Author: Γιώργος Ρεσβάνης

  • Και με πιάνουν τα κλάματα….

    Και με πιάνουν τα κλάματα….

    Είναι φορές που μεγάλοι αθλητές, όσο έμπειροι, σκληροί ή επαγγελματίες και να είναι, ”λυγίζουν” και ξεσπάνε σε κλάματα είτε κατά την διάρκεια συνεντεύξεων είτε μετά από έναν αγώνα.Τα δάκρυα αυτά είναι άλλοτε από χαρά, άλλοτε από λύπη, άλλοτε από την ένταση ενός αγώνα αλλά η ουσία είναι μία :και οι άντρες κλαίνε…Ας θυμηθούμε μερικές περιπτώσεις…

    Κριστιάνο Ρονάλντο (αμέσως μετά την λήξη του τελικού με την Ελλάδα το 2004)

    ”Συμβολικό” έχει μείνει πια το κλάμα του τότε νεαρού Ρονάλντο, ο οποίος δεν άντεξε την ”ταπείνωση” της χώρας του από την Ελλάδα μέσα στην έδρα της.Ο Κριστιάνο συγκαταλέγεται σ’αυτούς που το κλάμα το έχουν εύκολο καθώς αρκετές φορές μετά ο φακός τον έπιασε να ξεσπάει σε λυγμούς.Ωστόσο η πρώτη φορά μένει…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=QUc3NJdTEBU

     

    Ρότζερ Φέντερερ (κατά την διάρκεια της απονομής του πρώτου Αυστραλιανού Όπεν που κέρδισε το 2006 απέναντι στον Κύπριο Παγδατή)

    Το ”ελβετικό ρολόι” του τέννις συγκαταλέγεται και αυτός στους ”ευαίσθητους” παρά την ”ψυχράδα” που δείχνει όταν αγωνίζεται.Συνήθως βέβαια είναι από χαρά επειδή,σχεδόν πάντα κέρδιζε.Αποκορύφωμα ήταν το 2006, όταν κέρδισε για πρώτη φορά το Αυστραλιανό Όπεν και μάλιστα δύσκολα απέναντι στον Παγδατή…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=EQM9RMRN8pI

    Τζιοβάνι (σε ραδιοφωνική εκπομπή στην επιστροφή του στην Ελλάδα)

    Ο λατρεμένος ”μάγος” του Ολυμπιακού ”λυγίζει” on-air σε μήνυμα Αεκτζή που του εκφράζει τον θαυμασμό του…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=iZpLqWzn6aQ

     

    Ριβάλντο (2006 σε συνέντευξη αποχώρησης από τον Ολυμπιακό)

    Ο Ριβάλντο ξεσπάει σε λυγμούς όταν ανακοινώνει ότι θα αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό.Τα δάκρυα αυτά περιλαμβάνουν και πίκρα του ίδιου που ισχυρίζεται ότι ”ο Ολυμπιακός δεν τήρησε τον λόγο του σε όσα είχαν συμφωνήσει για το νέο του συμβόλαιο”…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=VbSSEZ6AlRE

    Σέρχιο Κόκε (κατά την συνέντευξη αποχώρησής του από τον Άρη)

    Ο αγαπημένος παίκτης των Αρειανών, έχοντας δεθεί πολύ με την ομάδα, βάζει τα κλάματα κατά την διάρκεια της συνέντευξης, δηλώνοντας ότι ”έχει βαθιά συναισθήματα για την ομάδα”…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=fCkQIZkWIcg

    Άιβερσον (συνέντευξη επιστροφής του στους Φιλαντέλφεια)

    Ο”σκληρός” των Σίξερς βάζει τα κλάματα κατά την διάρκεια της συνέντευξης στην οποία δηλώνει την επιστροφή του στην ομάδα, απολογούμενος για το ”κακό” παρελθόν του και τονίζοντας ότι ”έκανε λάθη που δεν τον αντιπροσώπευαν”.Μια πραγματική κατάθεση ψυχής…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9qifFB0jcOU

     

    Στήβεν Τζέραρντ(αμέσως μετά τον αγώνα Λίβερπουλ-Σίτυ)

    Ο μεγάλος αρχηγός της Λίβερπουλ κλαίει ασταμάτητα κατά την διάρκεια των πανηγυρισμών για την μεγάλη νίκη της ομάδας του επί της Μάντσεστερ Σίτυ, νίκη που παραλίγο να έδινε τίτλο.(Που να φανταζόταν ότι λίγες μέρες μετά ένα δικό ου γλίστρημα στον αγώνα με την Τσέλσι θα του έβγαζε ”ξινά” τα δάκρυα χαράς…)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=NjR9w5z-veM

     

  • Τζόρτζ Μπεστ: Κέρδισε τα πάντα. Έχασε από το Αλκοόλ

    Τζόρτζ Μπεστ: Κέρδισε τα πάντα. Έχασε από το Αλκοόλ

    Τζορτζ Μπεστ

    Ο Τζόρτζ Μπεστ αποτέλεσε μια χαρακτηριστική περίπτωση αυτοκαταστροφικού ποδοσφαιριστή.Ακροβατώντας συνεχώς μεταξύ ζωής και θανάτου, επιχείρησε να συνδυάσει μια σύντομη καριέρα με την ατίθαση ζωή ενός hippie.

    Δεν το κατάφερε, ωστόσο έμεινε η ”σφραγίδα” του τόσο στο ποδόσφαιρο, όσο και στον τρόπο ζωής του εκτός γηπέδων.

    Ο Τζορτζ Μπεστ έχασε τη μάχη με την ζωή στις 25 Νοεμβρίου του 2005. Το ποτό που τόσο λάτρεψε τον οδήγησε μοιραία σε αυτό το μονοπάτι…

     

    Γενικά για τον Μπεστ

    \n17 ετών δοκιμάστηκε από τον σερ Ματ Μπάσμπι στην μεγάλη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και σε δέκα χρόνια είχε στο ενεργητικό του 466 εμφανίσεις με τους “κόκκινους διαβόλους” και 178 γκολ.

    Τζορτζ Μπεστ – Πελέ

    Ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης του 1968 γεννήθηκε στην Βόρεια Ιρλανδία κάτι που τον εμπόδισε να συμμετέχει στις διεθνείς διοργανώσεις.

    Εν τούτοις, αυτό δεν απέτρεψε τον Πελέ να τον χαρακτηρίσει τον καλύτερο ποδοσφαιριστή που έχει δει…

    Επίσης, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα δήλωσε  ότι ήταν το ίνδαλμά του. Ο Μπεστ στάθηκε η αιτία να ”γεννηθούν” σκέψεις για μία Ενωμένη Ιρλανδία σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, όπως συμβαίνει στο ράγκμπι και το χόκεϊ, έτσι ώστε η χώρα να μην είναι ο ”κομπάρσος” της Μεγάλης Βρετανίας.

    Εκτός όμως από τα παραπάνω,υπήρξε και η ”άλλη όψη του νομίσματος”. Έχοντας κατακτήσει τα πάντα σε ηλικία 22 ετών, σταμάτησε το ποδόσφαιρο στα 27 του χρόνια.Οι καταχρήσεις αλκοόλ, το πάθος του με τις γυναίκες και ο τζόγος τον οδήγησαν σε ένα τέλος που κανένας άνθρωπος δεν θα ήθελε…

    Η αρχή…

    Γεννημένος στο Μπέλφαστ, στις 22 Μαΐου του 1946, ο Τζορτζ Μπεστ πέρασε αρκετά δύσκολα παιδικά χρόνια. Η οικογένειά του άνηκε στο εργατικό στρώμα του Κρέγκαφ, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Βόρειας Ιρλανδίας και τα χρήματα που έβγαζε ήταν πολύ λίγα.

    Στο σχολείο ήταν από τους καλύτερους μαθητές στην τάξη του και έδειξε από νωρίς το πάθος του για μπάλα αφού την ώρα της γυμναστικής έπαιζε ποδόσφαιρο, κάτι που αργότερα, οι καθηγητές του στο γυμνάσιο “Γκρόσβενορ” δεν του επέτρεπαν επειδή το σχολείο ήταν γραμματικό.

    Τζορτζ Μπεστ 17 ετών

    Ο πεισματάρης Μπεστ, για να μπορέσει να συνεχίσει το χόμπι του, γράφτηκε στον τοπικό σύλλογο. Σε ένα παιχνίδι της Κρέγκαφ με την Μπόιλαντ (ομάδα γεμάτη με 18χρονους), ο 15χρονος Μπεστ σκόραρε δύο φορές και οδήγησε την ομάδα του στη νίκη με 4-2. Για καλή του τύχη, τον αγώνα παρακολούθησε ο σκάουτερ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μπομπ Μπίσοπ, ο οποίος στην συνέχεια επικοινώνησε με τον ”θρυλικό” Ματ Μπάσμπι…

    Ο τεχνικός των “κόκκινων διαβόλων“, ο οποίος επιθυμούσε να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης μέσα σε δέκα χρόνια από την αεροπορική τραγωδία του Μονάχου (1958), δέχτηκε να δοκιμάσει τον Μπεστ. Ωστόσο έχοντας να ανταγωνιστεί ”ιερά τέρατα”, όπως ο Μπόμπι Τσάρλτον και ο Χάρι Γκρεγκ (ο τερματοφύλακας της πατρίδας του), δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει.

    Ωστόσο λίγο αργότερα επέστρεψε στο Μάντσεστερ και το πείσμα του τον οδήγησε στο να αποτελέσει, σε ηλικία 17 ετών, μια από τις επιλογές του Μπάσμπι.

     

    Οι μέρες δόξας

    Ο Τζορτζ Μπεστ έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στις 14 Σεπτεμβρίου του 1963, σε ηλικία 17 ετών και 4 μηνών, κόντρα στην Γουέστ Μπρομ. Λίγο πριν συμπληρώσει τα 18 του χρόνια, ο Μπεστ συμμετείχε για πρώτη φορά και σε αγώνα με την εθνική ομάδα της πατρίδας του, τη Βόρεια Ιρλανδία. …

    Η Θρυλική επίθεση της Μάντσεστερ

    Ο δεξιοπόδαρος μεσοεπιθετικός, όντας μόλις 50 κιλά στην αρχή, αναγκάστηκε να αναπτύξει σε τεράστιο βαθμό ορισμένα προσόντα τα οποία θα τον άφηναν στην ιστορία. Ελαστικότητα, εκρηκτικότητα, ντρίμπλα και ευελιξία στις κινήσεις ήταν τα ατού του Μπεστ, με τα οποία ”γλιστρούσε” ανάμεσα από τους αντιπάλους.

    Ήταν στις 29 Δεκεμβρίου του 1963, σε παιχνίδι απέναντι στην Μπέρνλι στο “Ολντ Τράφορντ“, σκόραρε το πρώτο του γκολ στην νίκη της Γιουνάιτεντ με 5-1.

    Με το τέλος της σεζόν 1963-64, η Μάντσεστερ είχε μια φοβερή επίθεση που την αποτελούσαν οι. Μπεστ, Λόου, Χερντ, Τσάρλτον και Κόνελι, υπό τις  οδηγίες του Μπάσμπι, με αποτέλεσμα να κατακτήσει  τον τίτλο του πρωταθλητή το 1965 και το 1967. Το 1966, στον προημιτελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών κόντρα στην μεγάλη Μπενφίκα, η Μάντσεστερ κέρδισε με 5-1, με τον Μπεστ να σημειώνει δύο γκολ και να πραγματοποιεί ίσως την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του.

    Τζορτζ Μπεστ – Χρυσή Μπάλα 1968

    Τελικά το 1968 η επιθυμία του Μπάσμπι πραγματοποιήθηκε. Η Μάντσεστερ κέρδιζε στον τελικό του Πρωταθλητριών την Μπενφίκα του μεγάλου Εουσέμπιο με 4-1 και στέφτηκε πρωταθλήτρια αφιερώνοντας τον τίτλο στα θύματα της αεροπορικής τραγωδίας του 1958.Ο Μπεστ πέτυχε το δεύτερο γκολ της αναμέτρησης, πραγματοποιώντας ένα σόλο, περνώντας και τον τερματοφύλακα.

    Το τέλος της σεζόν βρίσκει τον Τζορτζ Μπεστ να κατακτά τον τίτλο του κορυφαίου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή… Μάλιστα, ο ίδιος ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 28 γκολ, αν και δεν ήταν “καθαρόαιμος” επιθετικός.

    Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα χριζόταν κορυφαίος σκόρερ του συλλόγου. Το 1970, σε αγώνα κόντρα στην Νορθάμπτον για το κύπελλο Αγγλίας , σημειώνει έξι γκολ και η ομάδα του κερδίζει με 8-2. Έτσι, έγινε ο μοναδικός παίκτης του συλλόγου με 6 τέρματα σε ένα ματς.

    Η εμφάνιση της τηλεόρασης και η εικόνα του Μπεστ να ξεπερνάει τους αντιπάλους σαν σταματημένους, γρήγορα τον απογείωσε στο φίλαθλο κοινό.Η πτώση όμως ήταν κοντά…

    O Τζορτζ Μπεστ όταν μεσουρανούσε – Στα 22 του είχε κατακτήσει τα πάντα…

     

    Η κατάρρευση του θρύλου…

    Το παρατσούκλι του ήταν “ο πέμπτος Beatle” κάτι που οφειλόταν στο όμορφο παρουσιαστικό του. Ήταν μόλις 22 ετών, και είχε ήδη αποκτήσει όλα όσα θα επιθυμούσε κανείς.

    Χρήματα, γυναίκες, αλκοόλ και τζόγος ήταν στην πρώτη γραμμή της ζωής του…. Ο Μπεστ ήταν είδωλο, πια, για άτομα κάθε φύλου και κάθε ηλικίας. Αυτή η εικόνα του pop-symbol που φρόντιζε να διατηρεί, κατάφερε τελικά να τον καταστρέψει.

    Τζορτζ Μπεστ – Το αλκοόλ έρεε πάντα άφθονο

    Στο επίκεντρο της προσοχής κάθε στιγμή, ο Μπεστ άρχισε να μην μπορεί να αποδώσει αγωνιστικά. Ορισμένες επιχειρηματικές κινήσεις του(άνοιγμα καταστημάτων και νυχτερινών μαγαζιών) δεν πήγαν όπως περίμενε και γνώρισε αμέσως την πρώτη αποτυχία. Στην ερωτική του ζωή άλλαζε τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα πηγαίνοντας με διάσημες και άσημες.

    Με την αποχώρηση του Μπάσμπι από την προπονητική το 1969, κανείς πλέον δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον Μπεστ. Οι Φρανκ Ο’ Φάρελ και Τόμι Ντόχερτι που τον διαδέχθηκαν δεν είχαν την υπομονή του Μπάσμπι και τον τρόπο να “χαλιναγωγήσουν” τον Μπεστ, ο οποίος αντιδρούσε με συχνές απουσίες από τις προπονήσεις.

    Το 1970 αποκλείεται από την εθνική Βόρειας Ιρλανδίας, με αφορμή λάσπη που πέταξε σε έναν διαιτητή. Από το 1972 άρχισε η σταδιακή αποχώρησή του από την Μάντσεστερ αφού άλλοτε αγωνιζόταν και άλλοτε όχι. Τελικά η συμμετοχή του Μπεστ στην ήττα της Γιουνάιτεντ από την ΚΠΡ με 3-0 το 1974, έμελλε να είναι η τελευταία του…

    Σε ηλικία 27 ετών, ο Μπεστ ήταν ένα φθαρμένο είδωλο. Αν και δεν σταμάτησε το ποδόσφαιρο, την επόμενη δεκαετία περιπλανήθηκε στη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία σαν να ήταν ένας απλός γυρολόγος, σε ομάδες δευτεροκλασάτες. Τελικώς, το 1983, σε ηλικία 37 ετών, σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο.

    Δεν σταμάτησε όμως το αλκοόλ, που τον οδήγησε και σε άλλα προβλήματα όπως το 1984, που καταδικάστηκε σε τρεις μήνες φυλάκιση, επειδή οδηγούσε μεθυσμένος και πρόσβαλε αστυνομικό… Οι συναναστροφές του με άτομα του αντίθετου φύλου παρέμειναν πολλές και έντονες. Τα λογικά του Μπεστ άρχισαν πια να μην υπάρχουν…

    Το μετέπειτα…

    Τζορτζ Μπεστ

    Τον Οκτώβριο του 2003 ο Μπέστ πούλησε το τρόπαιο του καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης που είχε κερδίσει το 1968, αλλά δεν κατάφερε να πουλήσει και αυτό του MVP που του είχαν απονείμει οι δημοσιογράφοι της Βρετανίας την ίδια σεζόν. Σκοπός του ήταν να συγκεντρώσει χρήματα ώστε να αγοράσει σπίτι στην Κέρκυρα κάτι που δεν έγινε.

    Το 2002 κάνει μεταμόσχευση ήπατος αντικαθιστώντας το κατεστραμμένο του συκώτι από το αλκοόλ…

    Το 2003, η νέα σύζυγός του, Άλεξ, συμμετέχει σε ριάλιτι, αποκαλύπτοντας άσχημες πτυχές της σχέσης της με τον Μπεστ. Στις 3 Ιανουαρίου του 2004 καταδικάζεται και πάλι για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και του αφαιρείται το δίπλωμα οδήγησης. Τον Απρίλιο του 2004 χωρίζει με την Άλεξ.

    Τον Ιούνιο του 2005 συνελήφθη με την κατηγορία ότι παρενόχλησε ένα ανήλικο κορίτσι και χτύπησε μία ενήλικη αλλά αθωώθηκε.  Λίγους μήνες μετά, στις 25 Νοεμβρίου φεύγει από την ζωή λόγω κύρωσης του ήπατος, ολοκληρώνοντας αυτόν τον θλιβερό κύκλο…

    Ατάκες του Τζωρτζ Μπεστ…

    για το πάθος του, το αλκοόλ:

    “Έχω σταματήσει να πίνω, αλλά μόνο όταν κοιμάμαι.”

    “Το 1969 εγκατέλειψα τις γυναίκες και το αλκοόλ. Ήταν τα χειρότερα 20 λεπτά τις ζωής μου.”

    “Ξόδεψα το 90% των χρημάτων μου σε ποτά, κορίτσια και γρήγορα αυτοκίνητα. Τα υπόλοιπα απλώς τα σπατάλησα.”

    για τον Ερίκ Καντονά:

    “Θα έδινα όλη την σαμπάνια που έχω πιει στη ζωή μου για να έπαιζα μαζί του σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό αγώνα στο Ολντ Τράφορντ.”

    για το Ντέιβιντ Μπέκαμ:

    “Δεν έχει καλό αριστερό πόδι, δεν έχει καλή κεφαλιά, δεν μαρκάρει και δεν σκοράρει συχνά. Κατά τα άλλα είναι καλός παίκτης.”

    για τον Πολ Γκασκόιν:

    “Είχα πει κάποτε ότι ο δείκτης νοημοσύνης του Γκασκόιν ήταν μικρότερος από τον αριθμό της φανέλας του και αυτός με ρώτησε: “Τι είναι δείκτης νοημοσύνης;”

    για τον εαυτό του:

    “Αν είχα γεννηθεί άσχημος κανείς δεν θα ήξερε τον Πελέ.”

     

    O Τζορτζ Μπεστ

    Απολαύστε λίγη από τη μαγεία του Τζορτζ Μπεστ όταν ήταν στην κορυφή της καριέρας του…\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Pp7cTlvHgUQ\nhttps://www.youtube.com/watch?v=jYU0KsGLuxE\nhttps://www.youtube.com/watch?v=HQdSpwVZ2MM\nhttps://www.youtube.com/watch?v=FcPeaeJ0Id4

  • Ο “ξυλουργός” των Νησιών Φερόε

    Ο “ξυλουργός” των Νησιών Φερόε

    Την Παρασκευή, αυτός και η ομάδα του, τα Νησιά Φερόε, έγραψαν ιστορία κερδίζοντας την Ελλάδα εκτός έδρας…Την Δευτέρα ο κάθε παίκτης των Φερόε γύρισε στην καθημερινή εργασία του ενώ οι Έλληνες στις προπονήσεις με τις ομάδες τους…

    Ο αρχηγός της ομάδας Φρόντι Μπενιάμινσεν επέστρεψε στο ξυλουργείο του. Μην απορείτε… Από τέτοιες δουλειές ζούνε αυτοί οι ”ήρωες” που πέτυχαν αυτόν τον πραγματικά μεγάλο άθλο. Ο ίδιος ο Μπενιάμινσεν έδωσε την παρακάτω συνέντευξη…

     

    -Νικήσατε την Ελλάδα την Παρασκευή. Νιώθεις σταρ σήμερα;

    -Όχι δε νομίζω. Είναι συνηθισμένη μέρα. Μια Δευτέρα στη δουλειά και τίποτα άλλο.

    -Πώς νιώθεις να δουλεύεις μετά τη νίκη στην Ελλάδα, τη μεγαλύτερη στην ιστορία των Φερόε;

    -Είναι πολύ ωραία γιατί σε συγχαίρουν όλοι. Από τη στιγμή που είμαστε ερασιτέχνες, κάνουμε προπόνηση μετά τις δουλειές μας

    -Πώς μπορείς να συνδυάζεις τη δουλειά ενός πολίτη με το να είσαι αρχηγός των Φερόε και να συγκεντρώνεσαι και στην οικογένειά σου;

    -Γίνεται γιατί η οικογένειά μου με στηρίζει. Χωρίς την υποστήριξή της, θα ήταν αδύνατο. Στο σπίτι ρίχνεις τους ρυθμούς σου. Γιατί αν θες να παίζεις μπάλα, πρέπει να προπονείσαι πολύ. Και πρέπει και να κάνεις και τέλεια τη δουλειά σου.

    Ο ίδιος σχολιάζει και την δήλωση του προέδρου της ομοσπονδίας των Φερόε, ότι δηλαδή “η ομάδα μπορεί να παίξει στα τελικά του EURO 2020“ λέγοντας: “Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, αλλά ο σκοπός είναι να έχεις έναν στόχο και να προσπαθείς να τον ”πιάσεις” βελτιώνοντας τον εαυτό σου…”

    Ο Φρόντι Μπενιάμινσεν είναι 37 χρονών και αγωνίζεται στην HB Torshvan από το 2008 ως στόπερ και αμυντικός μέσος.Η βασική του δουλειά είναι εργάτης και δουλεύει σε οικοδομές ως ξυλουργός. Μετά την δουλειά πάει απευθείας για προπόνηση.

    Ως site, επειδή έως σήμερα απλά γράφαμε για την ”ντροπιαστική ήττα” της Ελλάδας, θα θέλαμε εδώ να δώσουμε συγχαρητήρια σ’αυτόν και σε όλους τους παίκτες των Φερόε για το ”μάθημα” που μας έδωσαν και εντός και εκτός γηπέδου…

     

  • Πούσκας(ΠΑΟ): “Αφήστε τους, δεν ξέρουν…”

    Πούσκας(ΠΑΟ): “Αφήστε τους, δεν ξέρουν…”

    Πολλές φορές, σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου, ένας διαιτητής μπορεί να υποπέσει σε σφάλματα τα οποία πιθανόν να καθορίσουν και ένα αποτέλεσμα. Μια λάθος αποβολή, μια αυστηρή κόκκινη κάρτα και πολλά άλλα, έχουν κατά καιρούς στιγματίσει ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις. Αυτό που έγινε όμως το 1972 στην Λεωφόρο είναι από τα πολύ σπάνια γεγονότα, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν και γέλιο…

    Το Γεγονός

    Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1972 λοιπόν, ο ΠΑΟ αντιμετώπισε την ΤΣΣΚΑ Σόφιας για τον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.(αξίζει να σημειωθεί ότι ο νικητής θα αντιμετώπιζε τον πρωταθλητή Ευρώπης Άγιαξ). Ο αγώνας ήταν η ρεβάνς του πρώτου αγώνα που έγινε στην Βουλγαρία και βρήκε νικήτρια την ΤΣΣΚΑ με 2-1. Ο ΠΑΟ ήταν πολύ ανώτερος στο πρώτο ημίχρονο όπου και προηγήθηκε με 2-0, αλλά η αδικαιολόγητη μαζική άμυνα που έπαιξε στο δεύτερο έδωσε την ευκαιρία στους Βούλγαρους να μειώσουν σε 2-1, σκορ που δεν άλλαξε ούτε στην παράταση.

    Το ματς λοιπόν θα κρινόταν στην ρουλέτα των πέναλτι. Εκεί γράφτηκε η ιστορία. Με το σκορ να έχει διαμορφωθεί στο 3-2 υπέρ της ΤΣΣΚΑ Σόφιας ο Ρώσος διαιτητής του αγώνα Λιπάτοβ έστειλε τις ομάδες στα αποδυτήρια και κατέγραψε στο φύλλο αγώνα την πρόκριση της βουλγαρικής ομάδας.Του είχε ξεφύγει όμως μια λεπτομέρεια…

    Η Λεπτομέρεια

    Η ΤΣΣΚΑ είχε εκτελέσει 3 πέναλτι και ο ΠΑΟ 4, που σήμαινε βάσει μαθηματικών ότι αν οι Βούλγαροι έχαναν τα 2 επόμενα πέναλτι και σκόραρε ο ΠΑΟ το δικό του θα είχαμε σκορ ισόπαλο και θα συνεχιζόταν η διαδικασία. Αυτό το είχε αντιληφθεί πρώτος από όλους ο Πούσκας, ο οποίος πήγε στα αποδυτήρια και είπε στους παίκτες του:

    Αφήστε τους να πανηγυρίζουν, να είστε σε ετοιμότητα γιατί το ματς θα επαναληφθεί…

    Και δικαιώθηκε…

    Η Δικαίωση

    Την επόμενη μέρα, πριν ακόμα φύγει η αποστολή της ΤΣΣΚΑ, ο ΠΑΟ έστειλε με τηλεγράφημα ένσταση στην ΟΥΕΦΑ με το οποίο ζητούσε την επανάληψη του αγώνα. Οι Βούλγαροι έμειναν 2 μέρες παραπάνω στην Αθήνα, μέχρι να βγει η απόφαση της ΟΥΕΦΑ, ζητώντας μάλιστα να πληρωθούν και τα επιπλέον έξοδα διαμονής τους, κάτι που έγινε. Στην συνεδρίαση της ΟΥΕΦΑ που έγινε στην Ζυρίχη (τον ΠΑΟ εκπροσώπησαν ο πρόεδρός του Μιχάλης Κίτσιος και ο αντίστοιχος της ΕΠΟ Γιώργος Δέδες) υπήρχαν πολλές διαφωνίες με τον Ρώσο διαιτητή, ο οποίος επέμενε ότι οι δυο ομάδες χτύπησαν 4 πέναλτι ενώ ο παρατηρητής του αγώνα έλεγε ότι η ΤΣΣΚΑ είχε χτυπήσει 3…

    Τελικά, μετά από 10 ώρες συνεδριάσεων τέθηκε στον διαιτητή το ερώτημα που έλυσε το μυστήριο και ήταν το εξής:

     Στα 4 πέναλτι των Βουλγάρων, από ποια μεριά έπεσε ο τερματοφύλακας του ΠΑΟ ;

    Απάντηση δεν πήραν ποτέ και έτσι η υπόθεση λύθηκε..Ο αγώνας επαναλήφθηκε άμεσα αλλά εκεί ο ΠΑΟ έκανε κακή εμφάνιση και έχασε με 2-0. Ήταν πάντως ένα από τα πιο περίεργα ποδοσφαιρικά γεγονότα που έχουν συμβεί ποτέ…

     

  • Χάρλεμ Γκλομπτρότερς

    Χάρλεμ Γκλομπτρότερς

    Όταν κάποιος ακούσει το όνομα “Χάρλεμ Γκλομπτρότερς“, το πρώτο που θα του έρθει στο μυαλό είναι κάποιοι τύποι που με θετική ενέργεια προσφέρουν μπασκετικό θέαμα με διάφορα κόλπα, τα οποία συναρπάζουν σχετικούς ή μη με το άθλημα. Λίγοι όμως γνωρίζουν τι άλλο έχουν προσφέρει κατά καιρούς αυτοί οι ωραίοι τύποι…

    Η αρχή δημιουργίας των Χάρλεμ

    Είναι γνωστό ότι στην Αμερική, λίγο μετά τον Α’Παγκόσμιο πόλεμο, ο ρατσισμός βρισκόταν στα ύψη. Οι Αφροαμερικάνοι και γενικά κάθε μη λευκός, αντιμετωπίζονταν από την κοινωνία ως κατώτερα όντα και κυνηγιόντουσαν με κάθε τρόπο και με την παραμικρή αφορμή.

    Το 1926, μέσα σε αυτό το κλίμα, “γεννήθηκαν” οι Χάρλεμ Γκλομπτρότερς, στο Νότιο Σικάγο. Κάποιοι παλιοί συμμαθητές από το Γυμνάσιο G.Phillips του Σικάγο βρέθηκαν σε έναν φιλικό αγώνα και έφτιαξαν μια ομάδα με το όνομα “Savoy Big Five”. Το 1928 ύστερα από μια οικονομική διαφωνία, ένα μέλος της ομάδας, ο Τόμι Μπρούκινγκς αποσπάστηκε και έφτιαξε τους «Σικάγο Γκλομπτρότερς».

    Οι Χάρλεμ του Έιμπ Σάπερστιν

    Αργότερα εμφανίστηκε  ο Έιμπ Σάπερστιν, μετανάστης από το Βόρειο Σικάγο .Όντας επιτυχημένος επιχειρηματίας και γνωστός για την αγάπη του στον αθλητισμό, έγινε ο  μάνατζερ  των «Γκλομπτρότερς». Ήταν το ουσιαστικό ξεκίνημα τους… Ο Σάπερστιν ανέλαβε να τους κλείνει αγώνες, κάτι που ήταν δύσκολο εκείνη την εποχή αν μια ομάδα δεν είχε μάνατζερ.

    Οι «Γκλομπτρότερς» περιόδευαν παντού, παίζοντας μπάσκετ, προσφέροντας σόου αλλά με μικρές αμοιβές. Ο λευκός Σάπερστιν και οι έγχρωμοι παίκτες του, πήγαιναν σε περιοχές υψηλής επικινδυνότητας, ειδικά για τους τελευταίους που ήταν και μαύροι. Ο Φιλ Τζάκσον είχε υμνήσει την πειθαρχία τους και το πάθος τους τονίζοντας το ”πόσο προσπαθούσαν να προσαρμοστούν σε αυτές τις συνθήκες”.

    Ο Φρανκ Ουάσινγκτον, παίκτης της ομάδας από το 1946 εώς 1960,είχε πέσει και αυτός θύμα ρατσισμού όταν μπαίνοντας σε ένα βενζινάδικο διψασμένος μετά από έναν αγώνα ζήτησε ένα μπουκάλι γάλα από το ψυγείο και ο ιδιοκτήτης δεν του το έδωσε επειδή ήταν μαύρος.

    Όλα τα παραπάνω πείσμωσαν τους Χάρλεμ στο να προσπαθήσουν να πείσουν τον κόσμο, μέσα από τους αγώνες τους ότι  το χρώμα του δέρματος δεν αποτελεί κριτήριο κατάταξης των ανθρώπων.

    Ένας ιστορικός αγώνας με ρατσιστικά εμπόδια

    Χάρλεμ Γκλοουμπτρότερς – Μινεάπολις Λέικερς

    Έπειτα από ένα μεγάλο σερί νικών που έκαναν οι Χάρλεμ, πολύς κόσμος είχε αρχίσει να πιστεύει ότι μπορούσαν να κερδίσουν και ομάδες από το NBL (πρόδρομος του ΝΒΑ). Τότε ο Σάπερστιν αποφάσισε να βάλει ένα μεγάλο στοίχημα. Μίλησε με τον ιδιοκτήτη των, πρωταθλητών και αποκλειστικά λευκών, Μινεάπολις Λέικερς, Μαξ Γουίντερ και τον ”προκάλεσε” να γίνει ένας αγώνας μεταξύ των 2 ομάδων. Ένας αγώνας που, πέρα από το αγωνιστικό, θα αποδείκνυε στον κόσμο ότι μπορούν στο ίδιο γήπεδο να βρεθούν μαύροι και λευκοί.

    Την μέρα του αγώνα μάλιστα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν βρήκε την ευκαιρία να προβάλλει ένα νομοσχέδιο για την ισότητα. Αντιμετώπισε όμως αντιδράσεις από τους Δημοκρατικούς του Νότου και από τον Τύπο που χαρακτήρισε αυτόν τον αγώνα ως αναμέτρηση ”μεταξύ κλόουν και λευκών”.

    Προσπαθώντας να μείνουν τα παραπάνω εκτός γηπέδου, οι δυο ομάδες σκέφτονταν μόνο την νίκη. Στην αρχή του αγώνα οι Λέικερς ήταν μπροστά στο σκορ, όμως γρήγορα οι Χάρλεμ, που αρχικά είχαν επηρεαστεί από το εχθρικό κοινό, άρχισαν την αντεπίθεση.

    Στην τέταρτη περίοδο και ενώ το ματς ήταν ισόπαλο, ένα χτύπημα του αστεριού των Μινεάπολις, Τζορτζ Μάικαν στον παίκτη των Γκλομπτρότερς, Μάρκες Χέινς, παραλίγο να ρίξει ”λάδι στην φωτιά’‘ και να φανούν και εντός αγωνιστικού χώρου τα σημάδια του ρατσισμού. Και όμως…. Ο Τζορτζ Μάικαν, σήκωσε τον συναθλητή του και το θέμα έληξε.

    Λίγο μετά ήρθε και η έκπληξη, καθώς οι Χάρλεμ, με ένα σουτ του Έρεμε Ρόμπινσον, κερδίζουν με 61-59 δημιουργώντας ένα τεράστιο σοκ σε όλο το γήπεδο και όχι μόνο για αγωνιστικούς λόγους αλλά και για το μήνυμα-γροθιά στο κατεστημένο της εποχής,ότι δηλαδή…

    Οι “κατώτεροι” έγχρωμοι μπορούν να νικήσουν τους “ανώτερους” λευκούς !!

    Η ρεβάνς και η καταξίωση στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν

    Η νίκη αυτή ήταν επίσης η αρχή της αναγνώρισης των Αφροαμερικάνων αθλητών, που μέχρι τότε αντιμετωπίζονταν σαν “σκουπίδια”. Τα πράγματα αλλάζουν. Θέλοντας να αποδείξει ότι η νίκη δεν ήταν τυχαία ο Σάπερστιν, την επόμενη χρονιά οργάνωσε ρεβάνς. Και πάλι οι Χάρλεμ ήταν νικητές με τρόπο αυτήν την φορά πιο άνετο και πλακατζίδιο (!!!). Το 1950 οι Γκλομπτρότερς δίνουν αγώνα στη Μέκκα του παγκόσμιου μπάσκετ, στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης όπου και κέρδισαν τους Σέλτικς, σημειώνοντας την 65η σερί νίκη τους.

    Η Παρουσία στο Χόλιγουντ

    Είχαν πάρει πια “τον αέρα” των ομάδων του NBA. Σύντομα και το Χόλιγουντ ασχολήθηκε μαζί τους, αφού συμφώνησαν με τον Σάπερστιν  για την παραγωγή μιας ταινίας. Κάπου εκεί ήρθε και η επίσημη πια ονομασία τους, «Χάρλεμ Γκλομπτρότερς», λόγω της περιοχής Χάρλεμ της Νέας Υόρκης.

    Αξίζει να σημειώσουμε ότι την φανέλα των Χάρλεμς έχουν φορέσει οι Ουίλτ Τσαμπερλέιν και Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ ενώ ο Νέλσον Μαντέλα ανήκε στα τιμητικά μέλη τους…

    Όλα αυτά έκαναν τους Χάρλεμ Γκλομπτρότερς να μείνουν στην ιστορία… Δίδαξαν ήθος, ισότητα και καταπολέμηση του ρατσισμού μέσω του χαμόγελου, του θεάματος και απέδειξαν ότι μέσω αυτών τα πάντα μπορούν να πραγματοποιηθούν, ακόμα και αν οι κοινωνικές περιστάσεις δεν το επιτρέπουν…

    Ελληνικό Ενδιαφέρον…

    Ελληνικό ενδιαφέρον έχει η συμμετοχή κατά το παρελθόν στο ρόστερ των Χάρλεμ Γκλοουμπτρότερς του παίχτη του Ολυμπιακού Μπρεντ Πέτγουεϊ με το προσωνύμιο “Thunder”.

    Ο “Θάντερ” Πέτγουεϊ

     

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=kyyZaJag2Fc
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=d9wO_rJrQLI

  • Μυθικές Περιγραφές…

    Μυθικές Περιγραφές…

    Ιστορική στιγμή του μεγάλου Διακογιάννη

    Λόγω τεχνικών προβλημάτων διέκοψε on-air την μετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα Μουντιάλ…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=qAorQ8IR-uU

    Παπαδημητρίου και απ’το “δόξασοι ο Θεός” στο “βοήθα Παναγιά”…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=uerAxj9aO9M

    Σκουντής και “βάλτο αγόρι μου”

    Στο νικητήριο τρίποντο του Διαμαντίδη στον ημιτελικό Ελλάδα-Γαλλία για το Ευρωμπάσκετ 2005(ατάκα που έμεινε στην ιστορία και χρησιμοποιήθηκε για τίτλο ραδιοφωνικής εκπομπής που παρουσίαζε ο ίδιος)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Cr8ozzcUqNQ

    Χελάκης και “χίλιες βουβουζέλες”

    (Ελλάδα-Νιγηρία 2-1 Μουντιάλ 2010)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=RwxA22Bmphs

    Υπάρχουν ακόμα κάποιες φορές που τα μικρόφωνα έμειναν ανοιχτά…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=fiax4RSFW3c

    Και τέλος μερικές ερασιτεχνικές περιγραφές για άφθονο γέλιο

    Απλά ακούστε τες…(εμείς αναρωτιόμαστε αν ο σπίκερ του Παναιτωλικός-Ρόδος ζει ακόμα ή έπαθε κάνα έμφραγμα..)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ZB0cq-XmcP0
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=RFmcP8rrRYY

  • Ελληνικό ποδόσφαιρο και Εθνική ώρα μηδέν…

    Ελληνικό ποδόσφαιρο και Εθνική ώρα μηδέν…

    Παρασκευή 14-11-2014 περίπου ένα τέταρτο πριν τα μεσάνυχτα.Το ματς Ελλάδα-Νησιά Φερόε έχει μόλις τελειώσει. Η ήττα με 0-1 μέσα στην έδρα μας έρχεται να ”σφραγίσει” μια από τις πιο ντροπιαστικές – αν όχι την πιο ντροπιαστική – ήττες της Εθνικής μας στην ιστορία της.Αυτή η ομάδα που 3 μήνες πριν, για ελάχιστα, δεν κατάφερε να προκριθεί στην 8άδα του Μουντιάλ, ταπεινωνόταν με τον χειρότερο τρόπο, μένοντας παράλληλα τελευταία στον όμιλό της με 1 βαθμό.

    Το πρωί της ίδιας μέρας είχαμε τον ξυλοδαρμό του αναπληρωτή προέδρου της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας Χριστόφορου Ζωγράφου από αγνώστους… Θα μου πείτε ότι τα δύο γεγονότα είναι άσχετα μεταξύ τους και ότι το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι αφορούν το ποδόσφαιρο… Εν μέρει θα συμφωνήσω… Δεν μπορείς να συγκρίνεις τον ξυλοδαρμό ενός ανθρώπου με μια αγωνιστική ήττα. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο ΑΛΛΑ…

    Είναι σε γενικές γραμμές αποδεδειγμένο ότι εφόσον κάτι δεν λειτουργεί σωστά σε κάποιον τομέα, τότε αναπόφευκτα θα παρασύρει μαζί του και άλλα παρακλάδια αυτού. Και εξηγώ… Όταν καθημερινά υπάρχει έκρυθμη κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο με ανακοινώσεις κατά της διαιτησίας, δηλώσεις οργής, αλλά και δυσπιστία γενικότερη τότε πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα βρουν αφορμή να ξεσπάσουν σε όποιον θεωρούν υπεύθυνο, με όπλο την βία.

    Στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο Ζωγράφος, αύριο πιθανόν να είναι κάποιος άλλος και μεθαύριο μπορεί και να θρηνήσουμε θύματα. Παράλληλα, στον αγωνιστικό τομέα, η Εθνική κάθε χώρας είναι αυτή που μπορεί να κρατήσει ψηλά το όνομά της στον ποδοσφαιρικό χάρτη.

    Η δική μας για 10 χρόνια(2004-2014) είχε ξεφύγει από την μιζέρια του ελληνικού ποδοσφαίρου και έδειχνε να λειτουργεί αυτόνομα προσφέροντας μας χαρές που δεν είχαμε ζήσει ποτέ στο παρελθόν. Δεν γίνεται όμως μια ζωή να συμβαίνει αυτό.

    Είναι επόμενο, κάποια στιγμή, οι παίκτες της Εθνικής να επηρεαστούν από την γενικότερη ατμόσφαιρα. Μετά την αποχώρηση του Σάντος(ο οποίος με τα όποια λάθη του είχε φτιάξει έναν σταθερό και υγιή κορμό) ήρθε η “λαίλαπα” Ρανιέρι για τον οποίον το άρθρο του συναδέλφου μου Γιάννη Λαίνου τα λέει όλα.

    Εμένα δουλειά μου δεν είναι να κρίνω τον πρόεδρο της ΕΠΟ κο Σαρρή που τον έφερε γιατί θα γινόμουν μετά Χριστόν προφήτης. Μπορώ όμως να πω με σιγουριά ότι ήταν μια επιπόλαιη κίνηση, η οποία θα έπρεπε να γίνει πιο προσεκτικά και με σεβασμό σε αυτό το συγκρότημα που μας έκανε τόσες φορές να αισθανθούμε περήφανοι.

    Είχα γράψει το καλοκαίρι ένα άρθρο που είχε ως “έμβλημα” την φράση “Λίγο ακόμα να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα…” Αφορούσε κυρίως την Εθνική αλλά και μια ακόμα ευκαιρία που μας δινόταν, μετά το 2004, να ανέβουμε γενικότερα και σε συλλογικό επίπεδο. Δυστυχώς μέσα σε 4 μήνες μείναμε όλοι να αναπολούμε τις μέρες του Μουντιάλ λες και πέρασαν 20 χρόνια από τότε.

    Η προσπάθεια να δείξει ο καθένας ότι δεν ευνοείται από την διαιτησία, η μανία κάποιου άλλου να φωνάζει ότι όλα είναι στημένα και οι αναλύσεις κάθε Κυριακής για τα ”εξωγηπεδικά”, εμφανίζονται πια με μορφή ”χιονοστιβάδας” .Σε αυτό βοηθάει και η κρίση που δημιουργεί οικονομικές δυσκολίες στις ομάδες και τις κάνει να προσπαθούν να ρίξουν το “ανάθεμα” σε όποιον βρουν μπροστά τους, προκειμένου να καλύψουν τις αδυναμίες τους.

    Πλέον είναι πολύ δύσκολο να προτείνει κάποιος μια λύση. Ακόμα και η έλευση του Σκωτσέζου Χιού Ντάλας ως αρχιδιαιτητή, δεν φαίνεται να έλυσε κάποιο πρόβλημα σε αυτόν τον τομέα, αλλά αντιθέτως, ο ίδιος έφτασε σε σημείο να θέλει να παραιτηθεί από τον ορισμό διαιτητών.

    Και χρησιμοποιώ αυτό το παράδειγμα για να τονίσω ότι έτσι όπως έχει γίνει η κατάσταση και ο Θεός να κατέβαινε στην γη δεν θα μπορούσε να βγάλει εύκολα άκρη. Τι να κάνει άλλωστε όταν αναβάλλονται αγώνες λόγω θανάτου οπαδού του Εθνικού, δέρνονται διαιτητές και κοιτάζει ο ένας να “βγάλει τα μάτια του άλλου” .

    Όπως θα έλεγε και ο Κούρκουλος : “ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ”

     

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΕΣΒΑΝΗΣ\ngresvanis@sportbrio.gr

     

    Υ.Γ Δεν πιστεύω να περιμένετε να σχολιάσω για το αγωνιστικό θέαμα…

    .

  • Η τραγωδία του Χέιζελ 1985

    Η τραγωδία του Χέιζελ 1985

    Έχει χαρακτηριστεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και όχι άδικα, καθώς 39 άτομα έχασαν τη ζωή τους το απόγευμα της 29ης Μαΐου 1985, στο στάδιο «Χέιζελ» των Βρυξελλών. Μια τραγωδία όμως που άλλαξε μια για πάντα την αντιμετώπιση του χουλιγκανισμού από τους Άγγλους, με πρωτοβουλία της Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία έλαβε δραστικά μέτρα αντιμετώπισής τους. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

    Το χρονικό της τραγωδίας…

    Απόγευμα 29ης Μαΐου 1985. και η Γιουβέντους αντιμετωπίζει τη Λίβερπουλ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Περισσότεροι από 60 τηλεοπτικοί σταθμοί μετέφεραν στις χώρες τους την εικόνα του αγώνα.  Οι οπαδοί και των δύο ομάδων είχαν δημιουργήσει μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα με την αστυνομία έτοιμη να παρέμβει σε περίπτωση που θα χρειαζόταν.

    Στις 5 το απόγευμα είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 60.000 οπαδοί στο στάδιο, με τους περισσότερους Άγγλους όμως να βρίσκονται υπό κατάσταση μέθης. Ο τομέας «Ζ» ήταν δίπλα στους φανατικούς  της Λίβερπουλ. Αυτές οι θέσεις ανήκαν στους ουδέτερους φιλάθλους. Εκεί είχαν καθίσει και αρκετοί Ιταλοί, φίλοι της Γιουβέντους, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει στις Βρυξέλες για να δουν τον τελικό. Οι πιο πολλοί από αυτούς ήταν άνθρωποι με οικογένειες και μικρά παιδιά..

    Στις 7 το απόγευμα είχε καθοριστεί η ώρα έναρξης του αγώνα. Η κατάσταση είχε ήδη αρχίσει να γίνεται εκρηκτική από τα συνθήματα των οπαδών των 2 ομάδων. Ο τομέας «Ζ» βρισκόταν δίπλα στους Άγγλους χούλιγκαν και οι οπαδοί που βρίσκονταν εκεί καλύπτονταν από ελάχιστη αστυνομική δύναμη. Στις τάξεις των Άγγλων φιλάθλων, είχαν εισχωρήσει αρκετοί χούλιγκαν χωρίς εισιτήριο και έχοντας καταναλώσει πολύ αλκοόλ. Η κατάσταση “μύριζε μπαρούτι”.

    Περίπου μια ώρα πριν από τη σέντρα του αγώνα, οι οπαδοί της Λίβερπουλ πέρασαν χωρίς πρόβλημα το διαχωριστικό και επιτέθηκαν με ορμή στους Ιταλούς που βρίσκονταν στον τομέα «Ζ». Αυτό προκάλεσε την αντίδραση των τελευταίων και για αρκετή ώρα καθίσματα και διάφορα άλλα αντικείμενα εκτοξεύονταν εκατέρωθεν. Ωστόσο, οι Άγγλοι συνέχιζαν να έρχονται κατά δεκάδες στον τομέα «Ζ» αναγκάζοντας σχεδόν όλους τους Γιουβεντίνους να κάνουν άτακτη υποχώρηση.

    Αρκετοί Ιταλοί στριμώχθηκαν σε έναν τοίχο στο τέλος της εξέδρας, ο οποίος κατέρρευσε από την πίεση των σωμάτων. Δεκάδες άνθρωποι παγιδεύτηκαν κάτω από τα συντρίμμια και ποδοπατήθηκαν από πολλούς που έτρεχαν να ξεφύγουν από την μανία των Άγγλων. Απολογισμός;

    39 άνθρωποι νεκροί(32 Ιταλοί, τέσσερις Βέλγοι, δύο Γάλλοι και ένας Ιρλανδός), περισσότεροι από 350 τραυματίες , και μια κατάσταση πανικού που είχε ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση των πρώτων βοηθειών.

    Υπήρχε και συνέχεια όμως…

    Την ώρα που δεκάδες ανθρώπινα σώματα βρίσκονταν στο έδαφος, ορισμένοι Ιταλοί εξοργισμένοι έτρεξαν προς το μέρος των φιλάθλων της Λίβερπουλ. Η Αστυνομία προσπάθησε να σταματήσει αυτήν την επίθεση και οι μάχες που ακολούθησαν καταγράφηκαν από τις κάμερες.

    Η μαρτυρία ενός από τους επιζώντες δείχνει το δράμα σε όλο του το μεγαλείο.

    Σώματα ήταν πεσμένα κάτω και δεν αντιδρούσαν. Πολλά από τα μικρά παιδιά πέθαναν από ασφυξία αφού τα είχαν πατήσει. Εγώ δεν πρόκειται ποτέ πια να έχω φυσιολογική ζωή. Κάθε μέρα, κάθε βράδυ, σε κάθε όνειρο μου βλέπω τους ανθρώπους εκείνους που πέθαιναν. Βλέπω τα παιδάκια που δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα.

    Και πολλοί άλλοι σίγουρα ένιωθαν έτσι…

    Η μη αναβολή του αγώνα, το άδικο πέναλτι και ο “φάουλ” πανηγυρισμός του Πλατινί…

    Η τραγωδία μεταδόθηκε ζωντανά σε όλο τον κόσμο μέσω των τηλεοπτικών σταθμών. Ο αγώνας φυσικά δεν είχε αρχίσει. Η UEFA και οι Βέλγοι απέφυγαν να αποκαλύψουν την πραγματική τραγωδία. Οι δημοσιογράφοι που προσπαθούσαν να δουν τι ακριβώς είχε συμβεί δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη, καθώς δεν υπήρχε καν ενημέρωση για την ύπαρξη ή μη νεκρών. Οι διοργανωτές προσπάθησαν να κρύψουν από τους ποδοσφαιριστές αυτά που είχαν πραγματικά συμβεί.

    Τελικά, οι αρχηγοί των δύο ομάδων, Ο Νιλ και ο Σιρέα, πήραν το μικρόφωνο του σταδίου, καλώντας τα πλήθη να ηρεμήσουν, ανακοινώνοντας παράλληλα ότι το παιχνίδι θα γινόταν κανονικά. Εξάλλου, οι εντολές της UEFA, απαιτούσαν το παιχνίδι να διεξαχθεί κανονικά.

    Τελικά η σέντρα έγινε στις 21.40. Αρκετοί υποστήριξαν ότι το ματς δεν έπρεπε να γίνει. Τελικά όμως έγινε. Ίσως ενδεχόμενη αναβολή του να δημιουργούσε περαιτέρω προβλήματα. Το ίδιο πάντως το ματς ξεχάστηκε τελείως όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι.

    Για την ιστορία η Γιουβέντους κέρδισε 1-0 με ανύπαρκτο πέναλτι που εκτέλεσε ο Πλατινί και  το οποίο το έδωσε ο διαιτητής θέλοντας ίσως να κατευνάσει λίγο τον πόνο των Ιταλών… Αρνητικά σχολιάστηκε πάντως ο έξαλλος πανηγυρισμός του Πλατινί, ο οποίος έδειξε να μην έχει καταλάβει το δράμα που είχε παιχτεί.

    Το “μετά” της τραγωδίας και η παρέμβαση της Θάτσερ…

    Η νίκη της Γιουβέντους, έστω και άδικη, ίσως να ήταν η επιθυμητή από την από την πλειοψηφία προκειμένου να μην υπάρξουν άλλα επεισόδια. Δεν είναι λίγοι που υποστηρίζουν ότι ο διαιτητής πήρε οδηγίες για να “εξασφαλίσει” την νίκη της Γιουβέντους. Το ποδόσφαιρο, όμως, έχασε πολλά περισσότερα εκείνο το βράδυ…

    Την επόμενη μέρα, ο παρατηρητής της ΟΥΕΦΑ, Γκούντερ Σνάιντερ, επιρρίπτει ευθύνες αποκλειστικά στους οπαδούς της Λίβερπουλ, αθωώνοντας παράλληλα τους διοργανωτές του αγώνα, τους αρμόδιους του γηπέδου, τη βελγική αστυνομία και τους φιλάθλους της Γιουβέντους.

    Η Λίβερπουλ έπρεπε να υποστεί εξοντωτικές ποινές. Στις 31 Μαΐου, η πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, πιέζει για την αποβολή όλων των αγγλικών ομάδων από όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

    Τελικά, σε συνεννόηση της με την ΟΥΕΦΑ, θα “πετύχει” την απαγόρευση της συμμετοχής τους για 5 χρόνια ενώ για την Λίβερπουλ η απαγόρευση θα ισχύσει για ένα χρόνο παραπάνω… Ήταν βέβαια και ένα καθοριστικό χτύπημα της Θάτσερ απέναντι στον χουλιγκανισμό που βρισκόταν τότε στο αποκορύφωμά του και δημιουργούσε πολλά προβλήματα και στην Πρέμιερ Λιγκ.

    Η Βρετανική Αστυνομία εξέτασε από την πλευρά της το βίντεο του αγώνα και συνέλαβε 27 άτομα με την υποψία της ανθρωποκτονίας, πλειοψηφία εξ αυτών, γνωστοί χούλιγκαν της Λίβερπουλ.

    Το στάδιο της καταστροφής, το “Χέιζελ“, συνέχισε να λειτουργεί για περίπου δέκα χρόνια, φιλοξενώντας, όμως, αθλητικά γεγονότα άσχετα με το ποδόσφαιρο.

    Οι άτυχοι οπαδοί

    Ρόκο Ατσέρα (29), Μπρούνο Μπάλι (50), Αλφονς Μπος, Τζιανκάρλο Μπρουσκέρα (21), Αντρέα Καζούλα (11), Τζιοβάνι Καζούλα (44), Νίνο Τσερούλο (24), Βίλι Σιέλενς, Τζιουζεπίνα Κόντι (17), Ντιρκ Ντενέκι, Ντιονίζιο Φάμπρο (51), Ζακ Φρανσουά, Εουτζένιο Γκαλιάνο (35), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Αλμπέρτο Γκουαρίνι (21), Τζιοβαίνιο Λαντίνι (50), Ρομπέρτο Λορεντίνι (31), Μπάρμπαρα Λούσι (58), Φράνκο Μαρτέλι (46), Λόρις Μεσόρε (28), Τζιάνι Μαστρολάκο (20), Σέρτζιο Μπαστίνο Ματσίνο (20), Λουτσιάνο Ρόκο Παπαλούκα (38), Λουίτζι Πιντόνε (31), Μπέντο Πιστολάτο (50), Πάτρικ Ράντκλιφ, Ντομένικο Ραγκάτσι (44), Αντόνιο Ρανιανέζε (29), Κλοντ Ρομπέρ, Μάριο Ρόνκι (43), Ντομένικο Ρούσο (28), Ταρτσίζιο Σάλβι (49), Τζιανφράνκο Σάρτο (47), Αμεντέο Τζιουζέπε Σπαλαόρε (55), Μάριο Σπάνου (41), Ταρτσίζιο Βεντουρίν (23), Ζαν Μισέλ Βαλά, Κλαούντιο Τζαβαρόνι (28)

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ClegJGD2zfE
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=q1npxg9szPY

  • Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ στην εμπόλεμη Σερβία.

    Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ στην εμπόλεμη Σερβία.


     
    Είναι γνωστές εδώ και πολλά χρόνια οι καλές σχέσεις Ελλάδας και Σερβίας σε όλα τα επίπεδα.Οι δύο χώρες εκδηλώνουν αυτήν την φιλία με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο.Ένας από αυτούς είναι και ο αθλητισμός, μέσω του οποίου 2 χαρακτηριστικές φορές στο παρελθόν φάνηκε το πόσο κοντά είναι η Ελλάδα και η Σερβία, ειδικά όταν η τελευταία αντιμετώπισε καταστάσεις πολέμου.”Εμπνευστές” αυτής της αλληλεγγύης ήταν η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός…

    Ο Ολυμπιακός στα “χαρακώματα” του Βελιγραδίου…

    Στις 12 Νοεμβρίου του 1994 ο Ολυμπιακός του Τάις Λίμπρεχτς βρέθηκε στην εμπόλεμη Σερβία για να παίξει φιλικό φιλανθρωπικού χαρακτήρα με τον Ερυθρό Αστέρα.Το κλίμα ήταν βαρύ στην αποστολή από την προηγούμενη μέρα καθώς είχε μαθευτεί ο θάνατος του Αττίλιο στο αεροδρόμιο και έγινε ακόμα πιο βαρύ όταν ο Ολυμπιακός έφτασε στην Σερβία, η οποία τότε ”υπέφερε” από τις μάχες που έδινε στα συντρίμμια της Γιουγκοσλαβίας.

    Πριν το παιχνίδι ο Πέτρος Κόκκαλης και ο γιατρός της ομάδας Χρήστος Δάρρας επισκέφτηκαν τραυματίες του πολέμου και προσέφεραν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ δεσμεύτηκαν και για περαιτέρω ενίσχυση.Επίσης, λίγο πριν την σέντρα, οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων έβαλαν ένα πανό στο κέντρο του γηπέδου που έγραφε ”Ο αθλητισμός ενώνει τους ανθρώπους-Ειρήνη στα Βαλκάνια”.

    Το ματς, για την ιστορία, έληξε 4-1 υπέρ του Ερυθρού Αστέρα αλλά αυτό ελάχιστα ενδιέφερε τον οποιονδήποτε.Η ουσία ήταν ότι, με αφορμή αυτόν τον αγώνα, η ομάδα της Σερβίας επέστρεψε στους αγώνες της Ευρώπης το 1995.Επίσης ήταν και η αρχή μιας μεγάλης φιλίας μεταξύ των δύο ομάδων που οδήγησε στην αδελφοποίησή τους.Ο στόχος του Ολυμπιακού είχε επιτευχθεί και με το παραπάνω…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=TRGGfnLfaTE?w=728

     

     

    Η σειρά της ΑΕΚ…

    Στις 7 Απριλίου του 1999, η ΑΕΚ, με πρωτοβουλία του Δημήτρη Μελισσανίδη, ταξίδεψε στο Νόβισαντ της Σερβίας για άλλο ένα φιλικό συμπαράστασης στον Σέρβικο λαό ,που τότε υπέφερε από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, απέναντι στην Παρτιζάν. Η αποστολή της ΑΕΚ έγινε δεκτή με ψωμί και αλάτι, κατά το σέρβικο έθιμο, ενώ την συνόδεψαν και εκπρόσωποι κομμάτων όπως οι Γλέζος και Κατσιφάρας. Επίσης την αποστολή υποδέχτηκε συγκινημένος ο Πρόεδρος της Σερβίας, Μίλαν Μιλουτίνοβιτς.

    Το γήπεδο που θα γινόταν ο ιστορικός αυτός αγώνας ήταν χωρητικότητας 40000 θέσεων και είχε σημειωθεί sold-out,ωστόσο πήγαν ,μόλις 15000 φίλαθλοι καθώς λόγω του πολέμου δεν υπήρχαν αρκετά καύσιμα που θα διευκόλυναν την μετακίνηση των υπολοίπων.Επίσης εκείνη την ημέρα δεν ακούστηκαν καθόλου σειρήνες πολέμου, δείγμα του κλίματος που επικρατούσε.

    Ο αγώνας έληξε 1-1 αλλά δεν ολοκληρώθηκε καθώς διεκόπη στο 61ο λεπτό από την εισβολή Σέρβων και Ελλήνων φιλάθλων στο γήπεδο με σκοπό να αγκαλιάσουν και να φιλήσουν τους παίκτες των 2 ομάδων…Μια συγκινητική στιγμή που συνοδεύτηκε από την δωρεά κόκκινων αυγών, λαμπάδων και τσουρεκιών από τους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ στους συναδέλφους τους…

    Η παραπάνω κίνηση της ΑΕΚ σχολιάστηκε από μεγάλα μέσα του τύπου σε όλη την Ευρώπη όπως η γερμανική Bild(”αγώνας με σύνθημα έξω ο πόλεμος από την Γιουγκοσλαβία”), η ισπανική MARCA(”απίστευτο που μια ομάδα αγωνίστηκε στα χαρακώματα”) και η ιταλική Gazzetta(”παιχνίδι παρένθεση στον πόλεμο”). Πέρασε έτσι το μήνυμα σε όλη την Ευρώπη ότι η ΑΕΚ ”αγωνίστηκε” και ”πέρασε” το δικό της αντι-πολεμικό μήνυμα…

     \nhttps://www.youtube.com/watch?v=es5bgSJLlEs?w=728

  • Αττίλιο. Η Θρυλική Τρομπέτα!

    Αττίλιο. Η Θρυλική Τρομπέτα!

    Αποτελούσε αναμφισβήτητα μια ηγετική μορφή της εξέδρας του Ολυμπιακού. Στο σάλπισμά του κανείς δεν έπρεπε να κάθεται κάτω γιατί θα αντιμετώπιζε την ”οργή” του.’Ηθελε να κάνει όλους τους Ολυμπιακούς μια γροθιά που θα υπεράσπιζε τον Ολυμπιακό και θα γινόταν κάτω από τους ήχους μιας τρομπέτας.Ο λόγος για τον θρυλικό Αττίλιο ή κατά κόσμον Βασίλη Δουρίδα…

    Γεννημένος το 1942 στην κατεχόμενη Αθήνα, μάζευε ότι λεφτά του έδιναν για να μπορεί να είναι δίπλα στην ομάδα του Πειραιά.Σπούδαζε Ιατρική αλλά στο 4ο έτος παράτησε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στον Ολυμπιακό.Παρολίγον συνάδελφοί του γιατροί του έλεγαν να σταματήσει να πηγαίνει στο γήπεδο γιατί κινδύνευε η υγεία του αλλά αυτός απαντούσε:

    Εγώ ζω για τον Ολυμπιακό!

    Την δεκαετία του ’90 είχε γίνει στόχος επιθέσεων 2 φορές από αγνώστους που του έστησαν καρτέρι και τον χτύπησαν άσχημα. Επίσης, η άστατη ζωή που έκανε επιβάρυνε ακόμα περισσότερο την υγεία του και τελικά πέθανε στις 11 Νοεμβρίου του 1994 από πνευμονικό οίδημα…

    Ο χαρακτήρας του και το ”ψευδώνυμό” του

    Ο Αττίλιο ανήκε στους λεγόμενους ”αγνούς” οπαδούς. Απλός σεμνός και πράος στην καθημερινή του ζωή, άνθρωπος με χιούμορ αλλά και φανατικός με τον Ολυμπιακό, ήταν αγαπητός σε όλο τον φίλαθλο κόσμο και όχι μόνο, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων όπως προαναφέραμε.Δούλευε υπάλληλος σε μια τράπεζα αίματος στην Αθήνα.

    Όσον αφορά το γιατί τον φωνάζανε Αττίλιο η ιστορία έχει ως εξής: ένα απόγευμα και ενώ ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν στο Καραισκάκη, ο Βασίλης Δουρίδας είχε αργήσει να πάρει την θέση του δίπλα από τα κάγκελα της θύρας 7 και σε λίγο ο αγώνας θα άρχιζε. Τρέχοντας να προλάβει έσπρωξε άθελα του μερικούς φιλάθλους που κάθονταν και ένας από αυτούς του φώναξε:

    Σιγά ρε φίλε, ποιός είσαι; Ο Αττίλιο;

    Ο Αττίλιο που εννοούσε ήταν ένας παλαιστής της εποχής, αλλά από κείνη την στιγμή και μετά έγινε και το ”ψευδώνυμο” αυτού του θρυλικού φιλάθλου…

    Ολυμπιακός και “ξερό ψωμί”…

    Ο Αττίλιο ακολουθούσε τον Ολυμπιακό σχεδόν σε όλα τα σπορ, εντός και εκτός έδρας.Περνούσε έτσι τους ήχους της τρομπέτας του σε όλα τα γήπεδα που αγωνιζόταν η ομάδα του Πειραιά.Ακόμα και με την οικογένειά του είχε προβλήματα καθώς πιο πολύ βρισκόταν στο γήπεδο παρά μαζί της.

    Έγινε το απόλυτο ”τοτέμ” της εξέδρας στο Καραϊσκάκη. Μόλις ακουγόταν η «θρυλική» τρομπέτα, οι πάντες σιωπούσαν. Τα χέρια σηκώνονταν στον αέρα και οπαδοί κάθε ηλικίας, έχοντας λάβει λάβει το μουσικό παράγγελμά του,χτυπούσαν συντονισμένα τα χέρια αποτελώντας έτσι τον κινητήριο μοχλό του Ολυμπιακού. Εκείνος έπαιζε με την τρομπέτα του το γνωστό “πολεμικό” παιάνα και τον ”συνόδευαν” έπειτα οι οπαδοί με το γνωστό «Ο-λυ-μπιακός, Ο-λυ-μπιακός».

    Ο Αττίλιο κοντραρίστηκε ακόμα και με την χούντα όταν μετά το τέλος ενός αγώνα με τον Ολυμπιακό Βόλου παρότρυνε το πλήθος έξω από την θύρα 1 να μην διαλυθεί παρά το αντίθετο που έλεγε η αστυνομία. Αποτέλεσμα ήταν να συλληφθεί και να οδηγηθεί στο Τριμελές Πρωτοδικείο του Πειραιά, το οποίο στην αρχή τον καταδίκασε σε 4 μήνες φυλάκιση,αλλά κατόπιν έφεσης που έκανε αφέθηκε ελεύθερος.Συνήγορός του ήταν ο Αντρέας Υδραίος, δικηγόρος του ιστορικού προέδρου του Ολυμπιακού Νίκου Γουλανδρή.

    Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ”Ολυμπιακός μέχρι θανάτου” καθώς το γεγονός ότι συνεχώς αγνοούσε τις συμβουλές των γιατρών(του είχαν πει ότι ακόμα και το δυνατό φύσημα της τρομπέτας μπορούσε να τον επηρεάσει αρνητικά)και η αδιαφορία γενικότερα για την υγεία του οφείλονταν στο ότι θα θυσίαζε τα πάντα γι’αυτήν την ομάδα.

    Η κηδεία του Αττίλιο

    Τελικά η κατάληξη ήταν μοιραία και το 1994 πέθανε. Η σωρός του μπήκε σε κόκκινο φέρετρο(κατόπιν τελευταίας του επιθυμίας) ενώ στην κηδεία του πήγαν πολλοί επώνυμοι ανάμεσα στους οποίους και ο σημερινός πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.Μαζί του πήρε για πάντα το θρυλικό σάλπισμα αλλά ο ήχος αυτός θα παραμένει για πάντα η ”κινητήρια” δύναμη του Ολυμπιακού…

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=UsVkxnFEQdM