντας την στα πέναλντυ με την Κόστα Ρίκα. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη επιτυχία μετά το “έπος” της Πορτογαλίας το 2004 και οι “οιωνοί” έμοιαζαν ιδανικοί για νέες επιτυχίες καθώς η κλήρωση για τα τελικά του EURO 2016 ήταν “λουκούμι” (Φερόε, Β. Ιρλανδία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Φιλανδία με τους 2 πρώτους να προκρίνονται απ’ ευθείας).

    Η προδιαγεγραμμένη αποχώρηση του Σάντος συνοδεύτηκε από την πρόσληψη του πολύ γνωστού Ιταλού Κλαούντιο Ρανιέρι, ενώ χρέη τεχνικού διευθυντή ανέλαβε ο Γιώργος Καραγκούνης που μόλις είχε αποσυρθεί. Όλα αυτά έδειχναν ότι η ΕΠΟ ήθελε να κρατήσει ψηλά την ομάδα-όαση του ελληνικού ποδοσφαίρου.

    Ξαφνικά όμως τα πάντα άλλαξαν… Αγωνιστικά η Εθνική μας δεν μπορούσε όχι νίκη να “σταυρώσει” αλλά ούτε καν να πετύχει γκολ. Έχασε εντός έδρας από Β. Ιρλανδία (0-2), Φιλανδία (0-1), Ρουμανία (0-1) και… Φερόε (0-1) σε έναν αγώνα που συζητήθηκε σε όλη την Ευρώπη σαν μια από τις μεγαλύτερες “βόμβες”. Εκτός ηττήθηκε πάλι από Β. Ιρλανδία και Φερόε (δεύτερη φορά…) μαζεύοντας τελικά μόλις 6 βαθμούς και με μία μόλις (!!) νίκη επί της Ουγγαρίας στην αυλαία και όταν όλα είχαν χαθεί…

    Στην διάρκεια της τραγικής αυτής πορείας συνέβησαν πολλά και εκτός αγωνιστικού χώρου. Παραιτήθηκε ο Καραγκούνης, άλλαξε ο προπονητής 2 φορές (Μαρκαριάν αντί Ρανιέρι και μετά Τσάνας) ενώ οι παίκτες πολλές φορές έκαναν δηλώσεις αγανάκτησης που “φωτογράφιζαν” την ΕΠΟ και το παρασκήνιο που παιζόταν όσον αφορά τις επιλογές, αλλά κάνοντας και οι ίδιοι παράλληλα τραγικές εμφανίσεις. Ο “κύκνος έγινε ασχημόπαπο” μέσα σε μόλις λίγους μήνες…

    Φυσικά η μπάλα δεν ξεχάστηκε· ωστόσο, όπως είπαμε, μια τέτοια πτώση έχει πολλές παραμέτρους που πιθανόν να πρέπει να εξεταστούν για να μην έχουμε τέτοιες αποτυχίες στο εγγύς μέλλον…

    Τσέλσι. Η “αποκαθήλωση” του Μουρίνιο

    Παρόμοια πορεία με την Εθνική μας διανύει και μια άλλη ομάδα ντυμένη στα “μπλε”, η Τσέλσι.

    Πρωταθλήτρια το 2015 κάνοντας σχεδόν περίπατο και με τον “special one” Μουρίνιο στο “τιμόνι”, οι Λονδρέζοι ξεκίνησαν την φετινή χρονιά για την διαφύλαξη του “στέμματος”. Και εκεί όμως μέσα σε λίγους μήνες και με έναν γύρο να έχει σχεδόν συμπληρωθεί, όχι μόνο είναι εκτός διεκδίκησης αλλά βρίσκονται και στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας, δημιουργώντας “ψιθύρους” ακόμα και για υποβιβασμό!!

    Όπως και στην περίπτωση της Εθνικής Ελλάδος, και εδώ από το καλοκαίρι οι οιωνοί δεν ήταν καλοί… Στην αρχή του πρωταθλήματος υπήρξε ένα επεισόδιο μεταξύ του Μουρίνιο και της γιατρού της ομάδας Έβας Καρνέιρο για την απόφαση της τελευταίας να παράσχει τις πρώτες βοήθειες σε παίκτη της Τσέλσι, προκαλώντας την οργή του Πορτογάλου που δεν τις θεωρούσε απαραίτητες αλλά αντίθετα καθυστερήσεις σε βάρος της ομάδας του. Οι σεξιστικές εκφράσεις που χρησιμοποίησε εναντίον της και οι αντιδράσεις που προκάλεσαν σε αρκετό κόσμο ήταν η αρχή (όπως αποδείχτηκε) του τέλους του στους “μπλε”. Η γενικότερη συμπεριφορά του επίσης απέναντι στους παίκτες και ο ανεξήγητος εκνευρισμός έκαναν την ομάδα να “μικραίνει” αγωνιστικά και να χάνει παντού.

    Είναι φανερό ότι το κλίμα στα αποδυτήρια ήταν το χειρότερο δυνατό, αλλά ο Μουρίνιο έμενε στην ομάδα λόγω στήριξης κάποιων φιλάθλων που εκφραζόταν δημόσια με πανό (“ένας από εμάς” κοκ). Τελικά έφτασε σε σημείο να απολυθεί για πρώτη φορά στην καριέρα του μεσούσης της περιόδου ενώ κάμερα τον “συνέλαβε” να προσπαθεί να “καλύψει” το πρόσωπο του από τις κάμερες την ώρα που αποχωρούσε.

    Η δυναμική του “special one” φάνηκε από την αντίθετη πλευρά αυτήν την φορά… Προπονητές σαν τον Μουρίνιο άλλωστε μπορούν να επηρεάσουν μια ολόκληρη ομάδα σε όλη την επιφάνεια της (από αυτόν που κουβαλάει τις πετσέτες μέχρι τον πρόεδρο…).

    Τουλάχιστον δώσαμε χαρά σ’ αυτούς…

    https://www.youtube.com/watch?v=e-15REqW4Jw

    Η “επική” αποχώρηση του Μουρίνιο απ’ την Τσέλσι…

    https://www.youtube.com/watch?v=Fzlj-eKi2Sg

  • Ντρογκμπά:”παιχταράς” εντός και εκτός γηπέδου

    Ντρογκμπά:”παιχταράς” εντός και εκτός γηπέδου

    Ένας ποδοσφαιριστής παγκοσμίου κλάσεως, πολλές φορές παρασύρεται από το lifestyle, τον πλούσιο τρόπο ζωής και ίσως να μην πολυενδιαφέρεται για τα τεκταινόμενα που συμβαίνουν γύρω του. Αυτό βέβαια παρατηρείται πάνω-κάτω σε πολλές περιπτώσεις που κάποιος πλουτίζει απότομα με αποτέλεσμα να ξεχνάει από που ξεκίνησε. Υπάρχουν όμως και παραδείγματα προς μίμηση, τα οποία αποδεικνύουν πως η “ανθρωπιά” και η”ευαισθησία” δεν μαθαίνονται αλλά είναι έμφυτα. Ο μεγάλος Ντιντιέ Ντρογκμπά μας ο υπενθυμίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο..

    “Πυροσβέστης” σε εμφύλιο

    Γεννημένος το 1978 στο Αμπιτζάν της Ακτής Ελεφαντοστού, φυσικά προερχόμενος από φτωχή οικογένεια, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, με μεγάλη καριέρα στην Τσέλσι η οποία το 2004 ξόδεψε 24 εκατομμύρια λίρες για να ον αποκτήσει από την Μαρσέιγ, κάνοντας τον τον πιο ακριβό Ιβοριανό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.Περιττό να πούμε ότι αποτελεί ποδοσφαιρικό είδωλο για την χώρα του η οποία τον έχει σαν “Θεό”.Ίσως αυτή η προσωπικότητα που είχε να βοήθησε στο να αποφευχθεί ένας παρολίγον εμφύλιος.

    Συγκεκριμένα to 2006 η χώρα ήταν διασπασμένη σε Βόρειους και Νότιους.Οι πρώτοι αποτελούνταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό από μετανάστες που έψαχναν δουλειά σε φυτείες.Αυτό εξόργιζε τους Νότιους καθώς πολλοί από τους μετανάστες δεν είχαν ιθαγένεια και το αποτέλεσμα της οργής αυτής ήταν εξεγέρσεις και από τις δύο πλευρές που ξεκίνησαν το 2000 μαστίζοντας το αφρικανικό κράτος.

    Επίσης τα γαλλικά συμφέροντα που αφορούσαν το κακάο, στο οποίο η Ακτή Ελεφαντοστού είναι πρώτη σε παραγωγή στον κόσμο, πυροδότησαν νέες συμπλοκές καθώς οι γαλλικές εταιρίες είχαν ελεύθερη πρόσβαση στην αγορά της Ακτής, δεν πλήρωναν φόρους και έπαιρναν και όλα τα κέρδη, ενώ οι κυβερνώντες δεν έκαναν κάτι ουσιαστικό για ν’αλλάξει αυτή η κατάσταση, καθώς είχαν ακόμα και μεταξύ τους διαφωνίες για την πολιτική που θα ακολουθούσαν, όντας βέβαια σε διαφορετικά στρατόπεδα(Βόρειοι και Νότιοι όπως είπαμε…)
    Το 2006, η Ακτή Ελεφαντοστού προκρίθηκε για πρώτη φορά σε τελική φάση Μουντιάλ με τον εμφύλιο να συνεχίζεται ακατάπαυστα και ο Ντρογκμπά αποφάσισε να λειτουργήσει σαν “πυροσβέστης”.

    Μόλις τελείωσε το τελευταίο παιχνίδι της προκριματικής φάσης(νίκη επί του Σουδάν με 3-1)ο μεγάλος Ντιντιέ πήρε το μικρόφωνο μπροστά από τις κάμερες, γονατιστός έβγαλε έναν συγκινητικό και ενωτικό λόγο, προτρέποντας να σταματήσουν οι εχθροπραξίες και να γίνουν εκλογές.

    Το ίδιο έκανε και μερικές μέρες μετά στην πόλη Μπουακέ, στο βόρειο τμήμα, όπου πήγε με το βραβείο του καλύτερου παίκτη της Αφρικανικής ηπείρου για το 2006, εκφωνίζοντας έναν αντίστοιχο δυναμικό λόγο στον οποίο κύριο χαρακτηριστικό ήταν η δύναμη της ψυχής που κατέθετε για να συγκινήσει το πλήθος.

    Τα παραπάνω είχαν ουσιαστικό αποτέλεσμα καθώς οι μάχες περιορίστηκαν από τότε με αποτέλεσμα στις 4 Μαρτίου του 2007 να υπογραφεί μια πρώτη συνθήκη παύσης μαχών μεταξύ Βορείων και Νοτίων.Ήταν μια πρώτη αρχή για να έχει η Ακτή Ελεφαντοστού πιο ήρεμες μέρες και οφειλόταν στον Ντρογκμοά εξ’ολοκλήρου.Δεν λύθηκαν βέβαια όλα τα προβλήματα αλλά άρχισε να επικρατεί πνεύμα ενότητας…

    Φιλάνθρωπος Ντρογκμπά και ΟΗΕ…

    Η δράση του δεν περιορίστηκε εκεί.Χάρισε ένα εκατομμύριο ευρώ από το υστέρημά του στις οικογένειες των θυμάτων ενός ανθρακωρυχείου της Τουρκίας στην οποία αγωνίστηκε με την Γαλατά την σεζόν 2013-14 .
    Επίσης σε συνεργασία με την εταιρία HOM, δημιούργησε δική του σειρά μαγιό και εσωρούχων, όπου μέρος από τα έσοδα πάνε στο ίδρυμα που έχει φτιάξει και μέσω του οποίου βοηθάει την χώρα του.
    Από το 2007 ακόμα έχει ανακηρυχθεί Πρέσβης Καλής Θελήσεως του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Το 2010 το αμερικανικό περιοδικό TIME τον είχε αναδείξει ως έναν από τους 100 ανθρώπους που μπορούν να επηρεάσουν γεγονότα σε μια χώρα
    Τέλος έχει χρηματοδοτήσει την κατασκευή ενός νοσοκομείου στην πατρίδα του, στην οποία λατρεύεται πιο πολύ από κάθε άλλο επίσημο πρόσωπο…

    https://www.youtube.com/watch?v=gDlxtPnHWl0

  • Νίκος Πεντζαρόπουλος:ο “ήρωας” του Τάμπερε

    Νίκος Πεντζαρόπουλος:ο “ήρωας” του Τάμπερε

    Στα “περίεργα” του ποδοσφαίρου μπορεί να συμπεριληφθεί το γεγονός ότι κάποιες φορές παίκτης ομάδας που έχει χάσει αναδεικνύεται MVP. Για να γίνει βέβαια κάτι τέτοιο πρέπει η απόδοση του να είναι κάτι παραπάνω από φανταστική, σε βαθμό που να ξεχωρίζει ακόμα και από αυτή των νικητών.

    Στην περίπτωση του παλιού τερματοφύλακα του Πανιωνίου και της Εθνικής Ελλάδος, Νίκου Πεντζαρόπουλου, τα παραπάνω όχι μόνο έγιναν αλλά αποτέλεσαν και αφορμή για να βαφτιστεί ως ο “ήρωας” του Τάμπερε.

    Στον Πανιώνιο από τον Β’Παγκόσμιο και το περιστατικό με τον Μουράτη

    Γεννημένος τον Ιούλιο του 1927, ο Πεντζαρόπουλος, αφού έκανε τα πρώτα βήματα του τον Κεραυνό Καλλιθέας(1940-43) και εν μέσω πολέμου, μεταγράφηκε ως ένα πολλά υποσχόμενο ταλέντο στον Πανιώνιο στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1955 όταν και έκλεισε την καριέρα του.

    Κατά την διάρκεια της καριέρας του έκανε σπουδαίες εμφανίσεις, δείχνοντας πολλές εξαιρετικές πτυχές του ταλέντου του όπως η ικανότητα στις εξόδους και στις αποκρούσεις πέναλτυ. Μάλιστα στην ιστορία έχει μείνει ένα περιστατικό με τον Ολυμπιακό στο γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου ο Ανδρέας Μουράτης του Ολυμπιακού, εξαπολύει έναν «κεραυνό» στέλνοντας την μπάλα με δύναμη προς την εστία του Πανιωνίου και ο Πεντζαρόπουλος, που είχε βγει από την εστία του, γυρνάει με την πλάτη προς αυτήν, γυρίζει το σώμα του 180 μοίρες, τεντώνεται, και διώχνει την μπάλα με την γροθιά πέφτοντας μέσα στα δίχτυα, με αποτέλεσμα να προκαλέσει τον θαυμασμό του Μουράτη που έσπευσε να τον συγχαρεί.

    “Ήρωας” του Τάμπερε…

    Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε σε 11 μόλις αγώνες ωστόσο πρόλαβε να γράψει την δική του ιστορία και μάλιστα σε μια εποχή που η Εθνική βρισκόταν σε ποδοσφαιρική ανυποληψία.
    Στις 15 Ιουλίου του 1952 λοιπόν η Εθνική αγωνιζόταν στο Τάμπερε της Φιλανδίας απέναντι στην Δανία για την Ολυμπιάδα του 1952.

    Η Δανία αποτελούσε ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης και φρόντισε να το αποδείξει μέσα στο γήπεδο κερδίζοντας με 2-1…Παρά την νίκη όμως όλh οι φίλαθλη κοινή γνώμη στάθηκε στην μεγαλειώδη απόδοση του Πεντζαρόπουλου, καθώς ο ίδιος είχε “πιάσει τα άπιαστα” σε έναν αγώνα που χάρη σ’αυτόν η Ελλάδα διεκδίκησε την ισοπαλία μέχρι το τέλος.

    Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να χαρακτηριστεί ως ο «ήρωας του Τάμπερε» από τους Έλληνες δημοσιογράφους, ενώ o διεθνής τύπος έγραψε ότι “Γεννήθηκε ο νέος Ζαμόρα”, που ήταν ο κορυφαίος τερματοφύλακας στον κόσμο εκείνη την εποχή(Ισπανός).

    Μιλάνο μέσω….Τάμπερε, το ανεκπλήρωτο όνειρο.

    Η εμφάνιση του αυτή ήταν τόσο μεγαλειώδης που δεν άφησε αδιάφορους ανθρώπους της Ίντερ, η οποία θέλησε να τον εντάξει στο δυναμικό της το καλοκαίρι του 1952, πράγμα που παίρνει μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστούμε ότι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές δεν κινούσαν τότε το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων της Ευρώπης.

    Ο Πεντζαρόπουλος βρέθηκε στο Μιλάνο και προπονιόταν με τους “νερατζούρι” για 6 μήνες χωρίς ωστόσο να έχει αποσπάσει την ελευθερία του από τον Πανιώνιο, καθώς η διοίκηση ήταν ανένδοτη στην παραχώρηση του.Ο ίδιος ήταν πρόθυμος να προσφέρει 100.000 δρχ στον Πανιώνιο από το συμβόλαιο του, ωστόσο ούτε αυτό ήταν ικανό για να τους αλλάξει την γνώμη.

    Πάντως, στα φιλικά παιχνίδια που αγωνίστηκε με την Ίντερ ήταν εντυπωσιακός. Μια ιταλική εφημερίδα μάλιστα δημοσίευσε και φωτογραφία με μια απόκρουσή του και λεζάντα από κάτω που έγραφε:

    “Ο Πεντζαρόπουλος πετάει…”

    Τελικά το όνειρο έμεινε ανεκπλήρωτο και ο “ήρωας” του Τάμπερε επέστρεψε πικραμένος στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος, πιθανόν λόγω απογοήτευσης.Έκλεισε την καριέρα του το 1955 σε ηλικία μόλις 28 ετών…

  • Εθνική Αστέγων. Κάτι παραπάνω από μια ομάδα

    Εθνική Αστέγων. Κάτι παραπάνω από μια ομάδα

    Το ποδόσφαιρο έχει ονομαστεί “Βασιλιάς των σπορ” για πολλούς λόγους.Σίγουρα ο κυριότερος είναι ότι σε κάθε γωνιά του πλανήτη υπάρχουν άνθρωποι που κινούνται γύρω από τον ρυθμό μιας ποδοσφαιρικής μπάλας.Όμως το μεγαλείο του επεκτείνεται στο γεγονός ότι μπορεί να πάρει και μορφή κοινωνικού χαρακτήρα και να συμπεριλάβει “Στους κόλπους του” όλες τις κοινωνικές ομάδες. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα δεν θα μπορούσε να υπάρξει από την Εθνική Αστέγων, η οποία σίγουρα είναι αυτό που λέμε “παραπάνω από μια ομάδα”(more than a team αγγλιστί).

    10ετής ανάπτυξη με συμπαραστάτες.

    Η Εθνική Ελληνική Ομάδα Αστέγων δημιουργήθηκε το 2006, με αφορμή την καμπάνια “Γκολ στη Φτώχεια” που ξεκίνησε το περιοδικό “Γαλέρα”. “Χορηγοί” στα πρώτα βήματα της προσπάθειας υπήρξαν το Ίδρυμα Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, οι Γιατροί του Κόσμου, η Μονάδα Απεξάρτησης “18 Άνω” και είκοσι συνολικά Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ενώ αρωγός της προσπάθειας ήταν ο Χρήστος Αλεφάντης. Έδρα όπου δειξάγονται οι αγώνες της είναι τα γηπεδάκια στο Ρουφ ενώ από το 2010 και η Σούπερ Λίγκα στέκεται δίπλα της.

    Γκολ στη φτώχεια

    “Γκολ στην φτώχεια” και “ταλέντα του δρόμου και της ζωής…”

    Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, η ομάδα αυτή αποτελεί πρότυπο για το πως κάποιος μπορεί να αντιμετωπίσει ίσως τον χειρότερο βαθμό φτώχειας στον οποίο βρίσκεται.Με θέληση, επιμονή και αγάπη για το άθλημα οι “μαχητές του δρόμου” ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους στα ταπεινά αλλά τόσο “γεμάτα” από αγάπη, ενθουσιασμό και αλληλοσυμπαράσταση, γηπεδάκια του Ρουφ και είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την όποια δυσκολία τους έχει βρει έχοντας ως “όπλο” μια ποδοσφαιρική μπάλα.Είναι ίσως ότι πιο αγνό μπορεί κανείς να δει σ’αυτό το “μαγικό” σπορ που λέγεται ποδόσφαιρο.

    Μπορεί οι άνθρωποι που συμμετέχουν να μην ξέρουν που θα περάσουν την νύχτα, ωστόσο η αναμονή της Κυριακής (κλασική ποδοσφαιρομέρα) τους δίνει δύναμη και ελπίδα…

    Εθνική Αστέγων. Παγκόσμια και στο γήπεδο και στο ήθος…

    Όλα αυτά που αναφέρθηκαν είναι η ουσία αυτής της ομάδας.Υπάρχει όμως και το αγωνιστικό κομμάτι στο οποίο πήρε το 2007 και το 2015 αυτό που της άξιζε, δηλαδή Κύπελλο “ευ αγωνίζεσθαι” και παγκόσμιο πρωτάθλημα αντίστοιχα.Δεν μας κάνει καθόλου εντύπωση.

    Η Εθνική Αστέγων συμμετέχει συνεχώς στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Αστέγων (αποτελεί έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό θεσμό street-soccer, ομάδων 4Χ4, με κοινωνικό χαρακτήρα, που θεσμοθετήθηκε με πρωτοβουλία του “Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων του Δρόμου”, με σκοπό την ψυχολογική ενθάρρυνση των αστέγων πολιτών και την ανάκτηση της αυτοπεποίθησης τους.Πρωτοδιοργανώθηκε το 2003) από το 2007 και χρόνο με τον χρόνο αποδεικνύει ότι οι δυνατότητες της δεν περιορίζονται μόνο στα ψυχικά αποθέματα αλλά ξεδιπλώνονται και εντός των 4 γραμμών απέναντι σε κάθε αντίπαλο.

    Αποκορύφωμα όπως είπαμε ήταν το 2015 όπου κατέκτησε την κορυφή του κόσμου ενώ ήταν μία από τις λίγες χώρες που είχε μικτή ομάδα.(άντρες-γυναίκες).

    Γενικά

    Οι προπονήσεις αυτής της ομάδας είναι οι αγώνες που δίνει με μικρές τοπικές ομάδες ενώ οι παίκτες δεν έχουν συχνά την δυνατότητα να προπονούνται λόγω του μόνιμου καθημερινού αγώνα που δίνουν για να βρουν στέγη.Η κατάκτηση όμως της κορυφής μας δίνει ένα καλό μάθημα από αυτούς τους “βιοπαλαιστές” και μας αποδεικνύει ότι “όταν αγαπάς κάτι τότε θα σε αγαπήσει και αυτό εφόσον το κυνηγήσεις”.Παράλληλα δίνει άλλο ένα “παράσημο” στο ποδόσφαιρο που για άλλη μια φορά “ενώνει” και “πολεμά” ακόμα και τις χειρότερες δυσκολίες…

    Νομίζω ταιριάζει γάντι…

  • Ιταλία και Euro. 2 φορές σε “σενάρια”

    Ιταλία και Euro. 2 φορές σε “σενάρια”

    Στον χώρο του ποδοσφαίρου πολλές φορές παρατηρούμε γεγονότα που επαναλαμβάνονται κατά ”διαβολική σύμπτωση”, όχι πάντα όμως με το ίδιο αποτέλεσμα.Όπως λένε και Γάλλοι “deja vu” δηλαδή. Κάποιο γκολ στο ίδιο λεπτό μεταξύ 2 ίδιων ομάδων σε 2 διαφορετικούς αγώνες, κάποια νίκη ή ήττα με ίδιο τρόπο είναι μερικά παραδείγματα. Αυτό που συνέβη όμως με την Ιταλία σε 2 Euro(2004, 2012), ήταν ίσως από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα και περιελάμβανε “θεωρίες συνομωσίας” και “ψιθύρους”. Όχι άδικα πάντως…

    “Σκανδιναβική” συμμαχία και “Ciao Italia”(2004)

    Το Euro 2004 σίγουρα μας φέρνει στο μυαλό την πιο “γλυκιά” ποδοσφαιρική ανάμνηση με την κατάκτηση του από την Εθνική μας.Στους Ιταλούς πάντως σίγουρα φέρνει θυμό καθώς η ομάδα τους θεωρούν (όχι άδικα), ότι αποκλείστηκε από έναν αγώνα-συμμαχία μεταξύ Σουηδίας και Δανίας.

    Συγκεκριμένα είχαμε φτάσει στην τελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων και, ως γνωστόν, τα παιχνίδια διεξαγόντουσαν την ίδια ώρα.Η Ιταλία είχε ως αντιπάλους τις Δανία, Σουηδία και Βουλγαρία.Δανία και Σουηδία είχαν από 4 βαθμούς, η Ιταλία 2 και η Βουλγαρία μηδέν.

    Βάσει των κριτηρίων της ΟΥΕΦΑ, σε περίπτωση ισοβαθμίας δύο ή περισσοτέρων ομάδων, το πρώτο κριτήριο ήταν οι μεταξύ τους αγώνες, μετά η διαφορά τερμάτων και τρίτο η καλύτερη επίθεση.Σε περίπτωση λοιπόν που Σουηδία και Δανία έφερναν ισοπαλία από 2-2 και πάνω, ότι και να έκανε η Ιταλία θα έμενε έξω.Λογικό λοιπόν να δημιουργηθούν καταστάσεις καχυποψίας και “ψίθυροι” για στήσιμο.

    Τα παραπάνω, όπως ήταν λογικό, έγιναν “κραυγές” μετά τους αγώνες.Κάτι απόλυτα φυσιολογικό καθώς το “2-2” ήρθε.Μάλιστα το γκολ της ισοφάρισης προήλθε από τους Σουηδούς στο τελευταίο λεπτό του αγώνα και ενώ παράλληλα η Ιταλία σκόραρε το 2-1 επί της Βουλγαρίας.Χαρά που τελικά μετατράπηκε σε λύπη, ενώ οι Σκανδιναβοί πανηγύριζαν αμφότεροι την πρόκριση τους στην 8αδα.

    Ποτέ πάντως δεν αποδείχτηκε κάτι περί στησίματος αλλά η “γεύση” της καχυποψίας που έμεινε ήταν πικρή και για την ΟΥΕΦΑ και για το φίλαθλο κοινό.

    Παρεμπιπτόντως το γήπεδο που έγινε ο αγώνας λεγόταν “Μπέσα”, αλλά στον αγώνα, η ελληνικώς εννούμενη μπέσα μάλλον πήγε περίπατο.

    Τα γκολ: Τόμασσον 28’και 66′ (Δανία), Λάρσον 47′(πεν), Γιόνσον 89′

    ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Μάρκους Μερκ (Γερμανία)

    ΚΙΤΡΙΝΕΣ: Έντμαν, Κάλστρομ

    ΔΑΝΙΑ: Σόρενσεν, Χέλβεγκ, Λάουρσεν, Χένρικσεν, Νίκλας Γένσεν (46 Μπόγκελουντ), Γκράβεσεν, Τόμασον, Ντανιέλ Γένσεν (65 Πούλσεν), Γκρόνκιερ, Σαντ, Γιόργκενσεν (57 Ρόμενταλ)

    ΣΟΥΗΔΙΑ: Ίσακσον, Νίλσον, Μέλμπεργκ, Γιάκομπσον, Έντμαν, Αντερσον (81 Αλμπακ), Κάλστρομ (72 Βίλχελμσον), Γιόνσον, Λιούνγκμπεργκ, Ιμπραΐμοβιτς, Λάρσον

    2012:Ίδιο σενάριο, άλλη κατάληξη για την Ιταλία

    Ίδιο ακριβώς σενάριο υπήρξε και το 2012, αλλά αυτήν την φορά η κατάληξη ήταν θετική για την “σκουάντρα ατζούρα”.Συγκεκριμένα, ήταν πάλι η τελευταία αγωνιστική των ομίλων και όλα τα παιχνίδια διεξάγονταν παράλληλα.Ο όμιλος περιελάμβανε τις Ισπανία, Κροατία, Ιταλία και Έιρε.Οι δύο πρώτες είχαν από 4 βαθμούς, η Ιταλία 2 και το Έιρε 0.
    Το σενάριο ήταν ακριβώς το ίδιο με το 2004, καθώς Ισπανία και Κροατία,με ισοπαλία 2-2 περνούσαν αμφότερες.Πάντως αυτά που έγιναν το 2004 ίσως να επηρέασαν τους πάντες καθώς η Ισπανία κέρδισε με 1-0 με γκολ του Χέσους Νάβας στο 88′ και πέρασε στον επόμενο γύρο με την Ιταλία που κέρδισε το Έιρε.Υπήρξε με λίγα λόγια κάποια έμμεση αποκατάσταση για τις καταστάσεις του 2004.
    Η ΟΥΕΦΑ είχε κάνει κάποιες σκέψεις για αλλαγή κριτηρίων στις ισοβαθμίες, προκειμένου να μην συμβαίνον τέτοια φαινόμενα, αλλά τελικά αποφάσισε ότι δεν ήταν απαραίτητα.

    Σκόρερ: 88′ Χεσούς Νάβας
    Γήπεδο: “PGE Arena”, Γκντανσκ
    Διαιτητής: Βόλφγκανγκ Σταρκ (Γερμανία)

    ΚΡΟΑΤΙΑ: Πλετίκοσα, Βίντα (66′ Γέλαβιτς), Τσόρλουκα, Σίλντενφελντ, Στρίνιτς, Βουκόγεβιτς (81′ Εντουάρντο), Ράκιτιτς, Σρνα, Πράνιτς (66′ Πέρισιτς), Μόντριτς, Μάντζουκιτς.
    ΙΣΠΑΝΙΑ: Κασίγιας, Αρμπελόα, Πικέ, Σέρχιο Ράμος, Τζόρντι Άλμπα, Μπουσκέτς, Τσάβι (89′ Νεγκρέδο), Τσάμπι Αλόνσο, Νταβίντ Σίλβα (73′ Φάμπρεγκας), Ινιέστα, Τόρες (61′ Χεσούς Νάβας).

    *Κίτρινες κάρτες: 27′ Τσόρλουκα, 44′ Σρνα, 53′ Στρίνιτς, 90′ Μάντζουκιτς, 91′ Γέλαβιτς, 93′ Ράκιτιτς
    **Κόκκινες κάρτες:

    https://www.youtube.com/watch?v=3VimnEBIwNw

  • Ολυμπιακός Από το 2008 με διπλά…

    Ολυμπιακός Από το 2008 με διπλά…

    Ο Ολυμπιακός, από το 1997 και μετά, συμμετέχει σχεδόν κάθε χρόνο(εξαίρεση οι χρονιές 2009,2011) στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, το Champions league.Μέσα σ’αυτήν την εικοσαετία έχει πετύχει μεγάλες νίκες, έχει υποστεί εξίσου μεγάλες ήττες αλλά το βέβαιο είναι ότι, σαν σχεδόν μόνιμος “προσκεκλημένος” στα μεγάλα ραντεβού, έχει ωριμάσει και προοδεύσει.

    Έχανε “από το αεροπλάνο…”

    Η μεγάλη “πληγή” το Ολυμπιακού ήταν, μέχρι το 2008, τα εκτός έδρας παιχνίδια.Μέχρι και αυτό το έτος, η ομάδα του Πειραιά δεν είχε κερδίσει ούτε μια φορά(!!) σε αγώνα που ήταν φιλοξενούμενος.Αυτό του είχε στοιχίσει και προκρίσεις καθώς πολλές φορές έχανε από ομάδες που ήταν σαφώς κατώτερες από εκείνον. Μερικές περιπτώσεις ήταν:

    1. την σεζόν 2000-01 όπου έχασε από την Ολλανδική Χέρενφεεν με 1-0 για να αποκλειστεί τελικά σε ισοβαθμία με την Λυών.
    2. την σεζόν 1999-2000 όπου έχασε από την Νορβηγική Μόλντε, ήττα που του κόστισε την διεκδίκηση της πρόκρισης από την Πόρτο.

    Έφτανε στην πηγή…

    Υπήρχαν και φορές που έφτανε κοντά στο να πετύχει ένα μεγάλο διπλό αλλά τελικά το έχανε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν:

    1. η σεζόν 2000-01 όπου ισοφαρίστηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο από την Λα Κορούνια (2-2)
    2. το 2004-05 με γκολ που δέχτηκε στο 87 και αρκέστηκε στην ισοπαλία με την Ρόζενμποργκ.

    Συντριβές…

    Πολλές ήττες ήταν και συντριπτικές…

    Την πρώτη του σεζόν (1997-98) στους ομίλους έχασε 2 φορές με 5-1 από Ρεάλ Μαδρίτης και Ρόζεμποργκ, ενώ το 2003-04 γνώρισε την μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας του σε κάθε διοργάνωση από την Γιουβέντους με 7-0…

    Η σωτήρια σεζόν 2007-08

    Ένα παγωμένο βράδυ του Οκτώβρη ο Ολυμπιακός θα αντιμετώπιζε στην δεύτερη αγωνιστική των ομίλων του 2007-08 την γερμανική Βέρντερ Βρέμης,και έχοντας φέρει στην πρώτη αγωνιστική ισοπολία(1-1) εντός έδρας με την Λάτσιο, η κατάσταση ήταν δύσκολη αν σκεφτεί μάλιστα κάποιος ότι μέχρι τότε δεν είχε νίκη εκτός έδρας.

    Στο ημίχρονο έχανε με 1-0 αλλά σαν κάποιος να γύρισε τον διακόπτη, σαν να του το χρώσταγε η τύχη, ο Ολυμπιακός με αντεπίθεση διαρκείας “γύρισε” την κατάσταση και κέρδισε με 1-3.

    Την ίδια σεζόν νίκησε πάλι με ανατροπή την Λάτσιο (1-2) και πέτυχε δύο διπλά μέσα σε μία χρονιά, τα οποία του έδωσαν την πρόκριση από τους ομίλους, πρώτη φορά μετά από το 1999.

    Διπλό σχεδόν κάθε χρόνο

    Έκτοτε μπήκε το νερό στ’ αυλάκι και ο Ολυμπιακός, σχεδόν κάθε χρόνο κάνει νίκη εκτός έδρας.Ας θυμηθούμε τις νίκες :

    2012:νίκη με Μαρσέιγ(0-1)
    2013:νίκη με Μονπελιέ (1-2)
    2014:νίκη με Άντερλεχτ(0-3)
    2015:διπλά με Άρσεναλ(2-3) και Δυναμό Ζάγκρεμπ(0-1)

    Αλλά και γενικά, ακόμα και στα ματς που δεν κερδίζει δείχνει ένα σαφώς ένα καλύτερο πρόσωπο και αποτελεί πλέον έναν υπολογίσιμο αντίπαλο για οποιοδήποτε κλαμπ της Ευρώπης…

    Ο αγώνας “κλειδί” για τα “διπλά”

    https://www.youtube.com/watch?v=axUAfV90rKQ

    Παραλίγο…

    https://www.youtube.com/watch?v=aPUQPRPkacE

    https://www.youtube.com/watch?v=kL1qWjEyePI

  • Ματζουράνης – Λώλος. Oι “αγνοί” υποστηρικτές…

    Ματζουράνης – Λώλος. Oι “αγνοί” υποστηρικτές…

    Οι λεγόμενες “μεγάλες ομάδες” (Ολυμπιακός,ΠΑΟ,ΑΕΚ,ΠΑΟΚ)είναι γνωστό ότι έχουν έναν μεγάλο αριθμό φιλάθλων που τις υποστηρίζουν, τις αγαπούν και αφιερώνουν χρόνο και χρήμα από την ζωή τους, προκειμένου να τις παρακολουθήσουν από κοντά.

    Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνο στα μεγάλα κλαμπ, όπου ένα ποσοστό της αγάπης μπορούμε να πούμε ότι προέρχεται και από τους τίτλους που κατακτούν, καθώς υπάρχουν και περιπτώσεις που η υποστήριξη “γεννιέται” μέσα από μια καθαρή και ρομαντική σκοπιά μιας άλλης εποχής.

    Ειδικά όταν μιλάμε για ομάδες που έχουν αγωνιστεί στις χαμηλότερες κατηγορίες, το παραπάνω γίνεται ακόμα πιο “πειστικό”.Το sportbrio επιλέγει τους 2 αγνούς φιλάθλους του Αστέρα Εξαρχείων και Εθνικού, Μιχάλη Λώλου και Γιάννη Ματζουράνη ως χαρακτηριστικά παραδείγματα.

    Γιάννης Ματζουράνης:o “αιώνιος Εθνικάρας”…

    Η φωνή του δονεί τα γήπεδα όπου αγωνίζεται η ιστορική ομάδα του Εθνικού από το 1944. Η κραυγή “Εθνικάρα” έχει γράψει πλέον ιστορία και αποτελεί κάτι σαν τα μουσικά σήματα στους ραδιοφωνικούς σταθμούς.

    Από το τέλος λοιπόν του Β’Παγκοσμίου Πολέμου, ο πιο πιστός φίλαθλος της ομάδας του Πειραιά, βρίσκεται ανελλιπώς στο πλευρό της ομάδας έχοντας χάσει μόνο(κατά δήλωση του…) 8 παιχνίδια. Αποτελεί την “έννοια” του φιλάθλου καθώς δεν αποδοκιμάζει ποτέ τον αντίπαλο ή τους διαιτητές, αλλά δίνει όλη την ενέργεια του στην εμψύχωση των παικτών του Εθνικού.

    Έχει ζήσει πολλές συμμετοχές της ομάδας στα “μεγάλα σαλόνια” καθώς και τις δυσκολίες των τοπικών πρωταθλημάτων. Πάντα αντιμετώπιζε τις ήττες και τις νίκες με δάκρυα ή χαρά και ποτέ(αν και γνώστης πολλών καταστάσεων) δεν προσπαθούσε να ρίξει ευθύνες σε κανέναν για άσχημα γεγονότα.

    Όλα τα παραπάνω δεν τα έκανε βέβαια για ανταλλάγματα αλλά μόνο από αγάπη στην ομάδα.Πολλές φορές είναι και ο εμψυχωτής της Εθνικής, φωνάζοντας πάλι το ιστορικό “Εθνικάρα”…

    Μιχάλης Λώλος:o “γίγαντας” του Αστέρα Εξαρχείων

    Μιχάλης Λώλος – Αστέρας Εξαρχείων

    Ο Μιχάλης Λώλος ή “γίγαντας” Μάικ, όπως τον αποκαλούσανε, δικαίως έχει κερδίσει μια θέση στις καρδιές του ρομαντικού φίλαθλου κοινού.

    Έζησε 70 χρόνια, όλα στην πλατεία Εξαρχείων.Από το 1960 έως το 1977 ήταν παίκτης του Αστέρα ενώ μετά το κλείσιμο της καριέρας του έμεινε δίπλα στην ομάδα με κάθε τρόπο. Προπονητής, έφορος,φροντιστής, γιατρός, μόνο το γκαζόν του γηπέδου δεν κούρευε… Πολλές φορές έγινε και χρηματοδότης της ομάδας, όταν η ίδια αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, πράγμα όχι σπάνιο για ομάδες που αγωνίζονται σε τοπικά πρωταθλήματα.

    Ο μόνος λόγος που θα άφηνε για λίγο τα καθήκοντά του ήταν η Εθνική Ελλάδος, την οποία μάλιστα ακολούθησε στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ, Στην πρώτη της συμμετοχή.

    Παρά τις προτάσεις που είχαν γίνει από άλλες ομάδες για διάφορα πόστα, εκείνος ήταν “ταγμένος” στον Αστέρα, σαν να είχε κάνει κάποιο “αόρατο συμβόλαιο ισόβιας δέσμευσης”.

    Ήταν αυτός που τα επεισόδια που έγιναν στο κέντρο της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 2008, προσπαθούσε να προστατέψει τους παίκτες και την ομάδα, ώστε να συνεχίζουν τις προπονήσεις τους κανονικά(καθώς τα Εξάρχεια ήταν μέσα στις “εμπόλεμες ζώνες”).

    Περιττό να πούμε ότι όλα τα παραπάνω τα προσέφερε σχεδόν αφιλοκερδώς, με μόνη του ανταμοιβή τις όποιες επιτυχίες της αγαπημένης του ομάδας που για εκείνον ήταν η “δεύτερη οικογένεια του”.Πέθανε τον Νοέμβρη του 2010 ηλικία 70 ετών…

    Ματζουράνης-Καρβέλας και ύμνος Εθνικού…

    Ο “Εθνικάρας”

  • Calcio Storico. Ποδόσφαιρο & Ξύλο πάνε μαζί…

    Calcio Storico. Ποδόσφαιρο & Ξύλο πάνε μαζί…

    Όταν ακούμε για τα λεγόμενα “βίαια αθλήματα” ο νους μας είναι σχεδόν βέβαιο ότι πάει στις πολεμικές τέχνες(μποξ, kick-boxing, καράτε κοκ) ή σε κάνα άλλο τύπου ράγκμπυ.Προφανώς σε λίγους είναι γνωστό το βιαιότερο ίσως άθλημα που έχει υπάρξει ποτέ και κάνει όλα τα παραπάνω να μοιάζουν με “σπορ παιδικής χαράς”.

    Είναι το λεγόμενο “Ιστορικό Ποδόσφαιρο” (Calcio Storico)…

    Καταγωγή και μονοπώλιο στην Φλωρεντία

    Το calcio storiko είναι μια μορφή ποδοσφαίρου που συνδυάζει την επίτευξη του τέρματος με πολύ βία και ξύλο. Αγώνες διοργανώνονται μόνο στην Φλωρεντία της Ιταλίας.

    Τέσσερις ομάδες με 27(!!!) παίκτες η καθεμία αποτελούν τις εκπροσώπους αντίστοιχων ιστορικών γειτονιών της ιταλικής πόλης και αγωνίζονται για να τις δοξάσουν.Τα ονόματα των 4 (κυριολεκτικά)”μονομάχων είναι τα εξής:Σάντα Κρότσε, Σάντα Μαρία Νοβέλα, Σάντο Σπίριτο και Σαν Τζόβανι

    Καμία διακοπή εκτός από…θάνατο

    Οι αγώνες διοργανώνονται τον Ιούνιο, έχουν διάρκεια 50 λεπτών(ευτυχώς μόνο…) και δεν υπάρχουν διακοπές ακόμα και σε περίπτωση τραυματισμών.Το μόνο που παραμένει ίδιο είναι ο στόχος, δηλαδή να μπει η μπάλα τα δίχτυα αλλά εδώ ισχύει κυριολεκτικά το “ματώστε για να σκοράρετε”.

    Οι κανονισμοί προέρχονται κυριολεκτικά απ’τον Μεσαίωνα(1580) και επιτρέπεται το κάθετι (μπουνιές, κλωτσιές, κουτουλιές κοκ) εκτός από τα…πισώπλατα χτυπήματα αφού το πνεύμα του αθλήματος είναι μάχη πρόσωπο με πρόσωπο(πάλι καλά..)

    Τελικός και…σφαγείο

    Φέτος ο τελικός έγινε στις 24 Ιουνίου την πλατεία Santa Croce με αντιπάλους την “λευκή ομάδα” του Σάντο Σπίριτο και πράσινη ομάδα του Σαν Τζοβάνι.Καλύτερη στο ξύλο αναδείχτηκε η πρώτη και οι παίκτες-πολεμιστές της έστησαν ένα τρελό πανηγύρι στο τέλος.

    Η “κούπα” για τον νικητή αξίζει να σημειωθεί ότι κάποτε ήταν μια αγελάδα που είχε σφαχτεί αλλά τελικά αυτό δεν συνεχίστηκε…

    Γενικά

    Οι αγώνες αυτού του…περίεργου αθλήματος διεξάγονται σε γήπεδο άμμου στην πλατεία Santa Croce με χιλιάδες οπαδούς να θέλουν να παρακολουθήσουν το θέαμα.
    Στον αγώνα δεν υπάρχουν αλλαγές ακόμα και αν τραυματιστεί κάποιος παίκτης ενώ αξιοπερίεργο για την φύση του αθλήματος είναι η ύπαρξη ενός διαιτητή, έξι(!!!) βοηθών και ενός κριτή εκτός γηπέδου.

    Αξιοσημείωτη είναι η δήλωση ενός παίκτη που δίνει ίσως με τον καλύτερο τρόπο την εικόνα:”Η μητέρα μου δεν έχει έρθει ποτέ στην πλατεία, ούτε η γυναίκα μου, ούτε η κόρη μου ή ο πατέρας μου. Εάν ήξερα ότι η μητέρα μου υπέφερε στις εξέδρες, βλέποντας τον γιο της να πληγώνεται ή να πληγώνει αντιπάλους του, θα με σκότωνε”
    Επιτρέψτε μας να πούμε ότι δεν θα ήταν η μόνη…

    Πάρτε μια γεύση…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9et-QUMBHXM?w=728

  • Μουρίνιο. Ξεχωριστές στιγμές του “Special One”…!

    Μουρίνιο. Ξεχωριστές στιγμές του “Special One”…!

    Στον “μαγικό” κόσμο του ποδοσφαίρου, υπάρχουν αρκετές φορές περιπτώσεις προπονητών που προκαλούν πολλών ειδών συναισθήματα στους φιλάθλους, είτε για τον τρόπο που κοουτσάρουν είτε για την συμπεριφορά τους κατά την διάρκεια ενός αγώνα αλλά και… έξω απ’αυτόν.Τα συναισθήματα αυτά δεν έχουν να κάνουν πάντα με την επιτυχία ή την αποτυχία του εκάστοτε προπονητή αλλά με το γενικότερο προφίλ του.

    Στα παραπάνω, δεν θα μπορούσε να αναφερθεί καλύτερο παράδειγμα από αυτό του “special one”(ο ένας και ξεχωριστός ελληνιστί…) Ζοσέ Μουρίνιο, ο οποίος,όντας 15 χρόνια(από το 2000) στους πάγκους, πέρα από τις τεράστιες επιτυχίες του(2 Champions league με Πόρτο και Ίντερ, ένα ΟΥΕΦΑ με την Πόρτο και πολλούς εγχώριους τίτλους σε όποια ομάδα και να δούλεψε…), έχει απασχολήσει ουκ ολίγες φορές τους δημοσιογράφους, τους φιλάθλους, ακόμα και τους παράγοντες ομάδων, με τις ατάκες του, τις κινήσεις του κατά την διάρκεια ενός αγώνα, αλλά και πολλές συνεντεύξεις του.Μερικοί τον “μισούν”, άλλοι τον “λατρεύουν”, άλλοι “λατρεύουν να τον μισούν” αλλά ένα είναι βέβαιο…

    Όλοι σχεδόν τον “ξεχωρίζουν”(το ψευδώνυμό του τα λέει όλα…)

    2004:Η “γέννηση” του “special one”

    Το καλοκαίρι του 2004 μπαίνει στον χώρο των “μεγάλων κλαμπς” ως πρωταθλητής Ευρώπης από την Πόρτο, με μεταγραφή στην Τσέλσι του δισεκατομμυριούχου Ρόμαν Αμπράμοβιτς, ο οποίος εκείνο το καλοκαίρι αποφάσισε να την κάνει υπερδύναμη.
    Στην παρουσίαση του “δείχνει τα δόντια του” και αυτοχαρακτηρίζεται ως “special one” , κάτι που πιθανόν ούτε ο ίδιος να περίμενε ότι θα τον ¨ακολουθούσε” στην μετέπειτα καριέρα του.
    “Ήρθα εδώ ως πρωταθλητής Ευρώπης νικώντας τα μεγαλύτερα κλαμπ και όπως και αν ακουστεί είμαι ο “ξεχωριστός” ” ήταν ένα το απόσπασμα της “ποδοσφαιρικής αυτοβάφτισής του…

    https://www.youtube.com/watch?v=pybQAg2YUxY?w=728

    Αστειάκια από Ίμπρα

    Πολλοί παίκτες έχουν εκτιμήσε τον μεγάλο Ζοζέ.Ακόμα και ο ιδιόρρυθμος Ιμπρήμοβιτς που του κάνει “αστειάκια” αν και η ομάδα του Παρί είχε ηττηθεί…

    https://www.youtube.com/watch?v=t5jVVGXIN8w?w=728

    Τα δάκρυα…

    Και οι σκληροί λυγίζουν…ο Ζοσέ την στιγμή που θα έφευγε από την Ίντερ (κατακτώντας τα πάντα)”ξεσπάει” σε δάκρυα όταν αγκαλιάζεται με τον Ματεράτσι…

    https://www.youtube.com/watch?v=-vQADoGc_UI?w=728

    Ο “γύρος του θριάμβου” στο Παλάου Μπλάου Γκράνα

    Έχοντας κάνει μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα του Μέσι στα ημιτελικά με την Ίντερ, κάνει προσωπικό “γύρο του θριάμβου” με σπριντ που κάθε δρομέας θα ζήλευε…

    https://www.youtube.com/watch?v=eC7Rxy0G4U8?w=728

    “Σεξιστικές ύβρεις” στην γιατρό της Τσέλσι

    Το άλλο πρόσωπο του Μουρίνιο όταν επιτέθηκε φραστικά με “άσχημες και σεξιστικές εκφράσεις” (σύμφωνα με την ίδια) γιατρό της ομάδας της Τσέλσι Εύα Καρνέιρο όταν η τελευταία έκρινε ότι έπρεπε να παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες σε παίκτη, ενώ ο Ζοσέ έκρινε πως δεν χρειαζόταν και αυτό γιατί μετά θα έπρεπε να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου και να μείνει η Τσέλσι με παίκτη λιγότερο σε κρίσιμο σημείο του αγώνα.Η εν λόγω διαμάχη τους οδήγησε στα δικαστήρια

    https://www.youtube.com/watch?v=EsXkQ1_lu0o?w=728

    “Δεν έχω τίποτα να πω…”

    Παρά την επιμονή δημοσιογράφου να εξηγήσει ο Μουρίνιο τον “κατήφορο” της Τσέλσυ ο “special one” επέμενε: “I have nothing to say”(δεν έχω τίποτα να πω…)

    https://www.youtube.com/watch?v=ygB7P7rg8u4?w=728

    “Κάποτε θα χάσει…”

    Οργισμένος αντίπαλος προπονητής με δηλώσεις του “special one”…και ας μην υπάρχει Μουρίνιο στο βίντεο…

    https://www.youtube.com/watch?v=uNEdYHd3psQ?w=728

    Μερικά ακόμα από τον ξεχωριστό “special one” Ζοσέ

    Έχετε κλήση…

    https://www.youtube.com/watch?v=RC0vIgxHekY?w=728

    Δεν καταλαβαίνει τίποτα…

    https://www.youtube.com/watch?v=O73CxD-nZRM?w=728

    “Μέσι βρωμάς…”

    https://www.youtube.com/watch?v=YPn6lTUjSRE?w=728

  • Φαν Μπάστεν: Το ιστορικό γκολ

    Φαν Μπάστεν: Το ιστορικό γκολ

    Πολλές φορές, όταν ακούμε το όνομα ενός ποδοσφαιριστή, το συνδέουμε αυτόματα με κάποια γεγονότα που μπορεί να είναι ξεχωριστά και να έχουν μείνει στην ιστορία για διάφορους λόγους.

    Ένα ωραίο γκολ, μια ασίστ, μια απόκρουση, ένας τραυματισμός ή ακόμα και ένας καυγάς (βλ. Ζιντάν-Ματεράτσι στον τελικό του Μουντιάλ το 2006) μπορούν να είναι μερικοί από αυτούς.Στην περίπτωση του μεγάλου Μάρκο Φαν Μπάστεν σίγουρα ο πρώτος λόγος ξεχωρίζει αν και η καριέρα του εμπεριείχε και άλλους…

    Καριέρα “γεμάτη” αλλά και τραυματισμοί…

    Ο Μάρκο Φαν Μπάστεν γεννήθηκε το 1964 στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας.Αγωνίστηκε στον Άγιαξ από το 1981 έως το 1987 ενώ η δεύτερη(και τελευταία) ομάδα του ήταν η Μίλαν (1987-1995)Στην εθνική Ολλανδίας αγωνίστηκε από το 1983 έως το 1992.

    Με την ομάδα της Ολλανδίας Ήταν πρώτος σκόρερ για τέσσερις συνεχόμενες σεζόν (από 1984 ως το 1987), πετυχαίνοντας 117 γκολ σε 112 αγώνες ενώ στην τελευταία του χρονιά κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων, σημειώνοντας στον τελικό το νικητήριο γκολ απέναντι στην Λοκομοτίβ Λειψίας.

    Το 1987 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι τον έφερε στη ΑΚ Μίλαν και το 1988 τον ακολούθησαν οι συμπατριώτες του Ρούουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρντ.Στην πρώτη του χρονιά, έχοντας τραυματισμό στον αστράγαλο, έπαιξε σε 11 μόνο παιχνίδια και δεν μπόρεσε να χαρεί όσο θα ήθελε την κατάκτηση του πρωταθλήματος.Το ίδιο καλοκαίρι όμως έμελλε να τον αποζημιώσει…

    “Γκολ” ποίημα και κατάκτηση Euro

    Έχοντας μαζέψει όλη του την ενέργεια από την άτυχη χρονιά με την Μίλαν, ο Φαν Μπάστεν ακολούθησε την αποστολή της εθνικής Ολλανδίας στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας όπου θα διεξαγόταν το Euro του 1988.Ο ίδιος πέτυχε συνολικά 5 γκολ και η ομάδα του κατέκτησε το τρόπαιο.Όμως το γκολ που πέτυχε στον τελικό με την Σοβιετική Ένωση αποτελεί ένα από τα πιο θεαματικά όχι μόνο στην ιστορία των Euro αλλά και γενικά στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

    Ο αγώνας θα γινόταν στις 25 Ιουνίου στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου. Ο Γκούλιτ είχε ανοίξει το σκορ για τους “οράνιε” στο 32′, με τον Φαν Μπάστεν να “κλειδώνει” την νίκη με ένα γκολ στο οποίο άγγιξε την μπάλα από διαγώνια θέση με το δεξί, στέλνοντάς την κατευθείαν στην απέναντι γωνία του Σοβιετικού τερματοφύλακα Ντασάεφ, ο οποίος απλά παρακολουθούσε το “μοιραίο”.

    Αυτό το γκολ έγινε σήμα κατατεθέν και πολλές φορές, όταν μπουν πανομοιότυπα, χρησιμοποιείται η φράση “α λα Φαν Μπαστεν”.

    Χρυσή Μπάλα και οι καταραμένοι αστράγαλοι

    Αυτό το καλοκαίρι ο Φαν Μπάστεν έφτασε στο τοπ της καριέρας του με αποτέλεσμα να κερδίσει από την FIFA το βραβείο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή στην Ευρώπη, ενώ τις επόμενες χρονιές, με κεκτημένη ταχύτητα, έκανε σπυδαίες εμφανίσεις με την Μίλαν.

    Η ευαισθησία όμως που είχε στον αστράγαλο του έφερνε όλο και περισσότερους τραυματισμούς με αποτέλεσμα τελικά να αποσυρθεί στις 18 Αυγούστου του 1995 σε φιλική αναμέτρηση με την Γιουβέντους που έγινε προς τιμήν του, προλαβαίνοντας πάντως να αφήσει ανεξίτηλα το σημάδι του στον “βασιλιά των σπορ”…

    Ατομικές διακρίσεις

    Παίχτης της χρονιάς ΦΙΦΑ: 1992
    Παίχτης της χρονιάς (περιοδικό WorldSoccer): 1988, 1992
    Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς: 1988, 1989, 1992
    Χρυσό παπούτσι Ευρώπης: 1986
    Πρώτος σκόρερ και καλύτερος παίκτης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1988
    Πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Ιταλίας: 1990, 1992
    Πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Ολλανδίας: 1984, 1985, 1986, 1987
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ZscEK9MwnGY?w=728