SportBrio

Category: ΑΘΛΗΤΙΚΑ

  • Μυθικές Περιγραφές…

    Μυθικές Περιγραφές…

    Ιστορική στιγμή του μεγάλου Διακογιάννη

    Λόγω τεχνικών προβλημάτων διέκοψε on-air την μετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα Μουντιάλ…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=qAorQ8IR-uU

    Παπαδημητρίου και απ’το “δόξασοι ο Θεός” στο “βοήθα Παναγιά”…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=uerAxj9aO9M

    Σκουντής και “βάλτο αγόρι μου”

    Στο νικητήριο τρίποντο του Διαμαντίδη στον ημιτελικό Ελλάδα-Γαλλία για το Ευρωμπάσκετ 2005(ατάκα που έμεινε στην ιστορία και χρησιμοποιήθηκε για τίτλο ραδιοφωνικής εκπομπής που παρουσίαζε ο ίδιος)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Cr8ozzcUqNQ

    Χελάκης και “χίλιες βουβουζέλες”

    (Ελλάδα-Νιγηρία 2-1 Μουντιάλ 2010)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=RwxA22Bmphs

    Υπάρχουν ακόμα κάποιες φορές που τα μικρόφωνα έμειναν ανοιχτά…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=fiax4RSFW3c

    Και τέλος μερικές ερασιτεχνικές περιγραφές για άφθονο γέλιο

    Απλά ακούστε τες…(εμείς αναρωτιόμαστε αν ο σπίκερ του Παναιτωλικός-Ρόδος ζει ακόμα ή έπαθε κάνα έμφραγμα..)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ZB0cq-XmcP0
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=RFmcP8rrRYY

  • Η τραγωδία του Χέιζελ 1985

    Η τραγωδία του Χέιζελ 1985

    Έχει χαρακτηριστεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και όχι άδικα, καθώς 39 άτομα έχασαν τη ζωή τους το απόγευμα της 29ης Μαΐου 1985, στο στάδιο «Χέιζελ» των Βρυξελλών. Μια τραγωδία όμως που άλλαξε μια για πάντα την αντιμετώπιση του χουλιγκανισμού από τους Άγγλους, με πρωτοβουλία της Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία έλαβε δραστικά μέτρα αντιμετώπισής τους. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

    Το χρονικό της τραγωδίας…

    Απόγευμα 29ης Μαΐου 1985. και η Γιουβέντους αντιμετωπίζει τη Λίβερπουλ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Περισσότεροι από 60 τηλεοπτικοί σταθμοί μετέφεραν στις χώρες τους την εικόνα του αγώνα.  Οι οπαδοί και των δύο ομάδων είχαν δημιουργήσει μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα με την αστυνομία έτοιμη να παρέμβει σε περίπτωση που θα χρειαζόταν.

    Στις 5 το απόγευμα είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 60.000 οπαδοί στο στάδιο, με τους περισσότερους Άγγλους όμως να βρίσκονται υπό κατάσταση μέθης. Ο τομέας «Ζ» ήταν δίπλα στους φανατικούς  της Λίβερπουλ. Αυτές οι θέσεις ανήκαν στους ουδέτερους φιλάθλους. Εκεί είχαν καθίσει και αρκετοί Ιταλοί, φίλοι της Γιουβέντους, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει στις Βρυξέλες για να δουν τον τελικό. Οι πιο πολλοί από αυτούς ήταν άνθρωποι με οικογένειες και μικρά παιδιά..

    Στις 7 το απόγευμα είχε καθοριστεί η ώρα έναρξης του αγώνα. Η κατάσταση είχε ήδη αρχίσει να γίνεται εκρηκτική από τα συνθήματα των οπαδών των 2 ομάδων. Ο τομέας «Ζ» βρισκόταν δίπλα στους Άγγλους χούλιγκαν και οι οπαδοί που βρίσκονταν εκεί καλύπτονταν από ελάχιστη αστυνομική δύναμη. Στις τάξεις των Άγγλων φιλάθλων, είχαν εισχωρήσει αρκετοί χούλιγκαν χωρίς εισιτήριο και έχοντας καταναλώσει πολύ αλκοόλ. Η κατάσταση “μύριζε μπαρούτι”.

    Περίπου μια ώρα πριν από τη σέντρα του αγώνα, οι οπαδοί της Λίβερπουλ πέρασαν χωρίς πρόβλημα το διαχωριστικό και επιτέθηκαν με ορμή στους Ιταλούς που βρίσκονταν στον τομέα «Ζ». Αυτό προκάλεσε την αντίδραση των τελευταίων και για αρκετή ώρα καθίσματα και διάφορα άλλα αντικείμενα εκτοξεύονταν εκατέρωθεν. Ωστόσο, οι Άγγλοι συνέχιζαν να έρχονται κατά δεκάδες στον τομέα «Ζ» αναγκάζοντας σχεδόν όλους τους Γιουβεντίνους να κάνουν άτακτη υποχώρηση.

    Αρκετοί Ιταλοί στριμώχθηκαν σε έναν τοίχο στο τέλος της εξέδρας, ο οποίος κατέρρευσε από την πίεση των σωμάτων. Δεκάδες άνθρωποι παγιδεύτηκαν κάτω από τα συντρίμμια και ποδοπατήθηκαν από πολλούς που έτρεχαν να ξεφύγουν από την μανία των Άγγλων. Απολογισμός;

    39 άνθρωποι νεκροί(32 Ιταλοί, τέσσερις Βέλγοι, δύο Γάλλοι και ένας Ιρλανδός), περισσότεροι από 350 τραυματίες , και μια κατάσταση πανικού που είχε ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση των πρώτων βοηθειών.

    Υπήρχε και συνέχεια όμως…

    Την ώρα που δεκάδες ανθρώπινα σώματα βρίσκονταν στο έδαφος, ορισμένοι Ιταλοί εξοργισμένοι έτρεξαν προς το μέρος των φιλάθλων της Λίβερπουλ. Η Αστυνομία προσπάθησε να σταματήσει αυτήν την επίθεση και οι μάχες που ακολούθησαν καταγράφηκαν από τις κάμερες.

    Η μαρτυρία ενός από τους επιζώντες δείχνει το δράμα σε όλο του το μεγαλείο.

    Σώματα ήταν πεσμένα κάτω και δεν αντιδρούσαν. Πολλά από τα μικρά παιδιά πέθαναν από ασφυξία αφού τα είχαν πατήσει. Εγώ δεν πρόκειται ποτέ πια να έχω φυσιολογική ζωή. Κάθε μέρα, κάθε βράδυ, σε κάθε όνειρο μου βλέπω τους ανθρώπους εκείνους που πέθαιναν. Βλέπω τα παιδάκια που δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα.

    Και πολλοί άλλοι σίγουρα ένιωθαν έτσι…

    Η μη αναβολή του αγώνα, το άδικο πέναλτι και ο “φάουλ” πανηγυρισμός του Πλατινί…

    Η τραγωδία μεταδόθηκε ζωντανά σε όλο τον κόσμο μέσω των τηλεοπτικών σταθμών. Ο αγώνας φυσικά δεν είχε αρχίσει. Η UEFA και οι Βέλγοι απέφυγαν να αποκαλύψουν την πραγματική τραγωδία. Οι δημοσιογράφοι που προσπαθούσαν να δουν τι ακριβώς είχε συμβεί δεν μπορούσαν να βγάλουν άκρη, καθώς δεν υπήρχε καν ενημέρωση για την ύπαρξη ή μη νεκρών. Οι διοργανωτές προσπάθησαν να κρύψουν από τους ποδοσφαιριστές αυτά που είχαν πραγματικά συμβεί.

    Τελικά, οι αρχηγοί των δύο ομάδων, Ο Νιλ και ο Σιρέα, πήραν το μικρόφωνο του σταδίου, καλώντας τα πλήθη να ηρεμήσουν, ανακοινώνοντας παράλληλα ότι το παιχνίδι θα γινόταν κανονικά. Εξάλλου, οι εντολές της UEFA, απαιτούσαν το παιχνίδι να διεξαχθεί κανονικά.

    Τελικά η σέντρα έγινε στις 21.40. Αρκετοί υποστήριξαν ότι το ματς δεν έπρεπε να γίνει. Τελικά όμως έγινε. Ίσως ενδεχόμενη αναβολή του να δημιουργούσε περαιτέρω προβλήματα. Το ίδιο πάντως το ματς ξεχάστηκε τελείως όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι.

    Για την ιστορία η Γιουβέντους κέρδισε 1-0 με ανύπαρκτο πέναλτι που εκτέλεσε ο Πλατινί και  το οποίο το έδωσε ο διαιτητής θέλοντας ίσως να κατευνάσει λίγο τον πόνο των Ιταλών… Αρνητικά σχολιάστηκε πάντως ο έξαλλος πανηγυρισμός του Πλατινί, ο οποίος έδειξε να μην έχει καταλάβει το δράμα που είχε παιχτεί.

    Το “μετά” της τραγωδίας και η παρέμβαση της Θάτσερ…

    Η νίκη της Γιουβέντους, έστω και άδικη, ίσως να ήταν η επιθυμητή από την από την πλειοψηφία προκειμένου να μην υπάρξουν άλλα επεισόδια. Δεν είναι λίγοι που υποστηρίζουν ότι ο διαιτητής πήρε οδηγίες για να “εξασφαλίσει” την νίκη της Γιουβέντους. Το ποδόσφαιρο, όμως, έχασε πολλά περισσότερα εκείνο το βράδυ…

    Την επόμενη μέρα, ο παρατηρητής της ΟΥΕΦΑ, Γκούντερ Σνάιντερ, επιρρίπτει ευθύνες αποκλειστικά στους οπαδούς της Λίβερπουλ, αθωώνοντας παράλληλα τους διοργανωτές του αγώνα, τους αρμόδιους του γηπέδου, τη βελγική αστυνομία και τους φιλάθλους της Γιουβέντους.

    Η Λίβερπουλ έπρεπε να υποστεί εξοντωτικές ποινές. Στις 31 Μαΐου, η πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, πιέζει για την αποβολή όλων των αγγλικών ομάδων από όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

    Τελικά, σε συνεννόηση της με την ΟΥΕΦΑ, θα “πετύχει” την απαγόρευση της συμμετοχής τους για 5 χρόνια ενώ για την Λίβερπουλ η απαγόρευση θα ισχύσει για ένα χρόνο παραπάνω… Ήταν βέβαια και ένα καθοριστικό χτύπημα της Θάτσερ απέναντι στον χουλιγκανισμό που βρισκόταν τότε στο αποκορύφωμά του και δημιουργούσε πολλά προβλήματα και στην Πρέμιερ Λιγκ.

    Η Βρετανική Αστυνομία εξέτασε από την πλευρά της το βίντεο του αγώνα και συνέλαβε 27 άτομα με την υποψία της ανθρωποκτονίας, πλειοψηφία εξ αυτών, γνωστοί χούλιγκαν της Λίβερπουλ.

    Το στάδιο της καταστροφής, το “Χέιζελ“, συνέχισε να λειτουργεί για περίπου δέκα χρόνια, φιλοξενώντας, όμως, αθλητικά γεγονότα άσχετα με το ποδόσφαιρο.

    Οι άτυχοι οπαδοί

    Ρόκο Ατσέρα (29), Μπρούνο Μπάλι (50), Αλφονς Μπος, Τζιανκάρλο Μπρουσκέρα (21), Αντρέα Καζούλα (11), Τζιοβάνι Καζούλα (44), Νίνο Τσερούλο (24), Βίλι Σιέλενς, Τζιουζεπίνα Κόντι (17), Ντιρκ Ντενέκι, Ντιονίζιο Φάμπρο (51), Ζακ Φρανσουά, Εουτζένιο Γκαλιάνο (35), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Αλμπέρτο Γκουαρίνι (21), Τζιοβαίνιο Λαντίνι (50), Ρομπέρτο Λορεντίνι (31), Μπάρμπαρα Λούσι (58), Φράνκο Μαρτέλι (46), Λόρις Μεσόρε (28), Τζιάνι Μαστρολάκο (20), Σέρτζιο Μπαστίνο Ματσίνο (20), Λουτσιάνο Ρόκο Παπαλούκα (38), Λουίτζι Πιντόνε (31), Μπέντο Πιστολάτο (50), Πάτρικ Ράντκλιφ, Ντομένικο Ραγκάτσι (44), Αντόνιο Ρανιανέζε (29), Κλοντ Ρομπέρ, Μάριο Ρόνκι (43), Ντομένικο Ρούσο (28), Ταρτσίζιο Σάλβι (49), Τζιανφράνκο Σάρτο (47), Αμεντέο Τζιουζέπε Σπαλαόρε (55), Μάριο Σπάνου (41), Ταρτσίζιο Βεντουρίν (23), Ζαν Μισέλ Βαλά, Κλαούντιο Τζαβαρόνι (28)

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ClegJGD2zfE
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=q1npxg9szPY

  • Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ στην εμπόλεμη Σερβία.

    Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ στην εμπόλεμη Σερβία.


     
    Είναι γνωστές εδώ και πολλά χρόνια οι καλές σχέσεις Ελλάδας και Σερβίας σε όλα τα επίπεδα.Οι δύο χώρες εκδηλώνουν αυτήν την φιλία με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο.Ένας από αυτούς είναι και ο αθλητισμός, μέσω του οποίου 2 χαρακτηριστικές φορές στο παρελθόν φάνηκε το πόσο κοντά είναι η Ελλάδα και η Σερβία, ειδικά όταν η τελευταία αντιμετώπισε καταστάσεις πολέμου.”Εμπνευστές” αυτής της αλληλεγγύης ήταν η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός…

    Ο Ολυμπιακός στα “χαρακώματα” του Βελιγραδίου…

    Στις 12 Νοεμβρίου του 1994 ο Ολυμπιακός του Τάις Λίμπρεχτς βρέθηκε στην εμπόλεμη Σερβία για να παίξει φιλικό φιλανθρωπικού χαρακτήρα με τον Ερυθρό Αστέρα.Το κλίμα ήταν βαρύ στην αποστολή από την προηγούμενη μέρα καθώς είχε μαθευτεί ο θάνατος του Αττίλιο στο αεροδρόμιο και έγινε ακόμα πιο βαρύ όταν ο Ολυμπιακός έφτασε στην Σερβία, η οποία τότε ”υπέφερε” από τις μάχες που έδινε στα συντρίμμια της Γιουγκοσλαβίας.

    Πριν το παιχνίδι ο Πέτρος Κόκκαλης και ο γιατρός της ομάδας Χρήστος Δάρρας επισκέφτηκαν τραυματίες του πολέμου και προσέφεραν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ δεσμεύτηκαν και για περαιτέρω ενίσχυση.Επίσης, λίγο πριν την σέντρα, οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων έβαλαν ένα πανό στο κέντρο του γηπέδου που έγραφε ”Ο αθλητισμός ενώνει τους ανθρώπους-Ειρήνη στα Βαλκάνια”.

    Το ματς, για την ιστορία, έληξε 4-1 υπέρ του Ερυθρού Αστέρα αλλά αυτό ελάχιστα ενδιέφερε τον οποιονδήποτε.Η ουσία ήταν ότι, με αφορμή αυτόν τον αγώνα, η ομάδα της Σερβίας επέστρεψε στους αγώνες της Ευρώπης το 1995.Επίσης ήταν και η αρχή μιας μεγάλης φιλίας μεταξύ των δύο ομάδων που οδήγησε στην αδελφοποίησή τους.Ο στόχος του Ολυμπιακού είχε επιτευχθεί και με το παραπάνω…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=TRGGfnLfaTE?w=728

     

     

    Η σειρά της ΑΕΚ…

    Στις 7 Απριλίου του 1999, η ΑΕΚ, με πρωτοβουλία του Δημήτρη Μελισσανίδη, ταξίδεψε στο Νόβισαντ της Σερβίας για άλλο ένα φιλικό συμπαράστασης στον Σέρβικο λαό ,που τότε υπέφερε από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, απέναντι στην Παρτιζάν. Η αποστολή της ΑΕΚ έγινε δεκτή με ψωμί και αλάτι, κατά το σέρβικο έθιμο, ενώ την συνόδεψαν και εκπρόσωποι κομμάτων όπως οι Γλέζος και Κατσιφάρας. Επίσης την αποστολή υποδέχτηκε συγκινημένος ο Πρόεδρος της Σερβίας, Μίλαν Μιλουτίνοβιτς.

    Το γήπεδο που θα γινόταν ο ιστορικός αυτός αγώνας ήταν χωρητικότητας 40000 θέσεων και είχε σημειωθεί sold-out,ωστόσο πήγαν ,μόλις 15000 φίλαθλοι καθώς λόγω του πολέμου δεν υπήρχαν αρκετά καύσιμα που θα διευκόλυναν την μετακίνηση των υπολοίπων.Επίσης εκείνη την ημέρα δεν ακούστηκαν καθόλου σειρήνες πολέμου, δείγμα του κλίματος που επικρατούσε.

    Ο αγώνας έληξε 1-1 αλλά δεν ολοκληρώθηκε καθώς διεκόπη στο 61ο λεπτό από την εισβολή Σέρβων και Ελλήνων φιλάθλων στο γήπεδο με σκοπό να αγκαλιάσουν και να φιλήσουν τους παίκτες των 2 ομάδων…Μια συγκινητική στιγμή που συνοδεύτηκε από την δωρεά κόκκινων αυγών, λαμπάδων και τσουρεκιών από τους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ στους συναδέλφους τους…

    Η παραπάνω κίνηση της ΑΕΚ σχολιάστηκε από μεγάλα μέσα του τύπου σε όλη την Ευρώπη όπως η γερμανική Bild(”αγώνας με σύνθημα έξω ο πόλεμος από την Γιουγκοσλαβία”), η ισπανική MARCA(”απίστευτο που μια ομάδα αγωνίστηκε στα χαρακώματα”) και η ιταλική Gazzetta(”παιχνίδι παρένθεση στον πόλεμο”). Πέρασε έτσι το μήνυμα σε όλη την Ευρώπη ότι η ΑΕΚ ”αγωνίστηκε” και ”πέρασε” το δικό της αντι-πολεμικό μήνυμα…

     \nhttps://www.youtube.com/watch?v=es5bgSJLlEs?w=728

  • Αττίλιο. Η Θρυλική Τρομπέτα!

    Αττίλιο. Η Θρυλική Τρομπέτα!

    Αποτελούσε αναμφισβήτητα μια ηγετική μορφή της εξέδρας του Ολυμπιακού. Στο σάλπισμά του κανείς δεν έπρεπε να κάθεται κάτω γιατί θα αντιμετώπιζε την ”οργή” του.’Ηθελε να κάνει όλους τους Ολυμπιακούς μια γροθιά που θα υπεράσπιζε τον Ολυμπιακό και θα γινόταν κάτω από τους ήχους μιας τρομπέτας.Ο λόγος για τον θρυλικό Αττίλιο ή κατά κόσμον Βασίλη Δουρίδα…

    Γεννημένος το 1942 στην κατεχόμενη Αθήνα, μάζευε ότι λεφτά του έδιναν για να μπορεί να είναι δίπλα στην ομάδα του Πειραιά.Σπούδαζε Ιατρική αλλά στο 4ο έτος παράτησε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στον Ολυμπιακό.Παρολίγον συνάδελφοί του γιατροί του έλεγαν να σταματήσει να πηγαίνει στο γήπεδο γιατί κινδύνευε η υγεία του αλλά αυτός απαντούσε:

    Εγώ ζω για τον Ολυμπιακό!

    Την δεκαετία του ’90 είχε γίνει στόχος επιθέσεων 2 φορές από αγνώστους που του έστησαν καρτέρι και τον χτύπησαν άσχημα. Επίσης, η άστατη ζωή που έκανε επιβάρυνε ακόμα περισσότερο την υγεία του και τελικά πέθανε στις 11 Νοεμβρίου του 1994 από πνευμονικό οίδημα…

    Ο χαρακτήρας του και το ”ψευδώνυμό” του

    Ο Αττίλιο ανήκε στους λεγόμενους ”αγνούς” οπαδούς. Απλός σεμνός και πράος στην καθημερινή του ζωή, άνθρωπος με χιούμορ αλλά και φανατικός με τον Ολυμπιακό, ήταν αγαπητός σε όλο τον φίλαθλο κόσμο και όχι μόνο, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων όπως προαναφέραμε.Δούλευε υπάλληλος σε μια τράπεζα αίματος στην Αθήνα.

    Όσον αφορά το γιατί τον φωνάζανε Αττίλιο η ιστορία έχει ως εξής: ένα απόγευμα και ενώ ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν στο Καραισκάκη, ο Βασίλης Δουρίδας είχε αργήσει να πάρει την θέση του δίπλα από τα κάγκελα της θύρας 7 και σε λίγο ο αγώνας θα άρχιζε. Τρέχοντας να προλάβει έσπρωξε άθελα του μερικούς φιλάθλους που κάθονταν και ένας από αυτούς του φώναξε:

    Σιγά ρε φίλε, ποιός είσαι; Ο Αττίλιο;

    Ο Αττίλιο που εννοούσε ήταν ένας παλαιστής της εποχής, αλλά από κείνη την στιγμή και μετά έγινε και το ”ψευδώνυμο” αυτού του θρυλικού φιλάθλου…

    Ολυμπιακός και “ξερό ψωμί”…

    Ο Αττίλιο ακολουθούσε τον Ολυμπιακό σχεδόν σε όλα τα σπορ, εντός και εκτός έδρας.Περνούσε έτσι τους ήχους της τρομπέτας του σε όλα τα γήπεδα που αγωνιζόταν η ομάδα του Πειραιά.Ακόμα και με την οικογένειά του είχε προβλήματα καθώς πιο πολύ βρισκόταν στο γήπεδο παρά μαζί της.

    Έγινε το απόλυτο ”τοτέμ” της εξέδρας στο Καραϊσκάκη. Μόλις ακουγόταν η «θρυλική» τρομπέτα, οι πάντες σιωπούσαν. Τα χέρια σηκώνονταν στον αέρα και οπαδοί κάθε ηλικίας, έχοντας λάβει λάβει το μουσικό παράγγελμά του,χτυπούσαν συντονισμένα τα χέρια αποτελώντας έτσι τον κινητήριο μοχλό του Ολυμπιακού. Εκείνος έπαιζε με την τρομπέτα του το γνωστό “πολεμικό” παιάνα και τον ”συνόδευαν” έπειτα οι οπαδοί με το γνωστό «Ο-λυ-μπιακός, Ο-λυ-μπιακός».

    Ο Αττίλιο κοντραρίστηκε ακόμα και με την χούντα όταν μετά το τέλος ενός αγώνα με τον Ολυμπιακό Βόλου παρότρυνε το πλήθος έξω από την θύρα 1 να μην διαλυθεί παρά το αντίθετο που έλεγε η αστυνομία. Αποτέλεσμα ήταν να συλληφθεί και να οδηγηθεί στο Τριμελές Πρωτοδικείο του Πειραιά, το οποίο στην αρχή τον καταδίκασε σε 4 μήνες φυλάκιση,αλλά κατόπιν έφεσης που έκανε αφέθηκε ελεύθερος.Συνήγορός του ήταν ο Αντρέας Υδραίος, δικηγόρος του ιστορικού προέδρου του Ολυμπιακού Νίκου Γουλανδρή.

    Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ”Ολυμπιακός μέχρι θανάτου” καθώς το γεγονός ότι συνεχώς αγνοούσε τις συμβουλές των γιατρών(του είχαν πει ότι ακόμα και το δυνατό φύσημα της τρομπέτας μπορούσε να τον επηρεάσει αρνητικά)και η αδιαφορία γενικότερα για την υγεία του οφείλονταν στο ότι θα θυσίαζε τα πάντα γι’αυτήν την ομάδα.

    Η κηδεία του Αττίλιο

    Τελικά η κατάληξη ήταν μοιραία και το 1994 πέθανε. Η σωρός του μπήκε σε κόκκινο φέρετρο(κατόπιν τελευταίας του επιθυμίας) ενώ στην κηδεία του πήγαν πολλοί επώνυμοι ανάμεσα στους οποίους και ο σημερινός πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.Μαζί του πήρε για πάντα το θρυλικό σάλπισμα αλλά ο ήχος αυτός θα παραμένει για πάντα η ”κινητήρια” δύναμη του Ολυμπιακού…

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=UsVkxnFEQdM

     

  • Μοχάμεντ Άλι

    Μοχάμεντ Άλι

    Λένε ότι ο Μοχάμεντ Άλι κατέκτησε το ρινγκ με τις μπουνιές του και τον κόσμο όλο με την καρδιά του, και μάλλον έχουν δίκιο.Για τον αθλητή Άλι δεν χωράει άλλωστε αμφιβολία: ένας από τους κορυφαίους πυγμάχους βαρέων βαρών όλων των εποχών, παραμένει ακόμα και σήμερα ο πρώτος και ο μόνος πρωταθλητής που κατέκτησε τον σπουδαίο τίτλο 3 φορές και παράλληλα χάρισε στο παγκόσμιο κοινό φοβερούς και δυνατούς αγώνες, τόσο από πλευράς θεάματος όσο και συναισθημάτων.

    Η δράση του δεν σταμάτησε όμως στο ρινγκ, αλλά φρόντισε να χρησιμοποιήσει  το όνομά του και πολλούς αγώνες του για να περάσει κοινωνικά μηνύματα.Ένα πρώτο δείγμα ήταν η άρνησή του να  πάρει μέρος στον Πόλεμο του Βιετνάμ, γεγονός που θα τον έκανε να χάσει τον τίτλο του πρωταθλητή αλλά και να ρισκάρει όλη την μετέπειτα καριέρα του, όντας άλλωστε και πολύ νέος.Ο Μοχάμεντ Άλι δεν έπαψε ποτέ να μάχεται για θρησκευτική ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα όλων των φυλών. Άλλωστε και μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για όλα αυτά με τον τρόπο που μπορούσε.Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

    Ο Μοχάμεντ Άλι γεννιέται με το όνομα Κάσιους Μαρσέλους Κλέι στις 17 Ιανουαρίου 1942 στο Λούισβιλ του Κεντάκι. Ζώντας στον αμερικάνικο Νότο όπου οι προκαταλήψεις και ο ρατσισμός ήταν στην ακμή τους, ο νεαρός Κάσιους λειτουργούσε αντιδραστικά, δείχνοντας θάρρος σαν και αυτό που έδειχνε όταν αγωνιζόταν. Τα περιστατικά ρατσισμού που έβλεπε σε μια τόσο “τρυφερή” ηλικία τον έκαναν να ασχοληθεί με την πυγμαχία.

    Η Καθοριστική Κλοπή

    Το πρώτο όμως ουσιαστικό ”σκίρτημα” για τον Κάσιους ήταν το γεγονός ότι του έκλεψαν ένα ποδήλατο και ο ίδιος εξέφρασε την επιθυμία του να ”σπάσει στο ξύλο τον κλέφτη”.Ήταν μια αφορμή που του δόθηκε για να καταλάβει ότι πρέπει να μάθει να παλεύει ενάντια σε κάθε τι εχθρικό…Ο Κάσιους αρχίζει λοιπόν να κάνει τα πρώτα του βήματα στο πλευρό του προπονητή Martin και σύντομα θα ξεκινήσει την εκπληκτική του καριέρα. Στο πρώτο του ερασιτεχνικό ματς το 1954, κερδίζει οριακά, ενώ το 1956 θα κερδίσει το πρώτο του πρωτάθλημα: τα Χρυσά Γάντια για αρχάριους!Τρία χρόνια αργότερα, θα κατακτήσει τα Χρυσά Γάντια στο Εθνικό Πρωτάθλημα Πρωταθλητών των ΗΠΑ, καθώς και τον εθνικό τίτλο της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης και θα γινόταν ένα μικρό αλλά σεβαστό όνομα στον χώρο της ερασιτεχνικής πυγμαχίας με τις σερί νίκες του…

    Οι Πρώτες Επιτυχίες

    Το 1960, λόγω των παραπάνω επιτυχιών του, πήρε την άδεια από την Ομοσπονδία Πυγμαχίας των ΗΠΑ να συμμετάσχει στην ολυμπιακή ομάδα. Ο ίδιος ταξιδεύει στη Ρώμη  και κερδίζει με συνοπτικές διαδικασίες τους 3 πρώτους αγώνες, αντιμετωπίζοντας στον τελικό τον Πολωνό πρωταθλητή Zbigniew Pietrzkowski, τον οποίο νικά και κατακτά το χρυσό μετάλλιο.Το ”νερό είχε μπει πια στο αυλάκι” για τον νεαρό Κλέι αφού μετά από αυτήν την επιτυχία αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την πυγμαχία και μέσα στην δεκαετία του ’60 κέρδισε σχεδόν όλους τους αγώνες με αποκορύφωμα το 1964, όπου νίκησε τον Σόνι Λίστον και έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών…

    Ο Κλέι έγινε Άλι…

    Ο Κλέι είχε γίνει πια πρόσωπο λατρείας και σύσσωμος ο αθλητικός τύπος τον αποθέωνε.Ο ίδιος όμως είχε και άλλες σκέψεις και προβληματισμούς εκτός από τους αγώνες. Το 1964 αποφάσισε να προσχωρήσει στο ”Έθνος του Ισλάμ” το οποίο το αποτελούσε μια θρησκευτική μειονότητα, οι Αφροαμερικάνοι. Παράλληλα αλλάζει και το όνομά του, το οποίο του θύμιζε σκλάβο, αρχικά σε Κάσιους-Χ και τελικά στο όνομα που τον ήξερε όλος ο κόσμος και δεν είναι άλλο από το Μοχάμεντ Άλι.

    “Λιποτάκτης” με αιτία…

    Ο Μοχάμεντ Άλι στον στρατό

    Δύο χρόνια αργότερα,to 1967, θα ξεκινούσε ένα διαφορετικό είδος αγώνα, όταν αρνήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, τόσο εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων όσο και λόγω του Πολέμου του Βιετνάμ στον οποίο ήταν κάθετα αντίθετος δηλώνοντας παράλληλα: «κανένας Βιετκόνγκ δεν με έχει αποκαλέσει αράπη». Ήταν μια ενέργεια που έδειξε ότι ο Άλι δεν νοιαζόταν για την καριέρα του όταν είχε να αντιμετωπίσει θέματα που αφορούσαν πολιτικές, θρησκευτικές και προσωπικές πεποιθήσεις…
    Το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ θα τον έσερνε σε δίκη ως λιποτάκτη και  αντιρρησία συνείδησης. Στο Πρωτοδικείο κρίθηκε ένοχος αλλά το 1971 το όνομά του θα “καθάριζε” από κάθε είδους κατηγορία.Όσον αφορά όμως το επαγγελματικό κόστος, η ομοσπονδία του αφαίρεσε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή .και του απαγόρευσε να αγωνιστεί για 3.5 χρόνια, κάτι που τον “σημάδεψε” και τον καταρράκωσε ψυχολογικά.

    Η Επιστροφή, η “Μάχη του Αιώνα” και “Rumble in the jungle”

    Επιστρέφοντας στο επαγγελματικό μποξ στα τέλη του 1970,ο Άλι θέλησε αμέσως να κερδίσει το χαμένο έδαφος.Αφού έριξε νοκ-άουτ τον Jerry Quarry στην Ατλάντα τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, αντιμετώπισε το 1971 τον Joe Frazier σε αυτό που θα έμενε στην ιστορία του σπορ ως «η Μάχη του Αιώνα»: ο νυν παγκόσμιος πρωταθλητής και ο Άλι θα αγωνιζόντουσαν  για 15 γύρους πριν ο Frazier κερδίσει τελικά τον αγώνα στα σημεία.Ωστόσο αυτή η ήττα πείσμωσε τον Άλι…3 χρόνια μετά θα αντιμετώπιζε στο Ζαίρ τον εν ενεργεία παγκόσμιο πρωταθλητή George Foreman με τα προγνωστικά να είναι, για πρώτη φορά, εις βάρος του.Σε αυτό συνετέλεσε και το νεαρό της ηλικίας του Foreman…Όμως ο μεγάλος Άλι έδειξε ότι είναι παρών ακόμα μια φορά και με μια μεγάλη νίκη κατέκτησε τον τίτλο για δεύτερη φορά στην καριέρα του.

    Η τελευταία Μεγάλη Νίκη και οι Τελευταίες “Παραστάσεις”

    Ένα χρόνο μετά, το 1975 έδωσε τον δυσκολότερο ίσως αγώνα στην καριέρα του όταν αντιμετώπισε για μια ακόμα φορά τον αιώνιο αντίπαλό του Joe Frazier στις Φιλιππίνες, στον αγώνα που θα έμενε στην Ιστορία ως «Thrilla in Manila». Ο αγώνας κράτησε 14 γύρους που περιελάμβαναν φοβερά χτυπήματα.Τελικά όμως ο Άλι θριάμβευσε για άλλη μια φορά…Από εκεί και πέρα, η καριέρα του άρχισε να φθίνει, με τον ίδιο να μην θυμίζει τον Άλι που όλος ο κόσμος ήξερε. Αφού ηττήθηκε από τον Leon Spinks το 1978, έχασε και από τον Larry Holmes το 1980.Το 1981, ο Άλι θα έδινε τον τελευταίο του αγώνα, χάνοντας τον τίτλο του πρωταθλητή βαρέων βαρών από τον Trevor Berbick.

    Το Φιλανθρωπικό Πρόσωπο του Άλι

    Ο Μοχάμεντ Άλι – Σήμερα 72 ετών

    Από το κρέμασμα των γαντιών του και έκτοτε, ο Άλι αφοσιώθηκε στη φιλανθρωπία. Αφού ανακοίνωσε ότι έπασχε από τη  νόσο του Πάρκινσον το 1984, ίδρυσε το κέντρο Muhammad Ali Parkinson Center στο Φοίνιξ της Αριζόνα και αφιερώθηκε στο πώς θα βρίσκει πόρους  για το φιλανθρωπικό έργο του σωματείου του. Στα τελευταία χρόνια, παρά την εξέλιξη της νόσου του, ο ίδιος παραμένει ενεργός στα δημόσια πράγματα, με την ίδια νοοτροπία που τον έφτασε ψηλά ως αθλητή, δηλαδή το ”πώς θα παλεύεις κόντρα σε κάθε αντιξοότητα”… Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αγώνας του υπέρ των Αφρο-αμερικάνων, έμμεσα δικαιώθηκε καθώς ήταν παρών στην ορκωμοσία του πρώτου Αφρο-αμερικάνου προέδρου Μπαράκ Ομπάμα το 2009. Μέχρι σήμερα ο κόσμος δεν τον έχει ξεχάσει και ο ίδιος εξακολουθεί να ”μαζεύει” επαίνους και διακρίσεις όπως τον καιρό που αγωνιζόταν στα ρινγκ…

  • Μάτζικ Τζόνσον 24/10/1991. Η μέρα που τελείωσε η μαγεία…!!

    Μάτζικ Τζόνσον 24/10/1991. Η μέρα που τελείωσε η μαγεία…!!

    Ήταν 24 Οκτωβρίου του 1991…Οι Λέικερς του Μάτζικ Τζόνσον βρίσκονταν στη Γιούτα για ένα φιλικό παιχνίδι με τους Τζαζ, λίγο πριν την έναρξη της κανονικής σεζόν του NBA.Ο μεγάλος Μάτζικ καθόταν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του όταν έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον γιατρό της ομάδας, Michael Mellman, ο οποίος του ζητούσε επίμονα να τον δει από κοντά για να μιλήσουν για ένα σοβαρό θέμα.Ούτε ο ίδιος ο Μάτζικ δεν φανταζόταν ότι αυτό το τηλεφώνημα ήταν η αρχή του τέλους της καριέρας του…Η διάγνωση του γιατρού ήταν μια λέξη :”HIV”…

    Εκείνη την εποχή ο ιός του HIV που προκαλεί το AIDS ήταν κάτι καινούργιο και η ενημέρωση γύρω από αυτόν ελλιπής σε σχέση με σήμερα. Ο Μάτζικ δεν ήθελε να το πιστέψει και ζήτησε να γίνει δεύτερη εξέταση η οποία βγήκε πάλι θετική.Φανερά πλέον ανήσυχος, ζήτησε να υποβληθεί και η γυναίκα του σε εξετάσεις, μιας και ήταν έγκυος και φοβόταν μήπως είχε κολλήσει και αυτή και το παιδί.Ευτυχώς όμως αυτές βγήκαν αρνητικές και τότε ο Μάτζικ ζήτησε και τρίτη εξέταση για τον εαυτό του.

    Τα  οριστικά αποτελέσματα και οι αντιδράσεις…

    Μιας και τα αποτελέσματα θα έβγαιναν στις 5 Νοεμβρίου, οι Λέικερς υποστήριζαν ότι ο παίκτης τους είχε κάποια γρίπη και θα εμφανιζόταν στο παρκέ μετά τα 3 πρώτα παιχνίδια της σεζόν.Όταν όμως και η τρίτη εξέταση βγήκε θετική τότε ο Μάτζικ δεν μπορούσε να ”κρύβεται” άλλο.Δυο μέρες μετά λοιπόν αποφασίζει ότι πρέπει να μιλήσει σε κάποιους ανθρώπους για το πρόβλημά του προτού ανακοινώσει στον κόσμο την αποχώρησή του από τα γήπεδα.Οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι Λάρι Μπερντ, Μάκλ Τζόρνταν, Αιζάια Τόμας και ο προπονητής που λάτρευε Πατ Ράιλι.Όμως τα πράγματα άλλαξαν όταν  ένας δημοσιογράφος επικοινώνησε με το γραφείο τύπου των Λέικερς για να ρωτήσει αν αλήθευαν οι φήμες που αφορούσαν την αρρώστια του Μάτζικ.Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι Λέικερς ανακοίνωσαν πώς ο παίκτης τους θα παραχωρούσε  συνέντευξη τύπου.

    Την ενημέρωση των παραπάνω ατόμων ανέλαβε, μετά από επιθυμία του Μάτζικ, να την κάνει ο μάνατζερ του Lon Rosen.Οι αντιδράσεις όλων έδειξαν πόσο τους ”πόνεσε” αυτή η είδηση.Ο Ράιλι, έχοντας αγώνα με τους Νικς στην Νέα Υόρκη, διάβασε πριν την έναρξή του μια προσευχή που ακούστηκε σε όλο το γήπεδο.Ο Τόμας, μόλις το έμαθε ξέσπασε σε κλάματα ενώ ο Μπερντ, πιο ψύχραιμος, απαίτησε να μιλήσει με τον ίδιο τον Μάτζικ, πράγμα που έγινε.Τέλος ο Τζόρνταν έκανε μόνο μια ερώτηση: ”θα πεθάνει”;

    Λίγο αργότερα, σε μια κατάμεστη αίθουσα τύπου θα μάθαινε και ο υπόλοιπος κόσμος τα άσχημα νέα από τον Μάτζικ.Ο ίδιος, αφού αρχικά ανακοίνωσε ξεκάθαρα την αποχώρησή του λόγω της ασθένειας, τόνισε ότι ”θα παλέψει για το πρόβλημά του” και ότι ”σκόπευε να γίνει ομιλητής για τον ιό HIV ώστε να πείσει πολλούς ανθρώπους να κάνουν ασφαλές σεξ για να τον αποφύγουν”. Πρόσθεσε ότι ”βλέπει τον ιό σαν μια νέα πρόκληση στην ζωή του και ότι θα έκανε το παν για να τον νικήσει και να συνεχίσει να ζει πολλά χρόνια ακόμα” .Η συναισθηματική φόρτιση ήταν έντονη και μερικοί ξέσπασαν σε κλάματα .Άλλα ο Μάτζικ πέρασε αυτό που ήθελε…

    Παρά την όλη αυτή κατάσταση ο κόσμος ψήφισε τον Μάτζικ να πάρει μέρος στο All Star Game του 1992 όπου αναδείχτηκε MVP ενώ πήρε μέρος και στην Ολυμπιάδα του 1992 με την θρυλική Ντριμ Τιμ 1.Όμως, όπως είπαμε, η ελλιπής ενημέρωση εκείνη την εποχή για τον ιό HIV και το γενικό ”πιστεύω” ότι όποιος τον είχε δεν μπορούσε να ζήσει πάνω από 2-3 χρόνια σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήταν κολλητικός, δημιούργησε φόβο σε συμπαίκτες και μη του Μάτζικ, πολλοί από τους οποίους δεν ήθελαν ούτε να τον ακουμπάνε.Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Καρλ Μαλόουν ο οποίος είχε πει :”Αν δεχτεί ένα χτύπημα και ματώσει τι γίνεται;”. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Ρόνι Σεικάλι, οποίος βρισκόταν στο Λος Άντζελες λόγω τραυματισμού και ζήτησε να παίξει μονό με τον Μάτζικ για να διατηρηθεί σε καλή κατάσταση.

    Η όλη περιπέτεια του θρύλου των Λέικερς είχε πάντως αίσιο τέλος.5 χρόνια(30 Ιανουαρίου 1996)μετά  επιστρέφει στα παρκέ με την αγαπημένη του ομάδα με την οποία έπαιξε μέχρι το τέλος της σεζόν βγάζοντας έτσι κάποια απωθημένα του για τον τρόπο που αποχώρησε. Η ενημέρωση για τον ιό HIV είχε προχωρήσει αρκετά τότε. Ο ίδιος ο Μάτζικ κατάφερε με την στάση του να αποδείξει ότι όποιος έχει αυτόν τον ιό μπορεί να ζει κανονικά την ζωή του, περνώντας ένα γενικότερο μάθημα ζωής, χρήσιμο έως σήμερα για τους φορείς και μη…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=VbdOQUARrEU
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=UFUBEno6ftA
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=kXRk0BpCEjI

     

  • Calciopoli 2006: Συγκλόνισε την ποδοσφαιρική Ευρώπη…

    Calciopoli 2006: Συγκλόνισε την ποδοσφαιρική Ευρώπη…

    Τον Μάιο του 2006 η Γιουβέντους είχε ανακηρυχθεί για δεύτερη σερί χρονιά πρωταθλήτρια Ιταλίας. Ήταν η εποχή που πολλοί παίκτες της θα συμμετείχαν στην Εθνική της Ιταλίας στο Μουντιάλ που θα γινόταν στην Γερμανία.Μέχρι που ένα σκάνδαλο ήρθε να “ταράξει τα νερά” της “Κυρίας” και όλου του ιταλικού ποδοσφαίρου.

    Το παραπάνω σκάνδαλο έμεινε στην ιστορία με την ονομασία Calciopoli.Ξεκίνησε όταν κάποιες ιταλικές εφημερίδες δημοσιοποίησαν τηλεφωνικές συνομιλίες της σεζόν 2005-06 μεταξύ του τότε γενικού διευθυντή της Γιουβέντους Λουτσιάνο Μότζι και διάφορων μεγάλων αρχιδιαιτητών με σκοπό  να γίνονται αρεστοί ορισμοί διαιτητών για την ”Μεγάλη Κυρία”.Στις συνομιλίες, που είχαν μπροστάρη τον Μότζι, ακούστηκαν και άλλες που ήταν από παράγοντες των Φιορεντίνα, Μίλαν, Λάτσιο και Ρετζίνα.Επίσης , στο σκάνδαλο φαίνεται να συμμετείχαν ”γερά” ονόματα της διαιτησίας όπως οι Μασίμο Ντε Σάνκτις και Ρομπέρτο Ροζέτι, καθώς και παγκοσμίου φήμης παίκτες όπως ο Τζιανλούιτζι Μπουφόν, τερματοφύλακας της Γιουβέντους, που κατηγορήθηκε για παράνομο στοιχηματισμό σε ποδοσφαιρικούς αγώνες.

    Το Calciopoli είχε αρκετές συνέπειες για τις παραπάνω ομάδες και όχι μόνο, αφού παραιτήθηκε ο πρόεδρος της Ιταλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Φράνκο Καράρο καθώς και όλο το διοικητικό συμβούλιο της Γιουβέντους,ενώ και η μετοχή της τελευταίας έπεσε κατακόρυφα λόγω των αναπόφευκτων ποινών που θα ακολουθούσαν.Όσον αφορά τις ίδιες τις ομάδες, αρχικά ο εισαγγελέας Στέφανο Παλάτσι πρότεινε τον υποβιβασμό της Γιουβέντους στην Serie C1 και των υπολοίπων 4 στην Serie B. Τελικά οι ποινές διαμορφώθηκαν ως εξής:

    -Υποβιβασμός της Γιουβέντους στην Serie B ξεκίνημα από το -9 την σεζόν 2006-07 ενώ παράλληλα της αφαιρέθηκαν τα πρωταθλήματα 2005 και 2006, με το τελευταίο να πηγαίνει στην Ίντερ, η οποία, εκμεταλλευόμενη το γεγονός,κατέκτησε στην συνέχεια 4 σερί πρωταθλήματα.

    -Η Μίλαν έπεσε από την 2η στην 3η θέση, συμμετέχοντας πάντως στο Champions League της σεζόν 2006-07(το οποίο και κατέκτησε) ενώ ξεκίνησε την ίδια σεζόν με -8.

    -Η Φιορεντίνα έπεσε από την 4η θέση στην 9η και ξεκίνησε το νέο πρωτάθλημα με -15

    -Η Λάτσιο έπεσε από την 6η στην 16η θέση και ξεκίνησε με -3

    -Τέλος,η Ρετζίνα ξεκίνησε την νέα σεζόν με -11′

    Οι παραπάνω ποινές προκάλεσαν πολλές αντιδράσεις από τους ανθρώπους της Γιουβέντους,καθώς θεώρησαν ότι εξαντλήθηκε η αυστηρότητα από τον εισαγγελέα.Ως συνέπεια είχαμε τον αποδεκατισμό της ομάδας(αποχώρηση του προπονητή Φάμπιο Καπέλο και πρωτοκλασάτων παικτών όπως Καναβάρο, Ιμπραίμοβιτς, Έμερσον, Βιειρά, Τουράμ και άλλων πολλών).Παρ’όλα αυτά η ”Μεγάλη Κυρία” επέστρεψε την επόμενη χρονιά στην μεγάλη κατηγορία και κατάφερε το 2012 να ξανακατακτήσει το σκουντέτο και στην συνέχεια τα 2 επόμενα,δείχνοντας ότι οι μεγάλες ομάδες μπορούν να ”αναγεννηθούν από τις στάχτες τους”…

  • Salary Cap: το Financial Fair-Play του NBA…

    Salary Cap: το Financial Fair-Play του NBA…

    Στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στον χώρο του ποδοσφαίρου, από το 2009, μάθαμε τον όρο “financial fair play”,έναν κανονισμό που θέσπισε η ΟΥΕΦΑ και ως σκοπό έχει να μπει ένας περιορισμός στα χρήματα που ξοδεύουν ομάδες με πολύ πλούσιους ιδιοκτήτες έτσι ώστε να μειωθούν οι διαφορές μεταξύ αυτών και λιγότερο οικονομικά εύρωστων ομάδων και να αυξηθεί ο ανταγωνισμός σε όλα τα επίπεδα.Αναλυτικά για τα παραπάνω θα πούμε σε άλλο άρθρο γιατί εδώ θα εξηγήσουμε έναν αντίστοιχο όρο του NBA,το Salary Cap.

    Ως γενική έννοια, με τον όρο Salary Cap εννοούμε το όριο στο ανώτατο ποσό χρημάτων που το NBA επιτρέπει στις ομάδες να πληρώνουν στους παίκτες τους(δηλαδή το σύνολο κόστους των συμβολαίων τους). Το ύψος αυτού του ποσού εξαρτάται από τον τζίρο της Λίγκας της προηγούμενης χρονιάς.Ο λόγος που υπάρχει είναι για να περιορίζει τις πλουσιότερες ομάδες να αγοράζουν όλους τους καλούς παίκτες σε βάρος των πιο αδύναμων και έτσι να υπάρχει ανταγωνισμός.Σε περίπτωση που μια ομάδα ξεπεράσει το Salary Cap υπάρχει το λεγόμενο ”tax level” το οποίο βρίσκεται 10 εκατομμύρια δολάρια πάνω από το Salary Cap και, όταν το ξεπεράσει και αυτό κάποια ομάδα,  πρέπει να πληρώσει τον λεγόμενο φόρο πολυτελείας(για κάθε επιπλέον δολάριο που δίνει για συμβόλαιο θα το πληρώνει διπλό) Αν π.χ. υποθέσουμε ότι το Salary Cap μια ομάδας είναι 50 εκατ. τότε, προσθέτουμε άλλα 10 και εφόσον ξεπεραστούν και αυτά μετά έρχεται ο φόρος πολυτελείας.(ή luxury tax)

    Αξίζει να σημειωθεί ότι το σύνολο του ποσού από τον φόρο πολυτελείας το μοιράζονταν οι ομάδες που δεν ξεπερνούσαν το όριο του Salary Cap.Επιπλέον,το μέτρο αυτό ”μάτωνε” οικονομικά τις ομάδες που το ξεπερνούσαν καθώς μιλάμε για τεράστια ποσά.Έτσι το 2005, για μια και μόνο φορά η Λίγκα θέσπισε τον ”Κανονισμό Άλαν Χιούστον” που έδινε το δικαίωμα σε μια ομάδα να αποδεσμεύσει έναν παίκτη και το ποσό ου συμβολαίου του να αφαιρεθεί από τον φόρο πολυτελείας.Αυτό σήμαινε ότι η ομάδα θα πλήρωσε κανονικά το συμβόλαιό του αλλά ο παίκτης θα λογιζόταν ως ελεύθερος και έτσι τα χρήματα του συμβολαίου του δεν θα υπολογίζονταν στο Salary Cap.Η διάταξη πήρε το όνομα του Άλαν Χιούστον γιατί ο συγκεκριμένος παίκτης υπέγραφε τότε τα πιο εξωφρενικά συμβόλαια στο ανώτατο όριο.

    Με όλα τα παραπάνω το NBA καταφέρνει πάντα να παραμένει ανταγωνιστικό και εντός και εκτός παρκέ,άσχετα με τα οικονομικά μια ομάδας…

     

  • NBA 2014-15. Ξεκινάει το θέαμα… (Part II – Ανατολή)

    NBA 2014-15. Ξεκινάει το θέαμα… (Part II – Ανατολή)

    Ο «βασιλιάς» του NBA , LeBron James, επέστρεψε στο σπίτι του και όλοι πλέον περιμένουν να δουν αν θα βρεθεί για πέμπτη συνεχόμενη φορά σε τελικούς. Οι «ιππότες» Cleveland Cavalaliers υποδέχτηκαν τον ήρωά τους με ενθουσιασμό, οι εμφανίσεις με το «23» ξαναβγήκαν από τις ντουλάπες και η αισιοδοξία στο Ohio για την πολυπόθητη κατάκτηση ενός τίτλου είναι εμφανής.

    Στο ταξίδι της φετινής σεζόν, ο LeBron θα έχει για υπασπιστές τον φέρελπι playmaker Kyrie Irving και έναν από τους πιο ποιοτικούς ψηλούς στο ΝΒΑ βάσει της ικανότητάς του να σκοράρει από μακρινή απόσταση και να μαζεύει ριμπάουντ (Kevin Love). Θα ξανασυναντήσει όμως τόσο τον βασικό σέντερ-φορ A. Varejao (τον οποίο οι περισσότεροι θυμόμαστε από τη ζημιά που προκάλεσε στον αρχηγό της εθνικής μας Νίκο Ζήση), όσο και τον 34χρονο πρώην συμπαίκτη του στους Miami Heat, τον «μπόμπερ» Mike Miller.

    Ποιος μπορεί να αποτελέσει το φόβητρο για τους Cavaliers στην πορεία τους προς τον τελικό της Ανατολής?

    Είναι η ομάδα που όσοι μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’90 τη θυμούνται με νοσταλγία… Οι ταύροι του ενός και μοναδικού Michael Jordan και του Scottie Pippen. Η ομάδα των δύο three-peat είναι πάλι εδώ και έτοιμη για μεγάλα πράγματα. Ο Tom Thibodeau άλλαξε το DNA αυτής της ομάδας στην άμυνα και προσδοκά σε όσο το δυνατόν λιγότερους τραυματισμούς.

    Πλέον οι Bulls έχουν την καλύτερη τετράδα ψηλών του ΝΒΑ (Noah, PauGasol, Gibson, Mirotic) και με τον MVP του 2011 Derrick Rose υγιή και τους Butler και Hinrich στην περιφέρεια θα είναι σε θέση να διεκδικήσουν μια θέση στους τελικούς.

    Ήδη η πρώτη αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων βρήκε νικητές τους Cavaliers. Η συνέχεια επί της οθόνης…

     
    \nhttp://www.youtube.com/watch?v=iyfsiphPu44
    \nhttp://www.youtube.com/watch?v=Zn6kiimEsYc
    \nhttp://www.youtube.com/watch?v=czMj6zOVDOM

  • Πλούσιοι και Φτωχοί της Superleague

    Πλούσιοι και Φτωχοί της Superleague

    Τι κι αν η Ελλάδα περνά της μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων ετών; Τι κι αν η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε υψηλά ποσοστά στη χώρα μας; Οι ποδοσφαιριστές των κορυφαίων ομάδων του ελληνικού πρωταθλήματος αντέχουν!

    Παρακάτω σας παρουσιάζουμε τη λίστα με τους πιο ακριβοπληρωμένους αλλά και ”αδικημένους” ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στις μεγαλύτερες ελληνικές ομάδες.

     

    Πρωταθλητές και στα συμβόλαια.
    Όταν είσαι καλός κι έχεις ταλέντο, η αξία σου αναγνωρίζεται. Αυτό κατάφεραν οι παίκτες του Ολυμπιακού με τον κύριο Μαρινάκη να εκτιμά την απόδοσή τους και να τους χρυσώνει. Έτσι, έξι από τους παίκτες των ”ερυθρόλευκων” πέτυχαν την υπογραφή χρυσών συμβολαίων που ξεκινούν από το 1.000.000 ευρώ και φτάνουν τα 2.000.000 ευρώ τον χρόνο. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα παρακάτω ονόματα:

    – Ιμπραΐμ Αφελάι – 2.000.000
    – Κώστας Μήτρογλου – 1.500.000
    – Ρομπέρτο – 1.200.000
    – Ντελβίν Εντινγκά – 1.100.000
    – Τσόρι Ντομίνγκεζ – 1.000.000
    – Ερίκ Αμπιντάλ – 1.000.000

    Αλλά και οι υπόλοιποι παίκτες του Ολυμπιακού λαμβάνουν κατά μέσο όρο 700.000 ευρώ.
    Τι να τα κάνουν άραγε τόσα χρήματα;

     

    Συμπρωτεύουσα η …. ανοιχτοχέρα

    Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στον “Δικέφαλο του Βορρά” έχουν κάθε λόγο να χαίρονται. Όχι μόνο η ομάδα τους βρίσκεται πρώτη στη βαθμολογία αγώνων, αλλά ο κύριος Σαββίδης φρόντισε να τους ανταμοίψει προκαταβολικά, πριν αρχίσει η super league. Κάτι θα ήξερε ο πρόεδρος..!!

    – Μάαρτεν Μάρτενς – 700.000
    – Στέφανος Αθανασιάδης – 700.000
    – Ραζβάν Ρατς – 600.000
    – Χέντβιγκες Μαντούρο – 550.000

     

    Οι…. ”φτωχοί” της υπόθεσης

    Τελευταίοι των κορυφαίων έρχονται οι Πράσινοι. Αίσθηση έχει προκαλέσει το γεγονός ότι ο καλύτερος σκόρερ του Τριφυλλιού λαμβάνει μόλις 450.000 ευρώ, ποσό ασήμαντο αν το συγκρίνουμε με εκείνο των παικτών του Ολυμπιακού. Παρακάτω παρατίθενται τα συμβόλαια των ”αδικημένων” οικονομικά.
    -Μάρκους Μπεργκ – 450.000
    -Ζέκα – 230.000
    -Σίλντενφελντ – 215.000
    -Πέτριτς – 180.000
    -Καρέλης – 60.000

    Ζαλιστήκατε από τους αριθμούς έτσι δεν είναι; Το ίδιο κι εμείς! Τι άραγε ευθύνεται για την απόκλιση που υπάρχει; Μήπως κάποιοι είναι υπερτιμημένοι; Μήπως κάποιος/κάποιοι άλλοι υποτιμημένοι; Ή μήπως το γεγονός ότι είσαι κορυφή για κάποιους στην Ελλάδα δε σημαίνει ότι αν βρεθείς στην Ευρώπη θα σκοράρεις και θα θεοποιηθείς με την ίδια ευκολία; Τα συμπεράσματα δικά σας!