SportBrio

Category: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

  • Ρεάλ-Μπάρτσα: Το Απίστευτο 11-1 υπό τον Φράνκο !!

    Ρεάλ-Μπάρτσα: Το Απίστευτο 11-1 υπό τον Φράνκο !!

    Τα ντέρμπυ μεταξύ των δύο ισχυρότερων ισπανικών ομάδων, ”ελ κλάσικο” όπως συνηθίζουμε να τα λέμε, πάντα τραβούσαν το ενδιαφέρον των ποδοσφαιρόφιλων σε όλο τον πλανήτη.Κατά καιρούς έχουμε δει θεαματικά παιχνίδια, μεγάλες μορφές και μεγάλα σκορ υπέρ της μιας ή της άλλης ομάδας.

    Αυτό που συνέβη όμως στα ημιτελικά κυπέλλου, στις 13 Ιουνίου 1943 έμεινε στην ιστορία καθώς η συντριβή της Μπαρτσελόνα με 11-1 δεν θα μπορούσε να μείνει στην συνείδηση ως κάτι καθαρά αγωνιστικό, όσο και αν υπάρχει η θεωρία του ”μπάλα είναι όλα γίνονται”.

    Πόσο μάλλον σε αυτή την περίπτωση που η Ισπανία βρισκόταν υπό το καθεστώς του γνωστού δικτάτορα Φράνκο…

    Ο πρώτος αγώνας και ”η επίθεση” του φιλοκαθεστωτικού τύπου

    Όπως και σήμερα, έτσι και τότε οι αγώνες του Copa del Rey(κύπελλο Ισπανίας αν και τότε λεγόταν Copa de el Generalisimo,ονομασία που είχε επιβάλλει ο Φράνκο)ήταν διπλοί.Ο πρώτος αγώνας επρόκειτο να διεξαχθεί στην Βαρκελώνη.Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τότε η επιρροή του Φράνκο στα ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα δεν ήταν μεγάλη, αλλά πάντα στόχος του ήταν να μην ισχυροποιούνται μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο ομάδες που αποτελούσαν απειλή για το καθεστώς.Μια τέτοια ήταν και η Μπαρτσελόνα…

    Στον πρώτο αγώνα λοιπόν οι ”καταλανοί”επικράτησαν με 3-0.Ο αγώνας όμως σημαδεύτηκε από διάφορα περιστατικά που έδωσαν ”τροφή” στον φιλοκαθεστωτικό τύπο να αρχίσει μια οργισμένη επίθεση εναντίον της Μπαρτσελόνα και του λαού της. Ο λόγος ήταν οι έντονες αποδοκιμασίες εναντίον των παικτών της Ρεάλ, σε μια εποχή μάλιστα που δεν υπήρχε τόσο μεγάλη κόντρα μεταξύ των 2 ομάδων. Το κλίμα όμως που είχε δημιουργηθεί ήταν ότι η ”βασίλισσα” είχε την εύνοια του δικτάτορα. Αυτό μεταδόθηκε και μέσα στον αγωνιστικό χώρο όπου οι κλωτσιές και οι αψιμαχίες ”έδιναν και έπαιρναν”….

    Την επόμενη μέρα σχεδόν όλα τα μέσα καταδίκασαν την διαιτησία και τους φιλάθλους της Μπαρτσελόνα, περνώντας την γραμμή ότι όλα αυτά είχαν ως στόχο το καθεστώς του Φράνκο.( εφημερίδες αυτής της γραμμής ήταν και οι γνωστές Marca και Mundo deportivo)

    Η επιστολή του προέδρου της Μπαρτσελόνα Πινιέιρο και ‘το σκάνδαλο του Τσαμαρτίν’

    Βλέποντας το κλίμα να έχει γίνει εκρηκτικό εν όψει ρεβάνς, ο τότε πρόεδρος της Μπαρτσελόνα Πινιέιρο, γνωστός Φρανκικός(είχε πολεμήσει στο πλευρό του Φράνκο ως αξιωματικός κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου), έγραψε μια επιστολή στον αντίστοιχο πρόεδρο της Ρεάλ.

    Σ’αυτήν αναφερόταν στο ”φιλικό κλίμα που πολλές φορές είχε αποδειχτεί ότι υπήρχε μεταξύ των 2 ομάδων” και τόνιζε ‘‘την ανάγκη να μην επαναληφθούν στο δεύτερο ματς κάποια άσχημα φαινόμενα που έγιναν στο πρώτο, καθώς ήταν μεμονωμένα και δεν εκπροσωπούσαν το σύνολο των φιλάθλων”. Η επιστολή δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα…

    Δυο μέρες πριν τον αγώνα η αποστολή της Μπαρτσελόνα ταξίδεψε για την Μαδρίτη με τρένο.Οι φίλαθλοί της δεν μπόρεσαν να την ακολουθήσουν καθώς αυτό τους απαγορεύτηκε.Η ίδια η ομάδα δέχτηκε ανελέητη επίθεση, η οποία περιελάμβανε πέτρες και βρισιές, από τον σταθμό του Τσαμαρτίν μέχρι το ξενοδοχείο που θα έμενε.Όλα αυτά πάντως δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτό που συνέβη την μέρα του αγώνα…

    ”Είστε εδώ χάρη στην γενναιοδωρία του καθεστώτος…”

    Ενώ΄η ομάδα της Μπαρτσελόνα βρισκόταν στα αποδυτήρια και ετοιμαζόταν να μπει στον αγωνιστικό χώρο, δέχτηκε μια επίσκεψη που έμελλε να καθορίσει οριστικά την εξέλιξη του αγώνα.Οι επισκέπτες ήταν ο γενικός διευθυντής της εθνικής ασφάλειας και ο πρόεδρος της εθνικής επιτροπής αθλητισμού, Στρατηγός Μοσκαρδό.

    Τα λόγια τους ήταν λίγα αλλά ”πέρασαν” το μήνυμα:

    Σας επετράπη να αγωνιστείτε μόνο χάρη στην γενναιοδωρία του καθεστώτος, το οποίο σας συγχώρεσε την έλλειψη πατριωτισμού που δείξατε…

    Δεν χρειαζόταν κάτι παραπάνω..Μπροστά σε αυτές τις έμμεσες απειλές ακόμα και το εχθρικό κοινό έμοιαζε ”παιδική χαρά”. Το ημίχρονο έληξε 8-0 υπέρ της Ρεάλ.

    Λίγο πριν την έναρξη του β’ ημιχρόνου βρέθηκε άλλος ένας ”επισκέπτης” στα αποδυτήρια των ”καταλανών”.Ήταν ένας συνταγματάρχης της κυβέρνησης που τους τόνισε ότι δεν θα έπρεπε να προκαλούν το φίλαθλο κοινό της Ρεάλ(!!!).Τελικά ο αγώνας έληξε με το ”ιστορικό” 11-1 αλλά αυτό που ενδιέφερε και χαροποίησε τελικά τους παίκτες της Μπαρτσελόνα ήταν ότι μπόρεσαν να γυρίσουν σπίτια τους σώοι και αβλαβείς

    Και ”κερατάδες και δαρμένοι”…

    Ως επίλογος των παραπάνω αξίζει να αναφερθεί η τιμωρία που επεβλήθη στην Μπαρτσελόνα και αφορούσε πρόστιμο 25000 πεσετών γιατί η ποδοσφαιρική ομοσπονδία θεώρησε ότι προκαλούσαν τους φιλάθλους της Ρεάλ.Αυτά προστέθηκαν στις 2500 πεσέτες που τους είχαν επιβληθεί στο πρώτο παιχνίδι για την συμπεριφορά των φιλάθλων τους.

    Η Ρεάλ από την άλλη τιμωρήθηκε με 5000 για κακή συμπεριφορά των οπαδών στη ρεβάνς.Μετά από λίγο καιρό πάντως η δικαιοσύνη απονεμήθηκε εντός αγωνιστικού χώρου μέσω της Αθλέτικ Μπιλμπάο, η οποία νίκησε 1-0 την ”Βασίλισσα” και πήρε το κύπελλο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=q-GhdX8hbIQ

  • Γκαρίντσα: O Aυτοκαταστροφικός “Aνταγωνιστής” του Πελέ

    Γκαρίντσα: O Aυτοκαταστροφικός “Aνταγωνιστής” του Πελέ

    Ο Φραντσίσκο Ντος Σάντος(ή Γκαρίντσα, ψευδώνυμο που σήμαινε ένα είδος πουλιού, τον τρυποφράκτη) αποτέλεσε παράδειγμα ποδοσφαιριστή που κάποιος έπρεπε να το μιμηθεί μόνο εντός αγωνιστικού χώρου και να κάνει τα αντίθετα εκτός.

    Αυτό γιατί ο μεγάλος Γκαρίντσα άφησε μεν το στίγμα του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο με τις μαγικές του ντίμπλες, την ταχύτητα και την φαντασία που διέθετε αλλά από την άλλη η εξωγηπεδική του ζωή ήταν τόσο άστατη που αποδείχτηκε τελικά μοιραία.

    Όπως και να έζησε όμως, έμεινε στην ιστορία σαν ισάξιος παίκτης με τον Πελέ και μάλιστα ψηφίστηκε από την ΦΙΦΑ ως 7ος καλύτερος παίκτης όλων των εποχών κατακτώντας με την εθνική Βραζιλίας 2 Μουντιάλ, με τον τεράστιο Πελέ να δηλώνει:

    Χωρίς αυτόν δε θα μπορούσα να κατακτήσω αυτά που κατάκτησα…

    Πελέ – Γκαρίντσα

    Η επιμονή και το δύσκολο ξεκίνημα κόντρα στην φύση

    Ο Γκαρίντσα γεννήθηκε το 1933 στην πόλη Πάου Γκράντε του Ρίο Ντε Τζανέιρο.Κάποια προβλήματα που είχε εκ γενετής παραλίγο να μην του επιτρέψουν ποτέ να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο.

    Η σπονδυλική του στήλη ήταν παραμορφωμένη ενώ το αριστερό του πόδι ήταν κατά έξι πόντους κοντύτερο από το δεξί.

    Η επιμονή του όμως να κλωτσήσει το τόπι ήταν τεράστια. Βρήκε το κουράγιο να υποβληθεί σε μια σειρά επεμβάσεων για να μπορεί να περπατάει φυσιολογικά, ενώ παράλληλα πήγε κόντρα στους γιατρούς που τον απέτρεψαν από το να γίνει ποδοσφαιριστής.

    Τα προβλήματα που είχε πάντως του δημιούργησαν επιπλέον εμπόδια καθώς πολλές ομάδες δεν τον ήθελαν λόγω αυτών. Τελικά η Μποταφόγκο αποφάσισε το 1953 να του δώσει μια ευκαιρία.Ο Γκαρίντσα δεν μπορούσε παρά να την ”πιάσει” από τα μαλλιά.

    Από τους πρώτους αγώνες άρχισε να δείχνει μέσα στο γήπεδο τις εκπληκτικές αρετές του(ντρίμπλα, ταχύτητα, άψογη τεχνική κατάρτιση) ενώ ένα από τα δυνατά του σημεία ήταν και οι ελιγμοί που είχε στο ένας με έναν και οι οποίοι οφείλονταν παραδόξως στην δυσμορφία της σπονδυλικής του στήλης(!!).

    Ο τρόπος που ξεγέλαγε τους αμυντικούς ”οδήγησε” κάποιους να τον ”βαφτίσουν”

    Ο Τσάπλιν του ποδοσφαίρου

    Γκαρίντσα

    Εθνική Βραζιλίας και άξιος αντικαταστάτης του Πελέ

    Πελέ – Γκαρίντσα

    Με την εθνική Βραζιλίας έκανε το ντεμπούτο του στις 18 Σεπτεμβρίου 1955. Ήταν η αρχή μιας χρυσής 7ετίας γι’αυτόν και την ίδια. Το 1958 κατέκτησε το Μουντιάλ στην Σουηδία παρέα με τον 17χρονο Πελέ και άλλα ”ιερά τέρατα” όπως οι Ντίντι, Ζαγκάλο.

    Ωστόσο το αποκορύφωμα της καριέρας του ήταν το 1962 όπου στο Μουντιάλ της Χιλής πήρε ”στις πλάτες του” όλη την εθνική καθώς ο μεγάλος Πελέ τραυματίστηκε στο ξεκίνημα των αγώνων.

    Πελέ – Γκαρίντσα

    Με 4 γκολ αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ, το οποίο τελικά κατέκτησε κερδίζοντας και τον τίτλο του καλύτερου παίκτη.Ήταν τότε που για πρώτη φορά βρέθηκε ένας παίκτης που να ”συναγωνίζεται” τον Πελέ και μάλιστα πολλοί να τον θεωρούν και ισάξιο.

    Τελευταία διοργάνωση που συμμετείχε ήταν το Μουντιάλ της Αγγλίας το 1966, στο οποίο όμως κινήθηκε στην μετριότητα όπως και όλη η Βραζιλία που αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο.Ο ίδιος πέτυχε ένα γκολ.Συνολικά σε 12 αγώνες τελικής φάσης Μουντιάλ έβαλε 5 γκολ.

    Μποταφόγκο και άστατη ζωή

    Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε 12 χρόνια στην Μποταφόγκο με την οποία κατέκτησε τρία πρωταθλήματα Καριόκα στο Ρίο (1957, 1961, 1962) και δύο πρωταθλήματα Ρίο/Σάο Πάουλο (1962, 1964) σκοράροντας 249 γκολ σε 579 αγώνες.Εν συνεχεία αγωνίστηκε σε Κορίνθιανς(κατακτώντας ένα ακόμα πρωτάθλημα), Ατλέτικο Τζούνιορ(Κολομβία), Φλαμένγκο και έκλεισε την καριέρα του σε ηλικία 40 ετών στην Ολαρία το 1973.

    Γκαρίντσα

    Όσον αφορά την προσωπική ζωή του, δεν έκανε και το καλύτερο. Ήταν αλκοολικός και η μέθη του τον οδηγούσε στο να καυγαδίζει αρκετά συχνά. Τα χρήματα που κέρδιζε τα σπαταλούσε σε γυναίκες, αλκοόλ αλλά και γενικότερα στις γειτονιές.

    Σε αντίθεση με το πείσμα που έδειξε όταν θέλησε να αντιμετωπίσει τα εκ φύσεως προβλήματα και να παίξει μπάλα, δεν έκανε καμία προσπάθεια να ζήσει μια ήρεμη ζωή.Παντρεύτηκε σε ηλικία 19 ετών, απέκτησε 8 παιδιά αλλά μετά τον πρώτο γάμο του διατηρούσε περιστασιακούς δεσμούς με διάφορες γυναίκες.

    Η γενικά κλονισμένη υγεία του φαινόταν και στα τελευταία βήματα της καριέρας του ενώ προς το τέλος τη ζωής του αντιμετώπισε και ψυχολογικά προβλήματα που είχαν ως συνέπεια να επιζητά την απομόνωση και να ”βυθίζεται” στην μελαγχολία.

    Τελικά πέθανε στις 20 Ιανουαρίου 1983 από κύρωση του ήπατος, αφήνοντας πάντως πίσω του μια τεράστια ποδοσφαιρική κληρονομιά γεμάτη ντίμπλες, θέαμα και μαγεία. Στην Μπραζίλια υπάρχει το γήπεδο ”Μανε Γκαρίντσα’‘ που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του…

    Πελέ – Γκαρίντσα

    O ”μάγος” Γκαρίντσα

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=JeYyx87NWrU

    H σύγκριση των δύο ”γιγάντων”

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=0p2w01BWLsQ

  • Χ.Κωστής. Το Κάταγμα που Σταμάτησε τον “Έλληνα Κρόιφ”

    Χ.Κωστής. Το Κάταγμα που Σταμάτησε τον “Έλληνα Κρόιφ”

    Αν στο λεξικό μπορούσαμε να βάλουμε ένα τρανό παράδειγμα στην λέξη ”ατυχία” τότε από τις πιο σοβαρές υποψηφιότητες θα ήταν το όνομα του Χρήστου Κωστή.Επιθετικός και με μεγάλη άνεση στο σκοράρισμα είχε χαρακτηριστεί ως ”Έλληνας Κρόιφ” και είχε όλα τα προσόντα να γράψει την δική του ιστορία.Μέχρι που ήρθε το καταραμένο βράδυ του αγώνα με την Στουρμ Γκρατς το 1997…

    Αρχή στον Ηρακλή και όνειρα με την ΑΕΚ

    Σε ηλικία 17 ετών ξεκίνησε την καριέρα του στον Ηρακλή, δείχνοντας από μικρή ηλικία τα εξαιρετικά αθλητικά του προσόντα και κάνοντας τους φιλάθλους του ”γηραιού” να βλέπουν στο πρόσωπό του έναν νέο ηγέτη. Σε 110 αγώνες μέσα σε 5 χρόνια πέτυχε 24 γκολ.

    Οι εμφανίσεις του δεν μπορούσαν να μείνουν απαρατήρητες από τις μεγάλες ομάδες και η ΑΕΚ ήταν αυτή που τον απέκτησε το 1994 (χρονιά που ήταν πρωταθλήτρια). Έως το 1997 όλα πήγαιναν κατ’ευχήν για τον νεαρό επιθετικό. Μπορεί να είχε κατακτήσει μόνο 2 κύπελλα (1996,1997) αλλά έπαιζε σε πολύ υψηλό επίπεδο και μάλιστα την σεζόν 1996-97 έδειξε ότι μπορούσε να αποτελέσει ένα εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο με τον Ντέμη Νικολαίδη

    Στουρμ…Γ(κρατς)…

    Στις 23 Οκτωβρίου του 1997 η ΑΕΚ αντιμετώπιζε την Στουρμ Γκρατς για το κύπελλο Κυπελλούχων στην Ν.Φλαδέλφεια. Σε μια φάση σχεδόν ανύποπτη για κάτι κακό, ο Κωστής βρέθηκε απέναντι από τον τερματοφύλακα των Αυστριακών Καζίμιερζ Σίντορτσουκ και πήγε να τον πλασάρει. Η έξοδος του τελευταίου ήταν επιπόλαιη(άθελά του) και άτσαλη με αποτέλεσμα να επιφέρει τον τραυματισμό του παίκτη της ΑΕΚ.

    Η διάγνωση ήταν κάταγμα κνήμης-περόνης.Αρχικά δεν φάνηκε να είναι τόσο σοβαρό και οι γιατροί πίστευαν ότι ο Κωστής θα επέστρεφε σε 6 μήνες…Ο ίδιος είπε σε συνέντευξή του:

    Την ώρα της σύγκρουσης άκουσα ένα μεγάλο “κρατς” σαν να σπάει κλαδί…!

    Η μεγάλη αποχή και η μέτρια συνέχεια…

    Δυστυχώς εκίνο το ”κρατς” ήταν πολύ πιο σοβαρό τελικά. Ο Κωστής έμεινε εκτός δράσης ουσιαστικά για 3 χρόνια. Την τριετία 1998-2000 τυπικά ανήκε στην Άντερλεχτ, η οποία πίστευε στις δυνατότητές του και ήλπιζε ότι θα αποθεραπευτεί αλλά τελικά δεν κατάφερε να αγωνιστεί ούτε σε ένα ματς.

    Το 2000 επέστρεψε στην ΑΕΚ Και αγωνίστηκε για 5 χρόνια. Κατέκτησε 1 κύπελλο το 2002 αλλά δεν είχε καμία σχέση με τον πολλά υποσχόμενο παίκτη προ τριετίας. Η παρουσία του ήταν σχεδόν τυπική και αγωνίστηκε μόνο σε 7 ματς σκοράροντας 1 γκολ. Τελικά αγωνίστηκε ακόμα 2 χρόνια σε Κύπρο και Κέηπ Τάουν πριν ”κρεμάσει” τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το 2007 σε ηλικία 35 ετών.

    Σίγουρα μπορούσε να δώσει πολλά περισσότερα αν δεν υπήρχε εκείνοι το ”καταραμένο ματς” με την Στουρμ Γκρατς…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=osyKJaeSN9g

  • Όταν ο Ανδριανόπουλος είπε ΌΧΙ στον υποβιβασμό του ΠΑΟ!

    Όταν ο Ανδριανόπουλος είπε ΌΧΙ στον υποβιβασμό του ΠΑΟ!

    Η κόντρα μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού σε αγωνιστικό επίπεδο είναι μεγάλη και πολλές φορές επεισοδιακή.Τον Δεκέμβρη του 1975 όμως φάνηκε ότι ο ένας δεν μπορεί χωρίς τον άλλο.

    Απόδειξη η αθώωση του ΠΑΟ από την ψήφο του ιδρυτή του Ολυμπιακού Γιώργου Ανδριανόπουλου, όταν ο τελευταίος αποφάσισε υπέρ της παραμονής του ”τριφυλλιού” στην Α’Εθνική.

    Οι κατηγορίες αφορούσαν την ιστορική “Υπόθεση Λουλουδιών“…

    Το ιστορικό…

    Η υπόθεση αφορούσε τον ημιτελικό κυπέλλου μεταξύ ΠΑΟ και Ηρακλή που είχε διεξαχθεί στην Τούμπα στις 29-5-1975 και είχε λήξει με νίκη του πρώτου 2-1.Λίγους μήνες μετά ο παίκτης του Ηρακλή Γιώργος Ροκίδης είχε καταγγείλει τον παράγοντα του ΠΑΟ Αντώνη Μαντζαβελάκη ότι θέλησε να τον χρησιμοποιήσει προκειμένου να δωροδοκήσει 2 παίκτες της ομάδας του, τον Ζαχαρία Χαλιαμπάλια και τον Τάκη Νικολούδη, ώστε να έχουν μειωμένη απόδοση στον αγώνα.

    Η ονομασία ”Υπόθεση Λουλουδιών” προήλθε από 3 σενάρια. Μερικοί λένε ότι τα χρήματα ήταν σε μια ανθοδέσμη η οποία είχε προορισμό το ξενοδοχείο που έμενε η ομάδα του Ηρακλή. Άλλοι ότι στις τηλεφωνικές συνομιλίες τα χρήματα αναφέρονταν ως ”λουλούδια” ενώ μερικοί υποστηρίζουν ότι πριν την σέντρα του αγώνα θα δινόταν μια ανθοδέσμη στους παίκτες του Ηρακλή και εφόσον την αποδέχονταν θα σήμαινε ότι δεχόντουσαν την δωροδοκία…

    Χαρακτηριστικό είναι ότι το ένα γκολ που είχε δεχτεί ο τερματοφύλακας του Ηρακλή, Γρηγόρης Φανάρας, τον έβαλε σε ”μπελάδες” λόγω όλων των παραπάνω (κρίθηκε ”φτηνό”)…

    Γιώργος Ανδριανόπουλος:”Δεν πείστηκα για την ενοχή του σωματείου”…

    Γιώργος Ανδριανόπουλος

    Στην δίκη που έγινε στις 12 Δεκέμβρη του 1975 υπήρξε μια 5μελής επιτροπή που θα ψήφιζε υπέρ ή όχι της παραμονής του ΠΑΟ στην Α Εθνική.

    Το αποτέλεσμα ήταν 3-2 υπέρ με την ψήφο του Γιώργου Ανδριανόπουλου να καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα. Ο ίδιος δήλωσε μετά ότι

    Δεν είχε πειστεί για την ενοχή του σωματείου…

    ενώ αρκετά χρόνια μετά, σε ερώτηση του αδερφού του Λεωνίδα για την απόφασή του είχε απαντήσει:

    Δεν πήγαινε η καρδιά μου να ρίξω τον ΠΑΟ. Μετά δεν θα είχαμε μεγάλο αντίπαλο και θα κόβαμε 50 εισιτήρια…

    Οι λόγοι αθώωσης του ΠΑΟ

    Πέρα από τον Ανδριανόπουλο , υπέρ της αθώωσης του ”τριφυλλιού” ψήφισαν οι Βασιλόπουλος(πρόεδρος ΔΑΕ) και Γεράρης(συν.εφέτης). Κατά οι Παρασκευόπουλος και Γεωργόπουλος (εισηγητής)
    Οι λόγοι που αθώωσαν τον ΠΑΟ ήταν οι παρακάτω:
    \n1) O ποδοσφαιριστής Χαλιαμπάλιας που παρουσιαζόταν ως ένας από αυτούς που συμμετείχαν στην υπόθεση,στην κατάθεση του χαρακτήρισε ”αστεία” την υπόθεση.
    \n2) Η μη προσκόμιση των μαγνητοταινιών που υποστήριζε ο Ηρακλής ότι είχε στην δάθεσή του και περιείχαν συνομιλίες που αφορούσαν την δωροδοκία.
    \n3) Η ανάμειξη του γενικού γραμματέα του ΠΑΟ ,Παύλου Γιαννακόπουλου, για τον οποίο αποδείχτηκε τελικά ότι βρισκόταν στην Ιαπωνία εκείνο το διάστημα για επαγγελματικούς λόγους.
    \n4) Η ένορκη κατάθεση του προπονητή του Ηρακλή Λες Σάνον στην οποία υποστήριζε ότι σε γενικές γραμμές η ήττα οφειλόταν στην απειρία των παικτών του.

    Στην συνέχεια αθωώθηκαν και οι παράγοντες του ΠΑΟ και δικαστικά και έτσι η υπόθεση έκλεισε οριστικά.

  • Εθνική Ζάμπια. Η Αεροπορική Τραγωδία του ’93

    Εθνική Ζάμπια. Η Αεροπορική Τραγωδία του ’93

    Η Αφρική έχει κατά καιρούς ”βγάλει” πολλές καλές εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου και παίκτες που αγωνίζονται με μεγάλη επιτυχία στα πιο καλά πρωταθλήματα της Ευρώπης.Μια από αυτές ήταν η Εθνική Ζάμπιας στην δεκαετία του ’90, για την οποία όμως δεν ήταν γραφτό να ολοκληρώσει τον κύκλο της εξαιτίας του τραγικού αεροπορικού δυστυχήματος τον Απρίλη του 1993.Μια τραγωδία που ”σημάδεψε για πάντα αυτή τη χώρα και σόκαρε όλον τον κόσμο…

    1988-1992:”Υψηλές πτήσεις” και 4άρα σε Ιταλία…

    Σε αντίθεση με την προβληματική οικονομία της χώρας, η οποία είχε φτάσει σε σημείο να μην μπορεί να ενισχύσει ούτε τις μετακινήσεις της εθνικής ποδοσφαίρου (γινόντουσαν με απαρχαιωμένα αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας), η τελευταία είχε εντυπωσιακές επιτυχίες.

    Αποκορύφωμα ήταν η 5η θέση που κατέκτησε στην Ολυμπιάδα της Σεούλ το 1988, σκορπίζοντας μάλιστα την Ιταλία με 4-0.Πρωταγωνιστής ο (κορυφαίος παίκτης όλων των εποχών της Ζάμπιας) Καλούσα Μπουάλια ο οποίος ”φιλοδώρησε” με χατ-τρικ την ”σκουάντρα ατζούρα”. Επίσης, η πρόκριση για το Μουντιάλ της Ιταλίας το 1990 ”χάθηκε” στο τελευταίο παιχνίδι με αντίπαλο την Τυνησία.Όμως οι εξαιρετικές βάσεις αυτής της ομάδας της επέτρεπαν να ονειρεύεται πρόκριση στο επόμενο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ…

    Πράγματι το ξεκίνημα των αγώνων της προκριματικής φάσης ήταν ελπιδοφόρο καθώς η Ζάμπια κέρδισε τους δύο πρώτους αγώνες, ενώ έκανε και καλές εμφανίσεις στο αφρικανικό πρωτάθλημα, το οποίο διεξαγόταν παράλληλα με τα προκριματικά του Μουντιάλ. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια…

    Η ”πτήση του θανάτου”

    Η Ζάμπια ήταν έτοιμη να ταξιδέψει στο Ντακάρ για την αναμέτρηση με την Σενεγάλη στα πλαίσια των προκριματικών του Μουντιάλ. Το αεροσκάφος που θα μετέφερε την ομάδα ήταν τύπoυ ”Buffalo DHC-5D”, το οποίο είχε αποσυρθεί για 5 μήνες(τέλη του ’92 έως Απρίλη του ’93) ενώ και σε δοκιμαστικές πτήσεις που είχε χρησιμοποιηθεί είχε εμφανίσει δυσλειτουργίες στις μηχανές του…

    Την αποστολή που επιβιβάστηκε στο ”μοιραίο” αεροσκάφος αποτελούσαν 18 ποδοσφαιριστές, το προπονητικό επιτελείο, ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και κάποια ακόμα άτομα. Το μεγάλο αστέρι, ο Μπουάλια θα ερχόταν από το Άμστερνταμ, αφού βρισκόταν εκεί λόγω της Αιντχόφεν που αγωνιζόταν.

    Από την αρχή φάνηκαν κάποια προβλήματα καθώς η πτήση είχε 8ωρη καθυστέρηση. Επίσης ο πιλότος είχε προγραμματίσει 3 στάσεις ανεφοδιασμού σε Δημοκρατία του Κονγκό, Γκαμπόν και Ακτή Ελεφαντοστού. Όταν το αεροπλάνο όμως απογειώθηκε από την Γκαμπόν χάθηκε οποιαδήποτε επαφή με τον πύργο ελέγχου.

    Λίγο αργότερα ήρθε η μοιραία έκρηξη, με το επικρατέστερο σενάριο να ”λέει” ότι ο πιλότος διαπίστωσε φωτιά σε έναν από τους κινητήρες αλλά αντί να σβήσει αυτόν που καιγόταν έσβησε τον αντίστοιχο που λειτουργούσε, οδηγώντας στον θάνατο τον ίδιο και τους υπόλοιπους επιβαίνοντες… Ήταν 27 Απρίλη του 1993…

    Βαρύ πένθος και προσπάθεια ανασύνταξης…

    Η επόμενη μέρα βρήκε ένα ολόκληρο έθνος να ”ντύνεται στα μαύρα”.Χιλιάδες άνθρωποι πενθούσαν πάνω από 30 φέρετρα τα οποία περιείχαν τον ποδοσφαιρικό ”θησαυρό” της χώρας και την είχαν κάνει περήφανη πολλές φορές.Αυτά τοποθετήθηκαν στο ”Στάδιο Ανεξαρτησίας’, το εθνικό στάδιο της χώρας.Το πένθος που κηρύχτηκε ήταν 3ήμερο και την τελευταία μέρα 100.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το γήπεδο. Παρά το τραγικό όμως αυτό γεγονός, η ζωή έπρεπε να συνεχιστεί.

    Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ζάμπια ζήτησε από την FIFA προθεσμία 2 μηνών για να μπορέσει να ανασυνταχθεί και να επανέλθει στις αγωνιστικές υποχρεώσεις.Το νέο οικοδόμημα θα στηριζόταν στο μεγάλο της αστέρι, Καλούσα Μπουάλια. Επίσης πολλές χώρες, όντας συγκινημένες από το δράμα της χώρας, προσέφεραν βοήθεια κάθε είδους, όπως η Δανία η οποία προσέφερε προπονητικό καμπ με όλα τα έξοδα πληρωμένα για ένα μήνα ή η Αγγλία που προσέφερε τον προπονητή ‘Ιαν Πότερφιλντ, με τους μισθούς του πληρωμένους ,ώστε να βοηθήσει με την εμπειρία του…

    Η όλη διαδικασία ανασύνταξης κράτησε 1 μήνα.Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν…

    Συνέχεια επιτυχιών και ”το φάντασμα της Γκαμπόν”…

    Οι παίκτες της εθνικής Ζάμπιας αγωνίζονταν πλέον και για τις ”ψυχές” αυτών που χάθηκαν.Με φοβερή δύναμη ψυχής κατάφεραν να προκριθούν στον επόμενο γύρο του Αφρικανικού Κυπέλλου και έφτασαν για άλλη μια φορά να ”παίζουν΄΄ την πρόκριση στο Μουντιάλ του 1994 στο τελευταίο παιχνίδι στην Καζαμπλάνκα.Για άλλη μια φορά όμως ”δεν ήπιαν νερό”.

    Σ’έναν αγώνα που είχαν δύο δοκάρια και γενική υπεροχή, ηττήθηκαν με 1-0. Χαρακτηριστικό εκείνου του αγώνα ήταν ότι ο διαιτητής, που είχε καταγωγή από την Γκαμπόν, άφησε με πολλά παράπονα την ομάδα της Ζάμπιας, με αποτέλεσμα να ”ξυπνήσει” έμμεσα μνήμες του ατυχήματος που είχε συμβεί πάνω από εκείνη την χώρα, καθώς άλλη μια φορά το όνομα της Γκαμπόν συνδεόταν με μια άσχημη στιγμή της Ζάμπιας. Ο χαρακτηρισμός εκείνου του αγώνα ήταν ”το φάντασμα της Γκαμπόν”.

    1994,2012:Η διπλή ”εξιλέωση” των θυμάτων και η επιστροφή στον τόπο της τραγωδίας

    Το 1994 η Ζάμπια κατάφερε την μεγαλύτερη -έως τότε- επιτυχία της.Με μια φοβερή πορεία στο Αφρικανικό πρωτάθλημα έφτασε μέχρι τον τελικό, έχοντας νικήσει, μεταξύ άλλων, Σενεγάλη και Ακτή Ελεφαντοστού.Στον τελικό αγωνίστηκε με πάθος αλλά δεν κατάφερε να λυγίσει την τρομερή Νιγηρία των Φίνιντι, Οκότσα και Αμοκάτσι, χάνοντας 2-1 και αφού είχε προηγηθεί στο σκορ.Τελικά το 2012 έμελλε να είναι η χρονιά της απόλυτης εξιλέωσης της χώρας για το κακό που την βρήκε το 1993…

    Εκείνη την χρονιά ο τελικός του Αφρικανικού κυπέλλου θα γινόταν στην Γκαμπόν…Η ομάδα είχε δώσει όρκο να επισκεφτεί τον τόπο της τραγωδίας εφόσον προκρινόταν εκεί.Κάνοντας άλλη μια εντυπωσιακή πορεία, η πρόκριση επετεύχθη και ο τίτλος θα παιζόταν απέναντι στην Ακτή Ελεφαντοστού των Ντρογμπά, Ζερβινιό.Πριν τον τελικό η αποστολή επισκέφτηκε την ακτή που είχε συντριβεί το αεροσκάφος με αρχηγό της αποστολής τον Μπουάλια, ο οποίος με δάκρυα στα μάτια θυμήθηκε εκείνες τις τραγικές στιγμές αλλά και έδωσε το ”έναυσμα” της κατάκτησης του κυπέλλου.

    Αυτό επετεύχθη τελικά, αφού η Ζάμπια νίκησε την Ακτή στα πέναλντυ σε ένα τελικό που ονομάστηκε ”ο τελικός των ψυχών”.Το τέλος εκείνου του αγώνα βρήκε τους παίκτες, αντί να πανηγυρίζουν , να προσεύχονται ομαδικά στο κέντρο του γηπέδου για τις αδικοχαμένες ψυχές της ομάδας του 1993.Ο στόχος είχε επιτευχθεί και ο κύκλος είχε κλείσει με τον καλύτερο τρόπο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=pMePZg9OYMw

    Η κηδεία της ομάδας…\nhttps://www.youtube.com/watch?v=QhCoAqB8J60

    ο ”τελικός των ψυχών”\nhttps://www.youtube.com/watch?v=l9GRe8HIDqQ

  • Φωστήρας. Ο “Φονέας των Γιγάντων”

    Φωστήρας. Ο “Φονέας των Γιγάντων”


     

    Είναι πολλές φορές που στον χώρο του ποδοσφαίρου μπορεί να μείνει στην ιστορία μια ομάδα χωρίς να έχει κατακτήσει κάποιον τίτλο ή να έχει κάποια σημαντική διάκριση. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Φωστήρας, η ομάδα του Ταύρου, ο οποίος είχε τον τρόπο να δυσκολεύει πάντα τις μεγάλες ομάδες του πρωταθλήματος, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί ως ”Φονέας των γιγάντων”.

    Ας ρίξουμε μια ματιά στην διαδρομή αυτής της συμπαθητικής και μαχητικής ομάδας..

    Ίδρυση, πρώτος αγώνας και πορεία μέχρι τον πόλεμο…

    Ο Φωστήρας ιδρύθηκε το 1926 από μια παρέα προσφυγόπουλων, στα Νέα Σφαγεία, τότε περιοχή του σημερινού Ταύρου. Εμπνευστής του ονόματος και των κιτρινόμαυρων χρωμάτων της ομάδας ήταν ο Χρήστος Χατζόπουλος, ο οποίος ήθελε η φανέλα να έχει βυζαντινά χρώματα, όντας και ο ίδιος πρόσφυγας.

    Ο πρώτος αγώνας του συλλόγου έγινε στις 30 Ιανουαρίου 1927 με αντίπαλο τον Ατρόμητο Νεαπόλεως που έληξε ισόπαλος 2-2 .Το 1930 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ’ΕΠΣΑ και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’30 είχε ανέβει στην Β’ΕΠΣΑ ενώ παράλληλα είχε συγχωνευτεί με άλλες 2 ομάδες του Ταύρου, των Ατρόμητο Σφαγείων και τον Νέο Αστήρ.Μετά ήρθε ο πόλεμος..

    Συμμετοχές στην μεγάλη κατηγορία και …”Φονέας…”

    Μετά τον πόλεμο, ο Φωστήρας πήγε στην Α΄ κατηγορία, και στην πρώτη σεζόν του 1945-46 παραλίγο να κατακτήσει τον τίτλο Αθηνών, τερματίζοντας δύο βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια ΑΕΚ. Ιστορική σεζόν για τον Φωστήρα ήταν και το 1948-49, όταν τερμάτισε 3ος, με προπονητή τον ”ιστορικό” Κώστα Νεγρεπόντη. Η μεγάλη του επιτυχία όμως έγινε στο Κύπελλο Ελλάδος, όπου έφτασε ως τα προημιτελικά του και στις 21 Φεβρουαρίου 1949 αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό στο Φάληρο.

    Κανοντας ένα φανταστικό παιχνίδι, αναδείχτηκε ισόπαλος 3-3, χάνοντας την πρόκριση στον επαναληπτικό.Αυτή η μαχητικότητα που έδειξε τουήταν η αρχή για να χαρακτηριστεί ως ”Φονέας των γιγάντων”.Η σύνθεση εκείνης της ομάδας ήταν η εξής: Λαμψίδης (τερμ.), Μαντέλλος, Ζαρρές, Τσαλαβούτας, Χατζηιωάννου, Μυλωνάκης, Πιλάτος, Δημητσάνας, Γιαλαμπίδης, Τσισκάκης και ο μετέπειτα παίκτης του Ολυμπιακού Θανάσης Μπέμπης.

    Στις 17 Ιουνίου 1949 έγινε και η επίσημη ”βάφτιση” της ομάδας ως ”Φονέα” σ’ένα γλέντι της ομάδας που έγινε σε ταβέρνα της Νέας Κηφισιάς. ”Νονός” ήταν ο γραμματέας του συλλόγου Μανίκας που απήγγειλε το παρακάτω άσμα…

    Ο Φωστήρ για όλους είναι λαμπρό στολίδι, θείο

    είναι από τα πιο αρχαία με ιστορία σωματείο.

    Στην αρχή δειλά εμπήκε μεσ’ σε γήπεδα μεγάλα

    και κατάπιε τόσες πίκρες και ακόμα τόσα άλλα.

    Μα ποτέ δεν απελπίσθη κι’ εξελίχθη τέλος πάντων

    όπως όλοι ομολογήσαν σε Φονέα των γιγάντων.

    Το μετέπειτα και οι συμμετοχές στην Α Εθνική

    Την δεκαετία του ’50 βρισκόταν πάντα σε ανταγωνιστικό επίπεδο με αποκορύφωμα την σεζόν 1955-56 όπου και αναδείχθηκε δευτεραθλητής Αθηνών παίρνωντας έτσι την πρόκριση στην προκριματική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου κατετάγη 4ος. Όταν το πρωτάθλημα απέκτησε την μορφή των ”εθνικών κατηγοριών” ο «Φονέας» εντάχθηκε στη Β΄ Εθνική, κατηγορία στην οποία είχε τις περισσότερες συμμετοχές. Κατάφερε να αγωνιστεί στην Α΄ Εθνική για 7 συνολικά σεζόν (1960-63 και 1970-74) καταφέρνοντας και κάποια αξιοσημείωτα γεγονότα..

    Συγκεκριμένα στις 26 Νοεμβρίου 1961,στην 9η αγωνιστική, ο Μπάμπης Χατζηδήμου πέτυχε το πρώτο γκολ από κτύπημα κόρνερ στην ιστορία της Α Εθνικής, στη νίκη επί της Καλαμαριάς με 5-1. Επίσης ο παίκτης Δημήτρης Ρεμούνδος πέτυχε 7 γκολ στη νίκη με 10-0 επί της Θήβας στις 26/1/1970 για το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής με προπονητή τον Κώστα Λινοξυλάκη.

    Στην τελευταία του σεζόν στην Α Εθνική έκανε και ένα αρνητική ρεκόρ, χάνοντας με 11-0 από τον Ολυμπιακό στον Πειραιά, στις 3 Μαρτίου 1974.

    Μετά την ακμαία εκείνη περίοδο ο σύλλογος ακολούθησε φθίνουσα πορεία και αγωνιζόταν από την Β’εθνική έως τα τοπικά.Το προσωνύμιο του “Φονέα” όμως θα τον συνοδεύει πάντα…
     


     

  • Βασίλης Χατζηπαναγής. Γιατί Δεν Φόρεσε το Εθνόσημο!

    Βασίλης Χατζηπαναγής. Γιατί Δεν Φόρεσε το Εθνόσημο!

    Ο μεγάλος Βασίλης Χατζηπαναγής(ή ”Βάσσια’) άφησε την δική του ιστορία στο ”φτωχό” ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι φοβερές του ντρίπλες, ο τρόπος με τον οποίο ”μαγνήτιζε” την μπάλα και η μαεστρία με την οποία ”παρέσερνε” τους αντιπάλους στο διάβα του τον έκαναν να μείνει στην ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

    Μπορούμε να πούμε ”ο μεγαλύτερος” καθώς το 2003, σε γκάλοπ που έκανε η ΕΠΟ για τα 50 χρόνια της ΟΥΕΦΑ, του αποδόθηκε αυτός ο τίτλος. Και όμως….Αυτός ο μεγάλος παίκτης ποτέ δεν φόρεσε την φανέλα της εθνικής Ελλάδος.Ας δούμε το γιατί…

    Η συμμετοχή του ‘Βάσσια’ στο προολυμπιακό με την Σοβιετική Ένωση

    Ο Βασίλης Χατζηπαναγής, γεννημένος το 1954 στην Σοβιετική Ένωση από Έλληνες μετανάστες, άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Παχτακόρ και σε ηλικία 17 ετών κλήθηκε στην εθνική κάτω των 19 ετών, έχοντας δείξει από νωρίς τα σπουδαία του αθλητικά προσόντα.Το 1975 συμμετέχει με την προολυμπιακή ομάδα στους αγώνες πρόκρισης για την Ολυμπιάδα του Μόντρεαλ, όπου και πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις οδηγώντας την στα τελικά.Το καλοκαίρι του 1976 έρχεται η μεταγραφή στον Ηρακλή.

    Όνειρο ημι-εκπληρωμένο

    Ο πόθος του Χατζηπαναγή, δηλαδή να αγωνιστεί σε ελληνικό έδαφος είχε εκπληρωθεί.Μάλιστα συμμετείχε και σε έναν αγώνα με την εθνική Ελλάδος(φιλικό με Πολωνία στην Λεωφόρο).Ο ίδιος ένιωσε ότι είχε επιστρέψει για τα καλά στον τόπο των γονιών του και η διάθεσή του φαινόταν στο γήπεδο όπου με τις φανταστικές ενέργειές του καθήλωνε τους φιλάθλους όλων των ομάδων, οι οποίοι είχαν φτάσει σε σημείο να πληρώνουν εισιτήριο μόνο για να δουν το σόου του. Δυστυχώς για τον ”Νουρέγεφ” του ελληνικού ποδοσφαίρου, αυτή η χαρά μετριάστηκε όταν ο ίδιος έμαθε ότι δεν μπορούσε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Ελλάδας.

    Ο λόγος ήταν η συμμετοχή του στο προολυμπιακό του Μόντρεαλ με την ομάδα Νέων της Σοβιετικής Ένωσης, κάτι που βάσει κανονισμών του επέτρεπε να αγωνιστεί μόνο με την αντίστοιχη των Aντρών. Ο ίδιος όμως ήθελε να εξαντλήσει τα περιθώρια…

    Εξηγήσεις από την Σοβιετική Ομοσπονδία και ελληνική κωλυσιεργία

    Πολλές φορές ζήτησε εξηγήσεις από την Ομοσπονδία ποδοσφαίρου της Σοβιετικής Ένωσης, υποστηρίζοντας ότι οι γονείς του ήταν Έλληνες και είχε δικαίωμα να αγωνιστεί στην Ελλάδα.Η απάντηση που έπαιρνε όμως ήταν ότι το εμπόδιο στο αίτημα του ήταν ένα χαρτί που ζήταγε η ΕΠΟ από την Σοβιετική Ομοσπονδία με το οποίο η τελευταία θα παραδεχόταν ότι λανθασμένα τον χρησιμοποίησε στο προολυμπιακό του Μόντρεαλ, κάτι που αν γινόταν θα έπρεπε να της αφαιρεθεί το χάλκινο μετάλλιο που κατέκτησε στην Ολυμπιάδα, καθώς ο Χατζηπαναγής είχε αγωνιστεί βασικός στα προκριματικά.

    Υπήρχε πάντως άλλη μια διέξοδος για να αγωνιζόταν ο ΄΄Βάσσια” στην εθνική Ελλάδος και αφορούσε ένα ειδικό δικαστήριο που έπρεπε να γίνει και να αποδείκνυε ότι οι γονείς του ήταν Έλληνες.Δεν έγινε όμως ποτέ για άγνωστους λόγους.Ο ίδιος πάντως είχε δηλώσει ότι

    ”πιθανόν να έπαιξαν ρόλο και τα πολιτικά φρονήματα του πατέρα του που ήταν αριστερός…”

    Συμμετοχή ως… παλαίμαχος

    Ο Χατζηπαναγής κατάφερε πάντως να συμμετάσχει το 1984 σε φιλικό με την Μεικτή Κόσμου που διοργάνωσε η UNICEF στην Νέα Υόρκη.Όσον αφορά την εθνική μας έδωσε ένα ματς 8 χρόνια μετά την απόσυρσή του, το 1999, με αντίπαλο την Γκάνα, σε ένα φιλικό που έγινε προς τιμήν του.Ας ήταν να γίνει και έτσι για τον μεγάλο ”Νουρέγεφ”…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=BClSYEP0K1E

    Ο μοναδικός τίτλος που κατέκτησε με τον Ηρακλή στον οποίο αγωνίστηκε όλη του την καριέρα\nhttps://www.youtube.com/watch?v=6U1Jbkvaetk

    Η συνέντευξή του Βάσσια στην εκπομπή “Καρντάσιανς”\nhttps://www.youtube.com/watch?v=5dxnU4Q3P_o#t=538

  • Ανδρέας Μουράτης. Ασυμβίβαστο Λιοντάρι Εντός-Εκτός Γηπέδων

    Ανδρέας Μουράτης. Ασυμβίβαστο Λιοντάρι Εντός-Εκτός Γηπέδων

    Αν υπάρχει ένας παίκτης που το όνομά του έγινε συνώνυμο της αυτοθυσίας, της αυταπάρνησης καθώς και της ομάδας του Ολυμπιακού τότε αυτό είναι σίγουρα του Αντρέα Μουράτη.Ο μεγάλος ”Αντρίκος”(που έπαιξε σε όλες τις θέσεις αλλά έμεινε στην ιστορία για τις τρομερές αμυντικές του ικανότητες) έδινε και την ψυχή του για την ομάδα του Πειραιά, για την Εθνική αλλά και για την δικαιοσύνη σε άλλα θέματα πλην ποδοσφαίρου…

    “Όχι” στα γράμματα ”ναι” στην μπάλα και στην ζωηρή ζωή.

    Ο Αντρέας Μουράτης γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1926 στο Νέο Φάληρο. Μαζί με τους γονείς του, που ήταν πρόσφυγες από την Μικρά Ασία, έμενε στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, στην οδό Ιωνίας 22. Δεν του άρεσε το σχολείο.Έκανε πολλές δουλειές προκειμένου να αποφύγει τα γράμματα.

    Ήταν γενικά ζωηρός και πάντα έμπλεκε σε μικροκαβγαδάκια, ενώ όποτε έπαιζε ποδόσφαιρο στις αλάνες πάντα γύριζε σπίτι του με μικροτραύματα. Έκανε υγιεινή ζωή και είχε σαν στέκι του το καφενείο «Εθνικόν» στο Νέο Φάληρο.Ήταν μεγάλος γλεντζές και η φράση ”άτσα-ούτσα” που έλεγε όταν χόρευε έμεινε στην ιστορία…

    Τα πρώτα βήματα και η συμβολή του πατέρα Μουράτη

    Η πρώτη επαφή του Μουράτη με την μπάλα ήταν σε ηλικία ενός έτους όταν παρακολούθησε τον αγώνα της ομάδας που είχε ιδρύσει ο πατέρας του Μάρκος και είχε την ονομασία ”Πολικός Αστέρας” με έδρα την Ευαγγελίστρια του Πειραιά. Η ομάδα ταξίδεψε μέχρι τα Αμπελάκια Σαλαμίνας για να δώσει ποδοσφαιρικό αγώνα. Διατηρήθηκε για 11 χρόνια (1925-1936) και όταν διαλύθηκε ο πατέρας του έφτιαξε την Ένωση Χωματουργείων, ομάδα που πρωτόπαιξε ο Αντρέας.

    Το 1943 ο Μουράτης πήγε στην ομάδα της Προοδευτικής. Ο ίδιος έκανε και ατομικές προπονήσεις στις οποίες πολλές φορές χτύπαγε το κεφάλι στις πόρτες του σπιτιού του για να δυναμώσει στις κεφαλιές…

    Η ώρα του Ολυμπιακού και αρχή με …αυτογκολ.

    Ο Μουράτης έπαιξε με την ομάδα Νέων του Ολυμπιακού το 1945 με την μεσολάβηση του Τάκη Κτενά.Έπαιξε σε όλες τις θέσεις εκτός από αυτή του τερματοφύλακα αλλά η θέση του αριστερού οπισθοφύλακα τον απογείωσε. Ήταν δυνατός, αλτικός, εκτελούσε με μαεστρία φάουλ και πέναλτυ ενώ το αριστερό του σουτ ήταν ”φαρμάκι”.

    Η πρώτη του συμμετοχή στην αντρική ομάδα έγινε στις 22 Ιουνίου 1945 στο φιλικό παιχνίδι του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ που έληξε 1-1 με τον ίδιο να βάζει αυτογκολ.Αλλά στην περίπτωσή του η ”καλή μέρα” κάθε άλλο παρά ”απ’το πρωί φάνηκε”.

    Μαχητής σε βαθμό αίματος και το προσωνύμιο ”Μισούρι”…

    Ο Μουράτης είχε τόσο πάθος την ώρα του αγώνα που έφτανε σε σημείο να τραυματίζεται και να μην σταματάει όπως το 1948 σε αγώνα απέναντι στον Εθνικό όπου τραυματίστηκε στο κεφάλι και παρά το γεγονός ότι το αίμα έτρεχε ποτάμι αγωνίστηκε σε όλο το ματς. Από ΄κει χαρακτηρίστηκε με το ψευδώνυμο «Μισούρι» καθώς η μαχητικότητά του θύμιζε το Θωρηκτό Μισούρι, γιγαντιαίο αμερικανικό πολεμικό πλοίο που βρισκόταν στο λιμάνι του Πειραιά.

    Το 1950 έπαιξε απέναντι στον Πανελευσινιακό και πάλι τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά συνέχισε τον αγώνα μέχρι το τέλος λέγοντας του γιατρού που τον παρότρυνε να βγει”εγώ θα πεθάνω εσένα τι σε νοιάζει?”

    Υπόκλιση των Τούρκων και ”Μουράτ Ασλάν”

    Σε ένα αγώνα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, η Εθνική επικράτησε 1-0 μέσα στην Κωνσταντινούπολη και οι Τούρκοι υποκλίθηκαν στον Μουράτη χαρακτηρίζοντάς τον ”Μουράτ Ασλάν”(Μουράτης το Λιοντάρι).

    Η αντιστασιακή και πολιτική δράση του Μουράτη

    Ο Ανδρέας Μουράτης κατά τη διάρκεια της κατοχής συμμετείχε στην αντίσταση. Έγινε μέλος στην ΕΠΟΝ, την Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων που ανήκε στον ΕΑΜ, θέλοντας να συμβάλλει αποφασιστικά στον πόλεμο εναντίον των Γερμανών. Με την ΕΠΟΝ συμμετείχε και σε ποδοσφαιρικούς αγώνες μαζί με τον Νίκο Γόδα, μέλος που εκτελέστηκε το 1948 και τον Διονύση Γεωργάτο που έλαβε μέρος το 1944 στη μάχη της Ηλεκτρικής στον Πειραιά.

    Το επεισόδιο με το Ισραήλ και η κόντρα του με την ΕΠΟ

    Το 1953 ήταν η τελευταία χρονιά του Μουράτη με την Εθνική καθώς η ΕΠΟ τον έδιωξε. Ο λόγος: Το 1953 η Ελλάδα θα έπαιζε εναντίον του Ισραήλ για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλlου του 1954 στην Ελβετία. Τα έξοδα της Εθνικής ήταν βαριά για τους μικρομεροκαματιάρηδες παίκτες.Η ΕΠΟ έταξε κάποια πριμ στους παίκτες αν αγωνίζοταν.

    Ο Μουράτης δεν πίστεψε στις υποσχέσεις της ΕΠΟ, αντέδρασε και τον ακολούθησε και η υπόλοιπη ομάδα.Τελικά οι παίχτες αγωνίστηκαν στα προκριματικά, αλλά δεν έμεινε ατιμώρητη η αντίδραση από την ”αυστηρή” ΕΠΟ. Ο Μουράτης, που ήταν ο ”πρωτεργάτης”, αποκλείστηκε από τα παιχνίδια της Εθνικής!

    Στατιστικά με την ομάδα της ”καρδιάς” του

    Το τελευταίο παιχνίδι του Μουράτη στον Ολυμπιακό ήταν ενάντια στον Παναθηναϊκό στις 8 Μαΐου του 1955. Με τον Ολυμπιακό έπαιξε 295 αγώνες και πήρε πέντε πρωταθλήματα, πέντε κύπελλα, τρία νταμπλ και δέκα πρωταθλήματα Πειραιώς. Όταν αποσύρθηκε ανέλαβε πόσο φροντιστή…

    Και ηθοποιός…

    Το 1956 βγήκε στον κινηματογράφο η ταινία”Άσσοι του Γηπέδου”(αργότερα μετονομάστηκε σε ”Κυριακάτικοι Ήρωες”) Με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές η ταινία περιελάμβανε και το περιστατικό που οδήγησε στην αποπομπή του Μουράτη από την Εθνική.

    Ο Ανδρέας Μουράτης πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 2000. Σήμερα, κοντά στο γήπεδο Καραισκάκη, ο Δήμος Πειραιά έχει δώσει το όνομα του Μουράτη στον δρόμο που έμενε τα τελευταία χρόνια…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=hDY8f1YjEBg

    Από την ταινία ”Άσσοι των γηπέδων”

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=-eRaJZG1a2o

  • Ποδοσφαιρικά Παπούτσια. Από τον Χάλυβα στο Τσιπ…

    Ποδοσφαιρικά Παπούτσια. Από τον Χάλυβα στο Τσιπ…


     
    Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα με ρίζες από τον 19ο αιώνα. Η εξέλιξή του λοιπόν έχει πολλά παρακλάδια. Από κανόνες που αλλάζουν μέχρι τα παπούτσια. Ειδικά όσον αφορά τα τελευταία, έχει παρατηρηθεί ότι εξελίσσονται με ταχύτητα ”αστραπή”, καθώς ακολουθούν τον ρυθμό των αγώνων(δηλαδή την ταχύτητα που με τα χρόνια γίνεται όλο και μεγαλύτερη), τον ανταγωνισμό των εταιρειών για το ποια έχει το καλύτερο, όπως και την ολοένα και μεγαλύτερη απαιτούμενη άνεση που θέλουν να έχουν οι αθλητές όταν τα φοράνε.

    Ας θυμηθούμε από την αρχή την εξέλιξή τους…

    Μπότες και χάλυβας…

    Ποδοσφαιρικά παπούτσια του 1800+

    Τα πρώτα ποδοσφαιρικά παπούτσια χρονολογούνται γύρω στο 1526. Είχαν σχήμα μπότας και ανήκαν στον βασιλιά Henry τον 8ο, χωρίς να υπάρχουν όμως αναλυτικές λεπτομέρειες γι’αυτά. Επί της ουσίας, τα πρώτα αυθεντικά ποδοσφαιρικά παπούτσια εφευρέθηκαν παράλληλα με την μεγάλη ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στην Αγγλία προς το τέλος του 19ου αιώνα.

    Από θέμα άνεσης δεν ήταν ότι καλύτερο, αλλά ο χάλυβας που είχαν προστάτευε με τον καλύτερο τρόπο τα δάχτυλα των αθλητών, που αγωνιζόντουσαν σε δύσκολα τερέν. Χαρακτηριστικό είναι ότι ζύγιζαν 500 γρ., αλλά όταν βρεχόντουσαν παίρναν το διπλάσιο βάρος, δηλαδή 1 κιλό!

    Πρώτη ανάπτυξη, πρώτες εταιρείες και τα αδέρφια Dassler

    Ο Άντολφ Ντάσσλερ – Ιδρυτής Adidas

    Από 1900 έως 1940 παρατηρούνται οι πρώτες σημαντικές εξελίξεις στα ποδοσφαιρικά παπούτσια με αποτέλεσμα την εμφάνιση των πρώτων εταιρειών που ήταν οι Gola, Hummel και Valsport.

    Ο Ρούντολφ Ντάσσλερ – Ιδρυτής Puma

    Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο εμφανίζονται στην αγορά παπούτσια που δίναν μεγαλύτερη άνεση στους αθλητές και τους βοηθούσαν να είναι πιο γρήγοροι και εκρηκτικοί.

    Πρωτομάστορες γι’αυτό ήταν οι Λατινοαμερικάνοι, τους οποίους πάντοτε χαρακτήριζαν αυτά τα προσόντα.

    Το 1954, τα αδέρφια Dassler, Adolf και Rudolf θα αποτελέσουν τους δημιουργούς παπουτσιών με τάπες που μπορούσαν να συναρμολογηθούν και να αλλάξουν.

    Μια διαμάχη που είχαν μεταξύ τους αργότερα αποδείχτηκε ”καλή” για το ποδόσφαιρο καθώς ο καθένας έφτιαξε από μια δική του μεγάλη εταιρεία.

    Η συμβολή της Adidas και παπούτσια μέχρι τον αστράγαλο…

    Από την δεκαετία του ’60, οι εταιρίες Mitre, Asics και Joma άλλαξαν το γενικότερο στυλ των παπουτσιών καθώς τα έφτιαχναν με ύψος μέχρι τον αστράγαλο, δίνοντας ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα και ευελιξία στους αθλητές.

    Το 1970 η Adidas αφήνει το στίγμα της παγκοσμίως, παρουσιάζοντας τα πρώτα παπούτσια που δεν ήταν μαύρα, καινοτομία μεγάλη για εκείνη την εποχή. Μάλιστα,ο Αυστραλός Κρεγκ Τζόνστον, πρώην ποδοσφαιριστής σε Λίβερπουλ και Μίντλεσμπρο, δημιούργησε το Adidas Predator τη δεκαετία του 1980 που έως σήμερα αποτελεί το πιο διάσημο ποδοσφαιρικό παπούτσι.

    Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας εμφανίζεται στην αγορά η Umbro, ενώ αργότερα εμφανίζονται οι μετέπειτα κολοσσοί Reebok και Mizuno.

    Nike και… τσιπ

    Τη δεκαετία του ’90 ξεκινάει να ασχολείται με ποδοσφαιρικά παπούτσια και η αμερικανική Nike, που μέχρι τότε σχεδίαζε υποδήματα για αθλητές του NBA. Το 1998 μάλιστα θα εφεύρει το Nike Mercurial, βάρους 200 γρ., αποτελώντας το πιο ελαφρύ παπούτσι στην ιστορία.

    Η Kelme το 2006 θα φέρει άλλη μια πρωτοπορία, καθώς φτιάχνει το πρώτο παπούτσι με τεχνολογία Ελέγχου Υγρασίας. Με την τεχνολογία laser, που ολοένα και αναπτύσσεται, τα παπούτσια πλέον σχεδιάζονται ακριβώς σύμφωνα με τις ατομικές ανάγκες των αθλητών.

    Δείγμα της ”ρομποτικής” δυνατότητας σχεδιασμού είναι το τσιπ που έβαλε η Adidas στα παπούτσια του Μέσι και έχει την δυνατότητα αποθήκευσης στατιστικών στοιχείων του αθλητή σε κάθε αγώνα.(!!!).
    Περιμένουμε τις νέες εφευρέσεις…

    Παπούτσια Adidas Messi

    πηγή :tromaktiko

     

     

    Τα ποδοσφαιρικά παπούτσια Adidas F5 Tf που φοράει ο Λιονέλ Μέσσι στην φωτογραφία, μπορείτε να τα βρείτε στο SPORTBRIO SHOP, όπως και άλλα πολλά ποδοφαιρικά παπούτσια και αθλητικά είδη !

  • Το Κύπελλο Χριστουγέννων που ”ένωνε”…

    Το Κύπελλο Χριστουγέννων που ”ένωνε”…

    Κάποτε, στις μακρινές δεκαετίες του ’50 και του ’60 οι αγώνες των ελληνικών ομάδων με ξένες ήταν πολύ σπάνιες, καθώς το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν σε τελείως ερασιτεχνικό επίπεδο.Επίσης, όπως και σήμερα, δεν γινόντουσαν αγώνες μέσα στις γιορτές.Έτσι οι 3 μεγάλοι του κέντρου που αποτελούσαν το ΠΟΚ (ΟΣΦΠ, ΠΑΟ, ΑΕΚ) αποφάσισαν κάτι πολύ πρωτότυπο για εκείνη την εποχή.

    Η ιδέα αφορούσε την διεξαγωγή αγώνων μεταξύ τους αλλά και με ξένες ομάδες κατά την διάρκεια των γιορτών.Όλοι αυτοί οι αγώνες αποτέλεσαν τελικά ένα τουρνουά με την ονομασία ”Κύπελλο Χριστουγέννων”και είχε μεγάλη επιτυχία, τόσο σε εμπορικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, τα χρόνια που διοργανώθηκε.

    Η κόντρα Ολυμπιακού – ΕΠΟ ως αρχή ίδρυσης του ΠΟΚ

    Το 1927 είχε ξεσπάσει μια κόντρα μεταξύ Ολυμπιακού και ΕΠΟ που είχε ως συνέπεια η τελευταία να απαγορεύσει την συμμετοχή της ομάδας του Πειραιά στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα αλλά και την διεξαγωγή φιλικών της αγώνων με άλλες ελληνικές ομάδες.

    Ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ υποστήριξαν τον Ολυμπιακό με αποτέλεσμα, αρχικά να τιμωρηθούν με τετράμηνο αποκλεισμό και στην συνέχεια να διαγραφούν από την Ομοσπονδία.Αυτές οι κόντρες όμως είχαν ως αποτέλεσμα την ίδρυση του ΠΟΚ(ΠΑΟ Ολυμπιακός, Κωνσταντινούπολη) από αυτές τις 3 ομάδες και την διεξαγωγή φιλικών αγώνων μεταξύ τους.

    Για να γίνει μάλιστα και πιο επίσημη αυτή η συνεργασία υπεγράφη ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ των τριών που προέβλεπε πρόστιμο 50.000 δραχμών για όποιον δεν τηρούσε τους όρους. Απώτερος στόχος ήταν να πιέσουν την ΕΠΟ να δεχτεί κάποιους όρους που είχαν θέσει.Μάλιστα προσπάθησαν να κάνουν δικό τους πρωτάθλημα αλλά δεν τους ακολούθησαν πολλές ομάδες ώστε κάτι τέτοιο να καταστεί δυνατό.

    Προσθήκη και άλλων ομάδων και…εγένετο Κύπελλο Χριστουγέννων

    Οι σχέσεις των ομάδων του ΠΟΚ με την ΕΠΟ βελτιώθηκαν το καλοκαίρι του 1928 άλλα η ένωση παρέμεινε και μάλιστα μεγάλωσε με τις προσθήκες των Απόλλωνα, Αθηναϊκού και του Εθνικού. Τον Ιανουάριο του 1930 διαλύθηκε για λίγο λόγω αποχώρησης του ΠΑΟ, ως διαμαρτυρία για επεισόδια που έγιναν από οπαδούς του Ολυμπιακού στην Λεωφόρο σ’έναν αγώνα με την ΑΕΚ. Με την άμεση επανίδρυσή της άρχισαν και τα φιλικά με ξένες ομάδες εντός και εκτός Ελλάδας.

    Το 1943 οι αγώνες αυτοί πήραν πιο επίσημη μορφή με την ονομασία ”Κύπελλο Χριστουγέννων”.Ο θεσμός κράτησε για περίπου 20 χρόνια (1943-1962)και καταργήθηκε λόγω της ίδρυσης της Α’Εθνικής το 1959, που είχε ως αποτέλεσμα την συμμετοχή ελληνικών ομάδων σε επίσημες διοργανώσεις της Ευρώπης.

    Συμμαχία ΟΣΦΠ – ΠΑΟ κατά ΕΠΟ

    Το Κύπελλο Χριστουγέννων οδήγησε στην διεξαγωγή 2 ακόμα διοργανώσεων:του Κυπέλλου Πάσχα και του Κυπέλλου Σεπτεμβρίου. Μέσω αυτών οι σχέσεις μεταξύ Ολυμπιακού και ΠΑΟ έγιναν πιο δυνατές καθώς και το μέτωπο που είχαν ανοίξει με την ΕΠΟ να αποδεχτεί ορισμένα αιτήματά τους.

    Συμφώνησαν επίσης μεταξύ τους ”άτυπα”, να μην υπάρχουν ”αρπαγές” παικτών εκατέρωθεν…Άλλες εποχές άλλα ήθη…