Παρασκευή 14-11-2014 περίπου ένα τέταρτο πριν τα μεσάνυχτα.Το ματς Ελλάδα-Νησιά Φερόε έχει μόλις τελειώσει. Η ήττα με 0-1 μέσα στην έδρα μας έρχεται να ”σφραγίσει” μια από τις πιο ντροπιαστικές – αν όχι την πιο ντροπιαστική – ήττες της Εθνικής μας στην ιστορία της.Αυτή η ομάδα που 3 μήνες πριν, για ελάχιστα, δεν κατάφερε να προκριθεί στην 8άδα του Μουντιάλ, ταπεινωνόταν με τον χειρότερο τρόπο, μένοντας παράλληλα τελευταία στον όμιλό της με 1 βαθμό.
Το πρωί της ίδιας μέρας είχαμε τον ξυλοδαρμό του αναπληρωτή προέδρου της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας Χριστόφορου Ζωγράφου από αγνώστους… Θα μου πείτε ότι τα δύο γεγονότα είναι άσχετα μεταξύ τους και ότι το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι αφορούν το ποδόσφαιρο… Εν μέρει θα συμφωνήσω… Δεν μπορείς να συγκρίνεις τον ξυλοδαρμό ενός ανθρώπου με μια αγωνιστική ήττα. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο ΑΛΛΑ…
Είναι σε γενικές γραμμές αποδεδειγμένο ότι εφόσον κάτι δεν λειτουργεί σωστά σε κάποιον τομέα, τότε αναπόφευκτα θα παρασύρει μαζί του και άλλα παρακλάδια αυτού. Και εξηγώ… Όταν καθημερινά υπάρχει έκρυθμη κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο με ανακοινώσεις κατά της διαιτησίας, δηλώσεις οργής, αλλά και δυσπιστία γενικότερη τότε πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα βρουν αφορμή να ξεσπάσουν σε όποιον θεωρούν υπεύθυνο, με όπλο την βία.
Στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο Ζωγράφος, αύριο πιθανόν να είναι κάποιος άλλος και μεθαύριο μπορεί και να θρηνήσουμε θύματα. Παράλληλα, στον αγωνιστικό τομέα, η Εθνική κάθε χώρας είναι αυτή που μπορεί να κρατήσει ψηλά το όνομά της στον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Η δική μας για 10 χρόνια(2004-2014) είχε ξεφύγει από την μιζέρια του ελληνικού ποδοσφαίρου και έδειχνε να λειτουργεί αυτόνομα προσφέροντας μας χαρές που δεν είχαμε ζήσει ποτέ στο παρελθόν. Δεν γίνεται όμως μια ζωή να συμβαίνει αυτό.
Είναι επόμενο, κάποια στιγμή, οι παίκτες της Εθνικής να επηρεαστούν από την γενικότερη ατμόσφαιρα. Μετά την αποχώρηση του Σάντος(ο οποίος με τα όποια λάθη του είχε φτιάξει έναν σταθερό και υγιή κορμό) ήρθε η “λαίλαπα” Ρανιέρι για τον οποίον το άρθρο του συναδέλφου μου Γιάννη Λαίνου τα λέει όλα.
Εμένα δουλειά μου δεν είναι να κρίνω τον πρόεδρο της ΕΠΟ κο Σαρρή που τον έφερε γιατί θα γινόμουν μετά Χριστόν προφήτης. Μπορώ όμως να πω με σιγουριά ότι ήταν μια επιπόλαιη κίνηση, η οποία θα έπρεπε να γίνει πιο προσεκτικά και με σεβασμό σε αυτό το συγκρότημα που μας έκανε τόσες φορές να αισθανθούμε περήφανοι.
Είχα γράψει το καλοκαίρι ένα άρθρο που είχε ως “έμβλημα” την φράση “Λίγο ακόμα να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα…” Αφορούσε κυρίως την Εθνική αλλά και μια ακόμα ευκαιρία που μας δινόταν, μετά το 2004, να ανέβουμε γενικότερα και σε συλλογικό επίπεδο. Δυστυχώς μέσα σε 4 μήνες μείναμε όλοι να αναπολούμε τις μέρες του Μουντιάλ λες και πέρασαν 20 χρόνια από τότε.
Η προσπάθεια να δείξει ο καθένας ότι δεν ευνοείται από την διαιτησία, η μανία κάποιου άλλου να φωνάζει ότι όλα είναι στημένα και οι αναλύσεις κάθε Κυριακής για τα ”εξωγηπεδικά”, εμφανίζονται πια με μορφή ”χιονοστιβάδας” .Σε αυτό βοηθάει και η κρίση που δημιουργεί οικονομικές δυσκολίες στις ομάδες και τις κάνει να προσπαθούν να ρίξουν το “ανάθεμα” σε όποιον βρουν μπροστά τους, προκειμένου να καλύψουν τις αδυναμίες τους.
Πλέον είναι πολύ δύσκολο να προτείνει κάποιος μια λύση. Ακόμα και η έλευση του Σκωτσέζου Χιού Ντάλας ως αρχιδιαιτητή, δεν φαίνεται να έλυσε κάποιο πρόβλημα σε αυτόν τον τομέα, αλλά αντιθέτως, ο ίδιος έφτασε σε σημείο να θέλει να παραιτηθεί από τον ορισμό διαιτητών.
Και χρησιμοποιώ αυτό το παράδειγμα για να τονίσω ότι έτσι όπως έχει γίνει η κατάσταση και ο Θεός να κατέβαινε στην γη δεν θα μπορούσε να βγάλει εύκολα άκρη. Τι να κάνει άλλωστε όταν αναβάλλονται αγώνες λόγω θανάτου οπαδού του Εθνικού, δέρνονται διαιτητές και κοιτάζει ο ένας να “βγάλει τα μάτια του άλλου” .
Όπως θα έλεγε και ο Κούρκουλος : “ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ”
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΕΣΒΑΝΗΣ\ngresvanis@sportbrio.gr
Υ.Γ Δεν πιστεύω να περιμένετε να σχολιάσω για το αγωνιστικό θέαμα…
.
Leave a Reply