SportBrio

Tag: γκάλης

  • Αξέχαστοι τελικοί μπάσκετ της Α1…

    Αξέχαστοι τελικοί μπάσκετ της Α1…

    Η Α1, από την χρονιά ίδρυσης της(1992-93) και την καθιέρωση των πλέη-οφ, έχει “αφήσει” στις μνήμες των φιλάθλων μερικούς τελικούς που για διάφορους λόγους ήταν λίγο παραπάνω αξιοσημείωτοι.

    Την “μερίδα του λέοντος” έχουν οι τελικοί μεταξύ των δύο “αιωνίων” της Αθήνας, αφού την χρονιά που ξεκίνησε η Α1 το μπάσκετ και τα μεγάλα μπάτζετ μεταφέρθηκαν στην Αθήνα και πλέον τα ντέρμπι για τον τίτλο ήταν μεταξύ Ολυμπιακού και ΠΑΟ(παίρνοντας την σκυτάλη από τα ιστορικά παιχνίδια του Αλεξανδρείου μεταξύ Άρη-ΠΑΟΚ…).

    Πειραιώτες και Αθηναίοι έχουν αναμετρηθεί στους 14 από τους 22 τελικούς που έχουν γίνει.Ας θυμηθούμε γενικά μερικά γεγονότα…

    1993:Η ανολοκλήρωτη σειρά…

    Η πρώτη χρονιά των πλέη-οφ ήταν επεισοδιακή.Ολυμπιακός και ΠΑΟ βρισκόντουσαν στο 2-1 στις νίκες, με τους Πειραιώτες του Πάσπαλιε να θέλουν άλλη μια μέσα στο ΣΕΦ για να στεφθούν πρωταθλητές(για πρώτη φορά από το 1978) απέναντι στον ΠΑΟ του Γκάλη.

    Ο αγώνας όμως δεν έγινε ποτέ καθώς ο ιδιοκτήτης του “τριφυλλιού” Παύλος Γιαννακόπουλος δεν κατέβασε την ομάδα στον 4ο τελικό ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την διαιτησία στον προηγούμενο αγώνα στην Γλυφάδα.

    Αποτέλεσμα ήταν οι φίλαθλοι που πήγαν στο γήπεδο να δουν μόνο απονομή και ένα …οικογενειακό διπλό.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=3f1zOpKojVE?w=728

    1994:Τα “αιώνια” 2,5 δευτερόλεπτα και χωρίς…κάλτσες

    Οι τελικοί του 1994 έγιναν μεταξύ Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ. Η σειρά ήταν συναρπαστική και θα κρινόταν σε 5ο παιχνίδι στο ΣΕΦ.

    Λίγο πριν το τέλος και με το σκορ στο 68-65 υπέρ των γηπεδούχων, ο Σιγάλας κλέβει την μπάλα από τον Πρέλεβιτς και στον αιφνιδιασμό δέχεται ένα σκληρό φάουλ από τον Μπέρι 2.5 δευτερόλεπτα πριν το τέλος.

    Ακολουθεί ένα “μείγμα” πανηγυρισμών και επεισοδίων που οδηγεί τους παίκτες του ΠΑΟΚ στο να τρέξουν στα αποδυτήρια.Τελικά, αφού ηρέμησαν τα πνεύματα, επέστρεψαν ίσα-ίσα για να ολοκληρωθεί το παιχνίδι και να μην μηδενιστεί η ομάδα της Θεσσαλονίκης.

    Χαρακτηριστικό ήταν ότι οι 5 που μπήκαν στο γήπεδο δεν φόραγαν καν κάλτσες…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=mY64KQJw15o?w=728

    1995:Κλέψιμο Σιγάλα και…3ο πρωτάθλημα…

    Άλλη μια σειρά συναρπαστικών αγώνων μεταξύ των αιωνίων που κρίθηκε στον 5ο τελικό στο ΣΕΦ και συγκεκριμένα στην τελευταία φάση όπου ο Σιγάλας έκλεψε την μπάλα από τον Σοκ, δίνοντας το 3ο σερί πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=jRzhsM8eXAM?w=728

    1996:Αντίο του Ιωαννίδη με 35αρα….

    Το τελευταίο πρωτάθλημα του Ιωαννίδη με τον Ολυμπιακό επισφραγίστηκε σε 5ο πάλι αγώνα στο ΣΕΦ και μάλιστα με θρίαμβο επί του πρωταθλητή Ευρώπης ΠΑΟ(που αγωνίστηκε σε εκείνο το ματς χωρίς το αστέρι του Ντομινίκ Ουίλκινς, ο οποίος είχε φύγει τις προηγούμενες μέρες για άγνωστους λόγους…) με το ιστορικό 73-38…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=EBvL-fiduZU?w=728

    1998:Επιστροφή στην κορυφή για ΠΑΟ…

    Μετά από 14 χρόνια(1984) ο ΠΑΟ επέστρεψε στην κορυφή το 1998, νικώντας τον ΠΑΟΚ με 3-2 νίκες.

    Στον 5ο τελικό στο ΟΑΚΑ είχαμε ιστορικούς πανηγυρισμούς με τον Ράτζα να ανεβαίνει στο τραπέζι της γραμματείας και τον προπονητή Λευτέρη Σούμποτιτς να κρατάει ένα ψεύτικο κύπελλο.

    Όλα αυτά 7 δευτερόλεπτα πριν την λήξη…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ZD_JP_HvNY0?w=728

    1999:”Άλωση” του ΣΕΦ…

    ΤΟ δεύτερο σερί πρωτάθλημα του ΠΑΟ ήρθε με τον πιο “γλυκό” τρόπο για τους πράσινους, οι οποίοι στον 5ο τελικό κέρδισαν τον Ολυμπιακό μέσα στο ΣΕΦ, με πρωταγωνιστές τους Ράτζα και Μποντιρόγκα.

    Ήταν το πρωτάθλημα “κλειδί” για τα επόμενα που θα κατακτούσε η ομάδα του “τριφυλλιού”…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=SyrRIoa42Lk?w=728

    2002:Η επική ανατροπή της ΑΕΚ…

    Η ΑΕΚ στέφεται πρωταθλήτρια μετά από 32 χρόνια(1970 η τελευταία φορά) νικώντας στους τελικούς τον Ολυμπιακό με τρόπο εκπληκτικό καθώς “γυρίζει” μια χαμένη σειρά από 0-2 σε 3-2…”Κλειδί” ήταν η νίκη της μέσα στο ΣΕΦ με 60-61…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=aIlF7MBJCWk?w=728

    2010 και 2013:διακοπές αγώνων και πρωταθλήματα στον ΠΑΟ

    Το 2010 και το 2013 οι σειρές μεταξύ των “αιωνίων” της Αθήνας δεν ολοκληρώθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.Την πρώτη φορά έγινε διακοπή αγώνα στον 4ο τελικό στο ΣΕΦ 1 περίπου λεπτό πριν το τέλος και με το σκορ να είναι 69-76 υπέρ του ΠΑΟ(που είχε προβάδισμα στις νίκες με 2-1).

    Το ίδιο συνέβη και στον τρίτο τελικό του 2013 με τον ΠΑΟ να προηγείται 76-72 1.26” πριν την λήξη(στις νίκες κέρδιζε με 2-0).
    Δύο άσχημες στιγμές που θύμισαν την ανολοκλήρωτη σειρά του 1993…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=2C34Y0QO0pg?w=728
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=N6MhDqdfkv0?w=728

  • Μπάσκετ δεκαετία ’90. Η απόλυτη νοσταλγία…

    Μπάσκετ δεκαετία ’90. Η απόλυτη νοσταλγία…

    Γεννημένος το 1982, ανήκω και εγώ σ’αυτούς που πιθανόν να θυμούνται αμυδρά ένα βράδυ του Ιούνη 1987 που ο πατέρας τους τους πήρε αγκαλιά και τους πήγε στην Ομόνοια, δίχως φυσικά να καταλαβαίνουν τον λόγο που εκείνο το βράδυ όλη η Ελλάδα ήταν έξω και φώναζε, χόρευε και χτύπαγε κόρνες.

    Πού να ήξερα και εγώ και άλλοι συνομήλικοι μου ότι θα ευχόμασταν το βράδυ που η παρέα του Γκάλη σήκωνε την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης να ήμασταν λίγο μεγαλύτεροι ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τον λόγο που σε όλη την διάρκεια των μαθητικών και μετέπειτα χρόνων μας οι πιο πολλές συζητήσεις μας περιστρεφόντουσαν γύρω από την πορτοκαλί μπάλα…

    Οι σημερινοί σαραντάρηδες, που μεγάλωσαν με την ίδια “ανατροφή” σίγουρα το κατάλαβαν νωρίτερα…

    Η κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ 1987 ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά.

    Συζητήσεις στα σχολεία, εγγραφή σε ακαδημίες

    Με το που κατέκτησε η εθνική μας την Ευρώπη, το μπάσκετ θύμισε “γίγαντα που κοιμόταν και ξύπνησε”. Θυμάμαι στο σχολείο που πήγαινα, από την πρώτη κιόλας δημοτικού, οι συζητήσεις των μεγαλύτερων περιστρέφονταν γύρω από τα κατορθώματα του Άρη στην Ευρώπη(επαναλαμβάνω δίχως να καταλαβαίνω πολλά αφού μέχρι τα 7 μου νόμιζα ότι ο Γκάλης ήταν ποδοσφαιριστής…!!).

    Εννοείται κάθε μπασκέτα ήταν “πιασμένη” και μάλιστα παρακολουθούσα “ομηρικούς καυγάδες” μεταξύ γυμνασιόπαιδων και λυκειόπαιδων για το αν είναι σωστό να έχουν πάντα προτεραιότητα οι μεγαλύτεροι όσον αφορά το ποιος θα έπαιζε.

    Μεγαλώνοντας κατάλαβα καλύτερα τα παραπάνω, ειδικά όταν οι γονείς μου με έγραψαν σε ηλικία 10 χρονών στις ακαδημίες μπάσκετ του Πανιωνίου(είμαι και Νεοσμυρνιώτης οπότε ήταν μονόδρομος…).

    Θυμάμαι ουρές από γονείς να περιμένουν για να κάνουν το ίδιο… Κοντά, ψηλά, αδύνατα και παχουλά παιδιά με ένα όνειρο τότε να γίνουν ο επόμενος Γκάλης, Χριστοδούλου, Γιαννάκης, Φασούλας και δεν συμμαζεύεται…

    Εγώ τότε ανήκα στην τελευταία κατηγορία παιδιών, λόγος άλλωστε που οδήγησε την μάνα μου στο να με γράψει εκεί μπας και χάσω κανένα κιλό. Στην ουσία όμως, άθελα της(και την ευχαριστώ γι’αυτό) μου γνώρισε την μεγάλη μου αγάπη, δηλαδή (όπως είπα και πριν) την “σπυριάρα μπάλα”…

    Στο σχολείο, όταν πήγα γυμνάσιο και μετά, θυμάμαι κάθε μέρα, πριν μπούμε στις τάξεις, να συζητάω με τους συμμαθητές μου για τα ματς κάθε αγωνιστικής και να τα αναλύουμε μέχρι “τελικής πτώσεως”.

    Κάθε αγώνας ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη μεσοβδόμαδα μας απασχολούσε πιο πολύ και από το αυριανό διαγώνισμα και μας έφερνε σε “διαμάχη” με τους γονείς μας που μας έλεγαν το “μυθικό”:

    “Αυτά δεν θα σου δώσουν να φας, κάτσε διάβασε για αύριο”…

    Να φάμε ίσως όχι κύριοι γονείς(εκτός κάποιων που τελικά δεν έμειναν στις αλάνες και ασχολήθηκαν επαγγελματικά)αλλά να έχουμε αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν για πάντα ναι οπότε κάντε πιο πέρα και ανοίξτε την τηλεόραση να δούμε τι κάνει ο Πάσπαλι, ο Ουίλκινς και ο Μπέρι(ειδικά ο τελευταίος είναι παίκτης σήμα-κατατεθέν για εμάς…)

    Δώρα, βιντεοπαιχνίδια και αλάνα…

    Περιττό να πούμε ότι το χαρτζιλίκι μας ή τα δώρα που θέλαμε συνήθως ήταν μπασκετικού είδους. Τα πιο καινούργια αθλητικά παπούτσια που διαφήμιζε κάποιος παίκτης(τα Air max του Τζόρνταν ακόμα απωθημένο τα έχω), τα περίφημα περικάρπια για τον ιδρώτα (μερικοί τα φοράγαμε για μόστρα…) και μια καινούργια μπάλα μπάσκετ (μη μου πείτε ότι δεν σκεφτήκατε την Spalding) ήταν τα “αντικείμενα του πόθου μας”.

    NBA LIVE ’97

    Ακόμα και στα βιντεοπαιχνίδια κοιτάζαμε το οτιδήποτε είχε σχέση με μπάσκετ(άλλωστε εκείνη την εποχή ήρθε και η έξαρση των NBA JAM & NBA LIVE να μας αποτελειώσει)και μαζευόμασταν σε σπίτια κάνοντας πρωταθληματάκια με φανατισμό μεγαλύτερο απ’τα ματς που βλέπαμε.

    Συνήθως όμως δεν καθόμασταν μέσα. Παίρναμε την μπάλα μας, φοράγαμε τα παπούτσια μας και πηγαίναμε στα ανοιχτά γήπεδα ώστε να ξεδιπλώσουμε το “όποιο” ταλέντο μας, νομίζοντας ίσως ότι βαδίζαμε στα χνάρια του Τζόρνταν, του Μάτζικ και των λοιπών αστέρων του NBA. Ζούσαμε το δικό μας όνειρο και μας έφτανε.

    Το μόνο κακό ήταν ότι, ειδικά το καλοκαίρι που τελειώναμε τα σχολεία και βγαίναμε όλοι έξω, έπρεπε σε κάθε μπασκέτα να περιμένεις ώωωρα μέχρι να παίξεις και αν ερχόταν η σειρά σου να πρέπει να κερδίσεις για να μην κάτσεις και περιμένεις άλλο τόσο.

    Όσον αφορά τους διάφορους “ξεχωριστούς τύπους” που συχνάζανε στις μπασκετικές αλάνες, εγώ ξεχώριζα τον “βετεράνο”(50 και άνω με την φράση “ήρεμα αγόρι μου γέροι άνθρωποι είμαστε”, αν κάποιος του έκανε ένα, κατά την γνώμη του σκληρό φάουλ), τον “παρολίγον επαγγελματία που το έφαγαν τα κυκλώματα και οι γκόμενες” και τον “προπονητή” που προσπαθούσε σε μισό γήπεδο (γιατί μονά παίζαμε…) να αναλύσει την κάθε κίνηση…

    Όλα αυτά όμως προερχόντουσαν από την αγάπη και το πάθος γι’αυτό το “μαγικό” άθλημα…

    Ακόμα και στο σπίτι…

    Η “τρέλα” μεταδιδόταν πολλές φορές και στα σπίτια καθώς οι λεγόμενες “σπιτικές μπασκέτες”(η παλιά Michael jordan pro ή αυτή με τα μαγνητάκια που κολλάγαμε στον τοίχο…)βρίσκονταν στα τοπ των πωλήσεων.

    Μια τέτοια είχα και εγώ και μαζί με τον αδερφό μου κάναμε αγώνες μπάσκετ μέσα στο σπίτι με το δωμάτιο μετά να μην έχει και την καλύτερη…μυρωδιά και τους γείτονες ησυχία.Στα σπίτια που είχαν αυλή ακουγόταν το “ντάπα ντούπα” της πορτοκαλί θεάς”.

    Ο Γκάλης και η παρέα του έπρεπε να “πάνε φυλακή” για “έμμεση συμμετοχή σε διατάραξη κοινής ησυχίας…” 🙂

    Σημερινή κατάσταση και μελαγχολία…

    Το παραπάνω άρθρο δεν το έγραψα θέλοντας να δείξω ότι η δική μας εποχή ήταν η πιο αγνή (άλλωστε, κακά τα ψέμματα, ο καθένας για την εποχή του αυτό πιστεύει…) αλλά για να τονίσω τον “πορτοκαλί πυρετό” που υπήρχε την δεκαετία ου ’90. Και δεν μπορώ να μην διαπιστώσω ότι σήμερα, όσες επιτυχίες και να έρθουν από ελληνικές ομάδες, οι συζητήσεις και η αγάπη για το μπάσκετ σίγουρα δεν είναι πια ίδια.

    Πλέον, σε πολλά ανοιχτά γήπεδα αντικρίζεις σκουριασμένες μπασκέτες, ελαττωματικά τερέν και πάνω απ’όλα…ερημιά.

    Σίγουρα η οικονομική κρίση έχει συμβάλλει στα παραπάνω(που να βρει κάποιος την διάθεση πια…), αλλά για να είμαστε ειλικρινείς η αγάπη εκείνης της δεκαετίας και σε τέτοιον βαθμό ίσως να μην υπάρξει ξανά στο μέλλον. Άλλωστε τα “ωραία κρατάνε λίγο”…

    Τo hit που θα τραγουδάμε πάντα…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9jK-NcRmVcw?w=728

  • Άρης 1988. Το πρώτο ελληνικό φάιναλ-φορ

    Άρης 1988. Το πρώτο ελληνικό φάιναλ-φορ

    Το ελληνικό μπάσκετ, από το 1987 με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ από την εθνική μας ομάδα, μας έχει προσφέρει χαρές που ποτέ δεν φανταζόμασταν.Κύπελλα, διακρίσεις, πανευρωπαϊκός σεβασμός και πολλά ακόμα είναι αυτά που η πορτοκαλί μπάλα μας χαρίζει διαρκώς.

    Όμως, όπως σε όλους τους τομείς της ζωής, οι πρώτες επιτυχίες είναι αυτές που “μένουν” ανεξίτηλα στην μνήμη αυτών που τις έζησαν αλλά και στους νεαρότερους που τις μαθαίνουν με το πέρασμα του χρόνου.

    Κανείς λοιπόν που ασχολείται σοβαρά με το μπάσκετ δεν γίνεται να μην γνωρίζει την πρώτη παρουσία ελληνικής ομάδας σε Φάιναλ-φορ.Ειδικά όταν αυτή ήταν ο Άρης των Γκάλη, Γιαννάκη και Ιωαννίδη…

    Άρης, 1988. Πρώτη ελληνική συμμετοχή σε φάιναλ-φορ

    Ένα χρόνο μετά το “χρυσό” Ευρωμπάσκετ, το “νερό” είχε ήδη “μπει στο αυλάκι” για περισσότερες επιτυχίες καθώς η δυναμική του μπάσκετ στην Ελλάδα αυξήθηκε στο κατακόρυφο.

    Η υλοποίηση αυτών των προσδοκιών δεν θα μπορούσε παρά να έρθει μέσω του μεγάλου Άρη ο οποίος είχε ήδη δώσει τα προηγούμενα χρόνια κάποια δείγματα με αποκορύφωμα την πρόκριση στα ημιτελικά του Κόρατς το 1985.

    Με την ομάδα να έχει τον βασικό κορμό (Γκάλης, Γιαννάκης, Φιλίππου, Ρωμανίδης) σταθερό και με καθοδηγητή τον νεαρό και φιλόδοξο Γιάννη Ιωαννίδη οι συνθήκες για μια μεγάλη πορεία στην Ευρώπη φάνταζαν ιδανικές.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη η χρονιά ήταν η πρώτη που καθιερώθηκε ο θεσμός του Φάιναλ-φορ και έχει μείνει έτσι έως σήμερα.(πριν γινόταν απλά ένας τελικός σε μια προκαθορισμένη έδρα).

    Η διαφορά ήταν ότι τότε συμμετείχαν 8 ομάδες που έπαιζαν όλες μεταξύ τους εντός-εκτός έδρας και οι 4 πρώτες πήγαιναν στην τελική φάση που ήταν φυσικά το Φάιναλ-φορ το οποίο θα διεξαγόταν σε μια συγκεκριμένη πόλη.Ο Άης ήταν μια από αυτές.

    Πορεία-όνειρο και οι “Άγιες Πέμπτες”…

    Η πρώτες μάχες του πρωτόπειρου Άρη απέναντι στα παραδοσιακά “μεγαθήρια” ήταν το κεντρικό θέμα όλης της Ελλάδας.Επειδή οι αγώνες γινόντουσαν Πέμπτη, εκείνη την ημέρα στην Θεσσαλονίκη γινόταν κάτι σαν “ανεπίσημη αργία”, με τα θέατρα και τους κινηματογράφους να μην ανοίγουν την ώρα που έπαιζε ο Άρης.Ήταν άλλωστε περιττό αφού σχεδόν κανείς δεν θα άφηνε την παρέα των Γκάλη-Γιαννάκη για να δει κάτι άλλο…

    Στα προκριματικά ο Άρης είχε αποκλείσει με δύο νίκες την Ελβετική Πιγί, νικώντας την με σκορ 127-125 εκτός έδρας και 113-94 μέσα στο Αλεξάνδρειο.Στην τελική φάση των “8” θα αντιμετώπιζε την πανίσχυρη Τρέισερ (των Μάκαντου, Ντ’αντόνι, Μενεγκίν και κάτοχο του τίτλου την προηγούμενη χρονιά), την “αυτοκράτειρα” του Ισραήλ Μακάμπι Τελ Αβίβ, την Ισπανική Μπαρτσελόνα, την Γιουγκοσλάβικη Παρτιζάν Βελιγραδίου(των νεαρών Ντίβατς, Τζόρτζεβιτς,Πάσπαλιε και πολλών ακόμα…), την Γαλλική Ορτέζ, την Δυτικογερμανική Σατούρν Κολωνίας και την αδύναμη Ντεν Μπος από την Ολλανδία.

    Ο δρόμος ήταν πολύ δύσκολος λοιπόν για να μπει η ομάδα της Θεσσαλονίκης στην πρώτη τετράδα.Κι όμως η ίδια διέψευσε όλα τα προγνωστικά…

    Ο Άρης τερμάτισε στην 2η θέση έχοντας απολογισμό 9 νίκες και 5 ήττες πετυχαίνοντας εντυπωσιακούς θριάμβους όπως στο Αλεξάνδρειο με την Παρτίζαν (96-87), την Τρέισερ Μιλάνο (120-95),= και τη Μακάμπι(93-77).

    Πέτυχε επίσης και ιστορική νίκη στην Ισπανία επί της Μπαρτσελόνα με 88-89 ενώ ο Γκάλης αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 479 πόντους(34 πόντους μ.ο.!!)

    Γάνδη:απειρία, Ιωαννίδης και 4η θέση…

    Στην Γάνδη ο Άρης ταξίδεψε με ενθουσιασμό που ενισχυόταν από τους 5000 φίλους του που τον ακολούθησαν.Η απειρία όμως από τέτοιες διοργανώσεις φάνηκε πριν καν ο Άρης πατήσει το παρκέ του Flanders Expo(έτσι ονομαζόταν το γήπεδο).

    Ο Ιωαννίδης, που είχε μεγάλο μερίδιο στην επιτυχημένη πορεία ου Άρη, στην ουσία απομόνωσε τους παίκτες του και τους απαγόρευσε να επικοινωνούν με τον οποιονδήποτε φορτώνοντας του με άγχος σαν να μην υπήρχε “αύριο”.

    Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ένιωθαν όλοι το “βαρύ φορτίο” που κουβαλούσαν, έδρασε καταλυτικά στον τομέα “ψυχολογία”. Όταν μάλιστα ο αντίπαλος ήταν η έμπειρη Τρέησερ, τα πράγματα δυσκόλευαν περισσότερο.

    Ο Άρης πάντως έδωσε μια μεγάλη μάχη αλλά ηττήθηκε με 90-84, ενώ στον μικρό τελικό ηττήθηκε από την νεαρή ομάδα της Παρτιζάν που έδειξε να θέλει πιο πολύ την 3η θέση από τον απογοητευμένο Άρη.

    Οι φίλαθλοι του Άρη αλλά και όλης της Ελλάδας, δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι έκλαιγαν για αυτές τις δύο ήττες όμως το ελληνικό μπάσκετ είχε ήδη ανέβει ένα ακόμα σκαλοπάτι προς τις μελλοντικές επιτυχίες και καταξιώσεις που θα ερχόντουσαν…

    Mε τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τ’άλλα παιδιά…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=FwjQD2PqODc?w=728

    O δρόμος προς την Γάνδη…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=U3G_2epK5Bs?w=728

  • Παύλος Γιαννακόπουλος, ο “μεγάλος” κοντός…

    Παύλος Γιαννακόπουλος, ο “μεγάλος” κοντός…

    Την σημερινή εποχή, σε μια περίοδο κρίσης, είναι λογικό ο κάθε παράγοντας που θέλει να ασχοληθεί με τον χώρο του αθλητισμού και να επενδύσει σε κάποια ομάδα, να έχει την “απαίτηση” να βγαίνει κερδισμένος όσον αφορά το χρήμα.

    Κατά το παρελθόν όμως υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι πραγματικά δεν έβαλαν σε πρώτη μοίρα κάτι τέτοιο, αλλά θέλησαν να συνεισφέρουν στην ομάδα της “καρδιάς τους”, όπου και να κατέληγε αυτό.

    Χαρακτηριστική και πρόσφατη περίπτωση είναι αυτή του μεγάλου και αξιοσέβαστου Παύλου Γιαννακόπουλου, ιδιοκτήτη της ΒΙΑΝΕΞ μαζί με τα δύο αδέρφια του Θανάση και Κώστα,της μεγαλύτερης φαρμακοβιομηχανίας στην Ελλάδα

    Στον ΠΑΟ από το ’70…

    Η αγάπη του για τον Παναθηναϊκό ξεκίνησε έμπρακτα από το 1972 όταν πρωτοασχολήθηκε με το σωματείο, ενώ το 1973.κλέχθηκε πρόεδρος του Παναθηναϊκού Συναγερμού διεκδικώντας μαζί με άλλα στελέχη την ηγεσία του Παναθηναϊκού.

    Το 1979 τη χρονιά που η ποδοσφαιρική ομάδα του Παναθηναϊκού έγινε επαγγελματική και ανεξαρτοποιήθηκε διοικητικά από τον ερασιτεχνικό σώμα ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν κατάφερε να εισχωρήσει στη διοίκηση της ΠΑΕ καθώς ο Γιώργος Βαρδινογιάννης απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών.

    Από το 1987 έως το 1997 υπήρξε πρόεδρος όλων των ερασιτεχνικών τμημάτων του Παναθηναϊκού. Από το 1992 η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού αυτονομήθηκε και αυτή ως επαγγελματική ανέλαβε τη διοίκησή της σε συνεργασία με τον αδερφό του Θανάση Γιαννακόπουλο.

    Παύλος & Θανάσης Γιαννακόπουλος

    Η αναγέννηση του μπασκετικού ΠΑΟ.

    Το 1992, όντας πια στα μπασκετικά δρώμενα 5 χρόνια, αποφάσισε να φτιάξει έναν πανίσχυρο μπασκετικό Παναθηναϊκό, βλέποντας παράλληλα την απήχηση που είχε στο ευρύ κοινό το άθλημα μετά την επιτυχία του 1987.

    Φτιάχνει μια “μικτή” Ευρώπης, αγοράζοντας τους Γκάλη, Κόμαζετς, Σοκ, Βράνκοβιτς και πολλούς ακόμα χρήσιμους παίκτες.Αυτόματα ανεβάζει τον ΠΑΟ(που την προηγούμενη χρονιά είχε τερματίσει 8ος…) πολλά σκαλοπάτια επάνω.

    Τα πρώτα δύσκολα χρόνια, η δικαίωση και ο “Μεσσίας” Ντομινίκ…

    Μέχρι το 1996 πάντως είχε κατακτήσει μόνο ένα κύπελλο Ελλάδας ενώ σε 2 Φάιναλ Φορ Πρωταθλητριών(1994,1995) ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη στα ημιτελικά.

    Ο hall-of-famer του NBA, Ντομινίκ Γουίλκινς σηκώνει το κύπελλο της Ευρωλίγκα με τη φανέλα του ΠΑΟ

    Τελικά το 1996 πραγματοποιεί ίσως την μεγαλύτερη μεταγραφή στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ(ίσως και του ευρωπαϊκού)με την έλευση του σούπερσταρ των Χοκς Ντομινίκ Ουίλκινς.

    Η επένδυσή του δικαιώνεται καθώς την ίδια χρονιά παίρνει την πρώτη Ευρωλίγκα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.

    Το νερό είχε ήδη μπει στο αυλάκι.

    Κατακτά άλλες 5 φορές την Ευρωλίγκα (2000, 2002, 2007, 2009, 2011) ενώ από το 1998 κάνει την ομάδα σχεδόν μόνιμη πρωταθλήτρια Ελλάδας με μεγάλα ονόματα να “παρελαύνουν” επί προεδρίας του ( Μποντιρόγκα, Ράτζα, Τζεντίλε, Ρέμπρατσα, Διαμαντίδης, Κάτας και πολλοί ακόμα…).

    “Άσχετος” από μπάσκετ και Μάτζικ Τζόνσον στον ΠΑΟ…

    Ακούγοντας τα παραπάνω θα υπέθετε κάποιος ότι ο Γιαννακόπουλος γεννήθηκε με μια μπάλα μπάσκετ στην κούνια.Και όμως αυτό δεν είναι καθόλου μα καθόλου αλήθεια…Αρκεί να διαβάσετε το παρακάτω περιστατικό…

    Εν έτει 1987, ένα βράδυ στο Hilton είπε στον τότε προπονητή Ρίτσαρντ Ντουξάιρ:

    “Θέλω να μου φέρεις ένα μεγάλο όνομα από το ΝΒΑ”

    για να πάρει την απάντηση:

    “Θα βρούμε κάποιον καλό παίκτη να μας βοηθήσει”.

    Ο Παύλος συνέχισε λέγοντας με αρκετό ενθουσιασμό:

    “Ξέρεις ποιόν θέλω; Έναν που είδα στην τηλεόραση, στο all star game, να δεις πως τον έλεγε ο Συρίγος…”

    Ο Ντουξάιρ άρχισε να του αναφέρει ορισμένα ονόματα από εκείνον τον αγώνα, αλλά ο Παύλος του έλεγε:

    “Όχι, όχι, πως τον έλεγε, πως τον έλεγε, Μα.., Ματζ..”

    Έκπληκτος ο Ντουξάιρ του είπε:

    “Μη μου πεις τον Μάτζικ Τζόνσον;”

    για να αναφωνήσει ο Παυλάρας:

    “Μπράβο, αυτόν!”

    Όπως ήταν αναμενόμενο ο Ντουξάιρ εξήγησε στον Παύλο ότι για να πάρει αυτόν τον παίκτη δεν φτάνει ούτε ένα εργοστάσιο για να του δώσει και ότι ο συγκεκριμένος δεν έρχεται με τίποτα…

    Ο Παύλος Γιαννακόπουλος με το 1ο κύπελλο Ευρωλίγκα το 1996

    “Μεγάλος” άνθρωπος…

    Σαν παράγοντας νομίζω ότι δείξαμε την αξία του.Σαν άνθρωπος όμως μπορούμε να πούμε ότι ήταν ακόμα “μεγαλύτερος”.Ας θυμηθούμε μερικά μόνο γεγονότα τα οποία είναι ξέχωρα από τις αγαθοεργίες που κάνει μέσω της φαρμακευτικής του εταιρείας…

    1. έδωσε όλο το πλάσμα αίματος στο νοσοκομείο “Τζάνειο” το 1981 στην τραγωδία της θύρας 7
    2. ανέλαβε έξοδα για την νοσηλεία του Αττίλιο(ιστορικός οπαδός του Ολυμπιακού με την θρυλική τρομπέτα) όταν αυτός ήταν άρρωστος
    3. ανέλαβε τα έξοδα νοσηλείας του άτυχου Μπόμπαν Γιάνκοβιτς(παίκτη του Πανιωνίου με τον γνωστό τραυματισμό στο κεφάλι)

    Άντρας που παραδεχόταν τα λάθη του

    Σαν άνθρωπος παρορμητικός και παθιασμένος έκανε και κάποια λάθη όταν το 1996 στον 3ο ημιτελικό ΠΑΟ-Πανιωνίου μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και επιτέθηκε φραστικά στον διαιτητή Κορομηλά.

    Ο ίδιος πάντως λίγο μετά, σαν σωστός άνθρωπος που αναγνωρίζει τα λάθη του είπε:

    “Μεγαλύτερο λάθος από αυτό που έκανα στον αγώνα με τον Πανιώνιο, σε βάρος του διαιτητή Kορομηλά, δεν έκανα ποτέ άλλοτε στη ζωή μου!

    Το ξέρω, το παραδέχομαι, με βασάνισε πολύ… Η μεγάλη μου γκάφα ήταν που συμπεριφέρθηκα τόσο άσχημα στον Kορομηλά.

    Γι’ αυτό και του ζήτησα συγγνώμη!

    Χάλασα το προφίλ μου και έδωσα ταυτόχρονα αφορμή σε εκείνους που θέλουν να βλάψουν τον Παναθηναϊκό και το μπάσκετ”

    Επίσης, παραδέχτηκε ότι έπρεπε να πάρει καλύτερη θέση στην κόντρα Γκάλη-Πολίτη το 1995 (στον αγώνα Αμπελόκηποι-ΠΑΟ ο Πολίτης δεν ξεκίνησε τον Γκάλη πεντάδα, ο τελευταίος έφυγε από το γήπεδο σαν αντίδραση και ήταν η αρχή του τέλους της καριέρας του…), κατά την διάρκεια της οποίας πάντως είχε επισκεφτεί ο ίδιος τον Γκάλη σπίτι του για να μιλήσουν για το θέμα…

    Ο Πάυλος σοφέρ…

    Ο Παύλος Γιαννακόπουλος με τον γιο του Δημήτρη, σημερινό πρόεδρο του ΠΑΟ, σε παιδική ηλικία

    Θα κλείσουμε αυτό το μινι-αφιέρωμα με μια ιστορία-μαρτυρία πριν από σχεδόν 20 χρόνια. Τότε ένας νεαρός δημοσιογράφος βρέθηκε στο κλειστό της Γλυφάδας για να πάρει συνέντευξη από τον Ζάρκο Πάσπαλιε που είχε έρθει μεταγραφή από τον Ολυμπιακό.

    Τελικά ο Ζάρκο αρνήθηκε και ο δημοσιογράφος ήταν έτοιμος να αποχωρήσει. Εκείνη την στιγμή συναντήθηκε τυχαία με τον Παύλο, ο οποίος αφού έμαθε τι έγινε, του ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους του Σέρβου και επέμεινε να τον γυρίσει ο ίδιος στα γραφεία της εφημερίδας που εργαζόταν(!!!).

    Έτσι και έγινε…Ο Παύλος έγινε σοφέρ ενός νεαρού δημοσιογράφου…

    Νομίζω ότι μετά και αυτήν την αναφορά σας καλύψαμε απόλυτα ως προς το τι εστί ο Παύλος Γιαννακόπουλος…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=wgdXndp6sTE?w=728

  • Ντιν Σμιθ. Ο μέντορας του Μάικλ Τζόρνταν

    Ντιν Σμιθ. Ο μέντορας του Μάικλ Τζόρνταν

    Αν κάποιος ψάξει να βρει σε λεξικό τι σημαίνει η λέξη ”μέντορας” τότε πιθανόν να βρει δίπλα στην επεξήγηση και μια φωτογραφία του Ντιν Σμιθ, ο οποίος υπήρξε πραγματικός ”πατέρας” για τους παίκτες που προπονούσε και πραγματικός ”ψυχαναλυτής”.

    Προσθέστε σε αυτά ότι ανακάλυψε ίσως τον μεγαλύτερο αθλητή μπάσκετ όλων των εποχών, τον Μάικλ “Αιρ” Τζόρνταν και θα καταλάβετε πόσο μεγάλη απώλεια ήταν ο θάνατός του.

    Ντιν Σμιθ

    Πρωτοπόρος, πολυνίκης και αγωνιστής…

    Ο Ντιν Σμιθ άφησε την προσωπική του σφραγίδα σε θέματα τακτικής καθώς ήταν ο δημιουργός και εμπνευστής της ”άμυνας με παγίδες”. Δίπλα σε αυτόν γαλουχήθηκαν μεγάλοι παίκτες όπως οι Τζέιμς Γουόρθι, Μπομπ Μακαντου, Βινς Κάρτερ και Ρασίντ Ουάλας. Όλοι αυτοί ανήκαν σε διαφορετικές δεκαετίες, πράγμα λογικό αν σκεφτούμε ότι ο Σμιθ υπήρξε προπονητής-τοτέμ για την Νορθ Καρολάινα για περίπου 40 χρόνια (1961-1997).

    Μέσα σε αυτό το διάστημα, κάπου στις αρχές τη δεκαετίας του ’80 ”ανακάλυψε” τον παίκτη που θα άλλαζε εντελώς τις ισορροπίες στο NBA και άκουγε στο όνομα Μάικλ Τζόρνταν. Ο τελευταίος θεωρούσε ”πατέρα” του τον Σμιθ και τον άκουγε με προσοχή ακόμα και τα χρόνια που βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του με τους Σικάγο Μπουλς…

    Αξίζει να σημειωθεί ότι πέτυχε 879 νίκες με ποσοστό επιτυχίας 77,6%, έχοντας αναδειχτεί 4 φορές ”καλύτερος προπονητής της χρονιάς” και κατακτώντας με το Νορθ Καρολάινα 2 τίτλους, το 1982 και το 1993.Ήταν επίσης και προπονητής της ”χρυσής ομάδας” των ΗΠΑ Στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ το 1976.

    Η μεγαλύτερη όμως ”νίκη” του ήταν εκτός αγωνιστικών χώρων καθώς υπήρξε ένας από τους πρώτους που μίλησε για τα δικαιώματα των μαύρων αθλητών σε εποχές που κανείς δεν τους είχε σε υπόληψη λόγω ρατσιστικών θεωριών.(το 1967 πίεσε αφόρητα για την υποτροφία του Τσάρλι Σκοτ).

    Όλα τα παραπάνω όπως ήταν λογικό τον έκαναν μέρος του Hall of Fame…

    Επίσκεψη σε Ελλάδα και συνάντηση Γκάλη-Τζόρνταν

    Νίκος Γκάλης – Μάικλ Τζόρνταν – Βασίλης Σκουντής

    Ο Σμιθ επισκέφτηκε και την χώρα μας αρκετές φορές. Δύο χαρακτηριστικές ήταν το 1982 και το 1994.

    Την πρώτη φορά ήταν με το κολλέγιο της Νορθ Καρολάινα για το τουρνουά ”Δημήτρια” που έγινε στην Θεσσαλονίκη( με την Εθνική Ελλάδος, τους Ελληνες Επιλέκτους, την Μπερλόνι Τορίνο και τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου).

    Εκεί είχαμε και την μοναδική συνάντηση Γκάλη-Τζόρνταν που μας την θυμίζει μια παλιά φωτογραφία, όπου ο Τζόρνταν φοράει αθλητικά ενώ ο Γκάλης πολιτικά(δίπλα τους κάθεται ο Βσίλης Σκουντής).

    Η δεύτερη ήταν σε μια διάλεξη που έδωσε στα εκπαιδευτήρια ”Κωστέα Γείτονα” σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, όπου δεν ”έπεφτε καρφίτσα”.

    Μάικλ Τζόρνταν: ”Ήταν δεύτερος πατέρας μου…”

    Η είδηση του θανάτου του τον Φεβρουάριο του 2015 συγκλόνισε όλον τον κόσμο του NBA αλλά κυρίως τον παίκτη-εφεύρεση του και ίσως αυτόν που τον άφησε στην ιστορία περισσότερο από όλα τα άλλα που πέτυχε.Ο Μάικλ Τζόρνταν σε μια κατάθεση ψυχής είπε τα παρακάτω…

    Εκτός των γονιών μου, κανείς άλλος δεν είχε τόσο μεγάλη επιρροή στη ζωή μου, όσο ο κόουτς Σμιθ. Ήταν κάτι παραπάνω από ένας προπονητής. Ήταν ο μέντορας, ο δάσκαλος και ο δεύτερος πατέρας μου. Ήταν πάντα εκεί για μένα, όποτε τον χρειαζόμουν και γι αυτό τον αγαπώ. Μου έμαθε μπάσκετ και πράγματα για τη ζωή. Η καρδιά μου είναι μαζί με τη Linnea (σ.σ.: σύζυγός του) και τα παιδιά τους. Χάσαμε έναν σπουδαίο άνδρα, που είχε μεγάλη επιρροή στους παίκτες, το σταφ και ολόκληρη την οικογένεια του North Carolina.

    Αφιέρωμα του WNCN στον Ντιν Σμιθ ένα χρόνο πριν τον θάνατό του

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=JfzjQnTcHI8

  • Διάσημοι παίκτες σε διαφημίσεις…

    Διάσημοι παίκτες σε διαφημίσεις…

    Πολλές φορές,κατά το παρελθόν αλλά και σήμερα, πολλοί γνωστοί παίκτες που μεσουρανούν συμμετέχουν σε διαφημίσεις, παίζοντας είτε κάποιον ρόλο είτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Και επειδή μιλάμε για πετυχημένους αθλητές, τι καλύτερο από το να είναι ο εαυτός τους, δηλαδή το ίνδαλμα που λατρεύουν οι πιστοί φίλαθλοι της ομάδας που αγωνίζονται. Ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν έως το σήμερα…

     

     

    Αναστόπουλος 1987 (ΡΕΞΟΝΑ)

    Ένας από τους μεγαλύτερους στράικερ όλων των εποχών, ο Νίκος Αναστόπουλος είναι από τους πρώτους αθλητές που χρησιμοποιούνται για διαφημίσεις. Το 1987 άλλωστε, όπως θα δούμε στην συνέχεια, είχαμε και την μεγάλη επιτυχία στο μπάσκετ(κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ από την Εθνική) που ”άνοιξε την όρεξη” των εταιρειών να χρησιμοποιούν ”ήρωες” των γηπέδων, έστω και εκτός μπάσκετ…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=U0sPUJldWPM

     

    Χριστοδούλου, Γκάλης 1987 (γάλα και…γαριδάκια!!!)

    Όπως είπαμε, η μεγάλη επιτυχία του 1987 έκανε τους πρωταγωνιστές της διάσημους στο ευρύ κοινό και ότι άγγιζν γινόταν ”χρυσός”.  Έτσι λοιπόν, δύο από τα βασικότερα στελέχη, ο Γκάλης και ο Χριστοδούλου διαφήμισαν γάλα και γαριδάκια. Και αν το μεν γάλα ήταν από επώνυμη εταιρεία (ΑΓΝΟ), τα γαριδάκια είχαν απλά την ονομασία ”σνακ 1987” πράγμα αρκετό για να κάνουν πάταγο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=gdWllDHZWoA
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=_b7lWUVKeuY

     

    Ομάδα Άρη 1993 (διαφήμιση κατά των ναρκωτικών με επώνυμους τραγουδιστές)

    Σ’αυτήν την περίπτωση δεν μιλάμε για απλά μια διαφήμιση αλλά για κάτι πολύ πιο ”ιερό”. Η ομάδα μπάσκετ του Άρη, λίγο πριν ταξιδέψει στο Τορίνο για τον τελικό του Κυπελλούχων με την Έφες Πίλσεν, συμμετέχει σε μουσικό βίντεο κλιπ μαζί με επώνυμους καλλιτέχνες (Ρουβάς, Μαντώ, Γαρμπή) προκειμένου να ”πείσει”την νεολαία να αποτινάξει τον ”δαίμονα” των ναρκωτικών, που τότε είχαν πρωτοεμφανιστεί και βρίσκονταν σε μεγάλη έξαρση.Συγκινητικό, αφιλοκερδές και αισιόδοξο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=hEmJ9Tx3n50

     

    Γιαννάκης 2007 (vodafone)

    Ο μεγάλος αρχηγός της Εθνικής μπάσκετ και ο προπονητή που την οδήγησε σε μεγάκες επιτυχίες (κατάκτηση Ευρωμπάσκετ 2005 και δεύτερη στο Μουντομπάσκετ του 2007) έστω και ως βετεράνος, σε ρόλο ”κοινού θνητού” τονίζει πόσο σημαντικές είναι οι μικρές αλλά καθημερινές στιγμές. Ο ίδιος άλλωστε, κατά την διάρκεια όλης της καριέρας του, είχε απλότητα και σεμνότητα άρα ο ρόλος του πήγε γάντι…

     

    Μάνος Σέργιος(!!!!) (Τράπεζα Πειραιώς, διαφήμιση με Εθνική ποδοσφαίρου πριν το Μουντιάλ του 2014)

    Θα κλείσουμε χιουμοριστικά με τον, κατά φαντασίαν, παίκτη Μάνο Σέργιο ο οποίος ”βαφτίστηκε”, έστω και για ένα σποτ, παίκτης της Εθνικής ο οποίος λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον Φύσσα(τεχνικό διευθυντή) για να του πει ότι ο προπονητής Σάντος τον κάλεσε στην Εθνική. Ο ίδιος πάει στην προπόνηση και γίνεται δεκτός με αγάπη και ενθουσιασμό.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=YQp6pFFIx6w

     

  • Άρης-Τρέισερ Μιλάνο, 1986. Το πρώτο “σκληρό” μάθημα…

    Άρης-Τρέισερ Μιλάνο, 1986. Το πρώτο “σκληρό” μάθημα…

    Το 1986 ο Άρης είχε ήδη αρχίσει να εγκαθιστά την αυτοκρατορία του στην Ελλάδα έχοντας κατακτήσει 2 πρωταθλήματα (1985, 1986). Με Γκάλη, Γιαννάκη και προπονητή τον Ιωαννίδη, έδειχνε πανέτοιμος να μπει για τα καλά και στα σαλόνια της Ευρώπης και συγκεκριμένα στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, έχοντας έως τότε ως μεγαλύτερη διάκριση μια παρουσία στα ημιτελικά του Κόρατς το 1985.

    Η κλήρωση για τα προκριματικά ήταν η χειρότερη δυνατή καθώς ο Άρης έπρεπε να αντιμετωπίσει την πανίσχυρη Τρέισερ Μιλάνο που την αποτελούσαν ένας “γαλαξίας” αστέρων (Μπομπ Μάκαντου που ήταν πρώην σταρ των Λέικερς, Ντίνο Μενεγκίν, Μάικ Ντ’Αντόνι και άλλοι).

    Οι Ιταλοί είχαν επενδύσει πολλά σε αυτήν την διοργάνωση και είχαν σκοπό να την κατακτήσουν ενώ ο Άρης ήθελε να αποκομίσει εμπειρίες. Το πρώτο ματς όμως έδειξε τα εντελώς αντίθετα… Ο Άρης, μπροστά σ’ένα Αλεξάνδρειο που “κόχλαζε” και με έναν “δαιμονισμένο” Γκάλη να πετυχαίνει 40 πόντους, διέλυσε την Τρέισερ με 98-67.

    Στο τέλος του αγώνα ο Μπομπ Μάκαντου θα δηλώσει ότι

    “αυτά που έκανε ο Γκάλης δεν τα είχε δει ούτε σε αγώνα Λέηκερς-Σέλτικς”.

    Ήταν μια διαφορά που έμοιαζε απίθανο να καλυφθεί αν λάβουμε υπόψιν και τους κανόνες της εποχής, όπου η επίθεση διαρκούσε 30 δευτερόλεπτα ενώ η ομάδα είχε δικαίωμα, αντί να εκτελεί μια συν μια βολές, να παίζει την μπάλα απ’έξω. Κάπως έτσι την “πάτησε” ο ‘Αρης.

     

     

    Η ομάδα της Θεσσαλονίκης πήγε στο Μιλάνο με νοοτροπία αμυντικής τακτικής, δηλαδή να “παίζει” με τον χρόνο από το πρώτο λεπτό. Αυτό θα το κατάφερνε εξαντλώντας σε κάθε επίθεση τα 30 δευτερόλεπτα οπότε η Τρέισερ δεν θα προλάβαινε να καλύψει την διαφορά.

    Η παραπάνω νοοτροπία έδειξε πόσο “ανώριμος” ήταν τότε ο Άρης στο να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις.

    Η Τρέισερ, με πίεση σε όλο το γήπεδο και κάποια σφυρίγματα υπέρ της σε καθοριστικά σημεία(άλλωστε οι Ιταλοί, που είχαν διασυνδέσεις με την ΦΙΜΠΑ και είχαν επενδύσει πολλά στον Μάκαντου, δεν θα άφηναν την πρόκριση έτσι απλά…) κατάφερε να επικρατήσει με 83-49 και στην συνέχεια να κατακτήσει τελικά το τρόπαιο.

    Η πίκρα του Άρη γι’αυτήν την αναπάντεχη ανατροπή(σ.σ. η μεγαλύτερη στην ιστορία των ευρωπαϊκών κυπέλλων) ήταν τεράστια, ωστόσο αποτέλεσε ένα “σκληρό” μάθημα που τον ωρίμασε μπασκετικά και τον οδήγησε στα επόμενα 3 χρόνια σε ισάριθμα φάιναλ φορ (όπως αυτό του 1988 όπου ηττήθηκε στον ημιτελικό πάλι από την Τρέισερ, η οποία μετά έκανε το repeat)

    Στη φωτογραφία βλέπετε το Νίκο Γκάλη με τον Μάικ Ντ’Αντόνι, ο οποίος, μετέπειτα, έγινε κορυφαίος προπονητής στο NBA περνώντας από Ντένβερ Νάγκετς, Φοίνιξ Σανς, Νιου Γιορκ Νικς και Λος Άντζελες Λέικερς.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=8eY_CeLdvaI
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=u09Mi7m8MZc

  • “Αιώνιες” κόντρες στο κύπελλο. (Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός)

    “Αιώνιες” κόντρες στο κύπελλο. (Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός)

    Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός έχουν κοντραριστεί αρκετές φορές για τον θεσμό του κυπέλλου στο μπάσκετ, ένα θεσμό που ξεκίνησε το 1976. Έχουν συναντηθεί σε τελικό 9 φορές με τον Παναθηναϊκό να έχει 7 κατακτήσεις (1979, 1983, 1986, 2008, 2009, 2012, 2013) έναντι 2 του Ολυμπιακού (2010, 2011). Υπήρχαν όμως και μερικές μάχες που έμειναν στην ιστορία όχι μόνο γιατί κρίθηκε κάποιος τίτλος αλλά για κάποια άλλου είδους γεγονότα. Άλλωστε, πάντα μια αναμέτρηση αυτών των 2 παρουσιάζει ενδιαφέρον…

    1977. Καλλιμάρμαρο – Φάση των 32: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός: 110-68

    Σε εποχές Καλλιμάρμαρου, με τα ανοιχτά γήπεδα και το τελείως ερασιτεχνικό τότε μπάσκετ, ένας αγώνας κυπέλλου για την φάση των 32 θα είχε ξεχαστεί. Όπως είπαμε όμως, όταν μιλάμε για “αιώνιους” τα πράγματα αλλάζουν. Έτσι και σ’αυτόν τον αγώνα έμεινε στην ιστορία η διαφορά των 42 πόντων που αποτελεί την μεγαλύτερη σε επίσημο ντέρμπι μεταξύ τους (κύπελλο, πρωτάθλημα, Ευρωλίγκα).

    1988. ΣΕΦ – Τελικός: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός: 78-88

    Σ’αυτόν τον αγώνα ήταν η πρώτη φορά που οι 2 “αιώνιοι” αναμετρήθηκαν στο ΣΕΦ μιας και τότε ο Ολυμπιακός χρησιμοποιούσε σαν έδρα το Παπαστράτειο και ο Παναθηναϊκός την Λεωφόρο. Ανδρίτσος εναντίον Καμπούρη σημειώσατε άσο με τους δύο διεθνείς να κατακτούν με την Εθνική την επόμενη χρονιά το ιστορικό Ευρωμπάσκετ.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=5hOGHsW6YZY

    1995. Πατήσια – Πρώτη φάση: Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός: 42-40

    Το συγκεκριμένο ματς έμεινε στην ιστορία για 2 λόγους. Πρώτον για το φοβερά χαμηλό σκορ ανάμεσα σε δύο ομάδες που ήταν από τις καλύτερες της Ευρώπης (την ίδια χρονιά βρέθηκαν στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα) και δεύτερον γιατί ήταν το τελευταίο ντέρμπυ του μεγάλου Νίκου Γκάλη, ο οποίος ένα μήνα μετά θα ερχόταν σε σύγκρουση με τον προπονητή του Κώστα Πολίτη με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να του κάνει διακοπή συμβολαίου και ο ίδιος ο Νικ, όντας πλέον 38, να πάρει την απόφαση να σταματήσει (την οριστική του αποχώρηση την ανακοίνωσε 1 χρόνο μετά).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9tG7DVUDvFs

    2006. ΣΕΦ – Φάση των 16: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός: 51-81

    Το 2005-06 ήταν η πρώτη χρονιά που ανέλαβαν οι Αγγελόπουλοι τον Ολυμπιακό και προσπάθησαν να τον “αναγεννήσουν” και να αφήσει πίσω του την διετία 2003-05, όπου είχε τερματίσει ακόμα και 8ος(!!!!). Ο Παναθηναϊκός ήταν ήδη από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη με τον Ομπράντοβιτς για 6ο χρόνο στο τιμόνι και με έναν πανίσχυρο κορμό (Διαμαντίδης, Τσαρτσαρής και άλλοι). Παρά την διαφορά δυναμικής όμως, η διαφορά 30 πόντων σ’ένα “ντέρμπι αιωνίων” μόνο απαρατήρητη δεν περνάει…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=C99RTcD7l4A

    2013. Ελληνικό – Τελικός: Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός: 81-78

    Ένα ματς που έμεινε στη ιστορία για τα επεισόδια που προκάλεσαν οι οπαδοί των 2 ομάδων με “ντου” στον αγωνιστικό χώρο και μια φωτοβολίδα που χτύπησε τον παίκτη του Ολυμπιακού Χάινς. Τελικά το γήπεδο εκκενώθηκε και ο αγώνας διεξήχθη παρουσία “συγγενών και φίλων” (χαρακτηριστικό της ημέρας ΚΑΙ η έλλειψη περιγραφής λόγω απεργίας των δημοσιογράφων).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=K7PhCXcAQFg

     

  • Όταν ο Φίλιππος Συρίγος με τις “μυθικές” περιγραφές του μας μύησε στο μπάσκετ…

    Όταν ο Φίλιππος Συρίγος με τις “μυθικές” περιγραφές του μας μύησε στο μπάσκετ…

    Πολλές φορές ,όταν παρακολουθούμε μια ζωντανή μετάδοση,πέρα από τον αγώνα, μπορεί να μας μείνουν στην μνήμη ”διάφορα” που ακούμε από τον εκάστοτε δημοσιογράφο που περιγράφει ή σχολιάζει. Ο Φίλιππος Συρίγος δεν υπήρξε απλώς ένας δημοσιογράφος. Ήταν κάτι πολύ, πολύ περισσότερο: η βαθιά, σοβαρή και σταθερή φωνή του, χρωματισμένη σποραδικά με συναισθηματικές εξάρσεις, θαυμασμού, απορίας ή αγανάκτησης κατά περίπτωση, συνόδευ(σ)ε τα πιο ωραία «παραμύθια» της δεκαετίας του ’80, που έγιναν πραγματικότητα.

    Για μένα, και τους ανθρώπους της γενιάς μου, εφήβους εκείνα τα χρόνια, αποτελούσε μια εμβληματική, σχεδόν «πατρική» τηλεοπτική μορφή, που μας μυούσε από τις αρχές των eighties στα άδυτα ενός κόσμου όχι και τόσο γνώριμου ακόμη: του κόσμου της πορτοκαλί μπάλας. Ήταν ο άνθρωπος που μας μάθαινε δυσπρόφερτα ξένα ονόματα. Που μας εξηγούσε τα μυστικά του μπάσκετ. Μα πάνω από όλα ο άνθρωπος που με τα αιχμηρά, δίκαια, αλλά και ειλικρινή σχόλιά του, έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Που αποκαθιστούσε την αλήθεια και υποδείκνυε μια απροκατάληπτη και αντικειμενική θέαση των γεγονότων. Χωρίς παραχωρήσεις σε γραφικές, γελοίες και πομπώδεις ή κραυγάζουσες ατάκες και περιγραφές.

    «Η πρόκριση στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα», έλεγε για τον Καμπούρη, πριν ο ψηλός σουτάρει τις τελευταίες δύο βολές στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του ’87, κάνοντας ο σχολιαστής άθελά του -και υποσυνείδητα- το σφάλμα να μιλήσει για επικείμενη πρόκριση, ενώ (θα) επρόκειτο για τίτλο: η δύναμη της ως τότε συνήθειας (των ασήμαντων) διακρίσεων της Εθνικής, βλέπετε, σαν να τον εμπόδιζε να αναφέρει τα πιο ΜΕΓΑΛΑ που έρχονταν και που θα άλλαζαν τη μοίρα του ελληνικού αθλητισμού.

    Λάθη, φωνές διαμαρτυρίας ή ενθουσιασμού και πολλά άλλα συνθέτουν το παρακάτω άρθρο. Απολαύστε το…

    Ο συγχωρεμένος Φίλιππος Συρίγος αρκετά συχνά “έκραζε” την οργάνωση καθώς και την ατμόσφαιρα ξένων χωρών που αφορούσε έναν αγώνα Ευρωλίγκας…\nhttps://www.youtube.com/watch?v=3rmKEaCcATk\nhttps://www.youtube.com/watch?v=RWm1UXMDOtI\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Wr6hm1jYF0w\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Wk9MP_T6KwA

    Επίσης αρκετές φορές “τα έβαζε” με τους διαιτητές με χαρακτηριστικό τρόπο, όταν εκείνοι αδικούσαν μια ελληνική ομάδα(γνωστός για το πάθος του ο μεγάλος Φίλιππος Συρίγος για την Εθνική και κάθε ελληνική ομάδα που αγωνιζόταν στην Ευρώπη, κοιτάξτε μόνο το βίντεο “κλοπή” και θα καταλάβετε…)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=IORQsr20P0c
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=hHOU1h2m8yM

    Υπάρχουν ακόμα κάποιες φορές που τα μικρόφωνα έμειναν ανοιχτά…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=vpwTU1z7fNs

     

  • Το Παλαί της αγάπης και του μίσους…(για τον Άρη )

    Το Παλαί της αγάπης και του μίσους…(για τον Άρη )

    Είναι σχεδόν σε όλους γνωστό ότι ο Άρης της δεκαετίας του ’80 ήταν η “ομάδα όλων των Ελλήνων”, αυτή που έκανε όλη την Ευρώπη να μας μάθει ΚΑΙ σε συλλογικό επίπεδο μετά την επιτυχία της Εθνικής το 1987. Συμμετοχές σε 3 σερί φάιναλ-φορ (1988,89,90), 7 σερί πρωταθλήματα (1984-91) και ρεκόρ 80 συνεχόμενων νικών στην Α1 ήταν μερικά από τα επιτεύγματα του “κίτρινου αυτοκράτορα”.

    Χωρίς αμφιβολία οι ”ακρογωνιαίοι λίθοι” αυτών των επιτυχιών ήταν τρεις. Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και ο προπονητής Γιάννης Ιωαννίδης. Το πάθος του κόσμου του Άρη και η αγάπη του γι’αυτά τα 3 πρόσωπα ήταν κάτι σαν θρησκεία. Είναι γνωστό όμως ότι όσο πιο πολύ αγαπάς κάποιον, τόσο πιο πολύ θα τον μισήσεις αν νιώσεις ότι σε πρόδωσε. Όσο και αν υπάρχει επαγγελματισμός, λοιπόν, σε τέτοιες καταστάσεις μια μετακίνηση σε άλλο στρατόπεδο, εκλαμβάνεται πολλές φορές από τους φιλάθλους ως προδοσία (άδικο αλλά είπαμε η αγάπη από το μίσος δεν απέχουν πολύ…).

    Εξαίρεση δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα τρία “ιερά τέρατα” του Άρη. Η σταδιακή τους αποχώρηση (1991 ο Ιωαννίδης στον Ολυμπιακό, 1992 ο Γκάλης στον ΠΑΟ, 1993 ο Γιαννάκης στον Πανιώνιο) δημιούργησε την σταδιακή πτώση της αυτοκρατορίας του Άρη και την αλλαγή του μπασκετικού χάρτη στην Ελλάδα (από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα). Βέβαια η ευθύνη για τις αποχωρήσεις των τριών πέφτει σε πολύ μεγάλο ποσοστό στις εκάστοτε διοικήσεις του Άρη (αλλά αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο).

    Η πρώτη επίσκεψη του καθενός ξεχωριστά στο Παλαί, ως αντίπαλος, ήταν αρκετά ψυχοφθόρα. Στην περίπτωση του Ιωαννίδη υπήρξαν αποδοκιμασίες, αλλά δεν ξέφυγαν από τα όρια (συνδεσμίτης του Άρη, του είχε πει να ξεχάσει όλα όσα θα άκουγε στην λήξη του αγώνα και πολλοί φίλθλοι του Άρη δεν πήγαν στο γήπεδο γιατί δεν άντεχαν την κόντρα με τον πρώην αγαπημένο τους κόοουτς). Σ’αυτήν του Γκάλη υπήρχαν ανάμεικτες αντιδράσεις καθώς μερικοί τον προέτρεπαν να “αλλάξει φανέλα” και μερικοί άλλοι τον έβριζαν. Η χειρότερη αντίδραση ήταν απέναντι στον Γιαννάκη, καθώς πολλοί Αρειανοί δεν του συγχώρεσαν το γεγονός ότι ακόμα και όταν έφυγε, διεκδίκησε όλα τα χρήματά του (!!) Κοινό γνώρισμα και των τριών περιπτώσεων, ότι και οι τρεις έφυγαν ηττημένοι…

    Στο πέρασμα του χρόνου όμως όλα ”γιατρεύτηκαν και οι σχέσεις μεταξύ των Αρειανών και των 3 ”σωματοφυλάκων” αποκαταστάθηκαν, καθώς μετά ”την τρικυμία έρχεται η γαλήνη” και ειδικά σε περιπτώσεις τέτοιες που βοήθησαν μια ομάδα (και ένα έθνος κατ’επέκταση) να γράψει την δικιά της ”χρυσή” ιστορία.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=MRSXQM1jC9M
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=lRnhlNOfJIQ
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=rxI5rTkPdSI