SportBrio

Author: Γιώργος Ρεσβάνης

  • Ερίκ Καντονά. Η κλωτσιά που συγκλόνισε τους Άγγλους!

    Ερίκ Καντονά. Η κλωτσιά που συγκλόνισε τους Άγγλους!

    Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν περιπτώσεις παικτών που μένουν στην ιστορία για διάφορους λόγους, είτε αγωνιστικούς είτε εξωαγωνιστικούς.

    Ερίκ Καντονά

    Μια ωραία ενέργεια, ένα ωραίο γκολ, ένας άσχημος τραυματισμός ή μια… κλωτσιά κουνγκ-φου σε οπαδό μπορεί να είναι μερικοί από αυτούς.

    Ο τελευταίος ήταν αυτός που παραλίγο να οδηγήσει τον μεγάλο Ερίκ Καντονά σε πρόωρο τέλος της μεγάλης του καριέρας που θα είχε ως επακόλουθο να χάσει το ποδόσφαιρο ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που πέρασαν ποτέ από την ιστορία και την ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

    ”Γαλλική παιδεία”

    Ο Καντονά, από την αρχή της καριέρας του, σε αντίθεση με τα φοβερά ποδοσφαιρικά του προσόντα, έδειχνε το εντελώς αντίθετο όσον αφορά τον γενικότερο χαρακτήρα του.

    Επιθετικός, οξύθυμος και ”μην σηκώνοντας μύγα στο σπαθί του”, είχε εμπλακεί σε 2 καυγάδες ως παίκτης της Οσέρ και της Μαρσέιγ.

    Στον πρώτο το 1987 είχε επιτεθεί στον τερματοφύλακα της ομάδας του Μπρούνο Μαρτίνι, μαυρίζοντας του το μάτι ενώ στον δεύτερο είχε πετάξει την φανέλα του σε διαιτητή την στιγμή αντικατάστασή του. Όλη αυτή η συμπεριφορά ήταν ένας από τους κύριους λόγους που έφυγε από το γαλλικό πρωτάθλημα το 1992.

    Ερίκ Καντονά

    ”Κουνγκ φου” α λα Μπρους Λη…

    Η μεταγραφή του στη Μάντσεστερ Γιουνάιντεντ πάντως ήταν μια καλή ευκαιρία να συνεχίσει να αγωνίζεται σε ψηλό ποδοσφαιρικό επίπεδο και να αποτελεί τον ”Βασιλιά” της αγγλικής ομάδας, που τότε έδειχνε να επιστρέφει στην κορυφή. Μέχρι που ήρθε η 25η Γενάρη του 1995…

    Εκείνη την ημέρα, η Μάντσεστερ αντιμετώπισε την Κρίσταλ Πάλας στο Λονδίνο, σε ένα ματς καθοριστικό για την έκβαση του τίτλου μεταξύ αυτής και της τότε διεκδικήτριας Μπλάκμπερν. Σε μια φάση ο αμυντικός της Πάλας Ρίτσαρντ Σο τράβηξε άτσαλα τον Καντονά από την φανέλα και ο τελευταίος αντέδρασε με το να τον χτυπήσει. Ως αποτέλεσμα πήρε κόκκινη κάρτα.

    Την ώρα που όλα φαίνονταν να τελειώνουν εκεί ένας οπαδός ονόματι Μάθιου Σίμονς εξαπέλυσε βρισιές εναντίον του ήδη φορτισμένου Καντονά. Το αποτέλεσμα ήταν να νιώσει στο ”πετσί του ” τις ”ικανότητες” του Γάλλου στο κουνγκ φου από την κλωτσιά που δέχτηκε, ως αντίδραση του στο υβρεολόγιο(”γ…..νε παράτα και γύρνα στην Γαλλία κοκ…).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=wo2aUfwPQvs

    Σύλληψη, 8μηνος αποκλεισμός, γενική κατακραυγή αλλά και…τραγούδι

    Ερίκ Καντονά

    Από κει και πέρα άρχισε ένας ”γολγοθάς” κυρίως ψυχολογικός για τον ”Βασιλιά”. Αρχικά συνελήφθη την ίδια μέρα και τιμωρήθηκε με λίγες μέρες φυλάκιση οι οποίες μετατράπηκαν σε μέρες κοινωνικής υπηρεσίας. Ο αγγλικός τύπος, γνωστός για τον τρόπο που ”λιθοβολεί”, κατακεραύνωνε τον Γάλλο και τόνιζε σε γενικές γραμμές ότι ”αποτελούσε ντροπή για το αγγλικό ποδόσφαιρο”.

    Ash – Kung Fu

    Η Μάντσεστερ τον τιμώρησε με 4μηνο αποκλεισμό, ενώ η αγγλική ομοσπονδία πρόσθεσε άλλους τόσους. Μέσα σε όλα αυτά πάντως έκανε και ένα συγκρότημα γνωστό.

    Ήταν το ”Ash” το οποίο, κατόπιν άδειας που εξασφάλισε από τον Καντονά, χρησιμοποίησε την φωτογραφία με την κλωτσιά στον οπαδό ως εξώφυλλο στο σινγκλ που είχε τίτλο ”Kung Fu”…

    Αποκλεισμός από την Εθνική και παρέμβαση Φέργκιουσον…

    Ο αποκλεισμός από την Εθνική ομάδα της Γαλλίας και η αφαίρεση του περιβραχιόνιου του αρχηγού ήταν μερικές ακόμα συνέπειες της ενέργειας του. Ο ίδιος, βλέποντας όλο αυτό το κλίμα ήταν έτοιμος να ζητήσει να φύγει από την Γιουνάιτεντ, προκειμένου να μην τον έδιωχνε πρώτα η διοίκηση.

    Εκεί όμως υπήρξε παρέμβαση του σερ Άλεξ Φέργκιουσον ο οποίος τον έπεισε να μείνει και να κάνει μια νέα αρχή.

    Ερίκ Καντονά

    Ο Καντονά τελικά τον δικαίωσε και με το παραπάνω καθώς την ίδια χρονιά κατάκτησε τον νταμπλ με την Μάντσεστερ έχοντας ίσως την σημαντικότερη προσφορά και άψογη συμπεριφορά.

    Ερίκ Καντονά

    Ο Έρικ ‘Βασιλιάς‘ Καντονά πάντως έμεινε στις ”καρδιές” των οπαδών ως ένας παίκτης-σύμβολο που απλά κάποιες φορές έχασε τον έλεγχο και δημιούργησε κάποιες μικρές ”κηλίδες” στην καριέρα του…

    Ερίκ Καντονά

    Θυμηθείτε παρακάτω μεγάλες στιγμές του “τεράστιου” θρύλου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Ερίκ Καντονά

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=r7RMfj4WRRw

  • Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου: ο “Ηρακλής τσέπης”

    Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου: ο “Ηρακλής τσέπης”

    Πολλές φορές, βλέποντας καθαρά την εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου, μπορεί κάποιος να κρίνει αν είναι αθλητής ή όχι και αν είναι σε τι άθλημα αγωνίζεται. Στην περίπτωση του Ναίμ Σουλεϊμάνογλου οποιεσδήποτε υποθέσεις θα έπεφταν στο κενό.

    Ο μικροσκοπικός Ναίμ, με ύψος 1.47, δεν έπειθε κανέναν ότι μπορούσε να ασχοληθεί με ένα σπορ όπως αυτό της άρσης βαρών και μάλιστα να γράψει ιστορία και να γίνει ένα από τα σύμβολα αυτού. Όμως ο ”Ηρακλής τσέπης” πέτυχε τους δικούς του ξεχωριστούς άθλους, αποστομώνοντας και τον τελευταίο αμφισβητία…

    Τα πρώτα βήματα και ο λόγος μη συμμετοχής στους Ολυμπιακούς του 1984

    Ο Σουλεϊμάνογλου γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου του 1967 στο χωριό Πτιχάρ της Βουλγαρίας. Τα γονίδια του όσον αφορά το ύψος δεν ήταν και ότι καλύτερο για κάποιον που ήθελε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, καθώς ο πατέρας του ήταν περίπου 1.50 και η μάνα του 1.40 με τον ίδιο να φτάνει το 1.47, κάτι που κάθε άλλο παρά τον εμπόδισε.

    Από τα 13 του μάλιστα ξεκίνησε την εντατική προπόνηση με καθοδηγητή τον Ιβάν Αμπατζίεφ, ενώ 2 χρόνια μετά έκανε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ(από τα πολλά που θα έκανε μετά) στην κατηγορία ανδρών.Παρόλαυτα δεν μπόρεσε να έχει την ευκαιρία για το πρώτο χρυσό στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες το 1984, καθώς η βουλγαρική κυβέρνηση μποικόταρε τους αγώνες, όπως και πολλές άλλες χώρες κυρίως του ανατολικού μπλοκ ως ”αντίποινα” του μποικοτάζ των ΗΠΑ στους αγώνες της Μόσχας το 1980 και έχοντας ως στόχο την υποβάθμιση των αγώνων.

    Η φυγή από την Βουλγαρία και ”άσυλο” στην Τουρκία

    Πέρα από τα παραπάνω, ο Σουλεϊμάνογλου ήταν ιδιαίτερα σοκαρισμένος και από το κυνήγι των Μουσουλμανικών μειονοτήτων από την κυβέρνηση. Ένιωθε ότι έπρεπε να μεταναστεύσει, ή καλύτερα να ”το σκάσει” προκειμένου να κυνηγήσει το όνειρό του.

    Την παραπάνω απόφαση του την πραγματοποιεί σε ηλικία 19 ετών, όπου αναζητά άσυλο στην Τουρκία, το οποίο του προσφέρεται απλόχερα ενώ παράλληλα ο Τούρκος πρόεδρος, Τουρκούτ Οζάλ δίνει στην Βουλγαρία ένα εκατομμύριο δολάρια προκειμένου ο Σουλεϊμάνογλου να μπορέσει να αγωνιστεί με τα χρώματα της Τουρκίας, κάτι που έγινε αποδεκτό.’ Εγινε έτσι η ανεπίσημη αρχή της μεγάλης καριέρας του ”Ηρακλή τσέπης”.

    Τριπλός άθλος(Σεούλ, Βαρκελώνη, Ατλάντα), εξώγαμο και Λεωνίδης…

    Στους Ολυμπιακούς της Σεούλ το 1988, ο Σουλεϊμάνογλου έμελλε να γράψει την πρώτη ”χρυσή” σελίδα της καριέρας του. Με σύνολο 342.5 κιλά σε αρασέ και ζετέ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο και έγινε ο πρώτος Τούρκος αθλητής μετά από είκοσι χρόνια που κατάφερνε κάτι τέτοιο.

    Γυρνώντας στην Τουρκία, τον υποδέχτηκαν 1 εκατομμύριο άνθρωποι ενώ ο ίδιος έσκυψε και φίλησε το χώμα της Κωνσταντινούπολης.Επίσης προς τιμήν του η Τουρκία άνοιξε τα σύνορα και δέχτηκε 900.000 Μουσουλμάνους. Ο πρώτος άθλος του ”Ηρακλή τσέπης” είχε επηρεάσει όλους τους τομείς και είχε προκαλέσει ντελίριο ενθουσιασμού.

    Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 πάντως ένα παιδί που απέκτησε εκτός γάμου ”έφθειρε” κάπως την εικόνα του και σόκαρε κάπως την συντηρητική τούρκικη κοινωνία. Παράλληλα η ήττα του στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1992 δημιούργησε επιπλέον αρνητικά σχόλια γύρω από το όνομά του και τις εξωγηπεδικές του συνήθειες.

    Ο ίδιος όμως ”έκλεισε μια και καλή όλα τα στόματα” με το δεύτερο σερί χρυσό στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης την ίδια χρονιά, με σύνολο 320 κιλά.

    Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου – Ο “Ηρακλής Τσέπης” που κέρδισε 3 Ολυμπιακά Χρυσά μετάλλια

    Στην Ατλάντα το 1996 ήταν έτοιμος να γράψει ιστορία και να κατακτήσει το τρίτο χρυσό. Ήταν το απόλυτο φαβορί και όλοι περίμεναν μια πανηγυρική πρωτιά. Τελικά τα κατάφερε αλλά πολύ πιο δύσκολα του αναμενομένου, καθώς συνάντησε την σθεναρή αντίσταση του Βαλέριου Λεωνίδη, ο οποίος τον ανάγκασε να καταρρίψει 2 φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο ζετέ προκειμένου να νικήσει τελικά τον Έλληνα με 2.5 κιλά διαφορά.

    Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου – Βαλέριος Λεωνίδης

    Έγινε έτσι ο πρώτος αρσιβαρίστας που κατακτά 3 χρυσά μετάλλια σε αντίστοιχες συμμετοχές σε Ολυμπιακούς αγώνες. Η τουρκική κυβέρνηση αντάμειψε τον ”υπεραθλητή” της με 10 κιλά ατόφιο χρυσάφι και ένα διαμέρισμα (το 22ο καθώς στο παρελθόν του είχαν παραχωρηθεί και άλλα…)

    ”Κύκνειο” άσμα, αποτυχίες στην πολιτική, αλκοόλ και εισαγωγή σε νοσοκομείο το 2009.

    Δυστυχώς, σε μια ακόμα περίπτωση μεγάλου αθλητή, το αλκοόλ έμελλε να γίνει μόνιμος ”σύντροφός” του. Αφού απέτυχε παταγωδώς στην Ολυμπιάδα του Σίδνει το 2000, ο μεγάλος(και ηλικιακά πια) Σουλεϊμάνογλου αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Η μετέπειτα ζωή του όμως χαρακτηρίστηκε από λάθος επιλογές που είχαν σχέση κυρίως με την πολιτική.

    Ο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου σήμερα…

    Αρχικά απέτυχε στην προσπάθειά του να εκλεγεί δήμαρχος στην πόλη Μπουγιούκτζεκμετσε και εν συνεχεία στ να εκλεγεί βουλευτής, ως μέλος του κόμματος της Εθνικιστικής Κίνησης, του “πατέρα” των “γκρίζων λύκων” Νοβλέτ Μπεχτσελί. Σε αντίθεση με τις συνεχόμενες επιτυχίες του στον αθλητισμό, η πολιτική τον οδήγησε σε απανωτές ήττες. Παράλληλα προσπαθούσε να”πνίξει” τον πόνο του στο αλκοόλ.

    Τελικά στις 30 Απριλίου του 2009 ο “Ηρακλής τσέπης” εισήχθη στην κλινική Σαντί Κονούκ με υψηλό πυρετό και με τις εξετάσεις να δείχνουν προβλήματα με το συκώτι, τους πνεύμονες και την καρδιά του.

    Ο Βαλέριος Λεωνίδης, μεγάλος αντίπαλό του το 1996 στην Ατλάντα δήλωσε:

    ” Έπαθα σοκ όταν έμαθα πριν από λίγο καιρό ότι έφτασε να ζυγίζει ενενήντα κιλά. Λένε, ότι τον έμπλεξαν κάποιοι φίλοι του. Αν όταν σταμάτησε τον αθλητισμό οι κυβερνήσεις του έδειχναν μεγαλύτερη προσοχή, ίσως να μην είχε φτάσει σε αυτήν την κατάσταση.

    Το γεγονός ότι είχε συνηθίσει να κερδίζει τον έκανε να μην μπορεί να διαχειριστεί τις ήττες.

    Προσεύχομαι για εκείνον…”

    Όπως και να έχει όμως, ο Σουλεϊμάνογλου έγραψε την δική του ιστορία…

    Άλλωστε, είναι ο μοναδικός προς το παρόν αθλητής άρσης βαρών που έχει καταφέρει να σηκώσει 2,5 φορες το βάρος του στην κίνηση του αρασέ και ένας εκ των 7 αθλητών που σήκωσαν 3 φορές το βάρος τους στήν κίνηση του εμπολέ-ζετέ !!!
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=NPk_kKbvx-A\nhttps://www.youtube.com/watch?v=yFAwzRY1EIo\nhttps://www.youtube.com/watch?v=UuD-VS_3GjI

  • Ρεάλ-Μπάρτσα: Το Απίστευτο 11-1 υπό τον Φράνκο !!

    Ρεάλ-Μπάρτσα: Το Απίστευτο 11-1 υπό τον Φράνκο !!

    Τα ντέρμπυ μεταξύ των δύο ισχυρότερων ισπανικών ομάδων, ”ελ κλάσικο” όπως συνηθίζουμε να τα λέμε, πάντα τραβούσαν το ενδιαφέρον των ποδοσφαιρόφιλων σε όλο τον πλανήτη.Κατά καιρούς έχουμε δει θεαματικά παιχνίδια, μεγάλες μορφές και μεγάλα σκορ υπέρ της μιας ή της άλλης ομάδας.

    Αυτό που συνέβη όμως στα ημιτελικά κυπέλλου, στις 13 Ιουνίου 1943 έμεινε στην ιστορία καθώς η συντριβή της Μπαρτσελόνα με 11-1 δεν θα μπορούσε να μείνει στην συνείδηση ως κάτι καθαρά αγωνιστικό, όσο και αν υπάρχει η θεωρία του ”μπάλα είναι όλα γίνονται”.

    Πόσο μάλλον σε αυτή την περίπτωση που η Ισπανία βρισκόταν υπό το καθεστώς του γνωστού δικτάτορα Φράνκο…

    Ο πρώτος αγώνας και ”η επίθεση” του φιλοκαθεστωτικού τύπου

    Όπως και σήμερα, έτσι και τότε οι αγώνες του Copa del Rey(κύπελλο Ισπανίας αν και τότε λεγόταν Copa de el Generalisimo,ονομασία που είχε επιβάλλει ο Φράνκο)ήταν διπλοί.Ο πρώτος αγώνας επρόκειτο να διεξαχθεί στην Βαρκελώνη.Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τότε η επιρροή του Φράνκο στα ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα δεν ήταν μεγάλη, αλλά πάντα στόχος του ήταν να μην ισχυροποιούνται μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο ομάδες που αποτελούσαν απειλή για το καθεστώς.Μια τέτοια ήταν και η Μπαρτσελόνα…

    Στον πρώτο αγώνα λοιπόν οι ”καταλανοί”επικράτησαν με 3-0.Ο αγώνας όμως σημαδεύτηκε από διάφορα περιστατικά που έδωσαν ”τροφή” στον φιλοκαθεστωτικό τύπο να αρχίσει μια οργισμένη επίθεση εναντίον της Μπαρτσελόνα και του λαού της. Ο λόγος ήταν οι έντονες αποδοκιμασίες εναντίον των παικτών της Ρεάλ, σε μια εποχή μάλιστα που δεν υπήρχε τόσο μεγάλη κόντρα μεταξύ των 2 ομάδων. Το κλίμα όμως που είχε δημιουργηθεί ήταν ότι η ”βασίλισσα” είχε την εύνοια του δικτάτορα. Αυτό μεταδόθηκε και μέσα στον αγωνιστικό χώρο όπου οι κλωτσιές και οι αψιμαχίες ”έδιναν και έπαιρναν”….

    Την επόμενη μέρα σχεδόν όλα τα μέσα καταδίκασαν την διαιτησία και τους φιλάθλους της Μπαρτσελόνα, περνώντας την γραμμή ότι όλα αυτά είχαν ως στόχο το καθεστώς του Φράνκο.( εφημερίδες αυτής της γραμμής ήταν και οι γνωστές Marca και Mundo deportivo)

    Η επιστολή του προέδρου της Μπαρτσελόνα Πινιέιρο και ‘το σκάνδαλο του Τσαμαρτίν’

    Βλέποντας το κλίμα να έχει γίνει εκρηκτικό εν όψει ρεβάνς, ο τότε πρόεδρος της Μπαρτσελόνα Πινιέιρο, γνωστός Φρανκικός(είχε πολεμήσει στο πλευρό του Φράνκο ως αξιωματικός κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου), έγραψε μια επιστολή στον αντίστοιχο πρόεδρο της Ρεάλ.

    Σ’αυτήν αναφερόταν στο ”φιλικό κλίμα που πολλές φορές είχε αποδειχτεί ότι υπήρχε μεταξύ των 2 ομάδων” και τόνιζε ‘‘την ανάγκη να μην επαναληφθούν στο δεύτερο ματς κάποια άσχημα φαινόμενα που έγιναν στο πρώτο, καθώς ήταν μεμονωμένα και δεν εκπροσωπούσαν το σύνολο των φιλάθλων”. Η επιστολή δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα…

    Δυο μέρες πριν τον αγώνα η αποστολή της Μπαρτσελόνα ταξίδεψε για την Μαδρίτη με τρένο.Οι φίλαθλοί της δεν μπόρεσαν να την ακολουθήσουν καθώς αυτό τους απαγορεύτηκε.Η ίδια η ομάδα δέχτηκε ανελέητη επίθεση, η οποία περιελάμβανε πέτρες και βρισιές, από τον σταθμό του Τσαμαρτίν μέχρι το ξενοδοχείο που θα έμενε.Όλα αυτά πάντως δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που συνέβη την μέρα του αγώνα…

    ”Είστε εδώ χάρη στην γενναιοδωρία του καθεστώτος…”

    Ενώ΄η ομάδα της Μπαρτσελόνα βρισκόταν στα αποδυτήρια και ετοιμαζόταν να μπει στον αγωνιστικό χώρο, δέχτηκε μια επίσκεψη που έμελλε να καθορίσει οριστικά την εξέλιξη του αγώνα.Οι επισκέπτες ήταν ο γενικός διευθυντής της εθνικής ασφάλειας και ο πρόεδρος της εθνικής επιτροπής αθλητισμού, Στρατηγός Μοσκαρδό.

    Τα λόγια τους ήταν λίγα αλλά ”πέρασαν” το μήνυμα:

    Σας επετράπη να αγωνιστείτε μόνο χάρη στην γενναιοδωρία του καθεστώτος, το οποίο σας συγχώρεσε την έλλειψη πατριωτισμού που δείξατε…

    Δεν χρειαζόταν κάτι παραπάνω..Μπροστά σε αυτές τις έμμεσες απειλές ακόμα και το εχθρικό κοινό έμοιαζε ”παιδική χαρά”. Το ημίχρονο έληξε 8-0 υπέρ της Ρεάλ.

    Λίγο πριν την έναρξη του β’ ημιχρόνου βρέθηκε άλλος ένας ”επισκέπτης” στα αποδυτήρια των ”καταλανών”.Ήταν ένας συνταγματάρχης της κυβέρνησης που τους τόνισε ότι δεν θα έπρεπε να προκαλούν το φίλαθλο κοινό της Ρεάλ(!!!).Τελικά ο αγώνας έληξε με το ”ιστορικό” 11-1 αλλά αυτό που ενδιέφερε και χαροποίησε τελικά τους παίκτες της Μπαρτσελόνα ήταν ότι μπόρεσαν να γυρίσουν σπίτια τους σώοι και αβλαβείς

    Και ”κερατάδες και δαρμένοι”…

    Ως επίλογος των παραπάνω αξίζει να αναφερθεί η τιμωρία που επεβλήθη στην Μπαρτσελόνα και αφορούσε πρόστιμο 25000 πεσετών γιατί η ποδοσφαιρική ομοσπονδία θεώρησε ότι προκαλούσαν τους φιλάθλους της Ρεάλ.Αυτά προστέθηκαν στις 2500 πεσέτες που τους είχαν επιβληθεί στο πρώτο παιχνίδι για την συμπεριφορά των φιλάθλων τους.

    Η Ρεάλ από την άλλη τιμωρήθηκε με 5000 για κακή συμπεριφορά των οπαδών στη ρεβάνς.Μετά από λίγο καιρό πάντως η δικαιοσύνη απονεμήθηκε εντός αγωνιστικού χώρου μέσω της Αθλέτικ Μπιλμπάο, η οποία νίκησε 1-0 την ”Βασίλισσα” και πήρε το κύπελλο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=q-GhdX8hbIQ

  • Γκαρίντσα: O Aυτοκαταστροφικός “Aνταγωνιστής” του Πελέ

    Γκαρίντσα: O Aυτοκαταστροφικός “Aνταγωνιστής” του Πελέ

    Ο Φραντσίσκο Ντος Σάντος(ή Γκαρίντσα, ψευδώνυμο που σήμαινε ένα είδος πουλιού, τον τρυποφράκτη) αποτέλεσε παράδειγμα ποδοσφαιριστή που κάποιος έπρεπε να το μιμηθεί μόνο εντός αγωνιστικού χώρου και να κάνει τα αντίθετα εκτός.

    Αυτό γιατί ο μεγάλος Γκαρίντσα άφησε μεν το στίγμα του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο με τις μαγικές του ντίμπλες, την ταχύτητα και την φαντασία που διέθετε αλλά από την άλλη η εξωγηπεδική του ζωή ήταν τόσο άστατη που αποδείχτηκε τελικά μοιραία.

    Όπως και να έζησε όμως, έμεινε στην ιστορία σαν ισάξιος παίκτης με τον Πελέ και μάλιστα ψηφίστηκε από την ΦΙΦΑ ως 7ος καλύτερος παίκτης όλων των εποχών κατακτώντας με την εθνική Βραζιλίας 2 Μουντιάλ, με τον τεράστιο Πελέ να δηλώνει:

    Χωρίς αυτόν δε θα μπορούσα να κατακτήσω αυτά που κατάκτησα…

    Πελέ – Γκαρίντσα

    Η επιμονή και το δύσκολο ξεκίνημα κόντρα στην φύση

    Ο Γκαρίντσα γεννήθηκε το 1933 στην πόλη Πάου Γκράντε του Ρίο Ντε Τζανέιρο.Κάποια προβλήματα που είχε εκ γενετής παραλίγο να μην του επιτρέψουν ποτέ να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο.

    Η σπονδυλική του στήλη ήταν παραμορφωμένη ενώ το αριστερό του πόδι ήταν κατά έξι πόντους κοντύτερο από το δεξί.

    Η επιμονή του όμως να κλωτσήσει το τόπι ήταν τεράστια. Βρήκε το κουράγιο να υποβληθεί σε μια σειρά επεμβάσεων για να μπορεί να περπατάει φυσιολογικά, ενώ παράλληλα πήγε κόντρα στους γιατρούς που τον απέτρεψαν από το να γίνει ποδοσφαιριστής.

    Τα προβλήματα που είχε πάντως του δημιούργησαν επιπλέον εμπόδια καθώς πολλές ομάδες δεν τον ήθελαν λόγω αυτών. Τελικά η Μποταφόγκο αποφάσισε το 1953 να του δώσει μια ευκαιρία.Ο Γκαρίντσα δεν μπορούσε παρά να την ”πιάσει” από τα μαλλιά.

    Από τους πρώτους αγώνες άρχισε να δείχνει μέσα στο γήπεδο τις εκπληκτικές αρετές του(ντρίμπλα, ταχύτητα, άψογη τεχνική κατάρτιση) ενώ ένα από τα δυνατά του σημεία ήταν και οι ελιγμοί που είχε στο ένας με έναν και οι οποίοι οφείλονταν παραδόξως στην δυσμορφία της σπονδυλικής του στήλης(!!).

    Ο τρόπος που ξεγέλαγε τους αμυντικούς ”οδήγησε” κάποιους να τον ”βαφτίσουν”

    Ο Τσάπλιν του ποδοσφαίρου

    Γκαρίντσα

    Εθνική Βραζιλίας και άξιος αντικαταστάτης του Πελέ

    Πελέ – Γκαρίντσα

    Με την εθνική Βραζιλίας έκανε το ντεμπούτο του στις 18 Σεπτεμβρίου 1955. Ήταν η αρχή μιας χρυσής 7ετίας γι’αυτόν και την ίδια. Το 1958 κατέκτησε το Μουντιάλ στην Σουηδία παρέα με τον 17χρονο Πελέ και άλλα ”ιερά τέρατα” όπως οι Ντίντι, Ζαγκάλο.

    Ωστόσο το αποκορύφωμα της καριέρας του ήταν το 1962 όπου στο Μουντιάλ της Χιλής πήρε ”στις πλάτες του” όλη την εθνική καθώς ο μεγάλος Πελέ τραυματίστηκε στο ξεκίνημα των αγώνων.

    Πελέ – Γκαρίντσα

    Με 4 γκολ αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ, το οποίο τελικά κατέκτησε κερδίζοντας και τον τίτλο του καλύτερου παίκτη.Ήταν τότε που για πρώτη φορά βρέθηκε ένας παίκτης που να ”συναγωνίζεται” τον Πελέ και μάλιστα πολλοί να τον θεωρούν και ισάξιο.

    Τελευταία διοργάνωση που συμμετείχε ήταν το Μουντιάλ της Αγγλίας το 1966, στο οποίο όμως κινήθηκε στην μετριότητα όπως και όλη η Βραζιλία που αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο.Ο ίδιος πέτυχε ένα γκολ.Συνολικά σε 12 αγώνες τελικής φάσης Μουντιάλ έβαλε 5 γκολ.

    Μποταφόγκο και άστατη ζωή

    Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε 12 χρόνια στην Μποταφόγκο με την οποία κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Καριόκα στο Ρίο (1957, 1961, 1962) και δύο πρωταθλήματα Ρίο/Σάο Πάουλο (1962, 1964) σκοράροντας 249 γκολ σε 579 αγώνες.Εν συνεχεία αγωνίστηκε σε Κορίνθιανς(κατακτώντας ένα ακόμα πρωτάθλημα), Ατλέτικο Τζούνιορ(Κολομβία), Φλαμένγκο και έκλεισε την καριέρα του σε ηλικία 40 ετών στην Ολαρία το 1973.

    Γκαρίντσα

    Όσον αφορά την προσωπική ζωή του, δεν έκανε και το καλύτερο. Ήταν αλκοολικός και η μέθη του τον οδηγούσε στο να καυγαδίζει αρκετά συχνά. Τα χρήματα που κέρδιζε τα σπαταλούσε σε γυναίκες, αλκοόλ αλλά και γενικότερα στις γειτονιές.

    Σε αντίθεση με το πείσμα που έδειξε όταν θέλησε να αντιμετωπίσει τα εκ φύσεως προβλήματα και να παίξει μπάλα, δεν έκανε καμία προσπάθεια να ζήσει μια ήρεμη ζωή.Παντρεύτηκε σε ηλικία 19 ετών, απέκτησε 8 παιδιά αλλά μετά τον πρώτο γάμο του διατηρούσε περιστασιακούς δεσμούς με διάφορες γυναίκες.

    Η γενικά κλονισμένη υγεία του φαινόταν και στα τελευταία βήματα της καριέρας του ενώ προς το τέλος τη ζωής του αντιμετώπισε και ψυχολογικά προβλήματα που είχαν ως συνέπεια να επιζητά την απομόνωση και να ”βυθίζεται” στην μελαγχολία.

    Τελικά πέθανε στις 20 Ιανουαρίου 1983 από κύρωση του ήπατος, αφήνοντας πάντως πίσω του μια τεράστια ποδοσφαιρική κληρονομιά γεμάτη ντίμπλες, θέαμα και μαγεία. Στην Μπραζίλια υπάρχει το γήπεδο ”Μανε Γκαρίντσα’‘ που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του…

    Πελέ – Γκαρίντσα

    O ”μάγος” Γκαρίντσα

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=JeYyx87NWrU

    H σύγκριση των δύο ”γιγάντων”

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=0p2w01BWLsQ

  • Χ.Κωστής. Το Κάταγμα που Σταμάτησε τον “Έλληνα Κρόιφ”

    Χ.Κωστής. Το Κάταγμα που Σταμάτησε τον “Έλληνα Κρόιφ”

    Αν στο λεξικό μπορούσαμε να βάλουμε ένα τρανό παράδειγμα στην λέξη ”ατυχία” τότε από τις πιο σοβαρές υποψηφιότητες θα ήταν το όνομα του Χρήστου Κωστή.Επιθετικός και με μεγάλη άνεση στο σκοράρισμα είχε χαρακτηριστεί ως ”Έλληνας Κρόιφ” και είχε όλα τα προσόντα να γράψει την δική του ιστορία.Μέχρι που ήρθε το καταραμένο βράδυ του αγώνα με την Στουρμ Γκρατς το 1997…

    Αρχή στον Ηρακλή και όνειρα με την ΑΕΚ

    Σε ηλικία 17 ετών ξεκίνησε την καριέρα του στον Ηρακλή, δείχνοντας από μικρή ηλικία τα εξαιρετικά αθλητικά του προσόντα και κάνοντας τους φιλάθλους του ”γηραιού” να βλέπουν στο πρόσωπό του έναν νέο ηγέτη. Σε 110 αγώνες μέσα σε 5 χρόνια πέτυχε 24 γκολ.

    Οι εμφανίσεις του δεν μπορούσαν να μείνουν απαρατήρητες από τις μεγάλες ομάδες και η ΑΕΚ ήταν αυτή που τον απέκτησε το 1994 (χρονιά που ήταν πρωταθλήτρια). Έως το 1997 όλα πήγαιναν κατ’ευχήν για τον νεαρό επιθετικό. Μπορεί να είχε κατακτήσει μόνο 2 κύπελλα (1996,1997) αλλά έπαιζε σε πολύ υψηλό επίπεδο και μάλιστα την σεζόν 1996-97 έδειξε ότι μπορούσε να αποτελέσει ένα εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο με τον Ντέμη Νικολαίδη

    Στουρμ…Γ(κρατς)…

    Στις 23 Οκτωβρίου του 1997 η ΑΕΚ αντιμετώπιζε την Στουρμ Γκρατς για το κύπελλο Κυπελλούχων στην Ν.Φλαδέλφεια. Σε μια φάση σχεδόν ανύποπτη για κάτι κακό, ο Κωστής βρέθηκε απέναντι από τον τερματοφύλακα των Αυστριακών Καζίμιερζ Σίντορτσουκ και πήγε να τον πλασάρει. Η έξοδος του τελευταίου ήταν επιπόλαιη(άθελά του) και άτσαλη με αποτέλεσμα να επιφέρει τον τραυματισμό του παίκτη της ΑΕΚ.

    Η διάγνωση ήταν κάταγμα κνήμης-περόνης.Αρχικά δεν φάνηκε να είναι τόσο σοβαρό και οι γιατροί πίστευαν ότι ο Κωστής θα επέστρεφε σε 6 μήνες…Ο ίδιος είπε σε συνέντευξή του:

    Την ώρα της σύγκρουσης άκουσα ένα μεγάλο “κρατς” σαν να σπάει κλαδί…!

    Η μεγάλη αποχή και η μέτρια συνέχεια…

    Δυστυχώς εκίνο το ”κρατς” ήταν πολύ πιο σοβαρό τελικά. Ο Κωστής έμεινε εκτός δράσης ουσιαστικά για 3 χρόνια. Την τριετία 1998-2000 τυπικά ανήκε στην Άντερλεχτ, η οποία πίστευε στις δυνατότητές του και ήλπιζε ότι θα αποθεραπευτεί αλλά τελικά δεν κατάφερε να αγωνιστεί ούτε σε ένα ματς.

    Το 2000 επέστρεψε στην ΑΕΚ Και αγωνίστηκε για 5 χρόνια. Κατέκτησε 1 κύπελλο το 2002 αλλά δεν είχε καμία σχέση με τον πολλά υποσχόμενο παίκτη προ τριετίας. Η παρουσία του ήταν σχεδόν τυπική και αγωνίστηκε μόνο σε 7 ματς σκοράροντας 1 γκολ. Τελικά αγωνίστηκε ακόμα 2 χρόνια σε Κύπρο και Κέηπ Τάουν πριν ”κρεμάσει” τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το 2007 σε ηλικία 35 ετών.

    Σίγουρα μπορούσε να δώσει πολλά περισσότερα αν δεν υπήρχε εκείνοι το ”καταραμένο ματς” με την Στουρμ Γκρατς…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=osyKJaeSN9g

  • Όταν ο Ανδριανόπουλος είπε ΌΧΙ στον υποβιβασμό του ΠΑΟ!

    Όταν ο Ανδριανόπουλος είπε ΌΧΙ στον υποβιβασμό του ΠΑΟ!

    Η κόντρα μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού σε αγωνιστικό επίπεδο είναι μεγάλη και πολλές φορές επεισοδιακή.Τον Δεκέμβρη του 1975 όμως φάνηκε ότι ο ένας δεν μπορεί χωρίς τον άλλο.

    Απόδειξη η αθώωση του ΠΑΟ από την ψήφο του ιδρυτή του Ολυμπιακού Γιώργου Ανδριανόπουλου, όταν ο τελευταίος αποφάσισε υπέρ της παραμονής του ”τριφυλλιού” στην Α’Εθνική.

    Οι κατηγορίες αφορούσαν την ιστορική “Υπόθεση Λουλουδιών“…

    Το ιστορικό…

    Η υπόθεση αφορούσε τον ημιτελικό κυπέλλου μεταξύ ΠΑΟ και Ηρακλή που είχε διεξαχθεί στην Τούμπα στις 29-5-1975 και είχε λήξει με νίκη του πρώτου 2-1.Λίγους μήνες μετά ο παίκτης του Ηρακλή Γιώργος Ροκίδης είχε καταγγείλει τον παράγοντα του ΠΑΟ Αντώνη Μαντζαβελάκη ότι θέλησε να τον χρησιμοποιήσει προκειμένου να δωροδοκήσει 2 παίκτες της ομάδας του, τον Ζαχαρία Χαλιαμπάλια και τον Τάκη Νικολούδη, ώστε να έχουν μειωμένη απόδοση στον αγώνα.

    Η ονομασία ”Υπόθεση Λουλουδιών” προήλθε από 3 σενάρια. Μερικοί λένε ότι τα χρήματα ήταν σε μια ανθοδέσμη η οποία είχε προορισμό το ξενοδοχείο που έμενε η ομάδα του Ηρακλή. Άλλοι ότι στις τηλεφωνικές συνομιλίες τα χρήματα αναφέρονταν ως ”λουλούδια” ενώ μερικοί υποστηρίζουν ότι πριν την σέντρα του αγώνα θα δινόταν μια ανθοδέσμη στους παίκτες του Ηρακλή και εφόσον την αποδέχονταν θα σήμαινε ότι δεχόντουσαν την δωροδοκία…

    Χαρακτηριστικό είναι ότι το ένα γκολ που είχε δεχτεί ο τερματοφύλακας του Ηρακλή, Γρηγόρης Φανάρας, τον έβαλε σε ”μπελάδες” λόγω όλων των παραπάνω (κρίθηκε ”φτηνό”)…

    Γιώργος Ανδριανόπουλος:”Δεν πείστηκα για την ενοχή του σωματείου”…

    Γιώργος Ανδριανόπουλος

    Στην δίκη που έγινε στις 12 Δεκέμβρη του 1975 υπήρξε μια 5μελής επιτροπή που θα ψήφιζε υπέρ ή όχι της παραμονής του ΠΑΟ στην Α Εθνική.

    Το αποτέλεσμα ήταν 3-2 υπέρ με την ψήφο του Γιώργου Ανδριανόπουλου να καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα. Ο ίδιος δήλωσε μετά ότι

    Δεν είχε πειστεί για την ενοχή του σωματείου…

    ενώ αρκετά χρόνια μετά, σε ερώτηση του αδερφού του Λεωνίδα για την απόφασή του είχε απαντήσει:

    Δεν πήγαινε η καρδιά μου να ρίξω τον ΠΑΟ. Μετά δεν θα είχαμε μεγάλο αντίπαλο και θα κόβαμε 50 εισιτήρια…

    Οι λόγοι αθώωσης του ΠΑΟ

    Πέρα από τον Ανδριανόπουλο , υπέρ της αθώωσης του ”τριφυλλιού” ψήφισαν οι Βασιλόπουλος(πρόεδρος ΔΑΕ) και Γεράρης(συν.εφέτης). Κατά οι Παρασκευόπουλος και Γεωργόπουλος (εισηγητής)
    Οι λόγοι που αθώωσαν τον ΠΑΟ ήταν οι παρακάτω:
    \n1) O ποδοσφαιριστής Χαλιαμπάλιας που παρουσιαζόταν ως ένας από αυτούς που συμμετείχαν στην υπόθεση,στην κατάθεση του χαρακτήρισε ”αστεία” την υπόθεση.
    \n2) Η μη προσκόμιση των μαγνητοταινιών που υποστήριζε ο Ηρακλής ότι είχε στην δάθεσή του και περιείχαν συνομιλίες που αφορούσαν την δωροδοκία.
    \n3) Η ανάμειξη του γενικού γραμματέα του ΠΑΟ ,Παύλου Γιαννακόπουλου, για τον οποίο αποδείχτηκε τελικά ότι βρισκόταν στην Ιαπωνία εκείνο το διάστημα για επαγγελματικούς λόγους.
    \n4) Η ένορκη κατάθεση του προπονητή του Ηρακλή Λες Σάνον στην οποία υποστήριζε ότι σε γενικές γραμμές η ήττα οφειλόταν στην απειρία των παικτών του.

    Στην συνέχεια αθωώθηκαν και οι παράγοντες του ΠΑΟ και δικαστικά και έτσι η υπόθεση έκλεισε οριστικά.

  • Εθνική Ζάμπια. Η Αεροπορική Τραγωδία του ’93

    Εθνική Ζάμπια. Η Αεροπορική Τραγωδία του ’93

    Η Αφρική έχει κατά καιρούς ”βγάλει” πολλές καλές εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου και παίκτες που αγωνίζονται με μεγάλη επιτυχία στα πιο καλά πρωταθλήματα της Ευρώπης.Μια από αυτές ήταν η Εθνική Ζάμπιας στην δεκαετία του ’90, για την οποία όμως δεν ήταν γραφτό να ολοκληρώσει τον κύκλο της εξαιτίας του τραγικού αεροπορικού δυστυχήματος τον Απρίλη του 1993.Μια τραγωδία που ”σημάδεψε για πάντα αυτή τη χώρα και σόκαρε όλον τον κόσμο…

    1988-1992:”Υψηλές πτήσεις” και 4άρα σε Ιταλία…

    Σε αντίθεση με την προβληματική οικονομία της χώρας, η οποία είχε φτάσει σε σημείο να μην μπορεί να ενισχύσει ούτε τις μετακινήσεις της εθνικής ποδοσφαίρου (γινόντουσαν με απαρχαιωμένα αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας), η τελευταία είχε εντυπωσιακές επιτυχίες.

    Αποκορύφωμα ήταν η 5η θέση που κατέκτησε στην Ολυμπιάδα της Σεούλ το 1988, σκορπίζοντας μάλιστα την Ιταλία με 4-0.Πρωταγωνιστής ο (κορυφαίος παίκτης όλων των εποχών της Ζάμπιας) Καλούσα Μπουάλια ο οποίος ”φιλοδώρησε” με χατ-τρικ την ”σκουάντρα ατζούρα”. Επίσης, η πρόκριση για το Μουντιάλ της Ιταλίας το 1990 ”χάθηκε” στο τελευταίο παιχνίδι με αντίπαλο την Τυνησία.Όμως οι εξαιρετικές βάσεις αυτής της ομάδας της επέτρεπαν να ονειρεύεται πρόκριση στο επόμενο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ…

    Πράγματι το ξεκίνημα των αγώνων της προκριματικής φάσης ήταν ελπιδοφόρο καθώς η Ζάμπια κέρδισε τους δύο πρώτους αγώνες, ενώ έκανε και καλές εμφανίσεις στο αφρικανικό πρωτάθλημα, το οποίο διεξαγόταν παράλληλα με τα προκριματικά του Μουντιάλ. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια…

    Η ”πτήση του θανάτου”

    Η Ζάμπια ήταν έτοιμη να ταξιδέψει στο Ντακάρ για την αναμέτρηση με την Σενεγάλη στα πλαίσια των προκριματικών του Μουντιάλ. Το αεροσκάφος που θα μετέφερε την ομάδα ήταν τύπoυ ”Buffalo DHC-5D”, το οποίο είχε αποσυρθεί για 5 μήνες(τέλη του ’92 έως Απρίλη του ’93) ενώ και σε δοκιμαστικές πτήσεις που είχε χρησιμοποιηθεί είχε εμφανίσει δυσλειτουργίες στις μηχανές του…

    Την αποστολή που επιβιβάστηκε στο ”μοιραίο” αεροσκάφος αποτελούσαν 18 ποδοσφαιριστές, το προπονητικό επιτελείο, ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και κάποια ακόμα άτομα. Το μεγάλο αστέρι, ο Μπουάλια θα ερχόταν από το Άμστερνταμ, αφού βρισκόταν εκεί λόγω της Αιντχόφεν που αγωνιζόταν.

    Από την αρχή φάνηκαν κάποια προβλήματα καθώς η πτήση είχε 8ωρη καθυστέρηση. Επίσης ο πιλότος είχε προγραμματίσει 3 στάσεις ανεφοδιασμού σε Δημοκρατία του Κονγκό, Γκαμπόν και Ακτή Ελεφαντοστού. Όταν το αεροπλάνο όμως απογειώθηκε από την Γκαμπόν χάθηκε οποιαδήποτε επαφή με τον πύργο ελέγχου.

    Λίγο αργότερα ήρθε η μοιραία έκρηξη, με το επικρατέστερο σενάριο να ”λέει” ότι ο πιλότος διαπίστωσε φωτιά σε έναν από τους κινητήρες αλλά αντί να σβήσει αυτόν που καιγόταν έσβησε τον αντίστοιχο που λειτουργούσε, οδηγώντας στον θάνατο τον ίδιο και τους υπόλοιπους επιβαίνοντες… Ήταν 27 Απρίλη του 1993…

    Βαρύ πένθος και προσπάθεια ανασύνταξης…

    Η επόμενη μέρα βρήκε ένα ολόκληρο έθνος να ”ντύνεται στα μαύρα”.Χιλιάδες άνθρωποι πενθούσαν πάνω από 30 φέρετρα τα οποία περιείχαν τον ποδοσφαιρικό ”θησαυρό” της χώρας και την είχαν κάνει περήφανη πολλές φορές.Αυτά τοποθετήθηκαν στο ”Στάδιο Ανεξαρτησίας’, το εθνικό στάδιο της χώρας.Το πένθος που κηρύχτηκε ήταν 3ήμερο και την τελευταία μέρα 100.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το γήπεδο. Παρά το τραγικό όμως αυτό γεγονός, η ζωή έπρεπε να συνεχιστεί.

    Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ζάμπια ζήτησε από την FIFA προθεσμία 2 μηνών για να μπορέσει να ανασυνταχθεί και να επανέλθει στις αγωνιστικές υποχρεώσεις.Το νέο οικοδόμημα θα στηριζόταν στο μεγάλο της αστέρι, Καλούσα Μπουάλια. Επίσης πολλές χώρες, όντας συγκινημένες από το δράμα της χώρας, προσέφεραν βοήθεια κάθε είδους, όπως η Δανία η οποία προσέφερε προπονητικό καμπ με όλα τα έξοδα πληρωμένα για ένα μήνα ή η Αγγλία που προσέφερε τον προπονητή ‘Ιαν Πότερφιλντ, με τους μισθούς του πληρωμένους ,ώστε να βοηθήσει με την εμπειρία του…

    Η όλη διαδικασία ανασύνταξης κράτησε 1 μήνα.Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν…

    Συνέχεια επιτυχιών και ”το φάντασμα της Γκαμπόν”…

    Οι παίκτες της εθνικής Ζάμπιας αγωνίζονταν πλέον και για τις ”ψυχές” αυτών που χάθηκαν.Με φοβερή δύναμη ψυχής κατάφεραν να προκριθούν στον επόμενο γύρο του Αφρικανικού Κυπέλλου και έφτασαν για άλλη μια φορά να ”παίζουν΄΄ την πρόκριση στο Μουντιάλ του 1994 στο τελευταίο παιχνίδι στην Καζαμπλάνκα.Για άλλη μια φορά όμως ”δεν ήπιαν νερό”.

    Σ’έναν αγώνα που είχαν δύο δοκάρια και γενική υπεροχή, ηττήθηκαν με 1-0. Χαρακτηριστικό εκείνου του αγώνα ήταν ότι ο διαιτητής, που είχε καταγωγή από την Γκαμπόν, άφησε με πολλά παράπονα την ομάδα της Ζάμπιας, με αποτέλεσμα να ”ξυπνήσει” έμμεσα μνήμες του ατυχήματος που είχε συμβεί πάνω από εκείνη την χώρα, καθώς άλλη μια φορά το όνομα της Γκαμπόν συνδεόταν με μια άσχημη στιγμή της Ζάμπιας. Ο χαρακτηρισμός εκείνου του αγώνα ήταν ”το φάντασμα της Γκαμπόν”.

    1994,2012:Η διπλή ”εξιλέωση” των θυμάτων και η επιστροφή στον τόπο της τραγωδίας

    Το 1994 η Ζάμπια κατάφερε την μεγαλύτερη -έως τότε- επιτυχία της.Με μια φοβερή πορεία στο Αφρικανικό πρωτάθλημα έφτασε μέχρι τον τελικό, έχοντας νικήσει, μεταξύ άλλων, Σενεγάλη και Ακτή Ελεφαντοστού.Στον τελικό αγωνίστηκε με πάθος αλλά δεν κατάφερε να λυγίσει την τρομερή Νιγηρία των Φίνιντι, Οκότσα και Αμοκάτσι, χάνοντας 2-1 και αφού είχε προηγηθεί στο σκορ.Τελικά το 2012 έμελλε να είναι η χρονιά της απόλυτης εξιλέωσης της χώρας για το κακό που την βρήκε το 1993…

    Εκείνη την χρονιά ο τελικός του Αφρικανικού κυπέλλου θα γινόταν στην Γκαμπόν…Η ομάδα είχε δώσει όρκο να επισκεφτεί τον τόπο της τραγωδίας εφόσον προκρινόταν εκεί.Κάνοντας άλλη μια εντυπωσιακή πορεία, η πρόκριση επετεύχθη και ο τίτλος θα παιζόταν απέναντι στην Ακτή Ελεφαντοστού των Ντρογμπά, Ζερβινιό.Πριν τον τελικό η αποστολή επισκέφτηκε την ακτή που είχε συντριβεί το αεροσκάφος με αρχηγό της αποστολής τον Μπουάλια, ο οποίος με δάκρυα στα μάτια θυμήθηκε εκείνες τις τραγικές στιγμές αλλά και έδωσε το ”έναυσμα” της κατάκτησης του κυπέλλου.

    Αυτό επετεύχθη τελικά, αφού η Ζάμπια νίκησε την Ακτή στα πέναλντυ σε ένα τελικό που ονομάστηκε ”ο τελικός των ψυχών”.Το τέλος εκείνου του αγώνα βρήκε τους παίκτες, αντί να πανηγυρίζουν , να προσεύχονται ομαδικά στο κέντρο του γηπέδου για τις αδικοχαμένες ψυχές της ομάδας του 1993.Ο στόχος είχε επιτευχθεί και ο κύκλος είχε κλείσει με τον καλύτερο τρόπο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=pMePZg9OYMw

    Η κηδεία της ομάδας…\nhttps://www.youtube.com/watch?v=QhCoAqB8J60

    ο ”τελικός των ψυχών”\nhttps://www.youtube.com/watch?v=l9GRe8HIDqQ

  • Ρόι Τάρπλεϊ. Ήταν τεράστιος! Τον “έφαγαν” τα ναρκωτικά & οι μπύρες!

    Ρόι Τάρπλεϊ. Ήταν τεράστιος! Τον “έφαγαν” τα ναρκωτικά & οι μπύρες!

    Όταν ακούς το όνομα Ρόι Τάρπλεϊ, σίγουρα δυο πράγματα σου έρχονται στο μυαλό: Mεγάλο ταλέντο και Nαρκωτικά. Είναι αλήθεια ότι αυτά τα 2 στοιχεία, όσο αντιφατικά και να είναι, συνέθεταν σε γενικές γραμμές το προφίλ ενός παίκτη που μπορούσε να γράψει την δική του ιστορία στον χώρο του NBA αλλά τελικά, λόγω των κακών συνηθειών του, κατέληξε να αγωνίζεται μέχρι τα 40 του σε χαμηλό επίπεδο προκειμένου να βγάλει τα προς το ζειν… Το ταλέντο του πάντως ήταν αναμφισβήτητο.

    1986-1988:Τo “καταραμένο” ντραφτ του 1986 και το πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα

    Ρόι Τάρπλεϊ εναντίον Κ.Α Τζαμπάρ

    Μετά από κάποια χρόνια στο κολλέγιο του Μίτσιγκαν, ο Τάρπλεϊ, έχοντας ανακηρυχτεί 3 φορές MVP, επιλέγεται από του Ντάλας Μάβερικς ως No 7 στο ”καταραμένο” ντραφτ του 1986.

    Ρόι Τάρπλεϊ εναντίον Μάτζικ Τζόνσον

    Χαρακτηρίστηκε έτσι γιατί οι 4 από τους 10 πρώτους εκείνου του ντραφτ αντιμετώπισαν στην συνέχεια πολλά προβλήματα με τα ναρκωτικά. (δυστυχώς ήταν και ο Ρόι ένας από αυτούς…)

    Τα πρώτα 2 χρόνια πάντως ήταν εξαιρετικά ελπιδοφόρα για τον ίδιο, καθώς τον πρώτο χρόνο ψηφίστηκε στην all-rookie team ενώ την σεζόν 87-88 ανακηρύσσεται καλύτερος 6ος παίκτης και συμβάλλει αποφασιστικά στην πορεία των Ντάλας μέχρι τους τελικούς της Δύσης(ηττήθηκαν 4-3 από τους Λέηκερς του Μάτζικ).

    Όμως εκεί κάπου φάνηκαν τα πρώτα ”σύννεφα”…

    1988-1992: Oι κακές συνήθειες και ο διετής αποκλεισμός από το NBA…

    \nTo 1988 ο Τάρπλεϊ αρχίζει να ”πέφτει” στα ”νύχια” του αλκοόλ και των ναρκωτικών. Παρά το γεγονός ότι μίλαγε σε ειδικό για το πρόβλημά του, ο ίδιος δεν κατάφερε ουσιαστικά να το ξεπεράσει με αποτέλεσμα τον Γενάρη του 1989 να αποβληθεί από την υπόλοιπη σεζόν λόγω χρήσης ουσιών.Είχαν επίσης αρχίσει και τα πρώτα προβλήματα τραυματισμών με τα γόνατά του, συνέπεια της πολυτάραχης ζωής του.

    Αγωνίστηκε σε πολύ λίγα παιχνίδια τις σεζόν 1990 και 1991 αλλά στις 17 Οκτωβρίου 1991 το NBA τον απέβαλλε οριστικά όταν αρνήθηκε να εξεταστεί σε drug test, στο οποίο είχε βρεθεί θετικός τα 2 προηγούμενα χρόνια… Απουσίες από αγώνες, οδήγηση υπό την επήρεια μέθης και πολλά άλλα παρόμοια περιστατικά συνέθεταν την ζωή του Ρόι εκείνη την περίοδο.

    1992-93:Ευρώπη και Άρης

    Έχοντας πλέον διαγραφεί από τις λίστες του NBA, ο Τάρπλεϊ αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και συγκεκριμένα στον Άρη, σε μια προσπάθεια να βρει τον παλιό του εαυτό. Η σεζόν 1992-93 ήταν καλή στην αρχή, καθώς ο Ρόι κάνει ”πράγματα και θαύματα” και οδηγεί τον Άρη στην κατάκτηση του Κυπελλούχων απέναντι στην Έφες Πίλσεν.

    Ένας τραυματισμός που είχε μεσούσης της περιόδου επηρεάζει τον Άρη, που φτάνει στα πλέη οφ ως 5ος αντιμετωπίζοντας με μειονέκτημα έδρας τον Ολυμπιακό.Το πρώτο ματς έγινε στην Χαλκίδα λόγω τιμωρίας των Πειραιωτών και έμελλε να είναι το τελευταίο του Τάρπλεϊ στον Άρη. Ο λόγος ήταν η μαρτυρία ενός υπαλλήλου του ξενοδοχείου που έμενε η αποστολή του Άρη ότι βρήκε κάτω από το κρεβάτι του Ρόι κουτιά μπύρας.

    Μετά από αυτό ο Τάρπλεϊ έφυγε για την πατρίδα του και δεν ξαναγύρισε στον Άρη, έχοντας παράλληλα τσακωθεί και με τον τότε προπονητή Σβι Σερφ… Οι κακές συνήθειες δεν έλεγαν να τον αφήσουν…

    Ο Ρόι Τάρπλεϊ στην 1η χρονιά του στην Ελλάδα με τη φανέλα του Άρη

    1993-94:Ολυμπιακός και το ”μοιραίο” επεισόδιο με Παπαδάκη

    Την επόμενη σεζόν εντάσσεται στο δυναμικό του τότε πρωταγωνιστή Ολυμπιακού, με εισήγηση του Ιωαννίδη, που ήθελε τον Αμερικάνο για να αποτελέσει ένα πανίσχυρο δίδυμο με τον Ζάρκο Πάσπαλι. Η σεζόν που ακολουθεί είναι ”ονειρική” για την ομάδα αλλά και για τον ίδιο.

    Ο Ολυμπιακός φτάνει στον τελικό του Πρωταθλητριών και είναι το φαβορί απέναντι στην Μπανταλόνα του Ομπράντοβιτς. Ο Τάρπλεϊ έχει βοηθήσει τα μέγιστα. Γι άλλη μια φορά όμως θα γίνει αρνητικός πρωταγωνιστής εκτός γηπέδου, αφού παραμονές του τελικού στο Τελ Αβίβ, τσακώνεται με τον Μπάμπη Παπαδάκη και φεύγει από το ξενοδοχείο.

    Τον βρίσκουν μετά από λίγες ώρες μεθυσμένο σε ένα μπαρ. Την επόμενη ”παραπατάει” στον τελικό και ο Ολυμπιακός χάνει το τρόπαιο. Τελικά θα κατακτήσει το νταμπλ με την ομάδα του Πειραιά, μπαλώνοντας κάπως την κατάσταση, με καλές εμφανίσεις που του έδιναν ελπίδες για ακόμα μια ευκαιρία στο NBA…

    Ο Ρόι Τάρπλεϊ με τη φανέλα του Ολυμπιακού

    1994-96:Η τρίτη και φαρμακερή…(NBA)

    Το 1994 γυρνάει στο NBΑ και οι Μάβερικς τον ”αγκαλιάζουν” προσφέροντάς του συμβόλαιο αξίας 20 εκ. δολλαρίων(!!). Όμως το NBA του είχε περάσει το μήνυμα ότι στο πρώτο παράπτωμα θα τον απέβαλλε οριστικά και αμετάκλητα. Εκείνη η χρονιά κύλησε αρκετά καλά για τον Τάρπλεϊ, ο οποίος τελείωσε την σεζόν με περίπου 13 πόντους και 8 ριμπάουντ μ.ο..

    Ο Ρόι Τάρπλεϊ στο 2ο πέρασμά του από τους Ντάλας Μάβερικς

    Το ξεκίνημα της σεζόν 1995-96 όμως ήταν και το τελευταίο για τον ίδιο, καθώς τιμωρήθηκε από την Λίγκα επειδή απέτυχε να περάσει ένα αλκοοτεστ. Ο ίδιος θεώρησε άδικη αυτή την απόφαση καθώς υποστήριζε ότι η ποσότητα αλκοόλ που βρέθηκε στο αίμα του ήταν, μέσα στα νόμιμα όρια. Αλλά με το κακό παρελθόν που είχε και όλο το κλίμα που είχε δημιουργηθεί εις βάρος του, κανείς σχεδόν δεν τον πίστευε.’Ηταν το τέλος του αμερικάνικου ονείρου για τον Ρόι…

    1995-2006:περιπλάνηση στον κόσμο και αίτημα επανένταξης στο ΝΒΑ(2003)

    Η τελευταία δεκαετία της καριέρας του ήταν ένας δρόμος χωρίς προορισμό. Ο Ρόι περιπλανήθηκε σε Ελλάδα(Ηρακλής,Έσπερος),Κίνα και Ρωσία ενώ αγωνιζόταν έως τα 40 του σε ομάδες της Αμερικής από το CBA και το USBL, προσπαθώντας να κερδίζει χρήματα για να ζήσει. ΤΟ 2003 έκανε αίτημα επανένταξης στο NBA, όντας 39 ετών, σε μια προσπάθεια να ”καθαρίσει” το όνομά του πριν αποσυρθεί. Του ζητήθηκε να περνά κάθε βδομάδα drug test και αλκοοτεστ, κάτι που ο ίδιος το έπραξε αλλά τελικά η επιθυμία του δεν πραγματοποιήθηκε…

    Γενικά ο Ρόι Τάρπλεϊ είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ταλέντου που χάθηκε από εξωαγωνιστικούς λόγους και από κακές συνήθειες. Υπήρξε ”ευλογία” και κατάρα για τις ομάδες που αγωνίστηκε καθώς η πορεία του ποτέ δεν ήταν σταθερή. Πέθανε στις 9/1/2015, σε ηλικία 50 ετών, στην κλινική που νοσηλευόταν από πρόβλημα στο συκώτι, αφήνοντας μια σπουδαία ιστορία που θα μπορούσε όμως να είναι πολύ μεγαλύτερη και ενδοξότερη από κάθε άποψη.

    Αιωνία σου η μνήμη Ρόι…!

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=xF5Vje2qD44
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Hw74PMToyBs
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=hsuhQn6_Uyg
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=npgnIcg9gLc

  • Φωστήρας. Ο “Φονέας των Γιγάντων”

    Φωστήρας. Ο “Φονέας των Γιγάντων”


     

    Είναι πολλές φορές που στον χώρο του ποδοσφαίρου μπορεί να μείνει στην ιστορία μια ομάδα χωρίς να έχει κατακτήσει κάποιον τίτλο ή να έχει κάποια σημαντική διάκριση. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Φωστήρας, η ομάδα του Ταύρου, ο οποίος είχε τον τρόπο να δυσκολεύει πάντα τις μεγάλες ομάδες του πρωταθλήματος, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί ως ”Φονέας των γιγάντων”.

    Ας ρίξουμε μια ματιά στην διαδρομή αυτής της συμπαθητικής και μαχητικής ομάδας..

    Ίδρυση, πρώτος αγώνας και πορεία μέχρι τον πόλεμο…

    Ο Φωστήρας ιδρύθηκε το 1926 από μια παρέα προσφυγόπουλων, στα Νέα Σφαγεία, τότε περιοχή του σημερινού Ταύρου. Εμπνευστής του ονόματος και των κιτρινόμαυρων χρωμάτων της ομάδας ήταν ο Χρήστος Χατζόπουλος, ο οποίος ήθελε η φανέλα να έχει βυζαντινά χρώματα, όντας και ο ίδιος πρόσφυγας.

    Ο πρώτος αγώνας του συλλόγου έγινε στις 30 Ιανουαρίου 1927 με αντίπαλο τον Ατρόμητο Νεαπόλεως που έληξε ισόπαλος 2-2 .Το 1930 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ’ΕΠΣΑ και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’30 είχε ανέβει στην Β’ΕΠΣΑ ενώ παράλληλα είχε συγχωνευτεί με άλλες 2 ομάδες του Ταύρου, των Ατρόμητο Σφαγείων και τον Νέο Αστήρ.Μετά ήρθε ο πόλεμος..

    Συμμετοχές στην μεγάλη κατηγορία και …”Φονέας…”

    Μετά τον πόλεμο, ο Φωστήρας πήγε στην Α΄ κατηγορία, και στην πρώτη σεζόν του 1945-46 παραλίγο να κατακτήσει τον τίτλο Αθηνών, τερματίζοντας δύο βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια ΑΕΚ. Ιστορική σεζόν για τον Φωστήρα ήταν και το 1948-49, όταν τερμάτισε 3ος, με προπονητή τον ”ιστορικό” Κώστα Νεγρεπόντη. Η μεγάλη του επιτυχία όμως έγινε στο Κύπελλο Ελλάδος, όπου έφτασε ως τα προημιτελικά του και στις 21 Φεβρουαρίου 1949 αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό στο Φάληρο.

    Κανοντας ένα φανταστικό παιχνίδι, αναδείχτηκε ισόπαλος 3-3, χάνοντας την πρόκριση στον επαναληπτικό.Αυτή η μαχητικότητα που έδειξε τουήταν η αρχή για να χαρακτηριστεί ως ”Φονέας των γιγάντων”.Η σύνθεση εκείνης της ομάδας ήταν η εξής: Λαμψίδης (τερμ.), Μαντέλλος, Ζαρρές, Τσαλαβούτας, Χατζηιωάννου, Μυλωνάκης, Πιλάτος, Δημητσάνας, Γιαλαμπίδης, Τσισκάκης και ο μετέπειτα παίκτης του Ολυμπιακού Θανάσης Μπέμπης.

    Στις 17 Ιουνίου 1949 έγινε και η επίσημη ”βάφτιση” της ομάδας ως ”Φονέα” σ’ένα γλέντι της ομάδας που έγινε σε ταβέρνα της Νέας Κηφισιάς. ”Νονός” ήταν ο γραμματέας του συλλόγου Μανίκας που απήγγειλε το παρακάτω άσμα…

    Ο Φωστήρ για όλους είναι λαμπρό στολίδι, θείο

    είναι από τα πιο αρχαία με ιστορία σωματείο.

    Στην αρχή δειλά εμπήκε μεσ’ σε γήπεδα μεγάλα

    και κατάπιε τόσες πίκρες και ακόμα τόσα άλλα.

    Μα ποτέ δεν απελπίσθη κι’ εξελίχθη τέλος πάντων

    όπως όλοι ομολογήσαν σε Φονέα των γιγάντων.

    Το μετέπειτα και οι συμμετοχές στην Α Εθνική

    Την δεκαετία του ’50 βρισκόταν πάντα σε ανταγωνιστικό επίπεδο με αποκορύφωμα την σεζόν 1955-56 όπου και αναδείχθηκε δευτεραθλητής Αθηνών παίρνωντας έτσι την πρόκριση στην προκριματική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου κατετάγη 4ος. Όταν το πρωτάθλημα απέκτησε την μορφή των ”εθνικών κατηγοριών” ο «Φονέας» εντάχθηκε στη Β΄ Εθνική, κατηγορία στην οποία είχε τις περισσότερες συμμετοχές. Κατάφερε να αγωνιστεί στην Α΄ Εθνική για 7 συνολικά σεζόν (1960-63 και 1970-74) καταφέρνοντας και κάποια αξιοσημείωτα γεγονότα..

    Συγκεκριμένα στις 26 Νοεμβρίου 1961,στην 9η αγωνιστική, ο Μπάμπης Χατζηδήμου πέτυχε το πρώτο γκολ από κτύπημα κόρνερ στην ιστορία της Α Εθνικής, στη νίκη επί της Καλαμαριάς με 5-1. Επίσης ο παίκτης Δημήτρης Ρεμούνδος πέτυχε 7 γκολ στη νίκη με 10-0 επί της Θήβας στις 26/1/1970 για το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής με προπονητή τον Κώστα Λινοξυλάκη.

    Στην τελευταία του σεζόν στην Α Εθνική έκανε και ένα αρνητική ρεκόρ, χάνοντας με 11-0 από τον Ολυμπιακό στον Πειραιά, στις 3 Μαρτίου 1974.

    Μετά την ακμαία εκείνη περίοδο ο σύλλογος ακολούθησε φθίνουσα πορεία και αγωνιζόταν από την Β’εθνική έως τα τοπικά.Το προσωνύμιο του “Φονέα” όμως θα τον συνοδεύει πάντα…
     


     

  • Βασίλης Χατζηπαναγής. Γιατί Δεν Φόρεσε το Εθνόσημο!

    Βασίλης Χατζηπαναγής. Γιατί Δεν Φόρεσε το Εθνόσημο!

    Ο μεγάλος Βασίλης Χατζηπαναγής(ή ”Βάσσια’) άφησε την δική του ιστορία στο ”φτωχό” ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι φοβερές του ντρίπλες, ο τρόπος με τον οποίο ”μαγνήτιζε” την μπάλα και η μαεστρία με την οποία ”παρέσερνε” τους αντιπάλους στο διάβα του τον έκαναν να μείνει στην ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

    Μπορούμε να πούμε ”ο μεγαλύτερος” καθώς το 2003, σε γκάλοπ που έκανε η ΕΠΟ για τα 50 χρόνια της ΟΥΕΦΑ, του αποδόθηκε αυτός ο τίτλος. Και όμως….Αυτός ο μεγάλος παίκτης ποτέ δεν φόρεσε την φανέλα της εθνικής Ελλάδος.Ας δούμε το γιατί…

    Η συμμετοχή του ‘Βάσσια’ στο προολυμπιακό με την Σοβιετική Ένωση

    Ο Βασίλης Χατζηπαναγής, γεννημένος το 1954 στην Σοβιετική Ένωση από Έλληνες μετανάστες, άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Παχτακόρ και σε ηλικία 17 ετών κλήθηκε στην εθνική κάτω των 19 ετών, έχοντας δείξει από νωρίς τα σπουδαία του αθλητικά προσόντα.Το 1975 συμμετέχει με την προολυμπιακή ομάδα στους αγώνες πρόκρισης για την Ολυμπιάδα του Μόντρεαλ, όπου και πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις οδηγώντας την στα τελικά.Το καλοκαίρι του 1976 έρχεται η μεταγραφή στον Ηρακλή.

    Όνειρο ημι-εκπληρωμένο

    Ο πόθος του Χατζηπαναγή, δηλαδή να αγωνιστεί σε ελληνικό έδαφος είχε εκπληρωθεί.Μάλιστα συμμετείχε και σε έναν αγώνα με την εθνική Ελλάδος(φιλικό με Πολωνία στην Λεωφόρο).Ο ίδιος ένιωσε ότι είχε επιστρέψει για τα καλά στον τόπο των γονιών του και η διάθεσή του φαινόταν στο γήπεδο όπου με τις φανταστικές ενέργειές του καθήλωνε τους φιλάθλους όλων των ομάδων, οι οποίοι είχαν φτάσει σε σημείο να πληρώνουν εισιτήριο μόνο για να δουν το σόου του. Δυστυχώς για τον ”Νουρέγεφ” του ελληνικού ποδοσφαίρου, αυτή η χαρά μετριάστηκε όταν ο ίδιος έμαθε ότι δεν μπορούσε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Ελλάδας.

    Ο λόγος ήταν η συμμετοχή του στο προολυμπιακό του Μόντρεαλ με την ομάδα Νέων της Σοβιετικής Ένωσης, κάτι που βάσει κανονισμών του επέτρεπε να αγωνιστεί μόνο με την αντίστοιχη των Aντρών. Ο ίδιος όμως ήθελε να εξαντλήσει τα περιθώρια…

    Εξηγήσεις από την Σοβιετική Ομοσπονδία και ελληνική κωλυσιεργία

    Πολλές φορές ζήτησε εξηγήσεις από την Ομοσπονδία ποδοσφαίρου της Σοβιετικής Ένωσης, υποστηρίζοντας ότι οι γονείς του ήταν Έλληνες και είχε δικαίωμα να αγωνιστεί στην Ελλάδα.Η απάντηση που έπαιρνε όμως ήταν ότι το εμπόδιο στο αίτημα του ήταν ένα χαρτί που ζήταγε η ΕΠΟ από την Σοβιετική Ομοσπονδία με το οποίο η τελευταία θα παραδεχόταν ότι λανθασμένα τον χρησιμοποίησε στο προολυμπιακό του Μόντρεαλ, κάτι που αν γινόταν θα έπρεπε να της αφαιρεθεί το χάλκινο μετάλλιο που κατέκτησε στην Ολυμπιάδα, καθώς ο Χατζηπαναγής είχε αγωνιστεί βασικός στα προκριματικά.

    Υπήρχε πάντως άλλη μια διέξοδος για να αγωνιζόταν ο ΄΄Βάσσια” στην εθνική Ελλάδος και αφορούσε ένα ειδικό δικαστήριο που έπρεπε να γίνει και να αποδείκνυε ότι οι γονείς του ήταν Έλληνες.Δεν έγινε όμως ποτέ για άγνωστους λόγους.Ο ίδιος πάντως είχε δηλώσει ότι

    ”πιθανόν να έπαιξαν ρόλο και τα πολιτικά φρονήματα του πατέρα του που ήταν αριστερός…”

    Συμμετοχή ως… παλαίμαχος

    Ο Χατζηπαναγής κατάφερε πάντως να συμμετάσχει το 1984 σε φιλικό με την Μεικτή Κόσμου που διοργάνωσε η UNICEF στην Νέα Υόρκη.Όσον αφορά την εθνική μας έδωσε ένα ματς 8 χρόνια μετά την απόσυρσή του, το 1999, με αντίπαλο την Γκάνα, σε ένα φιλικό που έγινε προς τιμήν του.Ας ήταν να γίνει και έτσι για τον μεγάλο ”Νουρέγεφ”…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=BClSYEP0K1E

    Ο μοναδικός τίτλος που κατέκτησε με τον Ηρακλή στον οποίο αγωνίστηκε όλη του την καριέρα\nhttps://www.youtube.com/watch?v=6U1Jbkvaetk

    Η συνέντευξή του Βάσσια στην εκπομπή “Καρντάσιανς”\nhttps://www.youtube.com/watch?v=5dxnU4Q3P_o#t=538