Tag: Ελλαδα

Μετά την πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά στο νόμο “προσφοράς-αντιπροσφοράς” που ίσχυε παλαιότερα, ας δούμε ποια είναι η ισχύουσα νομοθεσία περί της διάρκειας των συμβολαίων. Το σχετικό άρθρο είναι το άρθρο 90 του Νόμου 2725/1999 – “Χρονική Διάρκεια Συμβολαίου” και προβλέπει ρητά τα παρακάτω:
\n1. Οι αθλητές διακρίνονται σε ερασιτέχνες, αμειβόμενους η επαγγελματίες. Αθλητής κάτω των δεκαοκτώ 118) ετών δεν επιτρέπεται να συνάπτει σύμβαση παροχής αθλητικών υπηρεσιών με Α.Α.Ε. ή Τ.Α.Α.
\n2. Η χρονική διάρκεια του συμβολαίου αθλητή με αμοιβή ή επαγγέλματα αθλητή δεν επιτρέπεται, με ποινή ακυρότητας, να είναι μικρότερη από έξι (6) μήνες και μεγαλύτερη από πέντε (5) χρόνια. Σε κάθε περίπτωση η λήξη της χρονικής διάρκειας του συμβολαίου πρέπει να συμπίπτει με την τελευταία, πριν από την έναρξη της μεταγραφικής περιόδου, ημέρα.
\n3. Αν η χρονική διάρκεια του αρχικού συμβολαίου είναι μικρότερη από πέντε (5) χρόνια, μπορεί να συμφωνηθεί μεταξύ των συμβαλλομένων δικαίωμα μονομερούς ανανέωσης του συμβολαίου από την Α.Α.Ε. ή το Τ.Α.Α., για το μέχρι τη συμπλήρωση της πενταετίας χρόνο. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να καθορίζονται υποχρεωτικά και οι οικονομικοί όροι της ανανέωσης.
\n4. Οποιαδήποτε συμφωνία αθλητή με Α.Α.Ε. ή Τ.Α.Α. είτε για υποχρέωση παροχής ανταλλάγματος εκ μέρους του αθλητή με Τη λήξη του συμβολαίου είτε για πρόβλεψη διαδικασίας προσφοράς και αντιπροσφοράς με τη λήξη του συμβολαίου είναι άκυρη
\n5. Ερασιτέχνης αθλητής που συμπληρώνει το δέκατο όγδοο (18ο) έτος της ηλικίας του έχει υποχρέωση για υπογραφή συμβολαίου με την Α.Α.Ε. ή το Τ.Α.Α. του σωματείου στο οποίο ανήκει αυτός, εφόσον η Α.Α.Ε. η το Τ.Α.Α. το επιθυμούν. Η χρονική διάρκεια του συμβολαίου αυτού εκτείνεται από ένα (1) έως τρία (3) χρόνια και καθορίζεται αποκλειστικά και για μία μόνο φορά, από την Α.Α.Ε. ή το Τ.Α.Α, και σε καμία περίπτωση δεν δεσμεύει αθλητή που έχει υπερβεί το εικοστό πρώτο (21ο) έτος της ηλικίας του. Επιτρέπεται συμφωνία των συμβαλλομένων κατά την υπογραφή του συμβολαίου για διάρκεια αυτού μεγαλύτερη των τριών (3) ετών, αλλά το πολύ μέχρι τα πέντε (5) έτη. Σε περίπτωση που ο ερασιτέχνης αθλητής δεν συμμορφωθεί προς την ανωτέρω υποχρέωση του για παραμονή του στην Α.Α.Ε. η το Τ.Α.Α από ένα (I) έως τρία (3) χρονιά ως αμειβομένου η επαγγελματία, εφαρμόζονται σε βάρος του οι συνέπειες που προβλέπονται στον κανονισμό που καταρτίζεται, συμφωνά με το άρθρο 87
\n6. Σε περίπτωση που ο ερασιτέχνης αθλητής συμπληρώσει το δέκατο όγδοο (18ο) έτος της ηλικίας του. αν η Α.Α.Ε η το Τ.Α.Α. του σωματείου στο οποίο αυτός ανήκει δεν επιθυμεί να τον εντάξει στην δύναμή του ως επαγγελματία ή αμειβόμενο, σύμφωνα με τις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου, τότε αυτός καθίσταται ελευθέρας να εγγράφει σε Α.Α.Ε η Τ.Α.Α..
\n7. Αθλητής που ανήκει σε Α.Α.Ε. ή σε σωματείο που διατηρεί Τ.Α.Α. και μεταγράφεται σε ομάδα του εξωτερικού, υπογράφοντας σύμβαση παροχής αθλητικών υπηρεσιών, χωρίς τη συναίνεση της Α.Α.Ε. ή του Τ.Α.Α. από τα οποία προέρχεται, πριν από τη συμπλήρωση του δέκατου ογδόου (18ου) έτους της ηλικίας του η πριν από τη λήξη του χρονικού διαστήματος της δέσμευσης του σε αυτό. αν είναι άνω των δεκαοκτώ (18) ετών, δεν μπορεί να μεταγράφει σε άλλο σωματείο, Α Α.Ε η Τ.Α.Α στην Ελλάδα, αλλά εντάσσεται στην Α.Α.Ε. ή στο Τ.Α.Α που ανήκε, είναι δε υποχρεωμένος, έστω και αν έχει ηλικία μεγαλύτερη του εικοστού πρώτου (21ου) έτους, να εκπληρώσει προς αυτά τις υποχρεώσεις που είχε κατά το χρόνο που μεταγράφηκε στην ομάδα του εξωτερικού.
Ειδικά για τα ποδόσφαιρο, οι σχέσεις μεταξύ των Π.Α.Ε. που διατηρούν Τμήματα Εκπαιδευομένων Ποδοσφαιριστών (Αθλητικές Ακαδημίες) και των εκπαιδευόμενων ποδοσφαιριστών τους καθορίζονται ως ακολούθως:
α) Οι εκπαιδευόμενοι ποδοσφαιριστές καθ΄ όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης τους δεν μπορούν να εγγράφουν η να μεταγραφούν ως επαγγελματίες η αμειβόμενοι ή ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές σε οποιοδήποτε σωματείο του εσωτερικού ή εξωτερικού, χωρίς τη συγκατάθεση της Π.Α.Ε. στην οποία ανήκουν. Στην Ε.Π.Ο. δεν επιτρέπεται να εγκρίνει τέτοιες εγγραφές ή μετάγραφες ούτε να εκδίδει το τυχόν απαιτούμενο διεθνές πιστοποιητικό (μπλε κάρτα).
β) Οι ως άνω ποδοσφαιριστές με τη συμπλήρωση του ίσου έτους της ηλικίας τους έχουν υποχρέωση για υπογραφή ειδικού συμβολαίου πενταετούς διάρκειας, εφόσον η Π.Α.Ε. το επιθυμεί. Διαφορετικά καθίστανται ελεύθεροι. Τα δύο πρώτα έτη του πενταετούς συμβολαίου αποτελούν περίοδο δοκιμαστικής υπηρεσίας. Με τη λήξη της διετούς δοκιμαστικής υπηρεσίας η Π.Α.Ε. δικαιούται να λύσει μονομερώς και αζημίως γι΄ αυτήν το σχετικό συμβόλαιο, οπότε ο ποδοσφαιριστής καθίσταται ελεύθερος.
γ) Οι κάθε είδους αποδοχές και λοιπές παροχές οποιασδήποτε μορφής των ως άνω ποδοσφαιριστών καθορίζονται από την Π.Α.Ε., το ύψος όμως των τακτικών μηνιαίων αποδοχών τους δεν επιτρέπεται να είναι μικρότερο των κατώτατων ορίων που καθορίζονται από τον ειδικό κανονισμό του άρθρου 87 του νομού αυτού.
\n8. Οι αθλητές του σωματείου που ιδρύει Τ.Α.Α. έχουν υποχρέωση υπογραφής συμβολαίου με το Τ.Α.Α., χρονικής διάρκειας που καθορίζεται με τον κανονισμό που καταρτίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 87.
\n9. Με κοινή απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του αρμόδιου για τον αθλητισμό Υπουργού, ύστερα από γνώμη της οικείας αθλητικής ομοσπονδίας, του οικείου επαγγελματικού συνδέσμου και των οικείων συνδικαλιστικών οργάνων επαγγελματιών αθλητών και προπονητών ανάλογα, καθορίζονται οι όροι και οι προϋποθέσεις της άσκησης του επαγγέλματος των προσώπων που διαμεσολαβούν στην κατάρτιση των συμβολαίων μεταξύ επαγγελματιών αθλητών ή αθλητών με αμοιβή η προπονητών και των Α.Α.Ε. ή Τ.Α.Α. κατά περίπτωση

Πόσοι άραγε έχουν ακούσει ή θυμούνται τον περιβόητο αθλητικό νόμο περί προσφοράς-αντιπροσφοράς; Αν είσαι κάτω από 35-40, δύσκολα θα τον θυμάσαι, εκτός αν έτυχε ν’ακούσεις να το συζητάνε οι “παλιοί”. Κι όμως αυτός ο νόμος ήταν η αιτία για πολλές κόντρες και “χτυπήματα” για τους δύο “αιωνίους”.

Πάμε πίσω στις δεκαετίες ’70-’80. Ο “νόμος Μποσμάν” δεν υπήρχε ακόμη στο ποδόσφαιρο και στην Ελλάδα ίσχυε ο νόμος της “προσφοράς” και της “αντιπροσφοράς”. Αυτό σήμαινε πως όταν ένας παίκτης έκλεινε πενταετία ή οκταετία στην ομάδα του και η ομάδα επιθυμούσε να τον κρατήσει στο δυναμικό της, το ανώτατο ποσό που μπορούσε να του προτείνει ήταν 17.000.000 δραχμές. Αυτός ήταν ο νόμος της “προσφοράς” και αν ο παίκτης την αποδεχόταν, συνέχιζε κανονικά στην ομάδα.

Ο νόμος της “αντιπροσφοράς” έλεγε πως αν κάποια άλλη ομάδα επιθυμούσε να αποκτήσει κάποιον ποδοσφαιριστή που συμπλήρωνε πενταετία ή οκταετία και η ομάδα του είχε ήδη καταθέσει προσφορά, θα έπρεπε να καταθέσει αντιπροσφορά αυξημένη κατά 40% στο ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, ήτοι 23.800.000 δραχμές. Έτσι αν μια ομάδα μπορούσε να καλύψει το ποσό, μπορούσε επί της ουσίας να κάνει την αντιπροσφορά και να αποκτήσει όποιον παίχτη ήθελε αφού ο σύλλογος του παίχτη ήταν με “δεμένα” χέρια. Οι παίκτες έριχναν ένα “πρέπει να κοιτάξω το μέλλον μου”, η ομάδα δε μπορούσε να καταθέσει ποσό άνω των 17.000.000 οπότε ο ποδοσφαιριστής συνήθως αποδεχόταν την αντιπροσφορά που ήταν 40% μεγαλύτερη και έφευγε.

Με αυτόν τον τρόπο, με πενταετίες και οκταετίες και “αντιπροσφορές”, πολλοί μεγάλοι παίχτες όπως π.χ οι Δεληκάρης, Γαλάκος, Κυράστας, Σαργκάνης και Βαμβακούλας, είχαν αλλάξει στρατόπεδο και είχε προκληθεί σάλος.