Author: Γιώργος Ρεσβάνης

  • Ντένις Λο. Ο δήμιος της Μάντσεστερ που έγινε άγαλμα

    Ντένις Λο. Ο δήμιος της Μάντσεστερ που έγινε άγαλμα

    Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι από τις ομάδες που και μόνο το άκουσμα του ονόματος τους προκαλεί δέος.Αποτελεί μαζί με την Λίβερπουλ την κορυφαία ομάδα στο “Νησί” έχοντας στο πλούσιο παλμαρέ της και 3 Τσάμπιονς Λιγκ.

    Μισητός της αντίπαλος είναι η “συμπολίτισσα” της Μάντσεστερ Σίτι. Και όμως η μοίρα της είχε παίξει ένα πολύ άσχημο παιχνίδι την σεζόν 1973-74.

    Άλλωστε πόσο ποιο άσχημο θα μπορούσε να είναι όταν έχει να κάνει με υποβιβασμό και μάλιστα μέσω ήττας από την μισητή αντίπαλο που προήλθε με γκολ ενός “δικού της παιδιού”…

    Η δύσκολη μέρα του Ντένις Λο…

    “Δήμιος λοιπόν των “κόκκινων διαβόλων” έμελλε να είναι ο Ντένις Λο, ποδοσφαιριστής που ανδρώθηκε με την Γιουνάιτεντ αγωνιζόμενος σε αυτήν για 11 χρόνια(1962-1973) έχοντας πάντως πριν “περάσε锨για ένα χρόνο και από την Σίτι(1961).

    Ο Ντένις Λο έχει μόλις σημειώσει το γκολ που έστειλε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη Β’ Εθνική.

    Ήταν ο παίκτης που την σεζόν 1973-74 στην τελευταία αγωνιστική απέναντι στην παλιά του αγάπη σκόραρε μέσα στο Ολντ Τράφορντ και την έριξε οριστικά στην Β’εθνική μετά από 36 χρόνια(είχε υποβιβαστεί πάλι το 1937).

    Βέβαια κάτι τέτοιο πιθανόν να είχε συμβεί και χωρίς το γκολ αυτό καθώς παράλληλα έπρεπε να χάσει και η Μπέρμιγχαμ σε ματς που γινόταν αργότερα, κάτι που δεν έγινε αλλά εκείνη την στιγμή αυτό δεν ήταν γνωστό.

    “Δεν έχω νιώσει τόση κατάθλιψη στη ζωή μου όσο εκείνο το Σαββατοκύριακο. Δεν ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο. Πόσο κράτησε το συναίσθημα; Για πόσο μετά το παιχνίδι; Για τριάντα χρόνια. Αυτή είναι η απάντηση. Το θέμα πάντα ανακύπτει. Είναι πάντα εκεί και το θυμάμαι. Είναι κρίμα”

    είχε πει αργότερα ο Σκωτσέζος επιθετικός, ο οποίος (και σωστά) δεν χαρίστηκε στην πρώην ομάδα του…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=aXpF2v0Kgvk?w=728

    Εισβολή αγανάκτησης και άγαλμα του “δήμιου”

    Εκείνο το γκολ πάντως έγινε αφορμή να διακοπεί οριστικά το παιχνίδι καθώς οι φίλαθλοι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν άντεχαν να βλέπουν την πριν από λίγα χρόνια πρωταθλήτρια Ευρώπης να υποβιβάζεται.

    Μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο σαν μια κίνηση απόγνωσης και στεναχώριας μέσα σε έντονη συναισθηματική φόρτιση.

    Πάντως η μεγάλη αυτή ομάδα δεν “κράτησε κακία” στον Λο και αναγνώρισε την μεγάλη του προσφορά φτιάχνοντας και άγαλμα προς τιμήν του έξω από το Ολντ Τράφορντ…

    Το άγαλμα του Ντένις Λο έξω από το Όλντ Τράφορντ, ανάμεσα στον Μπόμπι Τσάρλτον και τον Τζορτζ Μπεστ.

  • Νίκος Μαχλάς:”μπαλωθιές” στην Ολλανδία…

    Νίκος Μαχλάς:”μπαλωθιές” στην Ολλανδία…

    Όσο και αν ψάξουμε στο χρονοντούλαπο της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου, δύσκολα θα βρούμε περίπτωση Έλληνα ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε στο εξωτερικό, έγινε σύνθημα σε χείλη ξένων οπαδών, βγήκε πρώτος σκόρερ σε μια σεζόν και για χάρη του σε κάθε γκολ παιζόταν από τα μεγάφωνα του γηπέδου….συρτάκι…

    Και όμως ο μεγάλος Νίκος Μαχλάς κατάφερε όλα τα παραπάνω μέσα σε μια μόνο σεζόν.

    ΟΦΗ και Εθνική

    Το κοπέλι της Κρήτης ξεκίνησε την καριέρα του στο ΟΦΗ το 1990 σε ηλικία 17 χρονών(γεν.1973).Σύντομα “έκλεψε τις καρδιές” των φιλάθλων με τις εκπληκτικές εμφανίσεις του και πολλά κρίσιμα γκολ που πετύχαινε(π.χ. εναντίον της Ατλέτικο το 1993).

    Υπό τις οδηγίες του Ευγένιου Γκέραρντ(Ολλανδός και προπονητής στον ΟΦΗ για 15 χρόνια) γινόταν χρόνο με τον χρόνο όλο και καλύτερος.

    Με την φανέλα της εθνικής κατάφερε να συμμετάσχει στο Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994 και μάλιστα πέτυχε το γκολ στο νικηφόρο 1-0 επί της Ρωσίας στην τελευταία αγωνιστική των προκριματικών.Είχε όλα τα φόντα για ψηλότερα.

    Ολλανδία και Φίτεσε

    Το 1996 κατάφερε να πάρει μεταγραφή σε μια αρκετά καλή ομάδα της Ολλανδίας, την Φίτεσε από το Άρνεμ.Μέχρι τότε το να αγωνιζόταν Έλληνας στο εξωτερικό δεν ήταν συνηθισμένο και οι περιπτώσεις ήταν μετρημένες στα δάχτυλα ενός χεριού(π.χ.Δώνης, Τσάρτας).

    Αυτές οι λίγες περιπτώσεις μάλιστα δεν κατάφεραν και πολλά πράγματα όχι λόγω ικανοτήτων αλλά γιατί για έναν Έλληνα ποδοσφαιριστή ήταν δύσκολο να προσαρμοστεί στους ρυθμούς του εξωτερικού.Ο Μαχλάς όμως ήταν αποφασισμένος να κάνει την διαφορά.

    Η σεζόν 1996-97 ήταν “αναγνωριστική” για τον Κρητικό και οι εμφανίσεις του αρκετά καλές.Τίποτα όμως δεν προϊδέαζε για το τι θα επακολουθούσε την επόμενη χρονιά.

    1998:Συρτάκι,”χρυσό παπούτσι” και απόλυτη αναγνώριση

    Την σεζόν 1997-98 ο Μαχλάς “ανάγκασε¨ μια ολόκληρη Ευρώπη να ασχολείται μαζί του.Σκόραρε κατά βούληση και μάλιστα πετύχαινε γκολ που έδιναν νίκες στην ομάδα του Άρνεμ.Ο κόσμος της ομάδας, από ένα σημείο και μετά χόρευε συρτάκι σε κάθε γκολ του και ο ίδιος ζούσε το απόλυτο όνειρο.

    Στο τέλος της σεζόν πέτυχε κάτι μοναδικό έως σήμερα για Έλληνα ποδοσφαιριστή.34 γκολ σε 32 αγώνες και κατάκτηση “χρυσού παπουτσιού”, που σήμαινε πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη…Ήταν η πρώτη φορά ένας Έλληνας παίκτης ακούστηκε τόσο πολύ στην Ευρώπη και έγινε διακαής πόθος αρκετών ομάδων.

    Το τελευταίο του μάλιστα γκολ το πέτυχε επί της πανίσχυρης Φέγενορντ στην νίκη της ομάδας του με 2-1 την 3η μέρα του Μάη 1998.

    Στον μεγάλο Άγιαξ…

    ΤΟ καλοκαίρι του 1999 “εξαργύρωσε” τις φοβερές εμφανίσεις του με μεταγραφή στον μεγάλο Άγιαξ, έναντι πολλών εκατομμυρίων…

    Οι εμφανίσεις του με τον “Αίαντα” δεν ήταν τόσο “λαμπερές” αλλά και μόνο το γεγονός ότι κατάφερε να αγωνιστεί σε μια ομάδα που την δεκαετία του ’70 “μάγεψε” τα πλήθη με το “ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο”, κατακτώντας 3 σερί κύπελλα Πρωταθλητριών(με τον Γιόχαν Κρόιφ αρχηγό…)ήταν από μόνο του ιστορικό και σπουδαίο.

    Κατάφερε πάντως να κατακτήσει το πρωτάθλημα του 2002 ενώ σε 74 αγώνες πέτυχε 38 γκολ, απολογισμός καθόλου κακός…

    Ισπανία, Ελλάδα, Κύπρος και τέλος…

    Μετά από το πρωτάθλημα που κατέκτησε πήγε δανεικός στην Σεβίλλη, φεύγοντας από την Ολλανδία μετά από 7 “γεμάτα” χρόνια.. Το 2003 επέστρεψε στην Ελλάδα αγωνιζόμενος για έναν χρόνο στον Ηρακλή και έπειτα για δυο χρονιές στον αγαπημένο του ΟΦΗ από τον οποίο όμως αποχώρησε πικραμένος το 2007 λόγω κακών σχέσεων με τον τότε πρόεδρο, Φανούρη Βατσινά.

    Τελικά αγωνίστηκε έναν ακόμα χρόνο στην Κύπρο και συγκεκριμένα στον ΑΠΟΕΛ για να “κρεμάσει” τα παπούτσια του σε ηλικία 38 χρονών.

    Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι εμφανίσεις του Μαχλά στην Φίτεσε βοήθησαν στο να δείχνουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη ξένοι σύλλογοι στους Έλληνες ποδοσφαιριστές, κάτι που έγινε ακόμα πιο “δυνατό” με την κατάκτηση του Euro 2004 από την Εθνική μας…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=N78L36eTZOY?w=728

  • Μόνικα Σέλες. Μετά την μαχαιριά, δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια!

    Μόνικα Σέλες. Μετά την μαχαιριά, δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια!

    Στον αθλητισμό, όπως έχουμε διαπιστώσει πολλές φορές, μια στιγμή είναι ικανή να αλλάξει ακόμα και μια ολόκληρη καριέρα ενός αθλητή είτε προς το καλύτερο, είτε προς το χειρότερο, είτε ακόμα και να την τερματίσει.

    Ένας τραυματισμός μπορεί να είναι η αιτία για το τελευταίο, αλλά συνήθως τέτοιοι τραυματισμοί προέρχονται κατά την διάρκεια του αγώνα και πάνω σε κάποια φάση. Στην περίπτωση της Γιουγκοσλάβας τενίστριας Μόνικα Σέλες όμως ήταν ο ορισμός του “εξωγηπεδικού παράγοντα”…

    Παιδί-θαύμα…

    Η Μόνικα Σέλες είχε καταφέρει σε ηλικία μόλις 19 ετών να κατακτήσει 8 τίτλους Γκραν Σλαμ (3 Αυστραλιανά Όπεν, 3 Ρολάν Γκαρός, 2 US Open) ενώ για 2 σερί χρόνια (1991,1992) βρισκόταν στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης. Ο κύριος αντίπαλος της ήταν η περίφημη Γερμανίδα Στέφι Γκραφ.

    Παρολίγον δολοφονία στο Αμβούργο…

    Το 1993 συμμετείχε στο Citizen Cup του Αμβούργου.Το γεγονός ότι αγωνιζόταν στην χώρα από την οποία καταγόταν η Γκραφ δεν έβαλε κανέναν σε σκέψεις ότι μπορούσε να έχει κινδύνους για εκείνην.Άλλωστε το τένις είναι από τα πιο φιλήσυχα αθλήματα…Και όμως….

    Η Γιουγκοσλάβα τενίστρια αντιμετώπιζε την Βουλγάρα Μαλέεβα και είχε πάρει το 1ο σετ με 6-4 ενώ προηγείτο στο 2ο με 4-3. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος συνέβη το απίστευτο…

    Ένας 38χρονος άνεργος Γερμανός, ονόματι Γκίντερ Πάρχε κάρφωσε στην πλάτη της ένα μαχαίρι 23 εκατοστών, με κίνηση αστραπιαία και προγραμματισμένη.

    Ευτυχώς με την επέμβαση της ασφάλειας που τον αφόπλισε, δεν έγιναν χειρότερα τα πράγματα.Το κοινό είχε πάθει σοκ ενώ η Μαλέεβα είχε ξεσπάσει σε κλάματα στην θέα της συναδέλφου της.

    Το χτύπημα θα μπορούσε να έχει πολύ πιο άσχημες συνέπειες πάντως για την Σέλες αν δεν είχε προλάβει να σκύψει μπροστά για να σηκωθεί από την θέση της και αν ένας από τους θεατές δεν είχε προλάβει να συγκρατήσει τον δράστη που ετοιμαζόταν να την μαχαιρώσει δεύτερη φορά.

    Φανατικός θαυμαστής της Γκραφ ο παρολίγον δολοφόνος

    Ο Γερμανός Günter Parche, όντας παθολογικά φανατικός με την Στέφι Γκραφ, ήθελε με αυτό το χτύπημα να σταματήσει την ξέφρενη πορεία της Σέλες προκειμένου να δει την αγαπημένη του αθλήτρια στο Νο1 της κατάταξης.

    Ο ίδιος δήλωσε ότι τα είχε σχεδιάσει όλα αλλά δεν είχε σκοπό να σκοτώσει την Σέλες απλά να την τραυματίσει.

    Στην δίκη μάλιστα, ο δικηγόρος του υποστήριξε ότι ο πελάτης του είχε χάσει τα λογικά του και έπασχε από διαταραχή προσωπικότητας, κάτι που επιβεβαίωσαν ειδικοί ψυχίατροι.

    Τελικά καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλακή αλλά δεν εξέτισε ούτε μια μέρα…

    O Günter Parche μετά την επίθεση στη Μόνικα Σέλες

    Ποτέ ξανά στην Γερμανία και ποτέ ξανά η ίδια…

    Το γεγονός της μη τιμωρίας του παρολίγον δολοφόνου της οδήγησε την Σέλες στο να μην ξανααγωνιστεί ποτέ στην Γερμανία.

    “Η Γερμανία είναι η χώρα όπου αυτός ο άνθρωπος μου επιτέθηκε πισώπλατα, αλλά ο ίδιος έμεινε ατιμώρητος”

    δήλωσε μετά από καιρό σε τηλεοπτική συνέντευξη.(εκείνο το τουρνουά συνεχίστηκε και το πήρε η Στέφι Γκραφ…)

    H Μόνικα Σέλες σήμερα

    Η επίθεση που της έγινε πάντως την ανάγκασε να προσλάβει σωματοφύλακες στους αγώνες της ενώ για 2 περίπου χρόνια χρειάστηκε ψυχολογική βοήθεια.Δεν θα ήταν ποτέ πια αγωνιστικά η ίδια.

    Τελικά επέστρεψε στα κορτ τον Ιούλιο του 1995 στο Ατλάντικ Σίτι με αντίπαλο την “ζωντανή ιστορία” του τένις Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, ενώ μόλις έξι μήνες αργότερα κατάφερε να κατακτήσει για 4η φορά το Αυστραλιανό Όπεν, το τελευταίο από τα 9 Γκραν Σλαμ της καριέρας της.

    Παρά τον τίτλο πάντως, το γεγονός ότι είχε πάρει κάποια κιλά αλλά και το ότι ψυχολογικά δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει εκείνη την μαχαιριά ήταν οι αιτίες που δεν κατάφερε να πετύχει όσα πιθανόν μπορούσε και να γράψει ακόμα μεγαλύτερη ιστορία στον χώρο του τένις…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=4F_uotrIEZo?w=728

  • Άρης 1988. Το πρώτο ελληνικό φάιναλ-φορ

    Άρης 1988. Το πρώτο ελληνικό φάιναλ-φορ

    Το ελληνικό μπάσκετ, από το 1987 με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ από την εθνική μας ομάδα, μας έχει προσφέρει χαρές που ποτέ δεν φανταζόμασταν.Κύπελλα, διακρίσεις, πανευρωπαϊκός σεβασμός και πολλά ακόμα είναι αυτά που η πορτοκαλί μπάλα μας χαρίζει διαρκώς.

    Όμως, όπως σε όλους τους τομείς της ζωής, οι πρώτες επιτυχίες είναι αυτές που “μένουν” ανεξίτηλα στην μνήμη αυτών που τις έζησαν αλλά και στους νεαρότερους που τις μαθαίνουν με το πέρασμα του χρόνου.

    Κανείς λοιπόν που ασχολείται σοβαρά με το μπάσκετ δεν γίνεται να μην γνωρίζει την πρώτη παρουσία ελληνικής ομάδας σε Φάιναλ-φορ.Ειδικά όταν αυτή ήταν ο Άρης των Γκάλη, Γιαννάκη και Ιωαννίδη…

    Άρης, 1988. Πρώτη ελληνική συμμετοχή σε φάιναλ-φορ

    Ένα χρόνο μετά το “χρυσό” Ευρωμπάσκετ, το “νερό” είχε ήδη “μπει στο αυλάκι” για περισσότερες επιτυχίες καθώς η δυναμική του μπάσκετ στην Ελλάδα αυξήθηκε στο κατακόρυφο.

    Η υλοποίηση αυτών των προσδοκιών δεν θα μπορούσε παρά να έρθει μέσω του μεγάλου Άρη ο οποίος είχε ήδη δώσει τα προηγούμενα χρόνια κάποια δείγματα με αποκορύφωμα την πρόκριση στα ημιτελικά του Κόρατς το 1985.

    Με την ομάδα να έχει τον βασικό κορμό (Γκάλης, Γιαννάκης, Φιλίππου, Ρωμανίδης) σταθερό και με καθοδηγητή τον νεαρό και φιλόδοξο Γιάννη Ιωαννίδη οι συνθήκες για μια μεγάλη πορεία στην Ευρώπη φάνταζαν ιδανικές.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη η χρονιά ήταν η πρώτη που καθιερώθηκε ο θεσμός του Φάιναλ-φορ και έχει μείνει έτσι έως σήμερα.(πριν γινόταν απλά ένας τελικός σε μια προκαθορισμένη έδρα).

    Η διαφορά ήταν ότι τότε συμμετείχαν 8 ομάδες που έπαιζαν όλες μεταξύ τους εντός-εκτός έδρας και οι 4 πρώτες πήγαιναν στην τελική φάση που ήταν φυσικά το Φάιναλ-φορ το οποίο θα διεξαγόταν σε μια συγκεκριμένη πόλη.Ο Άης ήταν μια από αυτές.

    Πορεία-όνειρο και οι “Άγιες Πέμπτες”…

    Η πρώτες μάχες του πρωτόπειρου Άρη απέναντι στα παραδοσιακά “μεγαθήρια” ήταν το κεντρικό θέμα όλης της Ελλάδας.Επειδή οι αγώνες γινόντουσαν Πέμπτη, εκείνη την ημέρα στην Θεσσαλονίκη γινόταν κάτι σαν “ανεπίσημη αργία”, με τα θέατρα και τους κινηματογράφους να μην ανοίγουν την ώρα που έπαιζε ο Άρης.Ήταν άλλωστε περιττό αφού σχεδόν κανείς δεν θα άφηνε την παρέα των Γκάλη-Γιαννάκη για να δει κάτι άλλο…

    Στα προκριματικά ο Άρης είχε αποκλείσει με δύο νίκες την Ελβετική Πιγί, νικώντας την με σκορ 127-125 εκτός έδρας και 113-94 μέσα στο Αλεξάνδρειο.Στην τελική φάση των “8” θα αντιμετώπιζε την πανίσχυρη Τρέισερ (των Μάκαντου, Ντ’αντόνι, Μενεγκίν και κάτοχο του τίτλου την προηγούμενη χρονιά), την “αυτοκράτειρα” του Ισραήλ Μακάμπι Τελ Αβίβ, την Ισπανική Μπαρτσελόνα, την Γιουγκοσλάβικη Παρτιζάν Βελιγραδίου(των νεαρών Ντίβατς, Τζόρτζεβιτς,Πάσπαλιε και πολλών ακόμα…), την Γαλλική Ορτέζ, την Δυτικογερμανική Σατούρν Κολωνίας και την αδύναμη Ντεν Μπος από την Ολλανδία.

    Ο δρόμος ήταν πολύ δύσκολος λοιπόν για να μπει η ομάδα της Θεσσαλονίκης στην πρώτη τετράδα.Κι όμως η ίδια διέψευσε όλα τα προγνωστικά…

    Ο Άρης τερμάτισε στην 2η θέση έχοντας απολογισμό 9 νίκες και 5 ήττες πετυχαίνοντας εντυπωσιακούς θριάμβους όπως στο Αλεξάνδρειο με την Παρτίζαν (96-87), την Τρέισερ Μιλάνο (120-95),= και τη Μακάμπι(93-77).

    Πέτυχε επίσης και ιστορική νίκη στην Ισπανία επί της Μπαρτσελόνα με 88-89 ενώ ο Γκάλης αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 479 πόντους(34 πόντους μ.ο.!!)

    Γάνδη:απειρία, Ιωαννίδης και 4η θέση…

    Στην Γάνδη ο Άρης ταξίδεψε με ενθουσιασμό που ενισχυόταν από τους 5000 φίλους του που τον ακολούθησαν.Η απειρία όμως από τέτοιες διοργανώσεις φάνηκε πριν καν ο Άρης πατήσει το παρκέ του Flanders Expo(έτσι ονομαζόταν το γήπεδο).

    Ο Ιωαννίδης, που είχε μεγάλο μερίδιο στην επιτυχημένη πορεία ου Άρη, στην ουσία απομόνωσε τους παίκτες του και τους απαγόρευσε να επικοινωνούν με τον οποιονδήποτε φορτώνοντας του με άγχος σαν να μην υπήρχε “αύριο”.

    Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ένιωθαν όλοι το “βαρύ φορτίο” που κουβαλούσαν, έδρασε καταλυτικά στον τομέα “ψυχολογία”. Όταν μάλιστα ο αντίπαλος ήταν η έμπειρη Τρέησερ, τα πράγματα δυσκόλευαν περισσότερο.

    Ο Άρης πάντως έδωσε μια μεγάλη μάχη αλλά ηττήθηκε με 90-84, ενώ στον μικρό τελικό ηττήθηκε από την νεαρή ομάδα της Παρτιζάν που έδειξε να θέλει πιο πολύ την 3η θέση από τον απογοητευμένο Άρη.

    Οι φίλαθλοι του Άρη αλλά και όλης της Ελλάδας, δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι έκλαιγαν για αυτές τις δύο ήττες όμως το ελληνικό μπάσκετ είχε ήδη ανέβει ένα ακόμα σκαλοπάτι προς τις μελλοντικές επιτυχίες και καταξιώσεις που θα ερχόντουσαν…

    Mε τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τ’άλλα παιδιά…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=FwjQD2PqODc?w=728

    O δρόμος προς την Γάνδη…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=U3G_2epK5Bs?w=728

  • Παύλος Γιαννακόπουλος, ο “μεγάλος” κοντός…

    Παύλος Γιαννακόπουλος, ο “μεγάλος” κοντός…

    Την σημερινή εποχή, σε μια περίοδο κρίσης, είναι λογικό ο κάθε παράγοντας που θέλει να ασχοληθεί με τον χώρο του αθλητισμού και να επενδύσει σε κάποια ομάδα, να έχει την “απαίτηση” να βγαίνει κερδισμένος όσον αφορά το χρήμα.

    Κατά το παρελθόν όμως υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι πραγματικά δεν έβαλαν σε πρώτη μοίρα κάτι τέτοιο, αλλά θέλησαν να συνεισφέρουν στην ομάδα της “καρδιάς τους”, όπου και να κατέληγε αυτό.

    Χαρακτηριστική και πρόσφατη περίπτωση είναι αυτή του μεγάλου και αξιοσέβαστου Παύλου Γιαννακόπουλου, ιδιοκτήτη της ΒΙΑΝΕΞ μαζί με τα δύο αδέρφια του Θανάση και Κώστα,της μεγαλύτερης φαρμακοβιομηχανίας στην Ελλάδα

    Στον ΠΑΟ από το ’70…

    Η αγάπη του για τον Παναθηναϊκό ξεκίνησε έμπρακτα από το 1972 όταν πρωτοασχολήθηκε με το σωματείο, ενώ το 1973.κλέχθηκε πρόεδρος του Παναθηναϊκού Συναγερμού διεκδικώντας μαζί με άλλα στελέχη την ηγεσία του Παναθηναϊκού.

    Το 1979 τη χρονιά που η ποδοσφαιρική ομάδα του Παναθηναϊκού έγινε επαγγελματική και ανεξαρτοποιήθηκε διοικητικά από τον ερασιτεχνικό σώμα ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν κατάφερε να εισχωρήσει στη διοίκηση της ΠΑΕ καθώς ο Γιώργος Βαρδινογιάννης απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών.

    Από το 1987 έως το 1997 υπήρξε πρόεδρος όλων των ερασιτεχνικών τμημάτων του Παναθηναϊκού. Από το 1992 η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού αυτονομήθηκε και αυτή ως επαγγελματική ανέλαβε τη διοίκησή της σε συνεργασία με τον αδερφό του Θανάση Γιαννακόπουλο.

    Παύλος & Θανάσης Γιαννακόπουλος

    Η αναγέννηση του μπασκετικού ΠΑΟ.

    Το 1992, όντας πια στα μπασκετικά δρώμενα 5 χρόνια, αποφάσισε να φτιάξει έναν πανίσχυρο μπασκετικό Παναθηναϊκό, βλέποντας παράλληλα την απήχηση που είχε στο ευρύ κοινό το άθλημα μετά την επιτυχία του 1987.

    Φτιάχνει μια “μικτή” Ευρώπης, αγοράζοντας τους Γκάλη, Κόμαζετς, Σοκ, Βράνκοβιτς και πολλούς ακόμα χρήσιμους παίκτες.Αυτόματα ανεβάζει τον ΠΑΟ(που την προηγούμενη χρονιά είχε τερματίσει 8ος…) πολλά σκαλοπάτια επάνω.

    Τα πρώτα δύσκολα χρόνια, η δικαίωση και ο “Μεσσίας” Ντομινίκ…

    Μέχρι το 1996 πάντως είχε κατακτήσει μόνο ένα κύπελλο Ελλάδας ενώ σε 2 Φάιναλ Φορ Πρωταθλητριών(1994,1995) ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη στα ημιτελικά.

    Ο hall-of-famer του NBA, Ντομινίκ Γουίλκινς σηκώνει το κύπελλο της Ευρωλίγκα με τη φανέλα του ΠΑΟ

    Τελικά το 1996 πραγματοποιεί ίσως την μεγαλύτερη μεταγραφή στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ(ίσως και του ευρωπαϊκού)με την έλευση του σούπερσταρ των Χοκς Ντομινίκ Ουίλκινς.

    Η επένδυσή του δικαιώνεται καθώς την ίδια χρονιά παίρνει την πρώτη Ευρωλίγκα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.

    Το νερό είχε ήδη μπει στο αυλάκι.

    Κατακτά άλλες 5 φορές την Ευρωλίγκα (2000, 2002, 2007, 2009, 2011) ενώ από το 1998 κάνει την ομάδα σχεδόν μόνιμη πρωταθλήτρια Ελλάδας με μεγάλα ονόματα να “παρελαύνουν” επί προεδρίας του ( Μποντιρόγκα, Ράτζα, Τζεντίλε, Ρέμπρατσα, Διαμαντίδης, Κάτας και πολλοί ακόμα…).

    “Άσχετος” από μπάσκετ και Μάτζικ Τζόνσον στον ΠΑΟ…

    Ακούγοντας τα παραπάνω θα υπέθετε κάποιος ότι ο Γιαννακόπουλος γεννήθηκε με μια μπάλα μπάσκετ στην κούνια.Και όμως αυτό δεν είναι καθόλου μα καθόλου αλήθεια…Αρκεί να διαβάσετε το παρακάτω περιστατικό…

    Εν έτει 1987, ένα βράδυ στο Hilton είπε στον τότε προπονητή Ρίτσαρντ Ντουξάιρ:

    “Θέλω να μου φέρεις ένα μεγάλο όνομα από το ΝΒΑ”

    για να πάρει την απάντηση:

    “Θα βρούμε κάποιον καλό παίκτη να μας βοηθήσει”.

    Ο Παύλος συνέχισε λέγοντας με αρκετό ενθουσιασμό:

    “Ξέρεις ποιόν θέλω; Έναν που είδα στην τηλεόραση, στο all star game, να δεις πως τον έλεγε ο Συρίγος…”

    Ο Ντουξάιρ άρχισε να του αναφέρει ορισμένα ονόματα από εκείνον τον αγώνα, αλλά ο Παύλος του έλεγε:

    “Όχι, όχι, πως τον έλεγε, πως τον έλεγε, Μα.., Ματζ..”

    Έκπληκτος ο Ντουξάιρ του είπε:

    “Μη μου πεις τον Μάτζικ Τζόνσον;”

    για να αναφωνήσει ο Παυλάρας:

    “Μπράβο, αυτόν!”

    Όπως ήταν αναμενόμενο ο Ντουξάιρ εξήγησε στον Παύλο ότι για να πάρει αυτόν τον παίκτη δεν φτάνει ούτε ένα εργοστάσιο για να του δώσει και ότι ο συγκεκριμένος δεν έρχεται με τίποτα…

    Ο Παύλος Γιαννακόπουλος με το 1ο κύπελλο Ευρωλίγκα το 1996

    “Μεγάλος” άνθρωπος…

    Σαν παράγοντας νομίζω ότι δείξαμε την αξία του.Σαν άνθρωπος όμως μπορούμε να πούμε ότι ήταν ακόμα “μεγαλύτερος”.Ας θυμηθούμε μερικά μόνο γεγονότα τα οποία είναι ξέχωρα από τις αγαθοεργίες που κάνει μέσω της φαρμακευτικής του εταιρείας…

    1. έδωσε όλο το πλάσμα αίματος στο νοσοκομείο “Τζάνειο” το 1981 στην τραγωδία της θύρας 7
    2. ανέλαβε έξοδα για την νοσηλεία του Αττίλιο(ιστορικός οπαδός του Ολυμπιακού με την θρυλική τρομπέτα) όταν αυτός ήταν άρρωστος
    3. ανέλαβε τα έξοδα νοσηλείας του άτυχου Μπόμπαν Γιάνκοβιτς(παίκτη του Πανιωνίου με τον γνωστό τραυματισμό στο κεφάλι)

    Άντρας που παραδεχόταν τα λάθη του

    Σαν άνθρωπος παρορμητικός και παθιασμένος έκανε και κάποια λάθη όταν το 1996 στον 3ο ημιτελικό ΠΑΟ-Πανιωνίου μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και επιτέθηκε φραστικά στον διαιτητή Κορομηλά.

    Ο ίδιος πάντως λίγο μετά, σαν σωστός άνθρωπος που αναγνωρίζει τα λάθη του είπε:

    “Μεγαλύτερο λάθος από αυτό που έκανα στον αγώνα με τον Πανιώνιο, σε βάρος του διαιτητή Kορομηλά, δεν έκανα ποτέ άλλοτε στη ζωή μου!

    Το ξέρω, το παραδέχομαι, με βασάνισε πολύ… Η μεγάλη μου γκάφα ήταν που συμπεριφέρθηκα τόσο άσχημα στον Kορομηλά.

    Γι’ αυτό και του ζήτησα συγγνώμη!

    Χάλασα το προφίλ μου και έδωσα ταυτόχρονα αφορμή σε εκείνους που θέλουν να βλάψουν τον Παναθηναϊκό και το μπάσκετ”

    Επίσης, παραδέχτηκε ότι έπρεπε να πάρει καλύτερη θέση στην κόντρα Γκάλη-Πολίτη το 1995 (στον αγώνα Αμπελόκηποι-ΠΑΟ ο Πολίτης δεν ξεκίνησε τον Γκάλη πεντάδα, ο τελευταίος έφυγε από το γήπεδο σαν αντίδραση και ήταν η αρχή του τέλους της καριέρας του…), κατά την διάρκεια της οποίας πάντως είχε επισκεφτεί ο ίδιος τον Γκάλη σπίτι του για να μιλήσουν για το θέμα…

    Ο Πάυλος σοφέρ…

    Ο Παύλος Γιαννακόπουλος με τον γιο του Δημήτρη, σημερινό πρόεδρο του ΠΑΟ, σε παιδική ηλικία

    Θα κλείσουμε αυτό το μινι-αφιέρωμα με μια ιστορία-μαρτυρία πριν από σχεδόν 20 χρόνια. Τότε ένας νεαρός δημοσιογράφος βρέθηκε στο κλειστό της Γλυφάδας για να πάρει συνέντευξη από τον Ζάρκο Πάσπαλιε που είχε έρθει μεταγραφή από τον Ολυμπιακό.

    Τελικά ο Ζάρκο αρνήθηκε και ο δημοσιογράφος ήταν έτοιμος να αποχωρήσει. Εκείνη την στιγμή συναντήθηκε τυχαία με τον Παύλο, ο οποίος αφού έμαθε τι έγινε, του ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους του Σέρβου και επέμεινε να τον γυρίσει ο ίδιος στα γραφεία της εφημερίδας που εργαζόταν(!!!).

    Έτσι και έγινε…Ο Παύλος έγινε σοφέρ ενός νεαρού δημοσιογράφου…

    Νομίζω ότι μετά και αυτήν την αναφορά σας καλύψαμε απόλυτα ως προς το τι εστί ο Παύλος Γιαννακόπουλος…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=wgdXndp6sTE?w=728

  • Ο αετός των Μπενφίκα-Λάτσιο

    Ο αετός των Μπενφίκα-Λάτσιο

    Το έμβλημα κάθε ομάδας έχει μια ιστορία και προέρχεται από κάποια έμπνευση. Όπως και να χει όμως λίγες είναι οι ομάδες μέχρι σήμερα που “ενσαρκώνουν” το έμβλημα τους και το χρησιμοποιούν ως θέαμα προς τέρψιν των φιλάθλων τους.

    Η Μπενφίκα και η Λάτσιο αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα καθώς κυριολεκτικά “ζωντανεύουν” το σήμα τους το οποίο είναι κοινό και αποτελείται από έναν αετό…

    Οι “Αετοί της Λισαβώνας”

    Μπενφίκα

    Ίσως η δημοφιλέστερη ομάδα της Πορτογαλίας, η Μπενφίκα, φροντίζει να επιβεβαιώσει το προσωνύμιο της μέσω ενός θηλυκού αετού που ονομάζεται Águia Vitória (στα ελληνικά σημαίνει “Νικητής Αετός”).

    Το συμπαθές πτηνό κάνει μια πτήση πριν από κάθε αγώνα της Μπενφίκα στο Ντα Λουζ(έδρα της)αλλά έχει “ρόλο” και στο πλαίσιο της παρουσίασης νέων μεταγραφικών αποκτημάτων είτε την καλοκαιρινή είτε τη χειμερινή περίοδο,με τους παίκτες να βγάζουν κάθε φορά φωτογραφία μαζί του.

    Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του αετού είναι πως έχει λευκό κεφάλι, ενώ η λατινική του ονομασία είναι Haliaeetus leucocephalus.

    Όσον αφορά το πώς εκπαιδεύεται, ο αρμόδιος τοποθετεί ένα μπολ με κρέας σ’ ένα ομοίωμα αετού όμως πριν επιτρέψει να πλησιάσει ο αληθινός αετός, τον καθοδηγεί κουνώντας τα χέρια του, προκειμένου το πουλί να πετάει πότε δεξιά, πότε αριστερά και γενικά να αποκτάει ευελιξία στο πέταγμα.

    Ο αετός της Μπενφίκα

    Ο “ζωηρός” αετός της Λάτσιο και ο τραυματισμός του…

    Λάτσιο

    Όπως και η Μπενφίκα έτσι και η Λάτσιο έχει τον δικό της αετό, ο οποίος πραγματοποιεί τις δικές του πτήσεις πάνω από το “Ολύμπικο” και ονομάζεται “Aquila Olympia”. Ωστόσο, έχοντας μάλλον το ιταλικό ταμπεραμένο το συμπαθές πτηνό έχει “καρδιοχτυπήσει” τους υπεύθυνους του συλλόγου δύο φορές.

    Η πρώτη ήταν όταν το έσκασε από τον εκπαιδευτή του και παρέμεινε μακριά του για μερικές ώρες πετώντας σε ένα δάσος κοντά στο προπονητικό κέντρο όπου προετοιμάζεται η Λάτσιο. ( μετά από αρκετές ώρες τον εντόπισαν και κατάφεραν να τον πιάσουν).

    Την δεύτερη φορά το σήμα-κατατεθέν της Λάτσιο δέχθηκε επίθεση από κοράκι στον ουρανό της ιταλικής πρωτεύουσας λίγο πριν την έναρξη ενός αγώνα των “λατσιάλι”.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι και η ΑΕΚ, μέσω δηλώσεων του προέδρου της Γιάννη Μελισσανίδη σκέφτεται όταν φτιαχτεί το νέο γήπεδο να αποκτήσει και εκείνη τον δικό της αετό ώστε να ενσαρκώσει και αυτή τον “δικέφαλο” στο σήμα της.

    Ο αετός της Λάτσιο

    Το πέταγμα των αετών…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=dpJfDvtJuOU?w=728
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=qdIqKSNBzmI?w=728

  • Πανιώνιος μπάσκετ. Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω…

    Πανιώνιος μπάσκετ. Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω…

    Το ελληνικό μπάσκετ, το οποίο έχει χαρίσει τόσες επιτυχίες στην χώρα, είχε πάντα κάποιες ομάδες που ξεχώριζαν και το βοήθαγαν στο να ανεβαίνει όλο και ψηλότερα.

    Ολυμπιακός, ΠΑΟ, Άρης, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Πανιώνιος ήταν πάντα στην “πρώτη γραμμή”, είτε για τους τίτλους που κατακτούσαν στην Ευρώπη, είτε για τα ταλέντα που προσέφεραν στον χώρο αυτόν, είτε για απλές στιγμές που έμειναν στις μνήμες όλων των μπασκετόφιλων και όχι μόνο.

    Ο υποβιβασμός του Πανιωνίου στην Α2 λοιπόν δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος καθώς η ομάδα της Νέας Σμύρνης είχε σημαντικό ρόλο στα μπασκετικά τεκταινόμενα.

    Πανιώνιος. Ένα προδιαγεγραμμένο τέλος…

    Όταν μια τόσο ιστορική ομάδα υποβιβάζεται είναι σίγουρο ότι πολλοί θα αναρωτηθούν γιατί έφτασε ως εκεί.Στην περίπτωση του Πανιωνίου από το καλοκαίρι είχε φανεί ότι η κατάσταση μπορούσε να οδηγηθεί σε αυτό το σημείο.

    Η μη εξασφάλιση άδειας λίγο πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα κόντεψε να ρίξει το σωματείο στην Β εθνική πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα.

    Σκοπός του άρθρου δεν είναι να ψάξει για τους “ενόχους” απλά ως μόνο σχόλιο που μπορούμε να κάνουμε είναι το γεγονός ότι δεν υπήρξε οργάνωση και ευελιξία σε διοικητικό επίπεδο ώστε να εξασφαλιστούν τα απαραίτητα.Αυτό έγινε τελικά αλλά το κακό είχε ήδη γίνει…

    Η ομάδα φτιάχτηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή ενώ τις πρώτες αγωνιστικές κατέβαινε στους αγώνες με εφήβους.

    Με “μπαλώματα” όμως δεν μπορεί κανείς να επιβιώσει και έτσι το τέλος της χρονιάς βρήκε τον Πανιώνιο τελευταίο και υποβιβασμένο στην Α2 μετά από 35 χρόνια(1980 ήταν η τελευταία φορά που αγωνίστηκε στην Β εθνική, καθώς τότε δεν υπήρχε Α2).

    Ο “Μπέμπης” του ελληνικού μπάσκετ

    Η συμβολή που είχε ο Πανιώνιος στο ελληνικό μπάσκετ είναι τεράστια και ας μην έχει να κάνει με τίτλους και πρωταθλήματα.Μιλάμε για μια ομάδα που κατά καιρούς αναδείκνυε από τα φυτώρια της ταλέντα που έγραψαν την δική τους ιστορία.

    Πανιώνιος – Φάνης Χριστοδούλου

    Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα δεν θα μπορούσε να μην είναι ο Φάνης Χριστοδούλου, ο μεγάλος “μπέμπης” που ήταν στέλεχος της “χρυσής” εθνικής ομάδας του 1987 αλλά και “πιστός στρατιώτης” του συλλόγου για 14 χρόνια(1983-1997).

    Παίκτης που μπορούσε να αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις αλλά και λάτρης των καταχρήσεων(τσιγάρο, φαγητό) που πιθανόν χωρίς αυτές να είχε γίνει ο πρώτος Έλληνας που θα αγωνιζόταν στον “μαγικό κόσμο” του NBA.

    Άλλωστε, το 1989 επιλέχθηκε από τους Ατλάντα Χωκς στο νούμερο 96 του ντραφτ αλλά ποτέ δεν πήρε τη μεγάλη απόφαση. Δεν ήταν λίγο αυτοί που τον συνέκριναν(έως ένα βαθμό βέβαια…)με τον Τσαρλς Μπάρκλεϊ.

    Το “καυτό’ Αρτάκης

    Πέρα από τις ομάδες που είχε κατά καιρούς, αξίζει να αναφερθεί και ένα ακόμα μεγάλο “όπλο” που είχε ο Πανιώνιος και δεν ήταν άλλο από το γήπεδο που βρίσκεται στην οδό Αρτάκης, στη Νέα Σμύρνη.

    Ένα κλειστό καθαρά μπασκετικό στο οποίο πολλές φορές “δεινοπάθησε” η μεγάλη ομάδα του Άρη την δεκαετία του ’80 καθώς και οι μετέπειτα μεγάλες ομάδες του Ολυμπιακού και του ΠΑΟ την δεκαετία του ’90.

    Ο κόσμος αρκετά συχνά γέμιζε το γήπεδο καθώς κάθε αγώνας του Πανιωνίου σήμαινε “γενικό συναγερμό” για την μπασκετική Νέα Σμύρνη.

    Οι φοβερές επιλογές Αμερικάνων, τα ταλέντα και άλλοι…

    Όπως είπαμε ο Πανιώνιος προσέφερε σημαντικούς αθλητές στον χώρο του μπάσκετ.

    Πέραν του Χριστοδούλου από την ομάδα της Νέας Σμύρνης αναδείχτηκαν οι Νίκος Λινάρδος, Γιώργος Καράγκουτης, Γιώργος Καλαϊτζής, Στράτος Περπέρογλου, Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς(γιος του αδικοχαμένου Μπόμπαν), Βασίλης Κικίλιας και πολλοί ακόμα σημαντικοί αθλητές.

    Αυτοί κατά καιρούς πλαισιώνονταν από φοβερούς Αμερικάνους καθώς ο Πανιώνιος πάντα έκανε καλές επιλογές σ’αυτόν τον τομέα.Μερικά παραδείγματα αποτελούν οι Τζον Χάτσον, ο Χένρι Τέρνερ, ο Μπάιρον Ντίνκινς και ο Φράνκι Κινγκ.

    Τέλος στην ομάδα αγωνίστηκαν κατά καιρούς μεγάλες μορφές όπως οι Παναγιώτης Γιαννάκης, Τάκης Κορωναίος, Ζάρκο Πάσπαλι και ο αείμνηστος Μπόμπαν.

    Highlights…

    Ως επίλογο, μαζί με την ευχή η ιστορική αυτή ομάδα να επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο, ας θυμηθούμε μερικές στιγμές της που έμειναν στο “πάνθεον” του ελληνικού μπάσκετ για διάφορους λόγους…

    1990:ο διασυρμός της ΤΣΣΚΑ

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=TxJ6Brq9IwI?w=728

    1991:Κατάκτηση κυπέλλου απέναντι στον μεγάλο ΠΑΟΚ

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=cRpzHY1BUAA?w=728

    1993:Η νικητήρια τάπα του Τέρνερ στον Γκάλη

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=7YwhFKfm1mo?w=728

    1993:Το δράμα του Γιάνκοβιτς…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=tdP7ybWPI1k?w=728

    1994:η μεγάλη νίκη επί της Μακάμπι στο Γιαντ Ελιάου που έδωσε πρόκριση στους “4” του Κόρατς…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=HhTapebn3gw?w=728

    1999:ημιτελικό Κόρατς απέναντι στην Μπαρτσελόνα…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=2aBHNDJO7Rg?w=728

  • Ο πρώτος διεθνής αγώνας ποδοσφαίρου

    Ο πρώτος διεθνής αγώνας ποδοσφαίρου

    Όταν ακούμε την λέξη “ποδόσφαιρο” σε πάρα πολλούς το πρώτο που έρχεται στο μυαλό είναι η Αγγλία. Μπορεί οι Άγγλοι διεθνώς να έχουν μια μόνο επιτυχία(κατάκτηση Μουντιάλ 1966), ωστόσο από την χώρα τους ξεκίνησε την διαδρομή του το δημοφιλέστερο σπορ του κόσμου. Είναι λοιπόν λογικό και ο πρώτος διεθνής αγώνας να είχε την συμμετοχή της.

    Επισήμως 1872…

    Αντίπαλος σ’αυτήν την ιστορική αναμέτρηση ήταν η “αιώνια αντίπαλος” Σκωτία και ο αγώνας διεξήχθη το 1872 στην Γλασκόβη στο γήπεδο Hamilton Crescent της ομάδας κρίκετ West of Scotland Cricket Club στο Πέρτικ.

    Ο αγώνας αρχικά ήταν να γίνει 14:00 αλλά καθυστέρησε 20 λεπτά λόγω ομίχλης. Οι Άγγλοι φορούσαν λευκή εμφάνιση και καπέλο, ενώ οι Σκωτσέζοι μπλέ σκούρα εμφάνιση με κεντημένο γαϊδουράγκαθο και κόκκινη κουκούλα.

    Μπορεί το ματς να έγινε το 1872 ωστόσο είχαν γίνει και κάποιες άλλες αναμετρήσεις λίγο νωρίτερα.Η διαφορά ήταν ότι σ’αυτές την ομάδα της Σκωτίας δεν την αποτελούσαν ντόπιοι Σκωτσέζοι παίκτες.

    Συγκεκριμένα: η πρώτη αναμέτρηση (ισόπαλη 1-1) ανάμεσα στις ομάδες που εκπροσώπησαν την Αγγλία και την Σκωτία έλαβε χώρα στις 5 Μαρτίου του 1870 στο γήπεδο κρίκετ The Oval, στο Λονδίνο.

    Ακολούθησαν άλλες τέσσερις σαββατιάτικες αναμετρήσεις στο ίδιο γήπεδο: 19 Νοεμβρίου 1870 (1-0), 25 Φεβρουαρίου 1871 (1-1), 18 Νοεμβρίου 1871 (2-1) και 24 Φεβρουαρίου 1872 (1-0).

    Όλοι οι παίκτες που επιλέχθηκαν για την πλευρά της Σκωτίας ήταν από την περιοχή του Λονδίνου. Ο μόνος παίκτης συνδεδεμένος με Σκωτσέζικο σύλλογο ήταν ο Ρόμπερτ Σμιθ (Robert Smith) από την ομάδα Queen’s Park F.C., της Γλασκώβης.

    Αυτός ήταν και ο λόγος που οι παραπάνω αναμετρήσεις έμειναν στην ιστορία σαν “δοκιμαστικές” πριν την πρώτη επίσημε που έγινε το 1872.Ο αγώνας έμελλε να λήξει χωρίς τέρματα.

    Βίντεο του αγώνα δεν νομίζουμε να περιμένατε….

    Όλοι οι παίκτες της Σκωτίας ήταν από την Κουϊνς Παρκ. Η ενδεκάδα : Γκάρντνερ (αρχηγός), Κερ, Τέιλορ, Τόμσον, Τζέιμς Σμιθ, Ρόμπερτ Σμιθ, Λέκι, Ριντ, Μακ Κίνον, Γουέιρ, Γουόδερσπουν.

    Για την Αγγλία αγωνίστηκαν παίκτες κυρίως από την Νοτς Κάουντι, την Σέφιλντ Γουέντ., την Κρίσταλ Πάλας, την Μπαρνς κ.α.

    Η ενδεκάδα ήταν: Μπάρκερ, Γκρίνχαλ, Γουέλς, Τσάπελ, Μέιναρντ, Μπρόκμπανκ, Κλεγκ, Κίρκε, Όταγουεϊ (αρχηγός), Τσένερι, Μόρις.

    Τον ιστορικό αγώνα παρακολούθησαν περίπου 4.000 θεατές και ο διαιτητής ήταν ο Σκωτσέζος Κί.Η τιμή του εισιτηρίου ήταν μια λίρα.

  • Νάντια Κομανέτσι. Από το απόλυτο 10 στην φυγή!

    Νάντια Κομανέτσι. Από το απόλυτο 10 στην φυγή!

    Ένας αθλητής που είναι καταξιωμένος συνήθως μένει στις συνειδήσεις του φίλαθλου κόσμου ως “άφθαρτος” και “άνθρωπος-μηχανή”.Με αυτό εννοούμε ότι η καταξίωση πολλών αθλητών που έγραψαν ιστορία ίσως να έκανε πολύ κόσμο να ξεχάσει τα πιθανά προβλήματα που μπορεί να αντιμετώπισαν στην ζωή τους και τα οποία πολλές φορές χαρακτηρίζονται ως το “τίμημα της δόξας”.

    Ένα τέτοιο “τίμημα” “πλήρωσε” σε μεγάλο βαθμό και το “τέλειο δεκάρι” της ρυθμικής γυμναστικής την δεκαετία του ’70, η Νάντια Κομανέτσι.

    Το απόλυτο Άριστα 10 της Νάντια Κομανέτσι…

    Η Νάντια Κομανέτσι γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1961 στο Ονέστι της Ρουμανίας.

    Η μητέρα της, όταν ήταν έγκυος σε αυτήν, έβλεπε μια ταινία που η κύρια πρωταγωνίστρια ονομαζόταν Νάντια, γι’αυτό αποφάσισε να δώσει στην κόρη της αυτό το όνομα.

    Το 1970, σε ηλικία μόλις 9 ετών κατέκτησε το Εθνικό πρωτάθλημα της χώρας της ενώ διεθνώς έγινε γνωστή σε ηλικία 13 ετών όταν και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σε όλα τα αθλήματα εκτός από τις ασκήσεις εδάφους(εκεί πήρε το ασημένιο)στο ΠανευρωπαΪκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Σκίεν της Νορβηγίας.

    Νάντια Κομανέτσι

    Η απόλυτη καταξίωση όμως για την Κομανέτσι ήρθε το 1976 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ.Εκεί, στις παράλληλες μπάρες σημείωσε τη μεγαλύτερη βαθμολογία όλων των εποχών στο άθλημα, δηλαδή το τέλειο 10, κερδίζοντας πανηγυρικά το χρυσό μετάλλιο.

    Στην Ολυμπιάδα αυτή κέρδισε άλλα δύο χρυσά μετάλλια.Έμεινε έτσι στην ιστορία ως η πρώτη αθλήτρια που καταφέρνει να βαθμολογηθεί με το “απόλυτο”.’Ηταν πια η κορυφαία καταξίωση για το 14χρονο κορίτσι-θαύμα…

    Ο “Γολγοθάς” μετά την δόξα…

    Όλα τα παραπάνω φάνταζαν ιδανικά για την ίδια και για μια ωραία και ήρεμη ζωή που θα μπορούσε να έχει στο μέλλον.Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν τελείως ανάποδα.

    Το “πρόγευμα” ήταν το διαζύγιο που πήραν οι γονείς της, κάτι που της δημιούργησε προβλήματα στην ψυχολογία της, σαν αυτά που δημιουργούνται σε κάθε παιδί όταν βρεθεί σε τέτοια κατάσταση. Τα χειρότερα όμως θα ερχόντουσαν λίγο μετά.

    Αυτά αφορούσαν το αυστηρό καθεστώς του Τσαουσέσκου, ο οποίος αναίτια χώρισε την Νάντια από τον προπονητή της Μπέλα Κάρολι ο οποίος ήταν σαν δεύτερος “πατέρας” της.Μετά τον χωρισμό των γονιών της έχανε και έναν ακόμα δικό της άνθρωπο.

    Η ίδια, καταρρακωμένη ψυχολογικά, επιχείρησε να αυτοκτονήσει καταπίνοντας χλωρίνη.Τελικά δεν ήρθε το “μοιραίο” αλλά αντίθετα αυτή η κίνηση έγινε αιτία να της επιτραπεί να προπονείται ξανά με τον αγαπημένο της Κάρολι.

    Ο γιος-“διάβολος” του Τσαουσέσκου

    Τα βάσανα της όμως δεν έλεγαν να τελειώσουν.Το 1979 αποκαλύφτηκε ότι διατηρούσε σχέση με τον γιο του Τσαουσέσκου.Η ίδια αποκάλυψε ότι της φερόταν σαν “σκουπίδι” και της έκανε την ζωή “κόλαση”.

    Άλλωστε η φήμη της ως αθλήτρια δεν της έδινε καμία ισχύ απέναντι στο πανίσχυρο καθεστώς Τσαουσέσκου.Τελικά, με πολύ κόπο, συνέχισε την καριέρα της μέχρι το 1980, οπότε συμμετείχε για τελευταία φορά σε αγώνες.

    Φυγή από την χώρα…

    Είχε καταλάβει όμως ότι όσο έμενε στην Ρουμανία η ζωή της θα ήταν πάντα δύσκολη(στην καλύτερη περίπτωση), με αποτέλεσμα να σκέφτεται το ενδεχόμενο να φύγει και το μόνο που την κράταγε ήταν η οικογένεια της.

    Όμως το καθεστώς Τσαουσέσκου γινόταν όλο και πιο καταπιεστικό απέναντι της προκειμένου να αποτρέψει το ενδεχόμενο φυγής μια αθλήτριας που είχε δοξάσει την χώρα.

    Όλα αυτά την ανάγκασαν τελικά να φύγει από την Ρουμανία το 1989 με την βοήθεια ενός Ρουμάνου που ζούσε στην Αμερική, του Κονσταντίν Πανάιτ.Ο προπονητής της Καρόλι είχε αποχωρήσει το 1981. Η νύχτα που πήρε την απόφαση ήταν ίσως η δυσκολότερη στην ζωή της:

    “Τότε, το να φύγεις ήταν δρόμος χωρίς επιστροφή. Την απόφαση μου την είπα μόνο στον αδερφό μου Άντριαν ο οποίος με πήγε μέχρι τα σύνορα με την Ουγγαρία. Από εκεί βρέθηκα στην Αυστρία, όπου πήγα κατευθείαν στην Αμερικανική πρεσβεία και εν συνεχεία μπήκα σε πτήση για την Νέα Υόρκη.Ήταν η πιο δύσκολη νύχτα στην ζωή μου…”

    δήλωσε πρόσφατα.

    Νάντια Κομανέτσι

    Αμερική και “βασιλικός γάμος”

    Μετά από τόσα βάσανα που πέρασε η Κομανέτσι, έφτασε στην Αμερική όπου μετά από λίγο καιρό γνώρισε τον επίσης Ρουμάνο πρώην προπονητή Αλεξάντρο Στέφου.

    Νάντια Κομανέτσι

    Τον ακολούθησε στο Μόντρεαλ και εκεί ξεκίνησε τη νέα της ζωή όπου επαγγελματικά δεν περιελάμβανε αγωνιστική δράση αλλά προώθηση αθλητικού εξοπλισμού.

    Δυστυχώς άλλο ένα πλήγμα ήρθε για εκείνη όταν ο Στέφου σκοτώθηκε σε δυστύχημα…

    Τελικά στον δρόμο της βρέθηκε ο πρώην γυμναστής Μπαρτ Κόνερ, τον οποίο γνώριζε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

    Το 1996 παντρεύτηκαν στο Βουκουρέστι και ο γάμος χαρακτηρίστηκε ως « εκδοχή του βασιλικού γάμου στον κόσμο των σπορ».

    Με τον Κόνερ απέκτησε ένα γιο, τον Ντίλαν. Σήμερα μαζί με τον σύζυγό της πραγματοποιεί ταξίδια ανά τον κόσμο μεταφέροντας το αθλητικό ιδεώδες.Επιτέλους το “χρυσό κορίτσι” της ρυθμικής βρήκε την “Ιθάκη” του…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=4m2YT-PIkEc?w=728

  • Μπίλλυ Ίνγκαμ. Ο φίλαθλος-τοτέμ της Έβερτον!

    Μπίλλυ Ίνγκαμ. Ο φίλαθλος-τοτέμ της Έβερτον!


    Αποτελεί την έννοια της λέξης “πιστός φίλαθλος”.Ο 87χρονος Μπίλυ Ίνγκαμ (Billy Ingham) έχει κυριολεκτικά ταυτίσει την ζωή του με τους αγώνες της Έβερτον στο Γκούντισον Παρκ.

    Όταν άλλωστε εδώ και 80 χρόνια δεν έχει χάσει ούτε ένα ματς των “ζαχαρωτών” σε αυτό το γήπεδο τότε σίγουρα δεν μας αφήνει περιθώρια να πούμε κάτι λιγότερο από την λέξη “φίλαθλος-τοτέμ”

    “Story about passion” (“Μία ιστορία πάθους”)

    Με αυτόν τον τίτλο που έδωσε η Barcleys (επίσημος σπόνσορας της Premier League) σε ντοκιμαντέρ που έφτιαξε για τη ζωή του ακούραστου Μπίλυ, καταλαβαίνουμε απόλυτα όλα τα παραπάνω.

    Άλλωστε τόσο πιστή σχέση σε μια ομάδα δεν βρίσκεται κάθε μέρα…Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία 70 χρόνια έχει θέση “ρεζερβέ” στο Γκούντισον Παρκ ως κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας.

    Επιπλέον Τα λεγόμενα του στο ντοκυμαντέρ μας ανατριχιάζουν και δείχνουν πόση αγάπη μπορεί να έχει κάποιος για την ομάδα του:

    “Η Έβερτον σημαίνει τα πάντα για μένα. Όταν φτάνω στο στάδιο και βλέπω αυτό τον αγωνιστικό χώρο έχω πάντα τα ίδια συναισθήματα. Ανυπομονώ για το κάθε ματς. Η Έβερτον είναι το πάθος μου και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ”.

    Η ιστορία της Έβερτον στα μάτια του…

    Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια ο επονομαζόμενος “Billy the blue”(το ψευδώνυμο του) έχει δει πολλούς και σπουδαίους παίκτες που αποτέλεσαν την “ζωντανή ιστορία” της Έβερτον.( Ντίξι Ντιν, Ντέιβ Χίκσον, Γκάρι Λίνεκερ, Πολ Γκασκόιν ).

    Έχει πανηγυρίσει επίσης με τα “ζαχαρωτά” 4 πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα Αγγλίας, 7 Σούπερ Καπ Αγγλίας και 1 Κύπελλο Κυπελλούχων.

    Και διαφήμιση και αναγνώριση…

    Η αναγνωρισιμότητα του εκτοξεύτηκε στα ύψη όταν πρωταγωνίστησε σε διαφημιστική καμπάνια για το πρωτάθλημα της Premier League με τίτλο “Thank You”.Σχεδόν όλοι πια τον βλέπουν και τον χαιρετάνε.Ο ίδιος το αντιμετωπίζει με ενθουσιασμό και λέει:

    “Όλα αυτά μου φαίνονται απίστευτα. Με το που φτάνω στα τουρνικέ για να μπω στο γήπεδο ο κόσμος με βλέπει και μου λέει “Είσαι ο Μπίλι που παίζει στο διαφημιστικό, εσύ δεν είσαι;”

    Η απόλυτη αναγνώριση πάντως για την υποστήριξή του στην ομάδα ήρθε στις 24 Αυγούστου 2013 μέσα σε ένα κατάμεστο Γκούντισον Παρκ και στο ματς απέναντι στην Γουέστ Μπρομ.

    Εκεί όλο το γήπεδο ήταν κυριολεκτικά “στο πόδι” και προσέφερε ένα φοβερό standing ovation όταν ο Μπίλυ Ίνγκαμ βρέθηκε στο χορτάρι…

    Το υπέροχο σποτ…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=edCr1s_8DKw?w=728

    Παντοτινή αγάπη…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=0vE4EPKsUDs?w=728