SportBrio

Tag: οπαδοι

  • Κεκλεισμένων των θυρών. Λύση ή “μπάλωμα”;

    Κεκλεισμένων των θυρών. Λύση ή “μπάλωμα”;

    Το να γραφτεί ένα κείμενο που θα καταδικάζει τα γεγονότα βίας στα ποδοσφαιρικά γήπεδα και θα τονίζει την άμεση ανάγκη μέτρων, κατά την γνώμη μου απλά θα είναι ένα από τα εκατοντάδες και πιθανότατα ο μέσος αναγνώστης που θα το διαβάσει να πει:

    “Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια και τα ίδια. Λύση θέλω!”

    Δεν τον αδικώ.Και εγώ στην θέση του τα ίδια θα έλεγα.

    Επειδή λοιπόν τα “ευχολόγια” καλά είναι αλλά δεν λύνουν κανένα πρόβλημα θα ήθελα σε αυτό το κείμενο, χωρίς να κουράσω, να κρίνω με την δική μου λογική το κατά πόσο θα βοηθήσει στην καταπολέμηση της βίας το πρωτόγνωρο μέτρο που έχει εφαρμοστεί ήδη 2 αγωνιστικές και αφορά στο να γίνονται όλα τα παιχνίδια τους “Κεκλεισμένων των θυρών”.

    Με μια πρώτη ματιά, το μέτρο θα έλεγα ότι είναι θετικό.Το να αγωνίζονται οι ομάδες μπροστά σε άδειες εξέδρες, “Κεκλεισμένων των θυρών”, σίγουρα δεν είναι και ότι καλύτερο σαν εικόνα, αλλά ίσως αποτελέσει ένα μέτρο πίεσης στους ιδιοκτήτες των ομάδων να απομονώσουν τους ταραξίες γνωρίζοντας ότι αν δεν το κάνουν, θα στερηθούν τις εισπράξεις από τα εισιτήρια καθώς και μια πιθανή νίκη της ομάδας τους που δεν θα έχει πια την δύναμη της έδρας.

    Μπορεί κάποιοι να πείτε ”ψιλά γράμματα” αλλά αυτός ο φόβος μπορεί να επεκταθεί και σε φιλάθλους που έχουν αγοράσει διαρκείας (και πιθανόν να μην έχουν καμία διάθεση να στερούνται την αγαπημένη τους ομάδα από κάποιους ανεγκέφαλους) και ίσως να αντιδράσουν όταν βλέπουν τέτοια φαινόμενα.

    Με λίγα λόγια ο ευτελισμός του ”προϊόντος ποδοσφαίρου” μπορεί να φέρει κάτι καλό όσο και αν αυτό ακούγεται αντιφατικό. Κάτι τέτοιο είχε επιτευχθεί και στην Αγγλία επί εποχής Θάτσερ, με την διαφορά ότι κράτησε πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα…

    Στιγμιότυπο από τα επεισόδια του αγώνα Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός

    Πάνω στο τελευταίο που ανέφερα θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για το κατά πόσο αυτό το μέτρο μπορεί να είναι αποτελεσματικό όπως στην Αγγλία…

    Κατά την ταπεινή μου άποψη τέτοιες καινοτομίες ναι μεν πρέπει να εφαρμόζονται άμεσα και χωρίς χρονοτριβές αλλά από την άλλη πρέπει η εφαρμογή τους να έχει συνέπεια. Δηλαδή να μην υπάρχουν ”πολλά μέτρα και σταθμά” αλλά η κάθε πράξη βίας να αξιολογείται όπως πρέπει.

    Θα είναι λάθος να υπάρχουν δύο άκρα, δηλαδή εκεί που δεν εφαρμοζόταν το “κεκλεισμένων” να φτάσει σε σημείο να εφαρμόζεται για ”ψύλλου πήδημα”(π.χ. επειδή ένας μπήκε στον αγωνιστικό χώρο ή κάποιος πέταξε ένα μπουκάλι) γιατί τότε θα πληρώνει καθημερινά ο κάθε φίλαθλος την “βλακεία” λίγων ατόμων.

    Αυτοί μπορούν να πιαστούν και με άλλους τρόπους όπως π.χ ενεργοποίηση κάμερας στα γήπεδα, σύλληψή τους και υποχρεωτική παρουσία στο αστυνομικό τμήμα πριν κάθε αγώνα της ομάδας τους κλπ. Σ’αυτή την περίπτωση θα υπάρχει και μια Δικαιοσύνη που θα ξεχωρίζει τον χούλιγκαν από τον σωστό φίλαθλο.

    Σίγουρα δεν είμαι εγώ ο αρμόδιος για να πω τι είδους επεισόδια πρέπει να επιφέρουν την ποινή των άδειων γηπέδων. Αν όμως αυτή εφαρμόζεται στηριζόμενη σε κάποια σταθερή λογική τότε σίγουρα θα γίνει αποδεκτή από το σύνολο του φίλαθλου κοινού που θέλει πρωτίστως να πηγαίνει χωρίς να νιώθει ότι απειλείται η σωματική του ακεραιότητα.

    Πρέπει το μέτρο “Κεκλεισμένων των θυρών” να γίνει θεσμός, αλλά με σωστές και ξεκάθαρες βάσεις για τις οποίες θα αποφασίσουν οι νομικοί και όποιος άλλος είναι υπεύθυνος.

    Σχόλιο Σύνταξης: Τα παιδιά μας δεν φταίνε σε τίποτα να στερούνται το αγαπημένο τους άθλημα !

     

     

  • Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 1964: Η συμμαχία των οπαδών

    Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 1964: Η συμμαχία των οπαδών

    Είναι γνωστό ότι ένα ντέρμπι μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού μπορεί να αποτελείται από πάθος, ένταση και, δυστυχώς αρκετές φορές, από επεισόδια. Την δεκαετία του ’60 βέβαια δεν υπήρχε χουλιγκανισμός άρα δεν υπήρχαν και τα λεγόμενα “εκτεταμένα επεισόδια” τα οποία οδηγούν σε διακοπή αγώνα, υλικές ζημιές, τραυματισμούς κτλ κτλ. Αντί αυτού υπήρχε η απλή “καζούρα” που γινόταν μεταξύ των φιλάθλων, η οποίοι καθόντουσαν και στις ίδιες εξέδρες, πράμα που σήμερα ακούγεται ως “σενάριο επιστημονικής φαντασίας”.

    Και όμως ακόμα και τότε υπήρξε ένας αγώνας με επεισόδια και υλικές καταστροφές αλλά για λόγους εντελώς διαφορετικούς από τους σημερινούς.

    Στις 17 Ιουνίου 1964 Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός αναμετρήθηκαν στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας για τον ημιτελικό του κυπέλλου. Με το τότε σύστημα δεν υπήρχε η διαδικασία των πέναλτι και σε περίπτωση που και στην παράταση το ματς έληγε ισόπαλο, οι δύο ομάδες θα έπαιζαν ξανά μεταξύ τους. Αυτό θα σήμαινε την έκδοση νέων εισιτηρίων και περισσότερα έσοδα για τις ομάδες, αφού εκείνη την εποχή, λόγω απουσίας διαφημίσεων και χορηγών, τα εισιτήρια αποτελούσαν το μεγαλύτερο ποσοστό οικονομικών εισπράξεων για τις ομάδες.

    Το ματς έληξε στην κανονική διάρκεια 1-1 και στην παράταση δεν έδειχνε να αλλάζει τίποτα. Μάλιστα πολλοί οπαδοί είχαν αρχίσει την “μουρμούρα”, καθώς θεωρούσαν ότι οι παίκτες ήθελαν σκόπιμα να τελειώσουν το ματς ισόπαλοι για τους παραπάνω λόγους.

    Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία ενός θεατή:

    Σε όλο το παιχνίδι άλλαζαν πάσες μεταξύ τους και σέρνονταν στο γήπεδο. Καμία ομάδα δεν έδειχνε διάθεση να βγει στην επίθεση. Από το πρώτο κιόλας ημίχρονο το ματς “μύριζε” στημένο. Στα τελευταία λεπτά του κανονικού αγώνα και καθ’όλη την διάρκεια της παράτασης, από την αγανάκτηση, το γήπεδο έμοιαζε με καζάνι που βράζει. Τα συνθήματα υπέρ των ομάδων είχαν σταματήσει εκατέρωθεν και μια ενιαία έντονη ιαχή “Θα μπούμε μέσα” δονούσε όλο το γήπεδο. Ο κόσμος είχε πιάσει και κούναγε τα κάγκελα από τα κιγκλιδώματα κι από το μεταλλικό θόρυβο γινόταν χαμός! Κάποια στιγμή σε μια επίθεση πρέπει να ήταν ο Δομάζος, ενώ έφτασε μια ανάσα πριν το τέρμα, ανεξήγητα γύρισε μόνος του πίσω τη μπάλα, σαν να μην ήθελε να βάλει το γκολ… Αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο κόσμος εξαγριωμένος άρχισε να σπάει ό,τι έβρισκε μπροστά του κι όρμησε μέσα να λιτζάρει τους παίχτες!!

    Λίγο πριν την λήξη της παράτασης, συγκεκριμένα στο 112′, η μουρμούρα μετατράπηκε σε αγανάκτηση και οι οπαδοί των 2 ομάδων, ενώ σε όλο το ματς ήταν αντίπαλοι, συμμάχησαν και, αφού έσπασαν το κιγκλίδωμα που τους χώριζε από τους παίκτες και τον αγωνιστικό χώρο, μπήκαν στο γήπεδο και έσπαγαν ότι έβλεπαν μπροστά τους, κυνηγώντας παράλληλα και τους παίκτες. Ξηλώθηκαν καθίσματα, πετάχτηκαν πέτρες ενώ κάποιοι πιο ανεξέλεγκτοι πετούσαν μέσα στα αποδυτήρια καμένες εφημερίδες με στόχο τους παίκτες.

    Το ενδεχόμενο μιας ακόμα επανάληψης αγώνα Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός είχε προκαλέσει “αμοκ” στους οπαδούς οι οποίοι ένιωθαν “κορόιδα”.

    Ο απολογισμός αυτής της “λεηλασίας” ήταν ένα κατεστραμμένο γήπεδο και 5 τραυματίες αστυνομικοί. Οι παίκτες, προκειμένου να γλιτώσουν, φυγαδεύτηκαν σαν κατάδικοι και με διάφορα μέσα προσπάθησαν να “αποδράσουν” (πολλοί μεταμφιέστηκαν σε υπαλλήλους του γηπέδου για να περάσουν απαρατήρητοι από το πλήθος). Τελικά επαναληπτικός δεν έγινε ποτέ και κυπελλούχος εκείνη την χρονιά στέφτηκε η νρια του άλλου ημιτελικού, ΑΕΚ.

    Λίγα χρόνια μετά, ο μεγάλος στρατηγός του Παναθηναϊκού, Μίμης Δομάζος, θα δηλώσει ότι “δεν υπήρξε κανένα συνεννοημένο παιχνίδι αλλά οι συνθήκες διεξαγωγής εκείνου του αγώνα (καλοκαίρι με 40 βαθμούς) ήταν αυτές που έκαναν τους ποδοσφαιριστές να μην μπορούν να αποδώσουν τα μέγιστα”. Η ιστορία πάντως έγραψε ότι εκείνη την ημέρα οι οπαδοί των 2 “αιωνίων” συμμάχησαν για πρώτη και τελευταία, έως σήμερα, φορά…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ikF8lNPR0KE