Author: Γιώργος Ρεσβάνης

  • Όταν το ”ποτάμι” (Ρίβερς) γύρισε πίσω(από τον θάνατο).

    Όταν το ”ποτάμι” (Ρίβερς) γύρισε πίσω(από τον θάνατο).

    Ο Ντέιβιντ Ρίβερς είναι σίγουρο ότι ήταν από τους παίκτες που έμειναν βαθιά ριζωμένοι στην μνήμη των φιλάθλων του  Ολυμπιακού αλλά και γενικά όλων των μπασκετόφιλων που μεγάλωσαν στην δεκαετία του ’90. Αγωνιζόμενος τρία  χρόνια στον Ολυμπιακό (1996,1997 και το 2001 αλλά χωρίς σπουδαίες επιδόσεις τότε ) ”μάγεψε”,ειδικά την δεύτερη χρονιά, όλους τους φιλάθλους με τις εκπληκτικές του κούρσες  μέσα στο παρκέ ,στο οποίο ξεχυνόταν σαν πραγματικός ”ποταμός”(το επίθετό του αυτό σήμαινε στα ελληνικά). Αυτός ήταν άλλωστε ο κύριος ”υπαίτιος” για το πρώτο πρωτάθλημα Ευρώπης του Ολυμπιακού(1997 Ρώμη). Και όμως όλα αυτά θα μπορούσαν να μην είχαν συμβεί ποτέ…

    Πριν από 28 χρόνια, στις 24 Αυγούστου 1986, ο Ρίβερς παραλίγο να έκανε το ”αιώνιο ταξίδι”. Επιβιβασμένος σε ένα βαν που οδηγούσε ο ”κολλητός” του Κεν Μπάρλοου(γνωστός από την σπουδαία θητεία του στον ΠΑΟΚ το 1993) δε μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε μέσα σε μια  στιγμή…Ενώ λοιπόν το βαν βρισκόταν στο Έλκχαρ Κάουντ, ένας απρόσεκτος οδηγός έχασε τον έλεγχο και βρέθηκε στο αντίθετο ρεύμα με αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν μετωπικά. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν το βαν ,αφού στριφογύρισε στον αέρα, να πέσει σε κάτι προστατευτικές μπάρες και ο Ρίβερς να πεταχτεί έξω από το παρμπρίζ, με τα θραύσματα αυτού να του προκαλούν μια ουλή 40 εκατοστών στο στομάχι του..(ο Μπάρλοου τραυματίστηκε ελαφριά στα πόδια). Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί ,σοκαρισμένοι διαπίστωσαν ότι είχε χάσει το μισό του αίμα και αν το σχίσιμο ήταν λίγο πιο βαθύ τότε θα είχαν πειραχτεί η καρδιά και τα νεφρά του και θα ήταν απίθανο να ζήσει. Ο τότε προπονητής του Ρίβερς στο κολλέγιο του Νοτρ-Νταμ (Ντίγκερ Φελπς ο οποίος είχε πατέρα νεκροθάφτη) απευθυνόμενος στον Θεό τον παρακάλεσε να ”μην γίνει ο Ρίβερς πελάτης του πατέρα του”…

    Τελικά ο Θεός τον άκουσε. Μετά από μια επέμβαση που κράτησε 7 ώρες, ο ”ποταμός” γύρισε πίσω από τον θάνατο για να συνεχίσει την σπουδαία έως τότε καριέρα του και να μας χαρίσει μαγικές στιγμές όπως η κούρσα στο παρακάτω βίντεο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=muVwD-IosPE
    \nhttp://youtu.be/0UbfrpLUXyE

     

     

  • Ο ”θρύλος” της Κύπρου ΑΠΟΕΛ…

    Ο ”θρύλος” της Κύπρου ΑΠΟΕΛ…

    Συμβαίνει πολλές φορές στο ποδόσφαιρο ,κάποια χώρα , όχι πολύ ανεπτυγμένη σε αυτό το σπορ, να εκπροσωπείται επάξια από μια ομάδα στην Ευρώπη και να κερδίζει πόντους στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Τέτοιο παράδειγμα αποτελεί το ΑΠΟΕΛ.

    Με δύο συμμετοχές σε ομίλους του Champions league (2010,2012 και με προοπτικές για 3η φέτος μετά το 1-1 με την Άαλμποργκ στην Δανία), το ΑΠΟΕΛ αποτελεί πλέον ένα ποδοσφαιρικό σύμβολο του κυπριακού ποδοσφαίρου, το οποίο προσπαθεί εδώ και 6 χρόνια να βγει από την αφάνεια(θυμίζουμε την πρόκριση της Ανόρθωσης στους ομίλους του Ch.league to 2009 επί του Ολυμπιακού) .

    Το 2010 , το ΑΠΟΕΛ κατάφερε να περάσει στους ομίλους αποκλείοντας την δανέζικη Κοπεγχάγη (3-1 στην Κύπρο που κάλυψε την ήττα στην Δανία με 0-1). Ο ”όμιλος του θανάτου” (με Ατλέτικο Μαδρίτης,Πόρτο και Τσέλσι) στον οποίο ”έπεσε” ,δεν άφηνε σχεδόν κανένα περιθώριο στον ”νεοφώτιστο” ΑΠΟΕΛ για κάτι καλό. Παρά τις δυσοίωνες όμως προβλέψεις και το γεγονός ότι τελικά το ΑΠΟΕΛ τερμάτισε τελευταίο, εντούτοις οι εξαιρετικές εμφανίσεις του σχολιάστηκαν από όλη την Ευρώπη με τον πιο θετικό τρόπο ,σαν να είχε πάρει την πρόκριση.(2 ισοπαλίες με Ατλέτικο, 2 ήττες στο γκολ από Πόρτο και μια ισοπαλία με την Τσέλσι)

    Την παραπάνω εμπειρία, το ΑΠΟΕΛ ,την εξαργύρωσε το 2012 με μια επική πρόκριση στα προημιτελικά του Ch.league. Περνώντας από 3 προκριματικούς γύρους (Αλβανική Σκεντερμπέου,Σλόβαν και Βίσλα Κρακοβίας), κληρώθηκε στον όμιλο με Ζενίτ, Σαχτάρ και ξανά την Πόρτο,όμιλος ευκολότερος από αυτόν του 2010 αλλά και πάλι χωρίς πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Αυτήν την φορά όμως οι καλές εμφανίσεις είχαν  ουσιαστικό αποτέλεσμα με πρόκριση στους ”16” και μάλιστα στην πρώτη θέση!!! Σε όλα τα ματς οι παίκτες του ΑΠΟΕΛ αποδείκνυαν ότι σημασία δεν έχουν πολλές φορές η φήμη και τα εκατομμύρια, αλλά η ομαδικότητα ,το οικογενειακό κλίμα (κάτι  το οποίο ο προπονητής Γιοβάνοβιτς είχε εμφυσήσει στους παίκτες) και το πάθος για διάκριση. Τα παραπάνω οδήγησαν το ΑΠΟΕΛ στο να αποκλείσει στους 16 και την γαλλική Λυών (ήττα 1-0 στην Γαλλία , νίκη στην Κύπρο με 1-0 και πρόκριση στα πέναλτυ 4-3) και πλέον να μείνει στη ιστορία ως ο απόλυτος ,έως σήμερα, ”πρέσβης” της Κύπρου στην Ευρώπη.

    Το όνειρο τελείωσε με την Ρεάλ Μαδρίτης στους 8 (0-3 σην Κύπρο και 2-5 στην Μαδρίτη), αλλά είναι σίγουρο ότι το ΑΠΟΕΛ πλέον θα μας ”απασχολήσει” πολλές φορές με τα ταξίδια του στην Ευρώπη (ελπίζουμε και φέτος)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ZNNKdpS9P3Y
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=dbC3e8VYBd4
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=h7GyOGZEYC8

  • Το τελευταίο παγκόσμιο “ταγκό” από την Ενωμένη Γιουγκοσλαβία…

    Το τελευταίο παγκόσμιο “ταγκό” από την Ενωμένη Γιουγκοσλαβία…

    Το 1990 ,στο Μουντομπάσκετ που έγινε στην Αργεντινή (συμμετείχε και η Εθνική μας ,η οποία χωρίς τον Γκάλη λόγω τραυματισμού, πήρε την 6η θέση) έγινε αισθητή σε όλο τον κόσμο η κυριαρχία της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας με τρόπο τόσο δυναμικό ώστε να ακουστεί ,για πρώτη φορά τόσο εμφατικά, ο όρος ”μεγάλη των πλάβι σχολή”..

    Πράγματι, ήταν η πρώτη φορά που μια ομάδα από την Ευρώπη κέρδιζε με τόσο χαρακτηριστική άνεση το Μουντομπάσκετ(ακόμα και η Σοβιετική Ένωση, το αντίπαλον δέος, ποτέ δεν είχε καταφέρει να εντυπωσιάσει κυρίως με τον τρόπο παιχνιδιού της)και να συνδυάσει και θέαμα α λα ΝΒΑ. Είναι λογικό άλλωστε καθώς όταν έχεις στην σύνθεσή σου Ντράζεν Πέτροβιτς, Ράτζα, Κούκοτς , Ντίβατς, Πάσπαλιε, τότε μόνο το ΝΒΑ και οι επαγγελματίες παίκτες του μπορούν να σε σταματήσουν(βλ. Dream Team το 1992)

    Με μαέστρο τον γνωστό μας Ίβκοβιτς και πεισμωμένη από τον άτυχο ημιτελικό στο Μουντομπάσκετ του 1986 (βλέπε αφιέρωμα από SportBrio.gr), οι ”πλάβι”, έχοντας παράλληλα κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά το Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ(αντιμετώπισαν στον τελικό την Εθνική μας και την νίκησαν 98-77) ξεκίνησαν με 2 νίκες απέναντι σε Βενεζουέλα και Αγκόλα (92-84 και 92-79 αντίστοιχα) αλλά στον τελευταίο αγώνα της πρώτης φάσης έχασαν από το Πουέρτο Ρίκο με 82-75 προκαλώντας κάποια ερωτηματικά. Αυτά όμως κράτησαν πολύ λίγο καθώς στην δεύτερη φάση έκαναν περίπατο (νίκες με Βραζιλία και Σοβιετική Ένωση με 105-86 και 100-77 αντίστοιχα και νίκη με την αξιόμαχη Εθνική μας με 77-67).Από αυτό το σημείο και μετά ,αποκτώντας μεγάλη αυτοπεποίθηση μετά την κατοστάρα με την Σοβιετική Ένωση, έκαναν περίπατο στον ημιτελικό (ρεβάνς με το Πουέρτο Ρίκο 98-82) και επιβεβαίωσαν απέναντι και πάλι στην Σοβιετική Ένωση στον τελικό (νίκη με 92-75) ότι ήταν τα νέα αφεντικά της Ευρώπης ,αλλά και του κόσμου ολόκληρου.Ένα χρόνο μετά ,η ”χρυσή” τριετία των πλάβι ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ που έγινε στην Ιταλία( στον τελικό νίκησε την οικοδέσποινα με 88-73). Ήταν η τελευταία διοργάνωση στην οποία η Γιουγκοσλαβία εμφανίστηκε ενωμένη. Μετά ήρθε η διάσπαση αλλά ποιός ξέρει,αν αυτή είχε αργήσει λίγο,τι θα γινόταν αν βλέπαμε στην Βαρκελώνη(1992)αντιπάλους την Γιουγκοσλαβία με την ”μυθική” Ντριμ-Τιμ” 1…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=JIBaRgJDqZ8

  • Ο “μαγικός” αριθμός 24 που έσωσε το NBA…

    Ο “μαγικός” αριθμός 24 που έσωσε το NBA…

    Ο μαγικός κόσμος του NBA ανέκαθεν αποτελούσε το όνειρο κάθε μπασκετμπολίστα. Η εμπειρία και μόνο να βρεθεί κάποιος στο κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου είναι πιο σημαντική ίσως και από την κατάκτηση κάποιου τίτλου στην Ευρώπη ή κάποια ατομική διάκριση. Κι όμως ακόμα και το ΝΒΑ ,πολλά χρόνια πριν, κινδύνευσε να εξαφανιστεί και να υπάρχει σήμερα ως μακρινή ανάμνηση..

    Ο λόγος δεν ήταν ούτε οικονομικός ,ούτε είχε να κάνει με έλλειψη πρώτων υλών( γήπεδα ,προπονητήρια κοκ). Ήταν πολύ πιο απλός και αφορούσε τον χρόνο επίθεσης που είχε κάθε ομάδα στην διάθεση της.

    Για πόσο χρόνο μιλάμε όμως όταν στην δεκαετία του 50 κάθε ομάδα που έκανε επίθεση δεν είχε περιορισμό στο πόσο θα κρατούσε την μπάλα και ,πολύ απλά,η επίθεσή της τελείωνε μόνο αν έκλεβε την μπάλα η αντίπαλη ομάδα. Κάτι τέτοιο συνέβη στις 22 Νοεμβρίου 1950 ,όταν οι Λέικερς αντιμετώπισαν τους Φορτ Γουέιν Πίστονς.

    Οι τελευταίοι, όντας απόλυτο αουτσάιντερ, ακολούθησαν την τακτική του ”κλεφτοπόλεμου” κρατώντας την μπάλα στην κατοχή τους όσο το δυνατόν περισσότερο ,ώστε οι Λέικερς να μην μπορούν να σκοράρουν!!! Τελικό σκορ 19-18(!) υπέρ των Πίστονς.

    Οι παράγοντες του ΝΒΑ όμως ήξεραν ότι με τέτοια ματς, το ΝΒΑ δεν θα υπήρχε στο μέλλον ούτε σαν ιδέα. Οι θεατές ολοένα και άδειαζαν τα γήπεδα ενώ και οι ομάδες σταδιακά αποχωρούσαν. Κάποιες αλλαγές απόγνωσης (επέκταση της ρακέτας από το 1.80 στα 3.60 μέτρα) δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Στο τέλος της σεζόν 1953-54 είχαν μείνει στο ΝΒΑ μόνο 9 ομάδες.

    Ο πρόεδρος της μιας εξ αυτών , ο Ντάνι Μπιάζον( πρόεδρος των σημερινών 76ers ,τότε Σίρακιουζ Νάσιοναλς) έμελλε να γίνει ο σωτήρας του αθλήματος με μια πολύ έξυπνη μαθηματική σκέψη. Υπολόγισε ότι σε κάθε αγώνα γίνονται συνολικά περίπου 120 σουτ (60 από κάθε ομάδα). Η διάρκεια ενός αγώνα ήταν 48 λεπτά δηλαδή 2880 δευτερόλεπτα. Μ’αυτό το σκεπτικό διαίρεσε τα 2880 δευτερόλεπτα με τα 120 σουτ και κατέληξε στον ”σωτήριο” αριθμό 24 που θα αποτελούσε το νούμερο των δευτερολέπτων μιας επίθεσης.

    Η παρακάτω σκέψη εφαρμόστηκε στο ΝΒΑ ,στις 30 Οκτωβρίου 1954 στον αγώνα Μπόστον Σέλτικς-Ρότσεστερ Ρόγιαλς(σημερινοί Σακραμέντο Κινγκς). Το τελικό σκορ ήταν 98-95 υπέρ των τελευταίων. Μέχρι και το 1959 όλες οι ομάδες είχαν φτάσει τον μέσο όρο τους πάνω από 100 πόντους. Ο Μπιαζόν και η ιδέα του είχαν σώσει οριστικά το ΝΒΑ…

     

  • Καλλονή όνομα και πράγμα…

    Καλλονή όνομα και πράγμα…

    Είναι μερικές φορές που κάποιες ομάδες σου δίνουν σοβαρό λόγο να ασχοληθείς μαζί τους είτε για θετικό είτε για αρνητικό . Συνήθως ,όταν έχουμε να κάνουμε με τις ”μεγάλες” ομάδες (Ολυμπιακό,ΠΑΟ,ΠΑΟΚ,ΑΕΚ), η κριτική αφορά πολλούς τομείς και δεν αρκείται σε κάποια μεμονωμένα περιστατικά, πολύ απλά γιατί αυτές οι ομάδες έχουν ως μόνιμο (ή σχεδόν μόνιμο) στόχο την κορυφή. Αν κοιτάξουμε όμως λίγο πιο κάτω τότε μπορεί να βρούμε ομάδες που έχουν πετύχει θαύματα ,που ,αναλογικά  ,ισοδυναμούν με κάτι παραπάνω από ένα πρωτάθλημα. Χαρακτηριστικότατο και ίσως σήμα κατατεθέν στα παραπάνω αποτελεί η  ομάδα της Λέσβου, η Καλλονή.

    Η Καλλονή μπήκε στα ”μεγάλα” σαλόνια της Super League την σεζόν 2013-14 μετά από μια εξαιρετική πορεία στη Football League την αμέσως προηγούμενη σεζόν. Αθόρυβα, μεθοδικά και χωρίς τυμπανοκρουσίες, η ομάδα της Λέσβου μπήκε στην καρδιά όλων των Μυτηλινιών (μέχρι τότε από το νησί γνωρίζαμε τον Αιολικό) Όμως οι συνθήκες για παραμονή στην μεγάλη κατηγορία ήταν οι χειρότερες δυνατές.

    Ως γνωστόν, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για μια ομάδα από το να μην έχει δικό της γήπεδο. Πολύ απλά γιατί αναγκάζεται να ταξιδεύει από μέρος σε μέρος (σε περίπτωση που δεν μπορεί μόνιμα να νοικιάσει ένα γήπεδο) με αποτέλεσμα να υπάρχει κούραση και αποσυντονισμός στους παίκτες. Όταν ειδικά μιλάμε για την Καλλονή ,τότε τα πράγματα είναι χειρότερα καθώς ,όντας ομάδα νησιού, ήταν υποχρεωμένη να ταξιδεύει πολύ μακρυά προκειμένου να βρει γήπεδο  αντάξιο στις απαιτήσεις της μεγάλης κατηγορίας. (το γήπεδο της Καλλονής είχε κριθεί γενικά ακατάλληλο κυρίως λόγω χωρητικότητας ενώ και γραφειοκρατικοί λόγοι εμπόδιζαν τα έργα που έπρεπε να γίνουν) Παρά το γεγονός όμως ότι η Καλλονή έπαιξε επί της ουσίας 34 παιχνίδια φιλοξενούμενη (ΟΑΚΑ, Βικελίδης κοκ) , έχοντας και  πολλά σκαμπανεβάσματα ( λογικότατο και εξηγήσαμε γιατί) ,κατάφερε όχι απλά να σωθεί αλλά να κερδίσει και τον σεβασμό όλων,βάζοντας βάσεις για την νέα σεζόν που έρχεται. Μία σεζόν που θα την βρει στο δικό της γήπεδο, με κόσμο ”διψασμένο” για ποδόσφαιρο και αποφασισμένο να γεμίζει κάθε Κυριακή το Δημοτικό Στάδιο Μυτιλήνης. Το φιλικό Καλλονή-Ουντινέζε που έγινε στις 14 Αυγούστου θα μείνει στην ιστορία ως το πρώτο ματς στο ανακαινισμένο ”στολίδι” της Λέσβου.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=NfAugB6bMV8
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=4TIoqRsucIw

    Σκάλα Καλλονή – Παραλία

    Κάντε κλικ στην εικόνα και κλείστε δωμάτιο για να επισκεφτείτε την όμορφη Καλλονή στη Λέσβο, από το FOXinTOWN.com !

  • Εκατό, όχι εδώ Dream Team 2 !

    Εκατό, όχι εδώ Dream Team 2 !

    Πριν 20 χρόνια, στο Μουντομπάσκετ που έγινε στο Τορόντο του Καναδά, η Εθνική μας ,φτάνοντας στα ημιτελικά , αντιμετώπισε τις ΗΠΑ ,ή αλλιώς Dream Team 2 (συνέχεια της αξέχαστης Dream-Team των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης το 1992). Η παρέα της ”Αγίας Τριάδας” του ελληνικού μπάσκετ (Γιαννάκης,Φασούλας, Χριστοδούλου) είχε πετύχει άλλον έναν άθλο( μετά την κατάκτηση του  Ευρωμπάσκετ  1987 και το ασημένιο μετάλλιο στο αντίστοιχο του 1989) καθώς στην τρίτη μόλις συμμετοχή της Εθνικής μας σε Μουντομπάσκετ φτάναμε στην 4άδα. Φυσικά η Dream Team 2 δεν ήταν δυνατόν, όχι να νικηθεί ,αλλά ούτε καν να ζοριστεί από οποιονδήποτε. Μπορεί να μην είχε την ”λάμψη” της πρώτης , αλλά όταν μιλάμε για παίκτες όπως Μάερλυ, Κέβιν Τζόνσον, Ντομινίκ Ουίλκινς( έπαιξε στον ΠΑΟ το 1996 και κατέκτησε το πρώτο ελληνικό Πρωταθλητριών) ,Αλόνζο Μόουρνινγκ και τον ανερχόμενο τότε Σακίλ Ο’Νιλ, σίγουρα ο καθένας καταλαβαίνει ότι το κυρίως θέμα συζήτησης ήταν αν θα γίνει κανένα καινούργιο ρεκόρ επίθεσης ,άμυνας κοκ..

    Κι όμως….Αν και το ματς έληξε με 97-58 υπέρ της Dream Team 2 (είχαμε προηγηθεί 17-14 στα μέσα του α ημιχρόνου) εντούτοις το γεγονός ότι δεν δεχτήκαμε 100 πόντους μας άφησε μια ”γλυκιά” γεύση καθώς έως τότε , σε συναντήσεις ,είτε ομάδων ΝBA με αυτές της Ευρώπης (Mc Donalds open κτλ), είτε της Εθνικής των ΗΠΑ με επαγγελματίες παίκτες απέναντι σε άλλες , το κοντέρ είχε γράψει 32 νίκες με 32 κατοστάρες υπέρ των Αμερικάνων. Ήταν ένα μίνι κατόρθωμα της Εθνικής μας, που έδειξε ότι είναι σκληροτράχηλη και προσπαθεί για το καλύτερο ακόμα και όταν ένα ματς είναι χαμένο πριν ξεκινήσει…
    \nhttp://youtu.be/MW4_mH_YQIc

  • Ατρόμητος, ”Ιπτάμενο περιστέρι” μόνο εκτός…

    Ατρόμητος, ”Ιπτάμενο περιστέρι” μόνο εκτός…

    Σε μια εποχή που ο  χάρτης του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει αλλάξει, (AEK,Άρης στη β εθνική,ΠΑΟ αποδυναμωμένος) πολλές ομάδες έχουν κάνει την εμφάνιση τους πιο δυναμικά και προσπαθούν να κερδίσουν ένα εισιτήριο για την Ευρώπη.Η πιο σταθερή σε απόδοση είναι αναμφισβήτητα ο Ατρόμητος , ο οποίος κάθε χρόνο δυναμώνει και διεκδικεί ακόμα και έξοδο στο Champions league.(έχει και 2 συμμετοχές σε τελικό κυπέλλου το 2011 και το 2012).

    Έχοντας καταφέρει λοιπόν τα παραπάνω ,η ομάδα του Περιστερίου έχει  ανεβάσει τον πήχυ και για μια καλή πορεία στην Ευρώπη. Φαίνεται όμως ότι για να το καταφέρει αυτό πρέπει ή να παίζει συνέχεια εκτός ή να αλλάξει έδρα. Γιατί το λέμε αυτό θα πείτε..Μα γιατί πολύ απλά σε 3 συμμετοχές σε προκριματικά για τους ομίλου του Europa league έχει ισάριθμους αποκλεισμούς επειδή δε καταφέρνει να εκμεταλλευτεί την έδρα του. Τη σεζόν 2012-13 αποκλείστηκε από την Νιουκάστλ με ισοπαλία στο Περιστέρι (1-1) και ήττα στην Αγγλία (1-0) αλλά με πολύ καλύτερη εμφάνιση στο δεύτερο ματς . Το 2013-14 αποκλείστηκε από την Ολλανδική Αλκμαάρ με ήττα στο Περιστέρι (1-3) και νίκη στην Ολλανδία (0-2) σε ένα ματς που διακόπηκε λόγω φωτιάς στο εστιατόριο του γηπέδου στο 75 και συνεχίστηκε την επόμενη μέρα. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και φέτος ,όπου ο Ατρόμητος αποκλείστηκε από την Σαράγεβο, χάνοντας στην παράταση 1-3 στο Περιστέρι ενώ στο πρώτο ματς εκτός είχε επικρατήσει 1-2.

    Το συμπέρασμα είναι λοιπόν(πέρα από την πλάκα για αλλαγή έδρας) ότι ο Ατρόμητος πρέπει να αποκτήσει πιο πολύ ”αέρα” στην Ευρώπη και να μην λυγίζει μπροστά στο κοινό του όταν νιώθει ότι πλησιάζει μια πρόκριση (σύμπτωμα πολλών ομάδων μας που είναι ”φρέσκες” στον χώρο αυτόν)..
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=YHVDyNrAFig
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=K_kIb6M1Abo
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=q-6I58iaX-M

     

  • Η πραγματική ”ομάδα-όνειρο” (Dream Team).

    Η πραγματική ”ομάδα-όνειρο” (Dream Team).

    Πριν 22 χρόνια ,στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, έμελλε να μάθουμε για πρώτη φορά τον όρο ”ομάδα-όνειρο”(Dream Team) και να τον καταλάβουμε και στην πράξη. Συγκεκριμένα, το NBA, μετά από κάποιες αποτυχίες των ΗΠΑ (Ολυμπιακοί Σεούλ 1988, Παγκόσμιο 1990) αποφάσισε μια και καλή η ομάδα να αποτελείται από επαγγελματίες και όχι από κολλεγιόπαιδα. Έτσι μάζεψε όλη την ”αφρόκρεμα” εκείνης της εποχής και την έστειλε στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης το 1992.

    Η ”αφρόκρεμα αυτή έμελλε να αποτελείται από 12 παίκτες ,10 εκ των οποίων αργότερα μπήκαν στο Hall of Fame του NBA. Τζόρνταν, Τζόνσον, Μπέρντ,  Μπάρκλευ,  Γιούινγκ, Ρόμπινσον, Ντρέξλερ, Στόκτον, Μούλιν ,Μαλόουν,Πίπεν και ο ρούκι εκείνης της χρονιάς Λέτνερ (είχε πάρει την θέση του Αιζαια Τόμας , ο οποίος ”πλήρωσε” μια κόντρα του με τον Τζόρνταν κατά την διάρκεια της σεζόν). Εύλογα καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή η ομάδα έπρεπε απλά να εμφανιστεί στο παρκέ για να κερδίσει.

    Μπορούμε να πούμε ότι ήταν και η πρωταγωνίστρια εκείνων των αγώνων και όπου εμφανιζόταν το λεωφορείο που τη μετέφερε γινόταν πανικός. Ακόμα και μέσα στο γήπεδο πολλοί παίκτες αντίπαλων ομάδων ζητούσαν απεγνωσμένα ένα αυτόγραφο ή μια φωτογραφία με τους αγαπημένους τους σταρ ,τους οποίους τότε τους έβλεπαν μόνο από την τηλεόραση.(χαρακτηριστικό στιγμιότυπο στον αγώνα ΗΠΑ-Λιθουανία όπου ο ,γνωστός από τη θητεία του στον Ολυμπιακό, Καρνισόβας είχε κάτσει στη γωνία του πάγκου και τράβαγε φωτό τις καλύτερες φάσεις του αγώνα)

    Όσον αφορά το αγωνιστικό σκέλος τι να πούμε και τι να αναλύσουμε.. Νίκες κατά σειρά με Αγκόλα, Κροατία, Βραζιλία ,Γερμανία και Ισπανία (όλες με πάνω από 30 πόντους διαφορά και με μ.ο. επίθεσης περίπου 110 ανά παιχνίδι) .Στα προημιτελικά επικράτησε επί του Πουέρτο Ρίκο ενώ στον ημιτελικό διέλυσε την Λιθουανία του Σαμπόνις με 127-76. Στον τελικό με την Κροατία του συγχωρεμένου Ντράζεν Πέτροβιτς, του Ράτζα και του μελλοντικού αστεριού των Μπούλς, Κούκοτς (τον οποίο ”περιποιήθηκαν” καλά οι Τζόρνταν-Πίπεν για να του δώσουν μια γεύση στο τι θα αντιμετώπιζε στο ΝBA) , αν και στο 10 λεπτό βρέθηκαν πίσω 25-23 εντούτοις η κατάληξη ήταν ακόμα μια 30άρα και τελικό σκορ 117-85.

    Από τότε πολλές ομάδες με επαγγελματίες παίκτες των ΗΠΑ έλαβαν μέρος σε Ολυμπιάδες και Μουντομπάσκετ. Κατά γενική ομολογία όμως , την ”ανατριχίλα” που προκάλεσε  εκείνη η ομάδα ,καμία δεν μπόρεσε καν να την ”ακουμπήσει” ,όπως και τα ρεκόρ (117 μ.ο. πόντων και 33 πόντοι μ.ο. διαφοράς στο τουρνουά)
    \nhttp://youtu.be/ATvVtuf9I7g
    \nhttp://youtu.be/Hhnj-kr9_Zs
    \nhttp://youtu.be/lgLVkcecP8g

    Υ.Γ. στην ιστορία έμεινε η δήλωση του Μπάρκλευ πριν από τον πρώτο αγώνα με την Αγκόλα (”δε γνωρίζω τους παίκτες της Αγκόλα αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι έχουν μπλέξει άσχημα)

  • Σιγάλας και ”χάσ’το αγόρι μου”…

    Σιγάλας και ”χάσ’το αγόρι μου”…

    Είναι σίγουρο ότι η φωνή του Σκουντή(βάλτο αγόρι μου) στον ημιτελικό Γαλλίας-Ελλάδας το 2005, την ώρα που εκτελούσε ο Διαμαντίδης το νικητήριο τρίποντο, έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην μνήμη πολλών Ελλήνων. 11 χρόνια πριν όμως και συγκεκριμένα στο Μουντομπάσκετ 1994 είχαμε μια εντελώς αντίθετη κατάσταση.

    Η Εθνική μας, έχοντας πέσει σε όμιλο με Γερμανία, Αίγυπτο  και Πουέρτο Ρίκο, και αφού κέρδισε τις 2 πρώτες, αντιμετώπισε το Πουέρτο Ρίκο, σε έναν αγώνα που μπορούσε ακόμα και να μας αφήσει έξω (αν χάναμε έως 8 πόντους βγαίναμε πρώτοι, από 9-12 δεύτεροι ενώ από 13 και πάνω μέναμε εκτός). Το σκορ βρισκόταν στο 72-63 για το Πουέρτο Ρίκο και με 9 δευτερόλεπτα να μένουν, ο Σιγάλας είχε κερδίσει 2 βολές. Μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν γνωστό ότι αν χάναμε με 9 πόντους θα παίζαμε σε όμιλο με Αμερική, Ρωσία και Αυστραλία, ο οποίος θεωρητικά ήταν πιο εύκολος από τον άλλο που θα περιείχε Ισπανία, Καναδά(οικοδεσπότες) και Κροατία.

    Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει μια περίεργη κατάσταση με τον προπονητή μας Μάκη Δενδρινό , να προτρέπει τον Σιγάλα να χάσει και τις 2 βολές(”σίδερο Γιώργο σίδερο”). Όμως ο τελευταίος ευστόχησε στην πρώτη (δεν διευκρίνισε ποτέ αν ήταν από ανυπακοή ή κατά λάθος). Τελικά δικαιώθηκε , καθώς η μεγάλη έκπληξη που έγινε στον αγώνα Κίνας-Ισπανίας (νίκη των Κινέζων με 78-76) μας έφερε σε εύκολο όμιλο (Κίνα, Καναδάς,Κροατία) από τον οποίο περάσαμε στην τετράδα για πρώτη φορά στην ιστορία μας, στην 3η μόλις συμμετοχή μας σε Μουντομπάσκετ. Είναι αυτό που λένε  ”αν έχεις τύχη διάβαινε”…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ud7htYClorE

     

  • Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε ταινίες…

    Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε ταινίες…

     

     
    Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, σε ότι κατάσταση και να βρίσκεται, πάντα θα αποτελεί την νο1 επιλογή του μέσου Έλληνα φίλαθλου. Όσα σκάνδαλα και αν προκύψουν, όσο και αν η ρομαντική εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί, όσο και να βλέπουμε τη βία να συνεχίζει να είναι παρούσα, εντούτοις σαν λαός το έχουμε στο αίμα μας να μας αρέσει η ”στρογγυλή θεά” είτε γιατί μας αρέσουν οι ποδοσφαιρικοί ”καβγάδες” (αν το γκολ ήταν οφ-σάιντ, αν το πέναλντυ ήταν ή δεν ήταν κοκ) είτε γιατί ισχύει το ρητό που λέει ”θρησκεία αλλάζεις, ομάδα όχι”…

    Αυτή την αγάπη λοιπόν, εδώ και περίπου 60 χρόνια την έχουν αποτυπώσει διάφοροι σκηνοθέτες και ηθοποιοί μέσω ταινιών. Ταινίες που δείχνουν το κλίμα της εκάστοτε εποχής και μας  δείχνουν το κλίμα που υπήρχε γύρω από το χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ας ξεκινήσουμε την αναφορά μας με χρονολογική σειρά και αναφέροντας μερικές από αυτές τις ταινίες που αποτέλεσαν κατά καιρούς σήματα κατατεθέν για το ελληνικό ποδόσφαιρο..
    \n1) Κυριακάτικοι ήρωες (1956) Η πρώτη ταινία που αφορούσε το σπορ και αναφέρεται στην ρομαντική εποχή του, όπου οι πρωταγωνιστές (οι οποίοι ήταν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές όπως ο Μουράτης ,ο Πούλης, ο Λινοξυλάκης και άλλοι) μοιράζονται τους προβληματισμούς τους για τις ζωές τους εκτός γηπέδου, έχουν ως κύριο στόχο τη συμμετοχή τους στην Εθνική και είναι όλοι τους μια ενωμένη παρέα ανεξάρτητα από το σύλλογο που αγωνίζονται (πόσο μακρυνά ακούγονται αυτά σήμερα…)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=2G-gdBpRyMo
    \n2)Η Ρένα είναι οφ-σάιντ (1972) Μια εικοσαετία μετά , η αγαπημένη ηθοποιός Ρένα Βλαχοπούλου, πρωταγωνιστεί σε μια ταινία ,στην οποία είναι φανερό πως πλέον στις ελληνικές ομάδες αγωνίζονται και ξένοι αθλητές, κάτι το οποίο αποτυπώνεται μέσω του ποδοσφαιριστή Χούλιο(Νίκος Γαλανός) ο οποίος γίνεται μήλον της έριδος για πολλές ελληνικές ομάδες..
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=tRo2BgNUijs
    \n3)Χούλιγκανς, κάτω τα χέρια από τα νιάτα (1983) Πλέον , η βία  έχει κάνει για τα καλά την εμφάνισή της στα γήπεδα και εκδηλώνεται μέσω των χούλιγκανς. Μέσω αυτής της ταινίας όμως, επιδιώκεται να γίνει  ένα ψυχογράφημα του μέσου χούλιγκαν καθώς και πώς ο ίδιος οδηγήθηκε σε αυτό το μονοπάτι( κοινωνική απόρριψη, αντίδραση στο κατεστημένο ,συντηρητική κοινωνία κοκ). Επίσης , οι χούλιγκανς αντιμετωπίζονται και ως ρομπότ καθοδηγούμενα από ανώτερους φορείς , οι οποίοι τους οδηγούν στο πεδίο μάχης για δικά τους συμφέροντα..
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=IUt_VSCL5ms
    \n4) Η φανέλα με το νούμερο 9 (1988) Ο πρωταγωνιστής αυτής της ταινίας (Στράτος Τζώρτζογλου) είναι ένας παίκτης ο οποίος αγωνίζεται σε ομάδα γ εθνικής και αναγκάζεται να ”πουλάει” παιχνίδια προκειμένου να πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο και να παίξει στην ανώτερη κατηγορία.  Μέσω αυτής της ταινίας προβάλλεται ο ”σκοτεινός κόσμος” του ελληνικού ποδοσφαίρου , με θύματα τους ίδιους τους αθλητές, οι οποίοι πέφτουν ”θύματα” συμφερόντων με ,πολλές φορές, ολέθριες για αυτούς συνέπειες (ο επαγγελματισμός πια σε όλο του το μεγαλείο και οι συνέπειες αυτού όχι πάντα καλές…)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=UwQrdfcow_A

    Τέλος να αναφέρουμε και μια πρόσφατη ταινία (2009 Η Κληρονόμος) με πρωταγωνίστρια τη Σμαράγδα Καρύδη , η οποία κληρονομεί μια ομάδα ποδοσφαίρου και από τη θέση του προέδρου προσπαθεί να την οδηγήσει σε επιτυχίες. Μια πιο ανάλαφρη ταινία η οποία δίνει ένα κωμικό τόνο στο ελληνικό ποδόσφαιρο..
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9QvjObISqSQ

    Υ.Γ. Θα μπορούσε να αναφερθεί και η ταινία ”Θύρα 7 η μεγάλη στιγμή” , η οποία υποτίθεται θα αποτύπωνε την τραγωδία της θύρας 7 στις 8-2-81 , αλλά αρκεί να δείτε την μισή για να καταλάβετε ότι ουδεμία σχέση έχει με το γεγονός (για αυτό άλλωστε και μετά από δικαστικό αίτημα των συγγενών των θυμάτων αποσύρθηκε από τους κινηματογράφους)