SportBrio

Category: ΑΘΛΗΤΙΚΑ

  • Μάριον Τζόουνς. Η κατάρρευση του “μύθου” της “μαύρης γαζέλας”

    Μάριον Τζόουνς. Η κατάρρευση του “μύθου” της “μαύρης γαζέλας”

    Στον αθλητισμό υπάρχουν, κατά καιρούς, πολλά φαινόμενα ντόπινγκ τα οποία απομυθοποιούν αθλητές αλλά, επίσης, δημιουργούν ψιθύρους και καχυποψίες μετά από κάποιο ρεκόρ(άσχετα αν έχει αποδειχτεί ότι ο αθλητής που το έκανε είναι χρήστης απαγορευμένων ουσιών ή όχι). Στην περίπτωση της “μαύρης γαζέλας” Μάριον Τζόουνς ίσχυσε η πρώτη περίπτωση και μάλιστα με τρόπο που ούτε σε ταινίες δεν θα συνέβαινε…

    Η Μάριον Τζόουνς γεννήθηκε το 1975 και ξεκίνησε τον αθλητισμό το 1994 παίζοντας μπάσκετ. Όμως ο στίβος την απορρόφησε πολύ γρήγορα και ειδικά τα 100 και τα 200 μέτρα. Στο πρώτο αγώνισμα κέρδισε το χρυσό της μετάλλιο το 1997 στο Παγκόσμιο της Αθήνας ενώ το δεύτερο το 1999 στην ίδια διοργάνωση στην Σεβίλλη. Στο ίδιο αγώνισμα είχε, από το 1997 έως το 2002, νίκες σε 59 από τους 60 τελικούς ενώ είναι η δεύτερη ταχύτερη αθλήτρια όλων των εποχών με χρόνο 10.65, κάτι που το έχει πετύχει και στα 200 με χρόνο 21.62 (σ.σ. και οι δύο χρόνοι επετεύχθησαν στο Γιοχάνεσμπουργκ της Ν.Αφρικής με την βοήθεια του υψόμετρου). Ασχολήθηκε ακόμα με τα 4×400, τα 4×100 και το άλμα εις μήκος με επιτυχίες και σε αυτά τα αθλήματα.

    Η νικήτρια Μάριον Τζόουνς με την αμερικάνικη σημαία

    Στους Ολυμπιακούς του Σύδνευ το 2000 φάνηκε να φτάνει στην κορυφή της καριέρας της καθώς κατέκτησε 5 μετάλλια (3 χρυσά στα 100μ, 200μ και 4×400μ και χάλκινα στο μήκος και στα 4×100μ). Όμως από κει και πέρα άρχισε η “κατάρρευση του μύθου” της. Όλα ξεκίνησαν στις 3 Δεκεμβρίου του 2004 όταν ο Βίκτορ Κόντε (ιδρυτής της BALCO, εταιρείας που είχε συμμετοχή σε μεγάλο σκάνδαλο με αναβολικά γνωστό ως “The BALCO affair” και είχε σχέση με συμπληρώματα διατροφής και αναλύσεις αίματος και ούρων) δήλωσε ότι προμήθευε με απαγορευμένες ουσίες την Μάριον Τζόοουνς πριν, κατά την διάρκεια και μετά τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ το 2000, αλλά ήταν μη-ανιχνεύσιμες  από τα μέσα της εποχής (ειδικά μια ουσία που έπαιρνε με το όνομα τετραυδρογεστρινόνη ή αλλιώς “καθαρή” από τον Σεπτέμβρη του 2000 έως τον Ιούλιο του 2001 ανιχνεύτηκε στο αίμα της το 2003, αν και για την συγκεκριμένη ουσία υποστήριξε ότι την χρησιμοποιούσε ως απλό θρεπτικό συμπλήρωμα)

    Η Μάριον Τζόουνς με τα 5 μετάλλια του Σίδνεϊ

    Τελικά στις 8 Οκτωβρίου του 2007, η Μάριον Τζόουνς παραδέχτηκε δημόσια και με δάκρυα στα μάτια ότι έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών και παρέδωσε τα 5 ολυμπιακά μετάλλια του Σίδνεϊ, πριν τις αποφάσεις των αρμόδιων αθλητικών οργάνων. Η εν λόγω κίνηση έγινε με σκοπό η ίδια να αντιμετωπιστεί με επιείκεια από την αμερικανική Δικαιοσύνη (η οποία την κατηγορούσε και για εγκλήματα οικονομικής φύσεως). Στις 12 Δεκέμβρη του ίδιου έτους η ΔΟΕ (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) αφαίρεσε από την Μάριον Τζόουνς τα μετάλλια του Σίδνεϊ αλλά και όποια διάκριση είχε από το 2000 και μετά, ενώ παράλληλα την απέκλεισε από τους Ολυμπιακούς του 2008 ενώ τον Γενάρη του ίδιου έτους καταδικάστηκε σε φυλάκιση 6 μηνών επειδή είχε πει ψέμματα που αφορούσαν την χρήση αναβολικών.

    Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι δύο πρώην σύντροφοι της Τζόουνς, ο σφαιροβόλος ΣιΤζέι Χάντερ και ο αθλητής του στίβου Τιμ Μοντγκόμερυ είχαν εμπλακεί και αυτοί σε θέματα με αναβολικά και είχαν τις ίδιες συνέπειες (αφαίρεση μεταλλίων και απαγόρευση συμμετοχής σε αγώνες). Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά κάποιες φορές…

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=l0tOZRtItlU
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=8pmDTbt157c

  • McDonald’s Open. Όταν η FIBA συναντούσε το NBA!

    McDonald’s Open. Όταν η FIBA συναντούσε το NBA!

    Οι συναντήσεις ομάδων του NBA με αντίστοιχες της Ευρώπης είχαν πάντα ενδιαφέρον όσον αφορά τα σχόλια που ακολουθούσαν του τύπου περί του πόσο κοντά έχει έρθει η Ευρώπη στο ΝΒΑ και ποιοί παίκτες από την Ευρώπη είναι ικανοί να παίξουν σ’αυτό.

    Το NBA EUROPE LIVE TOUR (περιοδεία ομάδων του ΝΒΑ στην Ευρώπη), που διοργανώνεται τα τελευταία χρόνια, μας δείχνει ότι οι ομάδες της Ευρώπης μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια περισσότερο από κάθε άλλη φορά αυτές του ΝΒΑ και κάποιες φορές να τις νικήσουν. Έστω και αν οι τελευταίες υστερούν σε προετοιμασία, η αξία των νικών αυτών δεν μειώνεται αν λάβουμε υπόψιν μας τους αγώνες των McDonald’s Open…

    Το McDonald’s Open, όπως λεγόταν λόγω του χορηγού, την ομώνυμη εταιρία φαστ-φουντ, ξεκίνησε το 1987 και διεξήχθη τελευταία φορά το 1999 μετά από 9 διοργανώσεις. Σε σύγκριση με το NBA EUROPE LIVE TOUR είχε πιο επίσημο χαρακτήρα με την μορφή τουρνουά σε σύστημα νοκ-άουτ αγώνων.

    Συμμετείχε συνήθως μια ομάδα από το ΝΒΑ (σχεδόν πάντα ο πρωταθλητής), κάποιες εμπορικές ομάδες της Ευρώπης, κάποιες της Λατινικής Αμερικής και στις δύο πρώτες διοργανώσεις συμμετείχαν 2 εθνικές ομάδες (ΕΣΣΔ και Γιουγκοσλαβία). Οι ομάδες του ΝΒΑ κατέκτησαν όλα τα τουρνουά αήττητες και απειλήθηκαν πολύ λίγες φορές (ο τελικός του 1991 ανάμεσα στους Λέϊκερς του Μάτζικ και την Μπανταλόνα του Βιγιακάμπα ήταν μια από αυτές).

    Αν και δεν ήταν σε φουλ φόρμα οι διαφορές ήταν εμφανείς, κάτι που όμως ισοσκελιζόταν κάπως από το γεγονός ότι οι κανονισμοί ήταν του ΝΒΑ (π.χ τέσσερα 12λεπτα, 24″ επίθεση και 7.25μ. ή 6,75μ. το τρίποντο).

    Να σημειωθεί ότι μετά τον θάνατο του μεγάλου Ντράζεν Πέτροβιτς (1993), καθιερώθηκε το “Drazen Petrovic Trophy” ως το βραβείο για τον πολυτιμότερο παίκτη του τουρνουά. (η εικόνα του Τζόρνταν να το κρατάει στα χέρια του μετά το τέλος του αγώνα Chicago Bulls-Ολυμπιακός, στην μοναδική συμμετοχή ελληνικής ομάδας, είναι από τις εικόνες που έμειναν στο πάνθεον αυτού του θεσμού)

    Παρά την εμπορικότητα του θεσμού όμως, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας οδήγησε στην σταδιακή απαξίωσή του και τελικά οδήγησε στην κατάργησή του το 1999. Στην χώρα μας δεν διεξήχθη ποτέ, καθώς τότε δεν υπήρχαν πολλά καταστήματα McDonald’s στην Ελλάδα και έτσι δεν θα είχε απήχηση η διαφήμιση του χορηγού.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=LLuASIeEgTc
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=GxiaQwRfH5M
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=GWF9yTwrHKs

  • “Αιώνιες” κόντρες στο κύπελλο. (Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός)

    “Αιώνιες” κόντρες στο κύπελλο. (Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός)

    Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός έχουν κοντραριστεί αρκετές φορές για τον θεσμό του κυπέλλου στο μπάσκετ, ένα θεσμό που ξεκίνησε το 1976. Έχουν συναντηθεί σε τελικό 9 φορές με τον Παναθηναϊκό να έχει 7 κατακτήσεις (1979, 1983, 1986, 2008, 2009, 2012, 2013) έναντι 2 του Ολυμπιακού (2010, 2011). Υπήρχαν όμως και μερικές μάχες που έμειναν στην ιστορία όχι μόνο γιατί κρίθηκε κάποιος τίτλος αλλά για κάποια άλλου είδους γεγονότα. Άλλωστε, πάντα μια αναμέτρηση αυτών των 2 παρουσιάζει ενδιαφέρον…

    1977. Καλλιμάρμαρο – Φάση των 32: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός: 110-68

    Σε εποχές Καλλιμάρμαρου, με τα ανοιχτά γήπεδα και το τελείως ερασιτεχνικό τότε μπάσκετ, ένας αγώνας κυπέλλου για την φάση των 32 θα είχε ξεχαστεί. Όπως είπαμε όμως, όταν μιλάμε για “αιώνιους” τα πράγματα αλλάζουν. Έτσι και σ’αυτόν τον αγώνα έμεινε στην ιστορία η διαφορά των 42 πόντων που αποτελεί την μεγαλύτερη σε επίσημο ντέρμπι μεταξύ τους (κύπελλο, πρωτάθλημα, Ευρωλίγκα).

    1988. ΣΕΦ – Τελικός: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός: 78-88

    Σ’αυτόν τον αγώνα ήταν η πρώτη φορά που οι 2 “αιώνιοι” αναμετρήθηκαν στο ΣΕΦ μιας και τότε ο Ολυμπιακός χρησιμοποιούσε σαν έδρα το Παπαστράτειο και ο Παναθηναϊκός την Λεωφόρο. Ανδρίτσος εναντίον Καμπούρη σημειώσατε άσο με τους δύο διεθνείς να κατακτούν με την Εθνική την επόμενη χρονιά το ιστορικό Ευρωμπάσκετ.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=5hOGHsW6YZY

    1995. Πατήσια – Πρώτη φάση: Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός: 42-40

    Το συγκεκριμένο ματς έμεινε στην ιστορία για 2 λόγους. Πρώτον για το φοβερά χαμηλό σκορ ανάμεσα σε δύο ομάδες που ήταν από τις καλύτερες της Ευρώπης (την ίδια χρονιά βρέθηκαν στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα) και δεύτερον γιατί ήταν το τελευταίο ντέρμπυ του μεγάλου Νίκου Γκάλη, ο οποίος ένα μήνα μετά θα ερχόταν σε σύγκρουση με τον προπονητή του Κώστα Πολίτη με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να του κάνει διακοπή συμβολαίου και ο ίδιος ο Νικ, όντας πλέον 38, να πάρει την απόφαση να σταματήσει (την οριστική του αποχώρηση την ανακοίνωσε 1 χρόνο μετά).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9tG7DVUDvFs

    2006. ΣΕΦ – Φάση των 16: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός: 51-81

    Το 2005-06 ήταν η πρώτη χρονιά που ανέλαβαν οι Αγγελόπουλοι τον Ολυμπιακό και προσπάθησαν να τον “αναγεννήσουν” και να αφήσει πίσω του την διετία 2003-05, όπου είχε τερματίσει ακόμα και 8ος(!!!!). Ο Παναθηναϊκός ήταν ήδη από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη με τον Ομπράντοβιτς για 6ο χρόνο στο τιμόνι και με έναν πανίσχυρο κορμό (Διαμαντίδης, Τσαρτσαρής και άλλοι). Παρά την διαφορά δυναμικής όμως, η διαφορά 30 πόντων σ’ένα “ντέρμπι αιωνίων” μόνο απαρατήρητη δεν περνάει…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=C99RTcD7l4A

    2013. Ελληνικό – Τελικός: Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός: 81-78

    Ένα ματς που έμεινε στη ιστορία για τα επεισόδια που προκάλεσαν οι οπαδοί των 2 ομάδων με “ντου” στον αγωνιστικό χώρο και μια φωτοβολίδα που χτύπησε τον παίκτη του Ολυμπιακού Χάινς. Τελικά το γήπεδο εκκενώθηκε και ο αγώνας διεξήχθη παρουσία “συγγενών και φίλων” (χαρακτηριστικό της ημέρας ΚΑΙ η έλλειψη περιγραφής λόγω απεργίας των δημοσιογράφων).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=K7PhCXcAQFg

     

  • Όταν ο Τζέσσε Όουενς ταπείνωσε τον Χίτλερ στο ”σπίτι” του…

    Όταν ο Τζέσσε Όουενς ταπείνωσε τον Χίτλερ στο ”σπίτι” του…

    Το 1936 οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στο Βερολίνο. Ήταν μια καλή ευκαιρία για τον Αδόλφο Χίτλερ και το γερμανικό έθνος να αποδείξουν μέσω των αγώνων την ανωτερότητα της “άριας φυλής” και την υπεροχή της έναντι των υπολοίπων, ειδικότερα αυτής των Αφρικανών. Η αποστολή της Γερμανίας περιελάμβανε πολύ δυνατούς αθλητές, έτοιμους να σαρώσουν τα πάντα. Λογάριαζαν όμως χωρίς την ύπαρξη ενός Αφροαμερικάνου. Το όνομα αυτού ήταν Τζέσσε Όουενς…

    Ο Όουενς προερχόταν από μια οικογένεια 11 παιδιών που έμενε στην Αλαμπάμα και γεννήθηκε το 1913. Στα 9 του μετακόμισε στο Κλίβελαντ λόγω της Μεγάλης Μετανάστευσης κατά την οποία 1,5 εκατομμύριο Αφροαμερικανοί άφησαν τον Νότο για μια καλύτερη ζωή. Ήταν μαθητής του East Technical στο Κλίβελαντ, όταν και ισοφάρισε το ρεκόρ των 9,4 δευτερολέπτων στα 91 μέτρα ενώ το 1933 στο εθνικό πρωτάθλημα του Σικάγο πήδηξε 7,56 μέτρα. ‘Ετσι τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή των ΗΠΑ ενώ στην συνέχεια κατέκτησε 8 χρυσά μετάλλια ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο.

    Τζέσε Όουενς

    Στους Ολυμπιακούς του 1936 πήγε στο Βερολίνο με την “στάμπα” του κατώτερου όπως και όλοι οι όμοιοι του λόγω της φοβερής προπαγάνδας των Γερμανών. Όμως ο ίδιος φρόντισε να καταρρίψει τα πάντα κατακτώντας 4 χρυσά μετάλλια. Τα τρία πρώτα στα 100 μέτρα, στο άλμα εις μήκος και στα 4×100 ομαδικού ρελέ ενώ το 4ο το κατέκτησε μπροστά στα μάτια του Χίτλερ στο Βερολίνο, ταπεινώνοντας αυτόν και τις θεωρίες του. Ο τελευταίος, την πρώτη μέρα των αγώνων είχε συνεχάρη μόνο τους Γερμανούς νικητές κάτι που προκάλεσε την αντίδραση των μελών της Όλυμπιακής επιτροπής που είπαν στον Χίτλερ “ή όλους ή κανέναν” και φυσικά ο Αδόλφος προτίμησε το δεύτερο. Οι πλειοψηφία των Γερμανών πάντως αναγνώρισαν την αξία του Όουενς και τον αποθέωσαν εντός και εκτός σταδίου.

    Αξίζει να αναφέρουμε και μια φιλία που ανέπτυξε ο Όουενς με τον Γερμανό συναθλητή του Λουτς Λονγκ, στο άλμα εις μήκος, όταν ο τελευταίος, βλέποντας τον Όουενς να μην μπορεί να πιάσει το όριο στα προκριματικά, τον ενθάρρυνε προτρέποντάς τον να ξεχάσει την παρουσία του Χίτλερ. Τελικά ο Όουενς ακολούθησε την συμβουλή του και πήρε ένα από τα 4 χρυσά μετάλλια ενώ ο Λονγκ ήρθε δεύτερος. Οι φωτογραφίες που τους έδειχναν να αστειέυονται και να χαμογελάνε σίγουρα έκαναν πυρ και μανία τον Χίτλερ.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=HCmvDwDocrw

  • Οι τέσσερις χαμένοι τελικοί του βόλεϊ και ο ιταλικός “εφιάλτης”(Πρωταθλητριών).

    Οι τέσσερις χαμένοι τελικοί του βόλεϊ και ο ιταλικός “εφιάλτης”(Πρωταθλητριών).

    Στην χώρα μας, αναμφισβήτητα, το άθλημα που μας έχει προσφέρει τις πιο πολλές χαρές σε συλλογικό επίπεδο είναι το μπάσκετ.(κατακτήσεις Ευρωλίγκας, Κυπελλούχων, Κόρατς κτλ). Όμως το βόλεϊ, αν και πάντα ήταν ερασιτεχνικό, κατά καιρούς μας χάριζε επιτυχίες και μάλιστα 4 φορές παραλίγο να μας οδηγήσει στην κορυφή τη Ευρώπης. Ένα άθλημα λίγο προβεβλημένο στην χώρα μας αλλά με διαχρονικές επιτυχίες και και σεβασμό των συλλόγων μας στην Ευρώπη. Ας θυμηθούμε τις 4 παρ’ολίγον κατακτήσεις της ευρωπαϊκής κορυφής.
    \n1992 final four στο ΣΕΦ

    Σ’εκείνο το final four το ΣΕΦ θύμισε κάτι από τις μαγικές βραδιές του 1987 (κατάκτηση Ευρωμπάσκετ από την Εθνική). Πολλοί φίλοι του βόλεϊ και περισσότεροι του Ολυμπιακού κατέκλυσαν το φαληρικό στάδιο με σκοπό να δούνε τον Ολυμπιακό να φτάνει στην κορυφή της Ευρώπης. Στον ημιτελικό αυτή η αισιοδοξία γιγάντωσε καθώς ο Ολυμπιακός των Μουστακίδη, Τριανταφυλλίδη, Ντράγκοβιτς και του μεγάλου Ράιμοντς Βίλντε απέκλεισε δια περιπάτου την ΤΣΣΚΑ Μόσχας η οποία είχε κατακτήσει 13 φορές το Πρωταθλητριών. Στον τελικό όμως, ο τραυματισμός του Βίλντε δεν του επέτρεψε να διεκδικήσει κάτι καλό απέναντι στην παγκοσμίου κλάσεως ιταλική Μεσατζέρο Ραβένα των Αντρέα Γκαρντίνι και των, χρυσών Αμερικανών στην Ολυμπιάδα της Σεούλ το 1988, Κίραλι και Στιβ Τίμονς.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=dLyWkHoWb38
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=NJ5dGiD75uc
    \nFinal four 2002 Οπόλε (Πολωνία)

    Το 2002 ο Ολυμπιακός φτάνει σ’έναν ακόμα τελικό αποκλείοντας στα ημιτελικά την διοργανώτρια Μόστοσταλ. Η ατυχία όμως χτύπησε γι’άλλη μια φορά την πόρτα των “ερυθρόλευκων”, καθώς σ’εκείνο το ματς η ομάδα του Ντανιέλε Ρίτσι έχασε με τραυματισμό τον Γκιούρδα, ο οποίος πάτησε άτσαλα στο παρκέ μετά από μια φάση διαρκείας. Επόμενο ήταν στον τελικό να ηττηθεί από την Ιταλική Ματσεράτα, η οποία στον ημιτελικό είχε αποκλείσει τον Ηρακλή.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=t6Jon44DLJE
    \n2005 Final Four Θεσσαλονίκη

    Το 2005 χάθηκε ίσως η μεγαλύτερη ευκαιρία για ελληνική ομάδα να γίνει πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ο μεγάλος Ηρακλής του κόουτς Αλέκου Λεώνη, έχοντας στην σύνθεσή του τους Μπάεφ, Κράβαρικ, Στάνλευ, Γκιούρδα και πολλών άλλων κερδίζει στον ημιτελικό την τότε δις-πρωταθλήτρια Λοκομοτίβ Μπέλγκοροντ (του ιδιόρρυθμου προέδρου-προπονητή Τσιπούλιν) και είναι το απόλυτο φαβορί στον τελικό με την γαλλική Τουρ. Μπροστά σ’ένα κολασμένο κοινό του κλειστού της Πυλαίας ο Ηρακλής κατακτά το πρώτο σετ αλλά μετά πληρώνει” την κούραση του στον ημιτελικό και χάνει εύκολα με 3-1 χάνοντας παράλληλα μια μοναδική ευκαιρία να γίνει η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτά το Πρωταθλητριών…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=MwNU4By1sK8
    \n2006 Final four Τρεβίζο

    Ένα χρόνο μετά πάλι ο Ηρακλής, έχοντας σχεδόν την ίδια ομάδα, φτάνει σε ακόμα ένα φάιναλ φορ. Στον τελικό αντιμετώπισε την διοργανώτρια Σίσλευ του Αλεσσάντρο Φέη. Αν και πάλεψε και είχε την συμπαράσταση πολλών φιλάθλων, ο “γηραιός” λύγισε με 3-1 και έτσι για 3η φορά σε 4 συμμετοχές μια ιταλική ομάδα μας “έφραξε” τον δρόμο για την κορυφή της Ευρώπης.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=7m6AkJUMBZI

     

  • Όταν τα “αετόπουλα” του ΠΑΟΚ “πέταξαν” στον Θεό…

    Όταν τα “αετόπουλα” του ΠΑΟΚ “πέταξαν” στον Θεό…

    Στις 4/10/1999 γράφτηκε μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου… Αυτή τη φορά αιτία δεν ήταν κάποια χουλιγκάνικη ενέργεια ή επεισόδια εντός-εκτός γηπέδου αλλά ένας “δολοφονικός” δρόμος που έγινε αιτία να χαθούν 7 ζωές(6 οπαδοί του ΠΑΟΚ κι ο οδηγός του φορτηγού) έτσι απλά…

    Εκείνη την ημέρα λοιπόν,ο ΠΑΟΚ αντιμετώπιζε τον ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ για το πρωτάθλημα της Α’εθνικής. Το τελικό σκορ ήταν 1-1, κάτι που εμφανώς άφηνε ικανοποιημένους τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ, οι οποίοι είχαν κατέβει από την Θεσσαλονίκη για να υποστηρίξουν την αγαπημένη τους ομάδα. Η επιστροφή τους γινόταν με πανηγυρικό τρόπο και μέσα σε κλίμα ευφορίας. Δυστυχώς όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια για 6 από αυτούς.

    Γύρω στις 4.30 τα ξημερώματα,στα Τέμπη, ένα λεωφορείο ΚΤΕΛ που μετέφερε 77 φιλάθλους του ΠΑΟΚ συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγάκι ,στην προσπάθειά του να προσπεράσει , με αποτέλεσμα να πέσει σε χαντάκι και να χάσουν την ζωή τους οι 6 φίλαθλοι του ΠΑΟΚ και ο οδηγός του μικρού οχήματος, καθώς και να τραυματιστούν άλλα 27 άτομα! Ήταν όλα νεαρά παιδιά που έπεσαν θύματα μιας στιγμής, μιας απροσεξίας αλλά και ενός δρόμου ”καρμανιόλα”. Από τότε, η οικογένεια του ΠΑΟΚ τιμά αυτά τα παιδιά κάθε χρόνο και πολλές φορές τοποθετεί  στο γήπεδο πανό με τα ονόματά τους. (Λαζαρίδης Κυριάκος 17, Χριστίνα Τζιόβα 18, Αναστάσιος Θέμελης 19, Ζαπουνίδης Χαράλαμπος 20, Γκανάτσιος Γεώργιος 21, Ανδρεακάκης Δημήτριος 25 και ο 68χρονος οδηγός Αστέριος Αγκζιώτης)

    Αιωνία τους η μνήμη…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=3ATqVWJKVSA

    Διαβάστε εδώ την επίσημη ανάρτηση του ΠΑΟΚ στην επίσημη σελίδα του:

    “Όταν καταστάλαξαν οι βουές των περιπολικών, των ασθενοφόρων, των πυροσβεστικών οχημάτων, όταν μαζεύτηκαν τα συντρίμμια και οι σοροί, στις 4/10/99 η σιωπή και το δάκρυ “μαρμάρωσαν” στο μέρος που για μια στιγμή ήταν γεμάτο ζωή, χαρά, παρέα, σ΄ένα διώροφο λεωφορείο ΠΑΟΚτσήδων του συνδέσμου του Κορδελιού…

    Για εκείνους ο Δικέφαλος ήταν αιτία χιλιομέτρων, αγάπης, χαράς, λύπης, καυγάδων, γέλιων, πανηγυρισμών. Ήταν αιτία ζωής! Εκείνο το μοιραίο βράδυ έγινε και αιτία θανάτου… Η επιστροφή τους έμεινε μισή, όπως είναι οι καρδιές όλων όσων αντικρίζουν το μνημείο πένθους στα Τέμπη… Όσων αντικρίζουν τις αγαπημένες τους θέσεις στο γήπεδο. Όσων τις μέρες αυτές τραγουδούν για τα χαμένα αδέρφια τους.

    Στο σημείο των Τεμπών σφραγίστηκε με αίμα η δέσμευση ζωής του ΠΑΟΚ με τους οπαδούς του και των οπαδών του με τον ΠΑΟΚ…

    Χριστίνα, Χαράλαμπε, Κυριάκο, Γιώργο, Χρήστο, Αναστάσιε, κάθε χρόνο οι φίλοι σας τραγουδούν πιο δυνατά για εσάς και κάθε χρόνο λείπετε περισσότερο. Ακόμη και οι φίλοι σας γίνονται περισσότεροι, αυτοί που νιώθουν το μεγαλείο του ΠΑΟΚ μέσα από τη δική σας θυσία…

    4/10/99 “Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έφερε εδώ, τους άφησε εδώ και συνέχισε παραπέρα”…

    Θύματα ΠΑΟΚ Τέμπη

     

  • Πήτερ Νόρμαν.Τιμωρήθηκε κι έγινε σύμβολο του Αντιρατσιστικού Αγώνα!

    Πήτερ Νόρμαν.Τιμωρήθηκε κι έγινε σύμβολο του Αντιρατσιστικού Αγώνα!

    Την δεκαετία του ’60 οι ΗΠΑ μαστίζονταν από διάφορα γεγονότα που μείναν στη ιστορία,όπως οι δολοφονίες των δύο Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο πόλεμος του Βιετνάμ και από πάρα πολλά περιστατικά ρατσισμού. Το τελευταίο έγινε αφορμή για την εμφάνιση μιας μαύρης οργάνωσης με την ονομασία “Μαύροι Πάνθηρες”,την οποία αποτελούσαν αριστεροί μαύροι και απέκτησε σύντομα μεγάλη δύναμη. (ιδρύθηκε το 1966 και το 1969 ήδη απαριθμούσε 250.000 μέλη).

    Στο παραπάνω έπαιξε σημαντικότατο ρόλο μια ιστορική ενέργεια δύο μαύρων αθλητών,του Τόμι Σμιθ και του Τζον Κάρλος, οι οποίοι, στις 16/10/1968, αφού κατέκτησαν την πρώτη και τρίτη θέση αντίστοιχα στο αγώνισμα των 200 μέτρων, κατά την διάρκεια της απονομής ύψωσαν τα χέρια τους στο ουρανό σε σχήμα γροθιάς. Ήθελαν να περάσουν ένα μήνυμα για την ”μαύρη δύναμη” και να τονίσουν σε όλο τον κόσμο ότι ο ρατσισμός δεν έχει θέση πουθενά (να σημειωθεί ότι και οι δύο ανέβηκαν στο βάθρο χωρίς παπούτσια,θέλοντας να τονίσουν επιπλέον και την φτώχεια των μαύρων…) Στο βάθρο όμως υπήρχε και ένα τρίτο πρόσωπο που έμεινε στην ιστορία…

    Ο Αυστραλός Πήτερ Νόρμαν, όντας δεύτερος και λευκός , αποφάσισε να συμπαρασταθεί στους 2 συναθλητές του. Αφού φόρεσε μια ολυμπιακή κονκάρδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα (την οποία δανείστηκε από Αμερικανό αθλητή της κωπηλασίας), συμβούλεψε τον Κάρλος (που είχε ξεχάσει τα γάντια του) να δανειστεί το ένα γάντι του Σμιθ ώστε να μπορούνε και οι δύο να υψώσουν τα χέρια τους με τα μαύρα γάντια και να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση σ’αυτήν την χειρονομία. Ήταν δύο μικρές ενέργειες, που όμως έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο για να περάσει καλύτερα το αντιρατσιστικό μήνυμα. Ο ίδιος, μερικά χρόνια αργότερα, δήλωσε ότι ήταν ενήμερος για τις προθέσεις των 2 συναθλητών του αλλά δεν τους είδε τι ακριβώς έκαναν κατά την διάρκεια της απονομής.

    Τόμι Σμιθ, Τζον Κάρλος & Πήτερ Νόρμαν στην απονομή

    Όλα αυτά όμως, ο Νόρμαν τα “πλήρωσε” όταν γύρισε στην πατρίδα του, καθώς η κονκάρδα που είχε φορέσει ήταν αντίθετη με την τότε πολιτική της ”Λευκής Αυστραλίας” και την νοοτροπία “η Αυστραλία για τους Αυστραλούς” (που σήμαινε αυστηρή πολιτική για τους μη-λευκούς μετανάστες). Πέρα από το γεγονός ότι πολλοί τον μίσησαν ,του απαγορεύτηκε η συμμετοχή στην Ολυμπιάδα του 1972 , αν και ο ίδιος είχε πιάσει 13 φορές το όριο και ήταν και ένα από τα φαβορί για το χρυσό μετάλλιο. Μετά από αυτό ο Νόρμαν εγκατέλειψε τον κλασικό αθλητισμό και ασχολήθηκε με το αυστραλέζικο ποδόσφαιρο από το 1972 έως το 1977 (έπαιξε στην ομάδα West Brunwick) Γενικά όμως υπέφερε ψυχολογικά που δεν μπορούσε να ακολουθήσει το πραγματικό όνειρό του.

    Το 2000 στους Ολυμπιακούς του Σίδνευ οι Αυστραλοί θεώρησαν ότι τιμήθηκε υπερβολικά όταν και έδωσε το παρόν στην παρουσίαση της ολυμπιακής ομάδας της Αυστραλίας στο πινγκ-πονγκ(!!!!). Η άλλη όψη του νομίσματος όμως περιείχε το κάλεσμα του χρυσού Αμερικανού Ολυμπιονίκη Μάικλ Τζόνσον στον Νόρμαν στο πάρτυ γενεθλίων του και η δήλωσή του ότι ο Νόρμαν ήταν “ήρωας των παιδικών του χρόνων”.

    Στην κηδεία του το 2006 το φέρετρο σήκωσαν οι Σμιθ και Κάρλος με όλη την δύναμη της ψυχή τους.

    Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος σηκώνουν το φέρετρο του Πήτερ Νόρμαν

    Το 2012 η ομοσπονδιακή Βουλή της Αυστραλίας ,ζήτησε συγνώμη για τον αποκλεισμό του από τους Ολυμπιακούς το 1972 ενώ παράλληλα αναγνώρισε τα εξαίσια αθλητικά προσόντα του και την συμμετοχή του στην καταπολέμηση του ρατσισμού. Τέλος οι Αμερικανοί έδωσαν το όνομά του στην ημέρα κλασσικού αθλητισμού των ΗΠΑ σαν ένδειξη τιμής σ’αυτόν τον “λευκό ήρωα”…Έστω και μετά θάνατον ,ο αγώνας του Νόρμαν δικαιώθηκε…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=5CVbsALXqTg

  • Το Παλαί της αγάπης και του μίσους…(για τον Άρη )

    Το Παλαί της αγάπης και του μίσους…(για τον Άρη )

    Είναι σχεδόν σε όλους γνωστό ότι ο Άρης της δεκαετίας του ’80 ήταν η “ομάδα όλων των Ελλήνων”, αυτή που έκανε όλη την Ευρώπη να μας μάθει ΚΑΙ σε συλλογικό επίπεδο μετά την επιτυχία της Εθνικής το 1987. Συμμετοχές σε 3 σερί φάιναλ-φορ (1988,89,90), 7 σερί πρωταθλήματα (1984-91) και ρεκόρ 80 συνεχόμενων νικών στην Α1 ήταν μερικά από τα επιτεύγματα του “κίτρινου αυτοκράτορα”.

    Χωρίς αμφιβολία οι ”ακρογωνιαίοι λίθοι” αυτών των επιτυχιών ήταν τρεις. Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και ο προπονητής Γιάννης Ιωαννίδης. Το πάθος του κόσμου του Άρη και η αγάπη του γι’αυτά τα 3 πρόσωπα ήταν κάτι σαν θρησκεία. Είναι γνωστό όμως ότι όσο πιο πολύ αγαπάς κάποιον, τόσο πιο πολύ θα τον μισήσεις αν νιώσεις ότι σε πρόδωσε. Όσο και αν υπάρχει επαγγελματισμός, λοιπόν, σε τέτοιες καταστάσεις μια μετακίνηση σε άλλο στρατόπεδο, εκλαμβάνεται πολλές φορές από τους φιλάθλους ως προδοσία (άδικο αλλά είπαμε η αγάπη από το μίσος δεν απέχουν πολύ…).

    Εξαίρεση δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα τρία “ιερά τέρατα” του Άρη. Η σταδιακή τους αποχώρηση (1991 ο Ιωαννίδης στον Ολυμπιακό, 1992 ο Γκάλης στον ΠΑΟ, 1993 ο Γιαννάκης στον Πανιώνιο) δημιούργησε την σταδιακή πτώση της αυτοκρατορίας του Άρη και την αλλαγή του μπασκετικού χάρτη στην Ελλάδα (από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα). Βέβαια η ευθύνη για τις αποχωρήσεις των τριών πέφτει σε πολύ μεγάλο ποσοστό στις εκάστοτε διοικήσεις του Άρη (αλλά αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο).

    Η πρώτη επίσκεψη του καθενός ξεχωριστά στο Παλαί, ως αντίπαλος, ήταν αρκετά ψυχοφθόρα. Στην περίπτωση του Ιωαννίδη υπήρξαν αποδοκιμασίες, αλλά δεν ξέφυγαν από τα όρια (συνδεσμίτης του Άρη, του είχε πει να ξεχάσει όλα όσα θα άκουγε στην λήξη του αγώνα και πολλοί φίλθλοι του Άρη δεν πήγαν στο γήπεδο γιατί δεν άντεχαν την κόντρα με τον πρώην αγαπημένο τους κόοουτς). Σ’αυτήν του Γκάλη υπήρχαν ανάμεικτες αντιδράσεις καθώς μερικοί τον προέτρεπαν να “αλλάξει φανέλα” και μερικοί άλλοι τον έβριζαν. Η χειρότερη αντίδραση ήταν απέναντι στον Γιαννάκη, καθώς πολλοί Αρειανοί δεν του συγχώρεσαν το γεγονός ότι ακόμα και όταν έφυγε, διεκδίκησε όλα τα χρήματά του (!!) Κοινό γνώρισμα και των τριών περιπτώσεων, ότι και οι τρεις έφυγαν ηττημένοι…

    Στο πέρασμα του χρόνου όμως όλα ”γιατρεύτηκαν και οι σχέσεις μεταξύ των Αρειανών και των 3 ”σωματοφυλάκων” αποκαταστάθηκαν, καθώς μετά ”την τρικυμία έρχεται η γαλήνη” και ειδικά σε περιπτώσεις τέτοιες που βοήθησαν μια ομάδα (και ένα έθνος κατ’επέκταση) να γράψει την δικιά της ”χρυσή” ιστορία.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=MRSXQM1jC9M
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=lRnhlNOfJIQ
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=rxI5rTkPdSI

     

  • Όταν ο Φίλιππος Συρίγος με τις “μυθικές” περιγραφές του μας μύησε στο μπάσκετ…

    Όταν ο Φίλιππος Συρίγος με τις “μυθικές” περιγραφές του μας μύησε στο μπάσκετ…

    Πολλές φορές ,όταν παρακολουθούμε μια ζωντανή μετάδοση,πέρα από τον αγώνα, μπορεί να μας μείνουν στην μνήμη ”διάφορα” που ακούμε από τον εκάστοτε δημοσιογράφο που περιγράφει ή σχολιάζει. Ο Φίλιππος Συρίγος δεν υπήρξε απλώς ένας δημοσιογράφος. Ήταν κάτι πολύ, πολύ περισσότερο: η βαθιά, σοβαρή και σταθερή φωνή του, χρωματισμένη σποραδικά με συναισθηματικές εξάρσεις, θαυμασμού, απορίας ή αγανάκτησης κατά περίπτωση, συνόδευ(σ)ε τα πιο ωραία «παραμύθια» της δεκαετίας του ’80, που έγιναν πραγματικότητα.

    Για μένα, και τους ανθρώπους της γενιάς μου, εφήβους εκείνα τα χρόνια, αποτελούσε μια εμβληματική, σχεδόν «πατρική» τηλεοπτική μορφή, που μας μυούσε από τις αρχές των eighties στα άδυτα ενός κόσμου όχι και τόσο γνώριμου ακόμη: του κόσμου της πορτοκαλί μπάλας. Ήταν ο άνθρωπος που μας μάθαινε δυσπρόφερτα ξένα ονόματα. Που μας εξηγούσε τα μυστικά του μπάσκετ. Μα πάνω από όλα ο άνθρωπος που με τα αιχμηρά, δίκαια, αλλά και ειλικρινή σχόλιά του, έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Που αποκαθιστούσε την αλήθεια και υποδείκνυε μια απροκατάληπτη και αντικειμενική θέαση των γεγονότων. Χωρίς παραχωρήσεις σε γραφικές, γελοίες και πομπώδεις ή κραυγάζουσες ατάκες και περιγραφές.

    «Η πρόκριση στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα», έλεγε για τον Καμπούρη, πριν ο ψηλός σουτάρει τις τελευταίες δύο βολές στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του ’87, κάνοντας ο σχολιαστής άθελά του -και υποσυνείδητα- το σφάλμα να μιλήσει για επικείμενη πρόκριση, ενώ (θα) επρόκειτο για τίτλο: η δύναμη της ως τότε συνήθειας (των ασήμαντων) διακρίσεων της Εθνικής, βλέπετε, σαν να τον εμπόδιζε να αναφέρει τα πιο ΜΕΓΑΛΑ που έρχονταν και που θα άλλαζαν τη μοίρα του ελληνικού αθλητισμού.

    Λάθη, φωνές διαμαρτυρίας ή ενθουσιασμού και πολλά άλλα συνθέτουν το παρακάτω άρθρο. Απολαύστε το…

    Ο συγχωρεμένος Φίλιππος Συρίγος αρκετά συχνά “έκραζε” την οργάνωση καθώς και την ατμόσφαιρα ξένων χωρών που αφορούσε έναν αγώνα Ευρωλίγκας…\nhttps://www.youtube.com/watch?v=3rmKEaCcATk\nhttps://www.youtube.com/watch?v=RWm1UXMDOtI\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Wr6hm1jYF0w\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Wk9MP_T6KwA

    Επίσης αρκετές φορές “τα έβαζε” με τους διαιτητές με χαρακτηριστικό τρόπο, όταν εκείνοι αδικούσαν μια ελληνική ομάδα(γνωστός για το πάθος του ο μεγάλος Φίλιππος Συρίγος για την Εθνική και κάθε ελληνική ομάδα που αγωνιζόταν στην Ευρώπη, κοιτάξτε μόνο το βίντεο “κλοπή” και θα καταλάβετε…)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=IORQsr20P0c
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=hHOU1h2m8yM

    Υπάρχουν ακόμα κάποιες φορές που τα μικρόφωνα έμειναν ανοιχτά…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=vpwTU1z7fNs

     

  • Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε απ’τον παράδεισο…

    Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε απ’τον παράδεισο…

    Στο παρελθόν ,σε αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος (που είχε χαρακτηριστεί στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ως το καλύτερο της Ευρώπης), παρατηρούσαμε αρκετές φορές το φαινόμενο συμπλοκής και ξύλο μεταξύ παικτών,κάτι που μπορεί να είναι δυσάρεστο στα μάτια ενός θεατή ,από την άλλη όμως έδειχνε το πάθος που υπήρχε και -αν θέλετε- τον εγωισμό που έβγαζαν οι παίκτες ,έστω και αν αυτός ο τρόπος δεν θα είναι ποτέ ο ενδεδειγμένος .

    Ας θυμηθούμε μερικές περιπτώσεις αρχίζοντας απ’το 1991. Το καθοριστικό ματς τίτλου μεταξύ Άρη-ΠΑΟΚ έχει μόλις τελειώσει με τον Άρη νικητή, αλλά στα επόμενα λεπτά που ακολούθησαν οι θεατές παρακολούθησαν έξτρα ”αγώνα πυγμαχίας” μεταξύ Γκάλη και Πρέλεβιτς. Πράγμα απίστευτο για 2 τόσο μεγάλες προσωπικότητες και καλούς χαρακτήρες .Το επεισόδιο έληξε με την παρέμβαση των ψυχραιμότερων και κυρίως του Γιαννάκη που αγκάλιασε τον Πρέλεβιτς για να τον ηρεμήσει…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=229dqBKgcuU

    Την επόμενη χρονιά ,το 1992 ,είχαμε επεισόδιο μεταξύ του Μυλωνά και του Πάσπαλι στον αγώνα Περιστέρι-Ολυμπιακός όπου ο πρώτος ,αφού πέταξε την μπάλα στην μούρη του Σέρβου ,εν συνεχεία του έριξε μια κλωτσιά .Ελαφρύ περιστατικό ,αφού ο Ζάρκο δεν αντέδρασε.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=CYme45pb6kU

    Το 2002 είχαμε έναν αγώνα πυγμαχίας α λα ”μεγάλης των πλάβι σχολή”. Συγκεκριμένα ο ,αγαπημένος των Ολυμμπιακών για το πάθος του, Σέρβος του Ολυμπιακού Τόμιτς ”έπαιξε” μπουνιές με τον αντίστοιχο αγαπημένο των Παναθηναικών, Μποντιρόγκα, κατά την διάρκεια μιας γενικότερης συμπλοκής που ξεκίνησε από τον καβγά Ρισασέ-Παπαδόπουλου. Το ξύλο έμεινε στην ιστορία ως οπαδική κόντρα σχετικά με το ποιός από τους δύο έριξε τις περισσότερες(!!!!).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=HYH68mOEI28

    Το 2007 είχαμε συμπλοκή μεταξύ Σκέιλς και Ζίζιτς στον αγώνα  ΟΣΦΠ-Άρης,κάτι που πήγε να οδηγήσει σε γενικότερη συμπλοκή όπως το 2002 ,κάτι που αποφεύχθηκε με την παρέμβαση των ψυχραιμοτέρων.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=da1kbGrZm7s

    Τέλος, το 2008 στον τελικό ΠΑΟ-ΟΣΦΠ είχαμε συμπλοκή και παρ’ολίγον ξύλο μεταξύ Γουντς και Τομάσεβιτς ,καθώς ο πρώτος προσπάθησε να ρίξει γροθιά στον Σέρβο ,όταν ο τεύταίος τον έπιασε στιγμιαία από τον λαιμό σε μια φάση με τον Διαμαντίδη,αλλά δεν τον βρήκε για ελάχιστα εκατοστά…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=WD0zm5QCcVE