Category: ΑΘΛΗΤΙΚΑ

  • Ο μεγάλος “κόουτς Κ” Σιζέφσκι…

    Ο μεγάλος “κόουτς Κ” Σιζέφσκι…

    Όταν το 2006 η Ελλάδα κέρδιζε τις ΗΠΑ στον ημιτελικό του Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας , ο κόουτς της Αμερικής Σιζέφσκι δήλωνε ”Πολλά συγχαρητήρια στον κόουτς Γιαννάκη ,όταν θα τον συναντήσω θα του δώσω μια μεγάλη αγκαλιά”. Ήταν ένα μικρό δείγμα του πόσο sportsman είναι αυτός ο μεγάλος προπονητής με τα τόσα επιτεύγματα και την τόσο μεγάλη ιστορία με την Εθνική των ΗΠΑ,μια ιστορία που γράφεται με δόσεις αλλά σχεδόν πάντα με επιτυχία.

    Ως προπονητής κολλεγιακής ομάδας, ο Σιζέφσκι είναι ”ταγμένος” Ντιούκ από το 1980 έως σήμερα. Στις 20  Μαρτίου του 2011 πέτυχε με το Ντιουκ την 900η του νίκη και έγινε μόλις ο δεύτερος κόουτς μου πετυχαίνει αυτόν τον αριθμό σε επίπεδο κολλεγιακού πρωταθλήματος ενώ λίγους μήνες μετά,στις 15 Νοεμβρίου 2011, έφτασε τις 903 ξεπερνώντας τον (προπονητή του όσο ήταν παίκτης στον στρατό) Μπομπ Νάιτ. Επίσης ,με το Ντιουκ, έχει κερδίσει 4 πρωταθλήματα (1991,1992,2001,2010)

    Η παρουσία του στην Εθνική των ΗΠΑ ξεκίνησε το 1987,κερδίζοντας ασημένιο μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα του ίδιου έτους,εν συνεχεία χάλκινο στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής το 1990 και ασημένιο την ίδια χρονιά στους ”Αγώνες καλής θέλησης”. Επέστρεψε μετά από 16 χρόνια ,το 2006 ,όπου στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο ,χάνοντας όπως είπαμε στον ημιτελικό από την Εθνική μας.Από κει και πέρα όμως τα ”σάρωσε” σχεδόν όλα .Χρυσό  σε δύο Ολυμπιάδες το 2008 και το 2012 και χρυσό σε Μουντομπάσκετ το 2010, φτάνοντας το ρεκόρ του (από το 2006) σε 63-1. Επίσης ήταν και βοηθός του Τσακ Ντέιλι στην ”μυθική” Ντριμ Τιμ 1 το 1992.

    Τέλος ,σε ατομικές διακρίσεις ,έχει κερδίσει πάρα πολλά ,με αποκορύφωμα την μετονομασία του γηπέδου του Ντιουκ από ”Cameron Indoor Stadium” σε ”Coach K Stadium”, από την ίδια την ομάδα προς τιμήν του..
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=smleweIwseQ

    Στο παρακάτω βίντεο βλέπουμε ένα φιλικό της χρυσής Εθνικής μας του ’87 με το Ντιουκ του Σιζέφσκι.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=VjL9nq4__TQ

     

  • Η πάσα της αγάπης

    Η πάσα της αγάπης

    Από τη συντακτική ομάδα του SportBrio δεν έχουμε να πούμε τίποτα άλλο παρά μόνο να δείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ αυτό το βίντεο. Είναι η καλύτερη πάσα που έχουμε δει. Είναι από τις στιγμές και τα γεγονότα που προσφέρει ο αθλητισμός στην ιδανική μορφή του και ο βασικότερος λόγος που δημιουργήσαμε αυτήν την ιστοσελίδα.

    Απολαύστε παρακαλώ την “πάσα της αγάπης”. Εμείς δακρύσαμε…
    \nhttp://www.youtube.com/watch?v=dBgZzJ3km1w

  • Ο ”αγώνας του θανάτου” Σέλτικ-Ρέιντζερς…

    Ο ”αγώνας του θανάτου” Σέλτικ-Ρέιντζερς…

    Στις 5 Σεπτεμβρίου 1931 διεξήχθη ένα από τα πολλά παραδοσιακά ντέρμπυ της Σκωτίας μεταξύ Ρέιντζερς και Σέλτικ.  Ο αγώνας αναμενόταν συναρπαστικός και οι οπαδοί της Σέλτικ ,που ήταν γηπεδούχος, είχαν γεμίσει από νωρίς το γήπεδο. Αναμεσά τους ήταν και η μνηστή του τερματοφύλακα της Σέλτικ Τζον Τόμπσον, Μάργκαρετ Φίνλι.  Στοιχεία εκείνης της εποχής στους αγώνες ήταν η πολλή δύναμη και τα σκληρά μαρκαρίσματα.

    Το ημίχρονο έληξε ισοπαλία . Στο δεύτερο ημίχρονο όμως συνέβη μια φάση που έμελλε να συγκλονίσει όλον τον φίλαθλο κόσμο αλλά και να μείνει στην ιστορία ως μια ”μαύρη σελίδα”. Ο επιθετικός της Ρέιντζερς ,Σαμ Ίνγκλις,συγκρούστηκε με τον Τζον Τόμπσον όταν ο τελευταίος πραγματοποίησε μια έξοδο. Το γόνατο του Ίνγκλις βρήκε με δύναμη το κεφάλι του Τόμπσον. Ο τελευταίος έπεσε αναίσθητος . Την στιγμή της σύγκρουσης ακούστηκε μια κραυγή στο γήπεδο που εικάζεται ότι ήταν της αγαπημένης του Τόμσον, Μάργκαρετ. Ο Τόμσον μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν ότι το τραύμα στο κεφάλι είχε προκαλέσει ρήξη αρτηριών.Υποβλήθηκε σε επέμβαση , η οποία όμως απέτυχε και στις 21.25 , ο Τόμσον έχασε την μάχη με την ζωή.

    Ο Τόμπσον καταγόταν από το χωριό Κιρκάλντι της Σκωτίας. Γεννήθηκε το 1909 και υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο με την Σέλτικ στα 17 του. Είχε σβελτάδα και καλές εξόδους. Οι φίλαθλοι τον αγαπούσαν ,αλλά πολλές φορές έπεφτε θύμα χλευασμού από τους συμπαίκτες του επειδή δεν ήταν καθολικός, αλλά ανήκε σε μια προτεσταντική αίρεση με την ονομασία ”Η Εκκλησία του Χριστού”. Στην κηδεία του,που έγινε στο χωριό του στις 9 Σεπτέμβρη 1931 ,βρέθηκαν 30000 άτομα.

    Η Σέλτικ δεν τον ξέχασε…Σε κάθε αγώνα της εντός έδρας υπάρχει πανό προς τιμήν του ενώ κάθε χρόνο διοργανώνει παιδικό τουρνουά με το όνομά του. Ο -άθελά του- θύτης ,Ίνγκλις,αν και δεν έφταιγε ,κατηγορήθηκε αρκετά ώστε τελικά να φύγει ένα χρονο μετά ,πηγαίνοντας στην Λίβερπουλ.Αποσύρθηκε 7 χρόνια μετά ,το 1938 ,χαρακτηρίζοντας αυτά τα χρόνια σε ένα φίλο του ως ”διάστημα ενός μελαγχολικού αθλήματος”.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=juUGNUfCpSc#t=64

     

  • Το ”τελευταίο τανγκό” για την μεγάλη Αργεντινή…

    Το ”τελευταίο τανγκό” για την μεγάλη Αργεντινή…

    Η εμφάνιση της Αργεντινής στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίαςτο 2014, και ο αποκλεισμός της στους ”16” έμοιαζε κάτι σαν ”αποχαιρετισμό στα όπλα” μιας ”χρυσής” γενιάς. Η γενιά αυτή ,αποτελούμενη από τους σταρ Τζινόμπιλι, Σκόλα, Γκουτιέρες, Χέρμαν, Πρινιόνι, Ντελφίνο, Ομπέρτο και κάποιους άλλους πολύ καλούς παίκτες , κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία (2002-2012) να πετύχει ότι δεν είχε πετύχει το αργεντίνικο μπάσκετ όλα τα προηγούμενα χρόνια.(θυμίζωντας την Εθνική μας που από το 1987 και μετά όλοι ξέρουμε τι πέτυχε).

    Αρχίζοντας λοιπόν την ανασκόπηση αυτής της δεκαετίας, ας αναφερθούμε πρώτα απ’όλα στο Μουντομπάσκετ της Ιντιανάπολις το 2002. Εκεί, η Αργεντινή, όχι μόνο έφτασε στον τελικό χάνοντας στην παράταση από την Γιουγκοσλαβία, αλλά έγινε και η πρώτη ομάδα που νίκησε την Αμερική(σε αγώνα ομίλου) ,έχοντας η τελευταία επαγγελματίες παίκτες του ΝΒΑ. Ήταν μια ιστορική βραδιά ,όχι μόνο για την Αργεντινή αλλά και για όλο τον μπασκετικό κόσμο ,αφού φάνηκε για πρώτη φορά ότι οι επαγγελματίες ΝΒΑερς δεν είναι ανίκητοι. Στον τελικό μπορεί να ηττήθηκε στις λεπτομέρειες ,όπως είπαμε, αλλά ο τρόπος που αντιμετώπισε την Γιουγκοσλαβία(η οποία από τότε δεν ξανακατέκτησε τίποτα) έδειξε ότι στο μέλλον θα προσέφερε πολλές συγκινήσεις…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=dvnDFCdTaEc

    Τα παραπάνω επαληθεύτηκαν δύο χρόνια μετά στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004, όπου η Αργεντινή , με τον Τζινόμπιλι να οργιάζει έχοντας ως άξιο συμπαραστάτη του τον Σκόλα αλλά και ένα σύνολο πολύ καλών παικτών, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ,κερδίζοντας μάλιστα πάλι τις ΗΠΑ στα ημιτελικά ενώ στον τελικό υπέταξε την Ιταλία(στους 8 είχε περάσει το εμπόδιο της Εθνικής μας). Σ’αυτό το τουρνουά είχε συμμετάσχει σε μερικά συναρπαστικά παιχνίδια ,όπως το ματς ομίλου με την Σερβία το οποίο κέρδισε με καλάθι του Τζινόμπιλι ακριβώς με την λήξη. Το χρυσό ήταν η κορυφαία στιγμή αυτής της μεγάλης ομάδας…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Zt7sLjXJ_5s

    Δύο χρόνια μετά, στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας, δεν κατάφερε για λίγο να ανέβει στο βάθρο. Έχασε στον πόντο από την Ισπανία σε έναν συναρπαστικό ημιτελικό ενώ στον μικρό τελικό ηττήθηκε ,μετά από καιρό , από τις ΗΠΑ( οι οποίες προερχόντουσαν από αποκλεισμό στον ημιτελικό από την Εθνική μας και από εκείνο το ματς έως σήμερα είναι αήττητες). Έδειξε όμως ότι πλέον είχε εγκατασταθεί για τα καλά στις κορυφαίες μπασκετικές δυνάμεις.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Fe1u4sv9mZ8

    Στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου το 2008,κατάφερε άλλον έναν άθλο.Μην έχοντας πολλές αξιόλογες λύσεις πέρα από την βασική της πεντάδα(Τζινόμπιλι,Σκόλα,Πριτζιόνι,Ντελφίνο,Ομπέρτο ) και κανα δυό ακόμα παίκτες, η φοβερή Αργεντινή κατάφερε να πάρει το χάλικο μετάλλιο ,όντας πιστή σε ένα ακόμα ραντεβού με την επιτυχία.Στους 8 απέκλεισε πάλι την Εθνική μας ενώ (αφού ηττήθηκε από τις ΗΠΑ στον ημιτελικό) στον μικρό τελικό υπέταξε την Λιθουανία.

    Στις δύο επόμενες διοργανώσεις(Μουντομπάσκετ 2010,Ολυμπιακοί 2012),με τους μεγάλους αστέρες της να είναι πια σε προχωρημένη ηλικία,η Αργεντινή πάλεψε όσο μπορούσε να μείνει στις κορυφαίες θέσεις .Άλλωστε υπήρχε και η κούραση καθώς πολλοί από αυτούς τους παίκτες είχαν διανύσει πολλές μεγάλες σεζόν στο ΝΒΑ και πλέον ,αν και παρέμεναν ”πιστοί στρατιώτες”, ήταν αδύνατο να ανταπεξέλθουν στο απόλυτο. Τελικά η Αργεντινή κστέκτησε την 5η θέση το 2010 και την 4η το 2012, αλλά ήταν πια φανερό ότι η ”χρυσή γενιά ” είχε αρχίσει να ”δύει”…

    Η συμμετοχή της στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας το 2014,και ο αποκλεισμός στους 16 από την Βραζιλία,ήταν και επισήμως το τέλος της δεκαετίας των επιτυχιών ,αλλά πλέον αυτή η χώρα, όντας ψηλά στον πίνακα της FIBA, απέδειξε ότι θα επανέλθει στον δρόμο των επιτυχιών ,΄΄χτίζοντας” πάνω στον Τζινόμπιλι ,τον Σκόλα, τον Ντελφίνο τον Νοτσιόνι και τα άλλα παιδιά…
    \n0

  • Τα “αιώνια” 3 δευτερόλεπτα του Μονάχου…(ΕΣΣΔ-ΗΠΑ)

    Τα “αιώνια” 3 δευτερόλεπτα του Μονάχου…(ΕΣΣΔ-ΗΠΑ)

    Το 1972 ο τελικός του μπάσκετ των Ολυμπιακών αγώνων του Μονάχου βρήκε αντιμέτωπες τα 2 μπασκετικά ”μεγαθήρια” της εποχής, ΕΣΣΔ-ΗΠΑ. Οι τελευταίοι, έως τότε, δεν είχαν χάσει κανένα ματς στους Ολυμπιακούς Αγώνες,έχοντας 7 σερί χρυσά αλλά και γενικότερα 62 σερί νίκες…

    Σ’εκείνο τον τελικό, η Σοβιετική Ένωση ήταν μπροστά σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα ,αλλά οι ΗΠΑ, με την στόφα της ανίκητης ομάδας ,πέρασαν μπροστά με 2 βολές του Νταγκ Κόλινς, 50-49 1 δευτερόλεπτο(αρχικά) πριν το τέλος. Τότε συνέβησαν όλα όσα έμειναν στην ιστορία και έβαλαν αυτόν τον αγώνα στο ”πάνθεον” του παγκόσμιου μπάσκετ…

    Αρχικά οι Σοβιετικοί, μετά τις βολές του Κόλινς, επανέφεραν άτσαλα την μπάλα με αποτέλεσμα να λήξει ο χρόνος και οι Αμερικανοί να αρχίσουν τα πανηγύρια.Ο διαιτητής του αγώνα ,όμως, έδωσε εντολή να επαναληφθεί η φάση, καθώς, όπως είπε, δεν είχε σφυρίξει την επαναφορά. Η φάση επαναλήφθηκε και η κόρνα της λήξης ακούστηκε όταν δόθηκε η πρώτη πάσα. Τότε ο γενικός γραμματέας της FIBA, Ουίλιαμ Τζόουνς, διέταξε την επανάληψη της φάσης για 3η φορά, με το χρονόμετρο να γυρίζει στα 3 δευτερόλεπτα. Αυτή η φορά ήταν η φαρμακερή… Η μακρινή πάσα του Ιβάν Εντέσκο βρήκε τον ”θρυλικό” Αλεξάντερ Μπέλοφ, ο οποίος σημείωσε το τελικό 51-50 και έδωσε τέλος στη απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ.Την επόμενη μέρα οι ΗΠΑ , σ’ένδειξη διαμαρτυρίας ,δεν παρέλαβαν τα ασημένια μετάλλια ,τα οποία έως σήμερα παραμένουν στο Μόναχο.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=r_5W0yrk39k

    Οι ΗΠΑ διαμαρτύρονται μετά το χαμένο τελικό.

  • Ελλάς-Σερβία μπασκετική ιστορία…

    Ελλάς-Σερβία μπασκετική ιστορία…

    Μπορεί Ελλάδα και Σερβία να είχαν πάντα άριστες σχέσεις σαν χώρες ,ωστόσο ,ειδικά στο μπάσκετ, οι κόντρες των 2 ομάδων περιείχαν πάντα πάθος,ένταση και σκληρές μάχες σώμα με σώμα(καμιά φορά και ακραίες καταστάσεις όπως το αλησμόνητο ”ξύλο” στο υποτιθέμενο φιλικό το 2010). Η αλήθεια είναι ότι οι Σέρβοι έχουν την μερίδα του λέοντος σε αυτήν την μεγάλη βαλκανική κόντρα, ειδικά τα χρόνια που αγωνίζονταν ως ενωμένη Γιουγκοσλαβία,καθώς τότε μόνο η Σοβιετική Ένωση και οι ΗΠΑ μπορούσαν να τις νικήσουν…Ας θυμηθούμε μερικές κόντρες από το 1979 και μετά, τότε που η Εθνική μας άρχισε να ανεβαίνει σταδιακά (για να απογειωθεί με την έλευση του Γκάλη)…

    Εκείνο το έτος λοιπόν πετύχαμε απέναντι στους Γιουγκοσλάβους μια μεγάλη νίκη στον τελικό των Μεσογειακών αγώνων. Ο Γιαννάκης έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις με την Εθνική και φάνηκε ότι θα γινόταν ο μετέπειτα ηγέτης μας…Ήταν μια νίκη που μας έδωσε την δυνατότητα  να καταλάβουμε ότι ακόμα και μεγαθήρια μπορούμε να τα κοντράρουμε.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=1evjK-Ca5jI

    Μία άλλη αξιοσημείωτη αναμέτρηση καταγράφηκε το 1983 στο Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας,όπου η Εθνική ομάδα, έχοντας πλέον Γκάλη -Γιαννάκη ,χάνει από την Γιουγκοσλαβία των Πέτροβιτς-Κιτσάνοβιτς-Νταλιμπάγκιτς με 77-76 σε ένα ματς που κρίθηκε από ένα χαμένο σουτ του Ανδρίτσου στην εκπνοή…Ήταν μια μεγάλη εμφάνιση της Εθνικής μας και ένα ακόμα δείγμα για το τι θα ακολουθούσε 4 χρόνια μετά…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=kdjQyVvcdUI

    Το τι ακολούθησε λοιπόν είναι γνωστό αλλά αξίζει να το αναφέρουμε άλλη μια φορά. Στο επικό Ευρωμπάσκετ 1987, η μετέπειτα ”χρυσή” Εθνική μας καταφέρνει να κερδίσει 2 φορές τους πανίσχυρους αλλά νεαρούς τότε Γιουγκοσλάβους (Πέτροβιτς,Ντίβατς, Κούκοτς,Γκρμπόβιτς, Ράτζα και σία) με τον Γκάλη να πετυχαίνει σαραντάρες και στα 2 παιχνίδια. Αυτές οι νίκες ήταν πλέον το ”σκαλοπάτι” για να πάμε ψηλότερα.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=gjKjvNVidNw

    Παράλληλα όμως, όσο οξύμωρο και να ακούγεται , ήταν και ”καταραμένες”,καθώς για 16 χρόνια δεν καταφέραμε ξανά να κερδίσουμε τους Γιουγκοσλάβους, είτε ενωμένους είτε σαν Σερβία…

    Μια από τις πιο αξιοσημείωτες ήττες μας ήταν στον τελικό του 1989, όπου η μεγάλη Γιουγκοσλαβία ισοπέδωσε την Εθνική μας με 98-77 παίρνοντας μια πρώτη ρεβάνς και αρχίζοντας μια χρυσή τριετία μέχρι το 1991 όπου κατέκτησε τα πάντα μέχρι την διάσπασή της..Η ήττα μας στο  Μουντομπάσκετ της Αργεντινής το 1990 με 77-67 ήταν η τελευταία μας αναμέτρηση με την ενιαία Γιουγκοσλαβία.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=mvEyuP0wJ6k

    Η επόμενες αναμετρήσεις μας ήταν πάλι στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας, όπου η Γιουγκοσλαβία επέστρεψε ξανά ως Σερβία αλλά με πολλούς αστέρες παλιάς (Ντίβατς, Πάσπαλι,Τζόρτζεβιτς) και νέας γενιάς (Μποντιρόγκα,Σάβιτς,Ομπράντοβιτς), δείχνοντας ότι θα συνέχιζε από εκεί που σταμάτησε το 1991. Πράγματι μας νίκησε πάλι 2 φορές (η δεύτερη στον ημιτελικό) και πήρε το Ευρωμπάσκετ αήττητη…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=7qna_PxFpEY

    Συνεχίζοντας να είναι ο ”κακός μας δαίμονας” μας απέκλεισε και στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ 1997 στην Ισπανία αλλά και μας κέρδισε άλλες 2 φορές στο Μουντομπάσκετ τη Αθήνας το 1998. Η δεύτερη φορά ήταν στον ημιτελικό,σ’ ένα ματς που κρίθηκε στην παράταση και αποτέλεσε αυτοκτονία της Εθνικής μας καθώς σε όλον τον αγώνα ελέγχαμε τον ρυθμό (μην παραλείψουμε να αναφερθούμε και στην διαιτησία που σ’εκείνο το ματς ήταν ιδιαίτερα εχθρική απέναντί μας).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=2ErgsaJz6CA

    Κοινό χαρακτηριστικό των παραπάνω ηττών μας ήταν ότι όλα τα ματς κρίθηκαν στις λεπτομέρειες και πάντα χάναμε από έλλειψη πίστης στην νίκη απέναντι στους Σέρβους (αποκορύφωμα ο ημιτελικός του 1998). Εν τέλει η ”κατάρα” έσπασε το 2003 στο Ευρωμπάσκετ της Σουηδίας αλλά σε έναν αγώνα για τις θέσεις 5-6. Από τότε όμως , μετά και την κατάκτηση του Μουντομπάσκετ 2002 , οι Σέρβοι , γενικά δεν θυμίζουν σχεδόν σε τίποτα την τρομερή ομάδα που είχαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90.(πήραν μόνο ένα ασημένιο μετάλλιο στον τελικό του Ευρωμπάσκετ 2009). Αυτό το εκμεταλλευτήκαμε όταν τους πετύχαμε και καταφέραμε να κάνουμε κάποιες νίκες με πιο σημαντική αυτή του 2011 στο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας, που μας έδωσε το εισιτήριο για το προολυμπιακό τουρνουά του 2012. Στην τελευταία μας αναμέτρηση όμως στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας το 2014, οι Σέρβοι μας κέρδισαν για πρώτη φορά μετά το 1998 και μας ”πέταξαν” έξω από τα προημιτελικά ,σ’ένα ματς που θύμισαν την παλιά καλή Γιουγκοσλαβία. Η ιστορία είναι σίγουρο ότι θα συνεχιστεί…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=c5Xy5djZ13E

     

     

  • Συγχαρητήρια για την πρόκριση στους 16 του Μουντομπάσκετ !!!

    Συγχαρητήρια για την πρόκριση στους 16 του Μουντομπάσκετ !!!

    Η Εθνική ομάδα μπάσκετ έκανε το καθήκον της στα γήπεδα της Ισπανίας και επικρατώντας 79-71 στο ντέρμπι με την Αργεντινή του Λ.Σκόλα, προκρίθηκε πρώτη και αήττητη στην επόμενη φάση των 16 όπου θα αντιμετωπίσει τη Σερβία που προκρίθηκε 4η από τον 1ο Όμιλο.

    Ένα μεγάλο μπράβο σε όλα τα παιδιά που έδειξαν τεράστια διάθεση και πάλεψαν με πάθος στη φάση των ομίλων !!!

    Αιχμή της Εθνικής ο γίγαντας Γιάννης Μπουρούσης με διψήφιο Μ.Ο σε 2 κατηγορίες(double-double) έχοντας σημειώσει 12 πόντους και 10 ριμπάουντ ανά αγώνα (!!) καθώς και 2,6 ασίστ (2ος μετά το Ν.Ζήση(4,6))

    Η Εθνική είναι μία εκ των τριών ομάδων που προκρίθηκαν αήττητες μαζί με τις πανίσχυρες Η.Π.Α και Ισπανία.

    Συγχαρητήρια για την πρόκριση στους 16, Ελλάδα ! Ελπίζουμε σε ανάλογη συνέχεια !!

    Στιγμιότυπα από τον αγώνα Ελλάδα-Αργεντινή(79-71):

  • Το “αυτογκόλ θανάτου” του Εσκομπάρ…

    Το “αυτογκόλ θανάτου” του Εσκομπάρ…

    Στις 22 Ιουνίου του 1994, στο Μουντιάλ που γινόταν στις ΗΠΑ, διεξήχθη ο αγώνας Κολομβίας-ΗΠΑ ,με απόλυτο φαβορί την πρώτη, η οποία ήταν φαβορί και για πρόκριση στην επόμενη φάση. Στο 34′ του αγώνα όμως ,ένα αυτογκόλ του παίκτη της Κολομβίας, Αντρές Εσκομπάρ, αποδείχτηκε καταδικαστικό γι’αυτήν, η οποία ηττήθηκε τελικά με 2-1. Λίγες μέρες μετά ήρθε και ο αποκλεισμός από τον επόμενο γύρο ,πράγμα που κατά ένα μεγάλο ποσοστό οφειλόταν σ’εκείνη την ήττα.

    Ο ”μοιραίος” παίκτης εκείνου του αγώνα,ο Εσκομπάρ, λίγες μέρες μετά έγραψε ένα άρθρο σε μια εφημερίδα ,όπου προσπαθούσε να απολογηθεί γι’αυτό του το λάθος και έκλεισε το κείμενο με την φράση ”θα σας δω σύντομα γιατί η ζωή δεν τελειώνει εδώ…” .Δυστυχώς όμως η μοίρα είχε άλλη άποψη..

    Στις 2 Ιουλίου 1994, λίγες μέρες μετά τον αποκλεισμό της Κολομβίας ,ο Εσκομπάρ, ενώ βρισκόταν στην πόλη Μεντεγίν της Κολομβίας (από εκεί καταγόταν) και καθώς πήγαινε στο αυτοκίνητό του μετά από μια συνάντηση που είχε σε ένα μπαρ με κάτι φίλους του, πυροβολήθηκε θανάσιμα από 2 άντρες ,αφού πρώτα καβγάδισε μαζί τους, και με έναν ακόμα που δεν πυροβόλησε .(σύμφωνα με μαρτυρίες οι δολοφόνοι φωνάξαν πανηγυρικά ”γκοοοολ” όταν οι σφαίρες βρήκαν τον Εσκομπάρ). Ο ένας δολοφόνος ,αργότερα, αποδείχτηκε ότι ήταν ο οδηγός και σωματοφύλακας των αδερφών Γκαγιόν,γνωστών μορφών του υπόκοσμου της Κολομβίας, οι οποίοι, στον αγώνα που έβαλε το αυτογκόλ ο Εσκομπάρ,είχαν ποντάρει πολλά λεφτά στην νίκη της χώρας τους ,με αποτέλεσμα να ζημιωθούν.

    Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Αντρές  Εσκομπάρ είχε το ίδιο επώνυμο με έναν από τους πιο γνωστούς ”βαρόνους” ναρκωτικών στην Κολομβία,Πάμπλο ,χωρίς ωστόσο να έχει καμία συγγένεια. Τον τελευταίο τον είχαν δολοφονήσει οι αδερφοί Γκαγιόν λίγους μήνες πριν. Ο θάνατός του τους διευκόλυνε να δολοφονήσουν και τον Αντρε, καθώς ο Πάμπλο Εσκομπάρ ήταν λάτρης του ποδοσφαίρου, ξόδευε πολλά ποσά για να συντηρεί το ποδόσφαιρο στην Κολομβία και σίγουρα δεν θα είχε επιτρέψει να δολοφονηθεί ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες εκείνης της εποχής…(όλα αυτά περιγράφονται στο ντοκυμαντέρ ”the two escobars”)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=PHzixowbbYU

    Η οικογένεια του Εσκομπάρ, στην μνήμη του συγγενή τους ,έφτιαξε το ίδρυμα ”Αντρές Εσκομπάρ” το οποίο παρέχει ενίσχυση σε παιδιά φτωχών οικογενειών ώστε να μπορούν να παίξουν ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό επίπεδο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=qFjke_ahBYY

  • Η απόλυτη καταξίωση του Αστέρα…(2005-2015)

    Η απόλυτη καταξίωση του Αστέρα…(2005-2015)

    Ο Αστέρας Τρίπολης, πριν λίγες μέρες, κατάφερε να εξασφαλίσει για πρώτη φορά στην ιστορία του την είσοδό του στους ομίλους του Europa league… Ήταν το κερασάκι στην τούρτα μιας πορείας που ξεκίνησε το 2005 από τα αλώνια της Δ’εθνικής.

    Εκείνη την χρονιά, ο Αστέρας κατάφερε για πρώτη φορά να ανέβει στην Γ’εθνική, κάνοντας το πρώτο βήμα για να βγει από την “αφάνεια”. Από αυτήν και μετά ανέβηκε “τρένο” τις κατηγορίες, φτάνοντας στην Super league το 2007-08.

    Στην πρώτη του παρουσία έδειξε από νωρίς ότι “ήρθε για να μείνει” καθώς,πέρα από την 7η θέση που τελικά κατέκτησε, νίκησε στην έδρα του τους 4 “μεγάλους”(ΑΕΚ,ΠΑΟ,ΟΣΦΠ,ΠΑΟΚ) κερδίζοντας αμέσως την αναγνώριση απ’όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα… Με οδηγό εκείνη την χρονιά σταθεροποιήθηκε στην Super league τις επόμενες 2 χρονιές (2009,2010) αποτελώντας έναν υπολογίσιμο αντίπαλο για κάθε ομάδα και έχοντας σταθερή διοίκηση…

    Το 2011 όμως, κάνοντας μια άσχημη χρονιά, έπεσε αγωνιστικά στην Β εθνική. Αρχικά έμεινε λόγω υποβιβασμού του Ηρακλή, ο οποίος απεβλήθη από την Super league λόγω πλαστού εγγράφου ενημερότητας. Εν συνεχεία όμως, κινδύνευσε για δεύτερη φορά, λόγω μιας κατηγορίας για σκάνδαλο δωροδοκίας μεταξύ του προέδρου του Μποροβήλου και του Αχιλλέα Μπέου, προέδρου του Ολυμπιακού Βόλου. Τελικά η Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ αθώωσε τον Αστέρα. Εκείνη η χρονιά όμως, όσο και αν αυτό ακούγεται αντιφατικό αποδείχτηκε “ξυπνητήρι” για τον Αστέρα.

    Τις επόμενες 3 χρονιές, ο Αστέρας έκανε εκπληκτικές πορείες (6ος το 2012, 4ος το 2013 και 5ος το 2014) βγαίνoντας ισάριθμες φορές στην Ευρώπη όπου και εκεί σταδιακά δείχνει να αποκτάει “μέταλλο”… Το 2013, για τα προκριματικά του Europa league απέκλεισε την Ίντερ Μπακού (1-1 και τα δύο ματς και 4-2 στα πέναλντυ στην Τρίπολη) ενώ αποκλείστηκε για στο νήμα από την Πορτογαλική Μαρίτιμο(1-1 εντός, 0-0 εκτός). Το 2014, πάλι για τα προκριματικά του Europa League αποκλείστηκε από την Ραπίντ Βιέννης(1-1 εντός, 1-3 εκτός) μέχρι να έρθει η πιο μεγάλη στιγμή του στην Ευρώπη φέτος, όπου βρέθηκε στους ομίλους του Europa league αποκλείοντας 3 ομάδες (την φιλανδική Ροβανιέμι, την γερμανική Μάιντς και την Μακάμπι Τελ Αβίβ που στο παρελθόν είχε αποκλείσει ΠΑΟΚ, ΟΣΦΠ και ΠΑΟ). Ο όμιλος του είναι αρκετά δύσκολος (Τότεναμ,Μπεσίκτας και Παρτιζάν) αλλά οι εμπειρίες θα του είναι πολύτιμες…

    Μοναδικό μειονέκτημα για τον Αστέρα είναι το γεγονός ότι το γήπεδό του (ονομάζεται Θεόδωρος Κολοκοτρώνης από το 2012) δεν γεμίζει αναλογικά με το πόσο θα έπρεπε αν σκεφτούμε τι έχει καταφέρει η ομάδα της Αρκαδίας. Ας ελπίσουμε οι φετινοί αγώνες στην Ευρώπη να δώσουν κίνητρο στον κόσμο να “αγκαλιάσει” περισσότερο την, εδώ και 10 χρόνια, προσπάθεια που κάνει ο Αστέρας να “λάμπει” κάθε χρονιά όλο και περισσότερο…

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=heKD2Jfk72A
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=2h8KrIbOdDM

  • 7 γεγονότα που ίσως δεν γνωρίζετε για το Λουίς Φαν Χάαλ

    7 γεγονότα που ίσως δεν γνωρίζετε για το Λουίς Φαν Χάαλ

    1. Ήταν ο μέντορας του Χοσέ Μουρίνιο.
    Όταν ο Φαν Χάαλ ανέλαβε για πρώτη φορά προπονητής της Μπαρτσελόνα το 1997 δούλεψε με ένα νεαρό Πορτογάλο βοηθό ονόματι Χοσέ Μουρίνιο… Ο Χοσέ Μουρίνιο, όπως γνωριζετε, τώρα είναι πιο διάσημος από το Φαν Χάαλ και εκτελεί χρέη προπονητή στην Τσέλσι. Όταν ρωτήθηκε σχετικά με την πρόσληψη του μέντορά του στην Μάντσεστερ (μία είναι η Μάντσεστερ…) απάντησε: “Είναι σπουδαίος προπονητής και χαίρομαι πολύ που θα είμαστε στην ίδια χώρα και την Πρέμιερ Λιγκ, αλλά πιο σημαντικό, είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος και του εύχομαι ό,τι καλύτερο”.

    2. Έκανε μια αήττητη σαιζόν με τον Άγιαξ, 10 χρόνια πριν την Άρσεναλ.
    Ο Φαν Χάαλ ήταν ο προπονητής στη Χρυσή Γενιά του Άγιαξ από το 1991-1997 που κέρδισε 3 εγχώριους τίτλους, 1 κύπελλο Ουέφα, 1 Σούπερ-Καπ Ουέφα και 1 Τσάμπιονς Λιγκ. Η πιο επιτυχημένη του χρονιά ήταν το 1994-95 όταν οδήγησε τον Άγιαξ σε μια αήττητη χρονιά τόσο στην Ερεντεβίζε όσο και στο Τσάμπιονς Λιγκ όπου κέρδισε και τα δύο τρόπαια. Κατόπιν κέρδισε και το Ουέφα Σούπερ-καπ και έκανε και το Τρέπλ.

    3. Έδωσε το βάπτισμα του πυρός σε Ξάβι, Ινιέστα, Πουγιόλ και Σέεντορφ.
    Αν σε κάτι πιστεύει ο Φαν Χάαλ, αυτό είναι τα νέα ταλέντα. Μερικοί από τους καλύτερους μέσους του πλανήτη, έκαναν το ντεμπούτο τους υπό τις οδηγίες του. Ξάβι, Ινιέστα και Πουγιόλ στη Μπαρτσελόνα, Σέεντορφ και Κλάιφερτ στον Άγιαξ.

    4. Έχει κερδίσει το πρωτάθλημα σε Ολλανδία, Ισπανία και Γερμανία.
    Ο Φαν Χάαλ είναι από τους ελάχιστους προπονητές που έχει καταφέρει να κερδίσει πρωτάθλημα σε 3 διαφορετικές χώρες. Συνολικά έχει κερδίσει 19 τρόπαια !!

    5. Είναι πτυχιούχος γυμναστής.
    Αυτό είναι κάτι που δύσκολα συναντάται σε ένα παγκοσμίου φήμης προπονητή. Κι όμως ο Λουις Φαν Χάαλ είναι πτυχιούχος Γυμναστικής Ακαδημίας και δίδασκε σε σχολεία κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως παίκτης.

    6. Έπαιξε ποδόσφαιρο για 15 χρόνια πριν γίνει προπονητής.
    Ξεκίνησε την καριέρα του ως μέσος στην ερασιτεχνική ομάδα του Άμστερνταμ RKSV De Meer και λίγο αργότερα ενσωματώθηκε στη Β’ ομάδα του Άγιαξ, αλλά δεν έπαιξε ποτέ στην πρώτη. Πήρε μεταγραφή για τη βελγική Αντβέρπ όπου έκατσε 5 χρόνια. Κατόπιν γύρισε στην Ολλανδία και έκανε το ντεμπούτο του στην Ερεντεβίζε με την Τελσταρ πριν μεταπηδήσει στη Σπάρτα Ρότερνταμ. Μετα από ένα πολύ μικρό πέρασμα από την Αλκμάαρ, αποσύρθηκε το 1987 και έγινε βοηθός προπονητή.

    7. Έχει αποτύχει στην Μπαρτσελόνα δύο φορές.
    Ανέλαβε τα ηνία των Καταλανών το 1997 μετά από μια δοξασμένη καριέρα στον Άγιαξ. Ξεκίνησε καλά κερδίζοντας το ντάμπλ την πρώτη χρονιά και ξανακέρδισε το πρωτάθλημα και την επόμενη. Παρόλ’αυτά, μετά από μια κόντρα με τον Ριβάλντο, που μεσουρανούσε εκείνη την εποχή, πολύ κριτική για την τακτική του και κακή σχέση με τα Μ.Μ.Ε, το 2000 αποχώρησε.

    Επέστρεψε δύο χρόνια μετά, όμως η δεύτερη παρουσιά του ήταν άκρως αποτυχημένη καθώς το Δεκέμβρη η ομάδα ήταν μόλις 5 βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού, οπότε κι απολύθηκε…