SportBrio

Category: ΜΠΑΣΚΕΤ

  • Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο στάνταρ άσος 20ετίας…

    Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο στάνταρ άσος 20ετίας…

    Αλήθεια, όταν το 1994 η Εθνική μας έχανε στο Παγκόσμιο του Τορόντο  από το Πουέρτο Ρίκο του Ορτίθ,ποιός μπορεί να περίμενε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία,έως σήμερα, ήττα της από αυτήν την παραδοσιακή δύναμη του μπάσκετ… Ίσως κανείς γιατί όταν λέμε Πουέρτο Ρίκο στο μπάσκετ, εννοούμε μια ομάδα που συμμετέχει ανελλιπώς σε Παγκόσμια, έχοντας μεγαλύτερη πείρα από την Εθνική μας. Και όμως…

    Από εκείνη την διοργάνωση και μετά ,όπου πετύχαμε το Πουέρτο Ρίκο καταφέραμε να επικρατήσουμε ,τις περισσότερες φορές μάλιστα και με πάνω από 10 πόντους διαφορά. Ακόμα και οι ΗΠΑ ,στους Ολυμπιακούς του 2004 στην Αθήνα ηττήθηκαν από το Πουέρτο Ρίκο και μάλιστα εύκολα ενώ εμείς ,σ’εκείνη την διοργάνωση το κερδίσαμε 2 φορές. Άλλες δύο φορές κάναμε περίπατο σε προολυμπιακά (2008,2012) ,ενώ σε Παγκόσμια πάντα καταφέρναμε να επικρατήσουμε και μάλιστα σε κρίσιμα ματς (το 1998 στην Αθήνα όπου παιζόταν η μισή πρόκριση στην 8άδα ,το 2010 στην Τουρκία και το 2014 στην Ισπανία σε ένα ματς που το Πουέρτο Ρίκο έπαιζε την επιβίωσή του). Τέλος ,καταφέραμε να επικρατήσουμε όταν το βρήκαμε απέναντί μας στην πρώτη μας συμμετοχή σε Ολυμπιακούς στην Ατλάντα το 1996.

     

    Αναλυτικά οι αγώνες από το 1994 και μετά:
    \n1996(Ατλάντα, Ολυμπιακοί) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 80-69
    \n1998 (Αθήνα, Παγκόσμιο) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 71-64
    \n2004(Αθήνα ,ΟΛυμπιακοί) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 78-58 και 85-75
    \n2008 (Αθήνα ,Προολυμπιακό) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 88-63
    \n2010 (Τουρκία,Παγκόσμιο) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 83-80
    \n2012( Καράκας)Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 98-84
    \n2014 (Ισπανία,Παγκόσμιο) Ελλάδα-Πουέρτο Ρίκο 90-79\nhttps://www.youtube.com/watch?v=CBHI4PcvuIM

  • Νίκος Γκάλης και Λάρυ Μπερντ μαζί στο Λας Βέγκας…

    Νίκος Γκάλης και Λάρυ Μπερντ μαζί στο Λας Βέγκας…

    Στις 2 Δεκεμβρίου του 1979, ο “θρυλικός” Νίκος Γκάλης έκανε το ντεμπούτο του σε επίσημο αγώνα με την φανέλα του Άρη (αντίπαλος ο Ηρακλής και νίκη του Άρη με 79-78, ο Νίκος Γκάλης σκόραρε 30 πόντους). Την ίδια χρονιά ,στις  31 Μαρτίου, ο Νικ είχε αγωνιστεί σε έναν ιστορικό αγώνα που σίγουρα του έμεινε στην μνήμη πριν κατηφορίσει στην Θεσσαλονίκη.

    Εκείνη την ημέρα λοιπόν,έχοντας ολοκληρώσει μια φοβερή χρονιά στο Σίτον Χολ όπου και σπούδαζε, ο Γκάλης έπαιξε συμπαίκτης με ένα άλλο ανερχόμενο αστέρι της εποχής. Το όνομά του ήταν Λάρυ Μπερντ (του Σίκαμορ της Ιντιάνα) και ο αγώνας στον οποίο συμμετείχαν ήταν ένα κολλεγιακό All-star game που έγινε στο Λας Βέγκας…

    Σ’εκείνον τον αγώνα Νίκος Γκάλης και Λάρυ Μπερντ άφησαν για τα καλά το στίγμα τους. Ο Λάρυ Μπερντ, όντας το απόλυτο ταλέντο της εποχής,ανακηρύχθηκε MVP  του αγώνα με 17 πόντους ,ενώ ο Νίκος Γκάλης, αν και πέτυχε μόλις 5 πόντους, πήρα άριστα στον οργανωτικό τομέα, μοιράζοντας 7 ασίστ και κάνοντας 4 κλεψίματα. Η Ανατολή με την οποία αγωνίστηκαν επικράτησε της Δύσης με 107-92 και ο Νίκος Γκάλης απέδειξε ότι ήταν από τους λίγους που μπορούσε να “κοιτάξει” κατάματα τον μεγάλο Λάρυ Μπερντ. (σ.σ. στον αγώνα συμμετείχαν και οι γνωστοί Αιζάια Τόμας και Τζο Ντούμαρς καθώς και ο Βιν Τζόνσον που το 1990 είχε δώσει πρωτάθλημα στους Πίστονς με σουτ στην εκπνοή).\nhttps://www.youtube.com/watch?v=PUdOiTjIcxo

     

  • Η Εθνική στα Μουντομπάσκετ…

    Η Εθνική στα Μουντομπάσκετ…

    Το Μουντομπάσκετ που θα γίνει στην Ισπανία φέτος θα αποτελέσει την 7η συμμετοχή για την  Εθνική μας σε αυτόν τον θεσμό. Μια συμμετοχή η οποία μπορεί μεν να προήλθε μέσω της λεγόμενης wild-card (ειδική πρόσκληση της ΦΙΜΠΑ σε 7 ομάδες που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν πρόκριση) ωστόσο κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν εφικτό αν η Εθνική μας δεν είχε αφήσει (και αγωνιστικά) καλές εντυπώσεις στις προηγούμενες 6 συμμετοχές της ,οι οποίες την ανέβασαν στον παγκόσμιο χάρτη του μπάσκετ.

    Η πρώτη συμμετοχή μας σε τελική φάση Μουντομπάσκετ  έγινε στην χώρα που διοργανώνεται και το φετινό ,δηλαδή στην Ισπανία. Η πορεία της Ελλάδας μπορούμε να πούμε ότι ”έστρωσε τον δρόμο” για αυτό που θα ακολουθούσε 1 χρόνο μετά (κατάκτηση Ευρωμπάσκετ 1987 Αθήνα) και ήταν η αρχή της απόλυτης άνθισης του ελληνικού μπάσκετ. Η Εθνική,αφού πρώτα προκρίθηκε στα τελικά με μια επική νίκη στο Έκεντρεβιλ επί της Γαλλίας  (130-126 μετά απο 3 παρατάσεις) ,κληρώθηκε με τις Βραζιλία,Παναμά,Ισπανία,Γαλλία και Νότιο Κορέα. Ξεκίνησε με 2 νίκες (Παναμά,Γαλλία),στην συνέχεια έκανε 2 ήττες (με Ισπανία στον πόντο και Βραζιλία) και έκλεισε την πρώτη φάση με νίκη επί της Κορέας. Στην δεύτερη φάση ηττήθηκε κατά σειρά από Σοβιετική Ένωση, Κούβα και Ισραήλ, παίζοντας τελικά για τις θέσεις 9-12 όπυ κέρδισε Αργεντινή και έχασε από Κίνα για να τερματίσει 10η. Μια θέση που, ενώ σήμερα θα ήταν αποτυχία, τότε ήταν μια από τις κορυφαίες στιγμές για την πρωτάρα Εθνική. Ο Γκάλης ,με 33.5 πόντους μ.ο., ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ και έδωσε μια πρώτη γεύση παγκοσμίως για το ποιός ήταν(λόγω συγκυριών πάντως δεν ξαναέπαιξε σε Μουντομπάσκετ).
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=hsOuACGMXOI

    Το 1990 η Εθνική κατέβηκε στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής χωρίς τον Γκάλη(λόγω τραυματισμού) και με τις ελπίδες για κάτι καλό μειωμένες (είχε προηγηθεί το αργυρό στο Ευρωμπάσκετ 1989) Φρόντισε όμως να διαψεύσει και με το παραπάνω τα προγνωστικά. Ξεκινώντας την πρώτη φάση (με ΗΠΑ ,Ισπανία και Νότιο Κορέα) έχασε από τις ΗΠΑ στην παράταση,( σε ένα παιχνίδι που δεν μέτρησε κανονικό καλάθι του Γαλακτερού στην λήξη) και εν συνεχεία νίκησε Ισπανία(με τρομερή εμφάνιση του Χριστοδούλου) και Κορέα. Στον επόμενο γύρο έχασε από Γιουγκοσλαβία και Σοβ.Ένωση ,κέρδισε την Βραζιλία και τελικά έπαιξε για τις θέσεις 5-8 ,όπου με 1 νίκη (με την γηπεδούχο Αργεντινή) και μια ήττα(Βραζιλία) κατετάγη 6η και έδειξε να ”απογαλακτίζεται” σιγά-σιγά από τον μεγάλο Γκάλη.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=L3LFEaRYQZ4

    Επόμενος σταθμός της Εθνικής ήταν το παγκόσμιο του Τορόντο ,στο οποίο έμελλε να έχει την υποστήριξη πολλών ομογενών, οι οποίοι ήθελαν να χαμογελάσουν μετά από την αποτυχία της ποδοσφαιρικής ομάδας στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Η Εθνική δεν τους απογοήτευσε… Πέρασε την πρώτη φάση με 2 νίκες(Γερμανία που μας είχε κερδίσει στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ 1993 και Αίγυπτο και μια ήττα (Πουέρτο Ρίκο) και στην δεύτερη ,με μια ιστορική νίκη επί του γηπεδούχου Καναδά(ιστορική και για τα πούρα που άναψε ο Φασούλας μετά τον αγώνα στα αποδυτήρια..) και άλλη μια επί της Κίνας προκρίθηκε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο, στον ημιτελικό (στο τελευταίο αδιάφορο ματς έχασε από την Κροατία).Εκεί ,απέναντι στους NBAερς των ΗΠΑ ήταν από την αρχή καταδικασμένη σε ήττα ,ωστόσο κατάφερε να γίνει η πρώτη ομάδα που δεν δέχτηκε 1οο πόντους από επαγγελματίες Αμερικάνους (σχετικό αφιέρωμα του sportbrio)Στον μικρό τελικό έχασε πάλι από την Κροατία, αλλά η 4η θέση ήταν πια η απόλυτη καταξίωση από το έπος του ’87…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=735m1Ce1_9Q

    Το 1998 , η Εθνική μας ήταν η οικοδέσποινα του Μουντομπάσκετ και με υψηλές βλέψεις,(ακόμα και για χρυσό καθώς οι ΗΠΑ δεν είχαν κατεβάσει επαγγελματίες αλλά ένα σύνολο που αποτελούσαν Αμερικάνοι παίκτες που αγωνίζονταν στην Ευρώπη) Με τον Φασούλα ως τελευταίο εν ενεργεία διεθνή της χρυσή ομάδας του ’87, η Εθνική ξεκίνησε με 3 νίκες στην πρώτη φάση (Καναδά,Ιταλία και Σενεγάλη) ενώ στην επόμενη νίκησε το Πουέρτο Ρίκο και προκρίθηκε στην 8άδα( οι ήττες με Ρωσία  και Γιουγκοσλαβία ήταν αδιάφορες). Εκεί υπέταξε την Ισπανία με ένα καθοριστικό τρίποντο του Μπαλογιάννη(παίκτης-έκπληξη σ’εκείνη την διοργάνωση) αλλά στον ημιτελικό με τον ”κακό μας δαίμονα”, την Γιουγκοσλαβία, ηττήθηκε στην παράταση με 78-73 (αν και είχε προηγηθεί στο 28′ με 12 πόντους, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν πάντως και τα σφυρίγματα των διαιτητών) .Στον μικρό τελικό,κουρασμένη και απογοητευμένη ,έχασε από τις ΗΠΑ και κατετάγη πάλι 4η αφήνοντας μια ”γλυκόπικρη” γεύση σε όλους μας…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=egGhKzVMsT4

    Η απουσία μας από το Παγκόσμιο της Ινδιανάπολις το 2002 αποδείχτηκε ευεργετική…Η Εθνική, μετά από μια στείρα τριετία (1999-2002) έκανε το πιο δυναμικό come-back στην ιστορία της. Η ”αρμάδα” του Παναγιώτη Γιαννάκη( Διαμαντίδης,Σπανούλης,Παπαλουκάς,Σχορτσιανίτης,Τσαρτσαρής και σία) με ”φόρα” από την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ 2005, πήγε στην Ιαπωνία (τόπος διεξαγωγής του Μουντομπάσκετ 2006) με κρυφό στόχο ένα μετάλλιο. Αφού πέρασε τρένο την πρώτη φάση( 5 νίκες με Κατάρ,Λιθουανία,Βραζιλία,Αυστραλία Τουρκία) προκρίθηκε στους 16 όπου υπέταξε την Κίνα του Γιάο Μινγκ και εν συνεχεία στους 8 την Γαλλία των πολλών NBAερς για να προκριθεί στα ημιτελικά με αντίπαλο τις ΗΠΑ του Λεμπρόν Τζέιμς. Η νίκη απέναντι τους και μάλιστα με κατοστάρα (101-95) αποτέλεσε ίσως την κορυφαία στιγμή του ελληνικού μπάσκετ αλλά και πιθανόν όλου του ελληνικού αθλητισμού. Στον τελικό όμως, με ”άδειο” ρεζερβουάρ από την υπερπροσπάθεια ήρθε η ήττα από την Ισπανία(που δεν είχε τον τραυματία Γκασόλ) με 70-47, μια ήττα που οφειλόταν επίσης στην υπέρμετρη αισιοδοξία που μας έδωσε η νίκη επί των Αμερικάνων( οι οποίοι παρεμπιπτόντως από τότε δεν έχουν χάσει κανένα ματς ,είτε φιλικό είτε επίσημο). Το ασημένιο μετάλλιο όμως και η ιστορική αυτή νίκη έχουν ριζώσει βαθιά στην μνήμη κάθε Έλληνα…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=vdZj5TaW95Y

    Στο τελευταίο Μουντομπάσκετ που διοργανώθηκε στην Τουρκία δεν καταφέραμε ,αναλογιζόμενοι τι μπορούσαμε κάτι σημαντικό. Στην πρώτη φάση, με μέτριες εμφανίσεις πετύχαμε 3 νίκες(Πουέρτο ρίκο,Κίνα και Ακτή Ελεφαντοστού, ενώ ηττηθήκαμε από Τουρκία και Ρωσία,αγώνας που ”ψίθυροι” έλεγαν ότι το χάσαμε για να έχουμε εύκολο αντίπαλο στους 16, κάτι που τελικά δεν έγινε καθώς πέσαμε πάνω στον κακό μας ”δαίμονα” Ισπανία, χάνοντας με 80-72 (τελευταίο ματς του Διαμαντίδη με την Εθνική). Ήταν η αρχή κάποιων πέτρινων χρόνων μιας Εθνικής , η οποία και στις επόμενες διοργανώσεις (Ευρωμπάσκετ 2011,2013 και αποκλεισμός από τους Ολυμπιακούς το 2012) δεν πέτυχε κάτι σημαντικό,αλλά ας μην ξεχνάμε τα πολλά προβλήματα με τραυματισμούς και αλλαγές προσώπων που συνέβησαν αυτήν την 3ετία.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=kJM5ymlbi0I

     

    Με την ελπίδα λοιπόν τα προηγούμενα χρόνια να αποτελέσουν ”μαθήματα”, ας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην Εθνική μας στο φετινό Μουντομπάσκετ. Δυνατότητες υπάρχουν και με το παραπάνω…

     

     

  • Κουφός-Αντετοκούνμπο: βίοι αντίθετοι…

    Κουφός-Αντετοκούνμπο: βίοι αντίθετοι…

    Η Εθνική ομάδα κάθε χώρας και σε οποιοδήποτε άθλημα, ανέκαθεν αποτελούσε τον κυριότερο στόχο του κάθε αθλητή. Οι μεγάλες διοργανώσεις τα καλοκαίρια, η προετοιμασία και η εκπροσώπηση της χώρας του, σαν γενικότερο event, τον κάνουν να προσπαθεί, μέσα σε μια κανονική σεζόν με την ομάδα του, να τα δώσει όλα ώστε να πείσει τον εκάστοτε ομοσπονδιακό τεχνικό να τον καλέσει στην Εθνική.

    Τα παραπάνω ακούγονται αυτονόητα και λογικά. Κι όμως…ειδικά τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται περιπτώσεις παικτών που κυριολεκτικά απορρίπτουν την Εθνική είτε γιατί απλά θέλουν να “ξεκουραστούν” είτε γιατί θέλουν να αφοσιωθούν στην ομάδα τους(με την οποία μπορεί να έχουν “παχυλό” συμβόλαιο) και να μην ρισκάρουν κάποιον τραυματισμό.
    \n2 περιπτώσεις που αφορούν τα 2 άκρα που περιγράψαμε αποτελούν αυτές των Κουφός-Αντετοκούνμπο. Ο μεν πρώτος, παίζοντας στο ΝΒΑ κάποια χρόνια, απέρριψε για δεύτερη συνεχόμενη φορά μια πρόσκληση της Εθνικής για συμμετοχή στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας( είχε προηγηθεί αυτή του 2013 στο Ευρωμπάσκετ της Ιταλίας)  με την δικαιολογία ότι “το 2014-15 θα ήταν μια κομβική χρονιά για την καριέρα του στο ΝΒΑ  και δεν μπορούσε να ρισκάρει κάποιον τραυματισμό”. Ο τρόπος που επέλεξε βέβαια να το πει ,κάθε άλλο παρά τιμητικό ήταν για τον ίδιο, καθότι ενημέρωσε τον ομοσπονδιακό προπονητή Φώτη Κατσικάρη κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και αφού ο τελευταίος είχε κάνει κάποια αγωνιστικά πλάνα με τον Κουφό στην Εθνική. Αντίθετα, ο Αντετοκούνμπο,ο οποίος επίσης βρίσκεται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και το μέλλον του προβλέπεται λαμπρό, όχι μόνο ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση για συμμετοχή στην Εθνική, αλλά παράλληλα, με κάθε ευκαιρία τονίζει “πόσο μεγάλη τιμή είναι για αυτόν να αγωνίζεται για μια χώρα που τον βοήθησε”.

    Διαβάζοντας τα παραπάνω μπορεί να πει κάποιος ότι ο Αντετοκούνμπο, σε αντίθεση με τον Κουφό, χρωστάει στην Ελλάδα επειδή τον ”αγκάλιασε”ενώ ο Κουφός δεν είχε ποτέ ουσιαστική επαφή με την χώρα γιατί μεγάλωσε στην Αμερική και εκεί ανδρώθηκε μπασκετικά. Προσωπική μου άποψη λοιπόν είναι ο Αντετοκούνμπο και ο κάθε “Αντετοκούνμπο” που θέλει να παίξει στην Εθνική της χώρας του, (π.χ. Νοβίτσκι, Τζινόμπιλι,Πάρκερ που παίζουν 100 παιχνίδια ον χρόνο στο ΝΒΑ , είναι πρωταγωνιστές στις ομάδες τους αλλά και πιστοί ”στρατιώτες” των Εθνικών τους ομάδων) όχι απλά δεν θα σκεφτεί με λογικές τέτοιου τύπου ή με το  ότι κάνει και χάρη στην πατρίδα του, αλλά θα συνεχίσει να θεωρεί ότι η Εθνική είναι μια από τις κορυφαίες τιμές στην καριέρα του και θα την ”υπηρετεί” πολύ απλά γιατί το θεωρεί ”ιερό καθήκον” του. Όσοι δεν θέλουν στο καλό και καλή προετοιμασία με τους συλλόγους τους…

    Γιώργος Ρεσβάνης\ngresvanis@sportbrio.gr
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=Tq-KytEwGUA

  • Όταν το ”ποτάμι” (Ρίβερς) γύρισε πίσω(από τον θάνατο).

    Όταν το ”ποτάμι” (Ρίβερς) γύρισε πίσω(από τον θάνατο).

    Ο Ντέιβιντ Ρίβερς είναι σίγουρο ότι ήταν από τους παίκτες που έμειναν βαθιά ριζωμένοι στην μνήμη των φιλάθλων του  Ολυμπιακού αλλά και γενικά όλων των μπασκετόφιλων που μεγάλωσαν στην δεκαετία του ’90. Αγωνιζόμενος τρία  χρόνια στον Ολυμπιακό (1996,1997 και το 2001 αλλά χωρίς σπουδαίες επιδόσεις τότε ) ”μάγεψε”,ειδικά την δεύτερη χρονιά, όλους τους φιλάθλους με τις εκπληκτικές του κούρσες  μέσα στο παρκέ ,στο οποίο ξεχυνόταν σαν πραγματικός ”ποταμός”(το επίθετό του αυτό σήμαινε στα ελληνικά). Αυτός ήταν άλλωστε ο κύριος ”υπαίτιος” για το πρώτο πρωτάθλημα Ευρώπης του Ολυμπιακού(1997 Ρώμη). Και όμως όλα αυτά θα μπορούσαν να μην είχαν συμβεί ποτέ…

    Πριν από 28 χρόνια, στις 24 Αυγούστου 1986, ο Ρίβερς παραλίγο να έκανε το ”αιώνιο ταξίδι”. Επιβιβασμένος σε ένα βαν που οδηγούσε ο ”κολλητός” του Κεν Μπάρλοου(γνωστός από την σπουδαία θητεία του στον ΠΑΟΚ το 1993) δε μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε μέσα σε μια  στιγμή…Ενώ λοιπόν το βαν βρισκόταν στο Έλκχαρ Κάουντ, ένας απρόσεκτος οδηγός έχασε τον έλεγχο και βρέθηκε στο αντίθετο ρεύμα με αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν μετωπικά. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν το βαν ,αφού στριφογύρισε στον αέρα, να πέσει σε κάτι προστατευτικές μπάρες και ο Ρίβερς να πεταχτεί έξω από το παρμπρίζ, με τα θραύσματα αυτού να του προκαλούν μια ουλή 40 εκατοστών στο στομάχι του..(ο Μπάρλοου τραυματίστηκε ελαφριά στα πόδια). Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί ,σοκαρισμένοι διαπίστωσαν ότι είχε χάσει το μισό του αίμα και αν το σχίσιμο ήταν λίγο πιο βαθύ τότε θα είχαν πειραχτεί η καρδιά και τα νεφρά του και θα ήταν απίθανο να ζήσει. Ο τότε προπονητής του Ρίβερς στο κολλέγιο του Νοτρ-Νταμ (Ντίγκερ Φελπς ο οποίος είχε πατέρα νεκροθάφτη) απευθυνόμενος στον Θεό τον παρακάλεσε να ”μην γίνει ο Ρίβερς πελάτης του πατέρα του”…

    Τελικά ο Θεός τον άκουσε. Μετά από μια επέμβαση που κράτησε 7 ώρες, ο ”ποταμός” γύρισε πίσω από τον θάνατο για να συνεχίσει την σπουδαία έως τότε καριέρα του και να μας χαρίσει μαγικές στιγμές όπως η κούρσα στο παρακάτω βίντεο…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=muVwD-IosPE
    \nhttp://youtu.be/0UbfrpLUXyE

     

     

  • Το τελευταίο παγκόσμιο “ταγκό” από την Ενωμένη Γιουγκοσλαβία…

    Το τελευταίο παγκόσμιο “ταγκό” από την Ενωμένη Γιουγκοσλαβία…

    Το 1990 ,στο Μουντομπάσκετ που έγινε στην Αργεντινή (συμμετείχε και η Εθνική μας ,η οποία χωρίς τον Γκάλη λόγω τραυματισμού, πήρε την 6η θέση) έγινε αισθητή σε όλο τον κόσμο η κυριαρχία της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας με τρόπο τόσο δυναμικό ώστε να ακουστεί ,για πρώτη φορά τόσο εμφατικά, ο όρος ”μεγάλη των πλάβι σχολή”..

    Πράγματι, ήταν η πρώτη φορά που μια ομάδα από την Ευρώπη κέρδιζε με τόσο χαρακτηριστική άνεση το Μουντομπάσκετ(ακόμα και η Σοβιετική Ένωση, το αντίπαλον δέος, ποτέ δεν είχε καταφέρει να εντυπωσιάσει κυρίως με τον τρόπο παιχνιδιού της)και να συνδυάσει και θέαμα α λα ΝΒΑ. Είναι λογικό άλλωστε καθώς όταν έχεις στην σύνθεσή σου Ντράζεν Πέτροβιτς, Ράτζα, Κούκοτς , Ντίβατς, Πάσπαλιε, τότε μόνο το ΝΒΑ και οι επαγγελματίες παίκτες του μπορούν να σε σταματήσουν(βλ. Dream Team το 1992)

    Με μαέστρο τον γνωστό μας Ίβκοβιτς και πεισμωμένη από τον άτυχο ημιτελικό στο Μουντομπάσκετ του 1986 (βλέπε αφιέρωμα από SportBrio.gr), οι ”πλάβι”, έχοντας παράλληλα κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά το Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ(αντιμετώπισαν στον τελικό την Εθνική μας και την νίκησαν 98-77) ξεκίνησαν με 2 νίκες απέναντι σε Βενεζουέλα και Αγκόλα (92-84 και 92-79 αντίστοιχα) αλλά στον τελευταίο αγώνα της πρώτης φάσης έχασαν από το Πουέρτο Ρίκο με 82-75 προκαλώντας κάποια ερωτηματικά. Αυτά όμως κράτησαν πολύ λίγο καθώς στην δεύτερη φάση έκαναν περίπατο (νίκες με Βραζιλία και Σοβιετική Ένωση με 105-86 και 100-77 αντίστοιχα και νίκη με την αξιόμαχη Εθνική μας με 77-67).Από αυτό το σημείο και μετά ,αποκτώντας μεγάλη αυτοπεποίθηση μετά την κατοστάρα με την Σοβιετική Ένωση, έκαναν περίπατο στον ημιτελικό (ρεβάνς με το Πουέρτο Ρίκο 98-82) και επιβεβαίωσαν απέναντι και πάλι στην Σοβιετική Ένωση στον τελικό (νίκη με 92-75) ότι ήταν τα νέα αφεντικά της Ευρώπης ,αλλά και του κόσμου ολόκληρου.Ένα χρόνο μετά ,η ”χρυσή” τριετία των πλάβι ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ που έγινε στην Ιταλία( στον τελικό νίκησε την οικοδέσποινα με 88-73). Ήταν η τελευταία διοργάνωση στην οποία η Γιουγκοσλαβία εμφανίστηκε ενωμένη. Μετά ήρθε η διάσπαση αλλά ποιός ξέρει,αν αυτή είχε αργήσει λίγο,τι θα γινόταν αν βλέπαμε στην Βαρκελώνη(1992)αντιπάλους την Γιουγκοσλαβία με την ”μυθική” Ντριμ-Τιμ” 1…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=JIBaRgJDqZ8

  • Ο “μαγικός” αριθμός 24 που έσωσε το NBA…

    Ο “μαγικός” αριθμός 24 που έσωσε το NBA…

    Ο μαγικός κόσμος του NBA ανέκαθεν αποτελούσε το όνειρο κάθε μπασκετμπολίστα. Η εμπειρία και μόνο να βρεθεί κάποιος στο κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου είναι πιο σημαντική ίσως και από την κατάκτηση κάποιου τίτλου στην Ευρώπη ή κάποια ατομική διάκριση. Κι όμως ακόμα και το ΝΒΑ ,πολλά χρόνια πριν, κινδύνευσε να εξαφανιστεί και να υπάρχει σήμερα ως μακρινή ανάμνηση..

    Ο λόγος δεν ήταν ούτε οικονομικός ,ούτε είχε να κάνει με έλλειψη πρώτων υλών( γήπεδα ,προπονητήρια κοκ). Ήταν πολύ πιο απλός και αφορούσε τον χρόνο επίθεσης που είχε κάθε ομάδα στην διάθεση της.

    Για πόσο χρόνο μιλάμε όμως όταν στην δεκαετία του 50 κάθε ομάδα που έκανε επίθεση δεν είχε περιορισμό στο πόσο θα κρατούσε την μπάλα και ,πολύ απλά,η επίθεσή της τελείωνε μόνο αν έκλεβε την μπάλα η αντίπαλη ομάδα. Κάτι τέτοιο συνέβη στις 22 Νοεμβρίου 1950 ,όταν οι Λέικερς αντιμετώπισαν τους Φορτ Γουέιν Πίστονς.

    Οι τελευταίοι, όντας απόλυτο αουτσάιντερ, ακολούθησαν την τακτική του ”κλεφτοπόλεμου” κρατώντας την μπάλα στην κατοχή τους όσο το δυνατόν περισσότερο ,ώστε οι Λέικερς να μην μπορούν να σκοράρουν!!! Τελικό σκορ 19-18(!) υπέρ των Πίστονς.

    Οι παράγοντες του ΝΒΑ όμως ήξεραν ότι με τέτοια ματς, το ΝΒΑ δεν θα υπήρχε στο μέλλον ούτε σαν ιδέα. Οι θεατές ολοένα και άδειαζαν τα γήπεδα ενώ και οι ομάδες σταδιακά αποχωρούσαν. Κάποιες αλλαγές απόγνωσης (επέκταση της ρακέτας από το 1.80 στα 3.60 μέτρα) δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Στο τέλος της σεζόν 1953-54 είχαν μείνει στο ΝΒΑ μόνο 9 ομάδες.

    Ο πρόεδρος της μιας εξ αυτών , ο Ντάνι Μπιάζον( πρόεδρος των σημερινών 76ers ,τότε Σίρακιουζ Νάσιοναλς) έμελλε να γίνει ο σωτήρας του αθλήματος με μια πολύ έξυπνη μαθηματική σκέψη. Υπολόγισε ότι σε κάθε αγώνα γίνονται συνολικά περίπου 120 σουτ (60 από κάθε ομάδα). Η διάρκεια ενός αγώνα ήταν 48 λεπτά δηλαδή 2880 δευτερόλεπτα. Μ’αυτό το σκεπτικό διαίρεσε τα 2880 δευτερόλεπτα με τα 120 σουτ και κατέληξε στον ”σωτήριο” αριθμό 24 που θα αποτελούσε το νούμερο των δευτερολέπτων μιας επίθεσης.

    Η παρακάτω σκέψη εφαρμόστηκε στο ΝΒΑ ,στις 30 Οκτωβρίου 1954 στον αγώνα Μπόστον Σέλτικς-Ρότσεστερ Ρόγιαλς(σημερινοί Σακραμέντο Κινγκς). Το τελικό σκορ ήταν 98-95 υπέρ των τελευταίων. Μέχρι και το 1959 όλες οι ομάδες είχαν φτάσει τον μέσο όρο τους πάνω από 100 πόντους. Ο Μπιαζόν και η ιδέα του είχαν σώσει οριστικά το ΝΒΑ…

     

  • Εκατό, όχι εδώ Dream Team 2 !

    Εκατό, όχι εδώ Dream Team 2 !

    Πριν 20 χρόνια, στο Μουντομπάσκετ που έγινε στο Τορόντο του Καναδά, η Εθνική μας ,φτάνοντας στα ημιτελικά , αντιμετώπισε τις ΗΠΑ ,ή αλλιώς Dream Team 2 (συνέχεια της αξέχαστης Dream-Team των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης το 1992). Η παρέα της ”Αγίας Τριάδας” του ελληνικού μπάσκετ (Γιαννάκης,Φασούλας, Χριστοδούλου) είχε πετύχει άλλον έναν άθλο( μετά την κατάκτηση του  Ευρωμπάσκετ  1987 και το ασημένιο μετάλλιο στο αντίστοιχο του 1989) καθώς στην τρίτη μόλις συμμετοχή της Εθνικής μας σε Μουντομπάσκετ φτάναμε στην 4άδα. Φυσικά η Dream Team 2 δεν ήταν δυνατόν, όχι να νικηθεί ,αλλά ούτε καν να ζοριστεί από οποιονδήποτε. Μπορεί να μην είχε την ”λάμψη” της πρώτης , αλλά όταν μιλάμε για παίκτες όπως Μάερλυ, Κέβιν Τζόνσον, Ντομινίκ Ουίλκινς( έπαιξε στον ΠΑΟ το 1996 και κατέκτησε το πρώτο ελληνικό Πρωταθλητριών) ,Αλόνζο Μόουρνινγκ και τον ανερχόμενο τότε Σακίλ Ο’Νιλ, σίγουρα ο καθένας καταλαβαίνει ότι το κυρίως θέμα συζήτησης ήταν αν θα γίνει κανένα καινούργιο ρεκόρ επίθεσης ,άμυνας κοκ..

    Κι όμως….Αν και το ματς έληξε με 97-58 υπέρ της Dream Team 2 (είχαμε προηγηθεί 17-14 στα μέσα του α ημιχρόνου) εντούτοις το γεγονός ότι δεν δεχτήκαμε 100 πόντους μας άφησε μια ”γλυκιά” γεύση καθώς έως τότε , σε συναντήσεις ,είτε ομάδων ΝBA με αυτές της Ευρώπης (Mc Donalds open κτλ), είτε της Εθνικής των ΗΠΑ με επαγγελματίες παίκτες απέναντι σε άλλες , το κοντέρ είχε γράψει 32 νίκες με 32 κατοστάρες υπέρ των Αμερικάνων. Ήταν ένα μίνι κατόρθωμα της Εθνικής μας, που έδειξε ότι είναι σκληροτράχηλη και προσπαθεί για το καλύτερο ακόμα και όταν ένα ματς είναι χαμένο πριν ξεκινήσει…
    \nhttp://youtu.be/MW4_mH_YQIc

  • Η πραγματική ”ομάδα-όνειρο” (Dream Team).

    Η πραγματική ”ομάδα-όνειρο” (Dream Team).

    Πριν 22 χρόνια ,στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, έμελλε να μάθουμε για πρώτη φορά τον όρο ”ομάδα-όνειρο”(Dream Team) και να τον καταλάβουμε και στην πράξη. Συγκεκριμένα, το NBA, μετά από κάποιες αποτυχίες των ΗΠΑ (Ολυμπιακοί Σεούλ 1988, Παγκόσμιο 1990) αποφάσισε μια και καλή η ομάδα να αποτελείται από επαγγελματίες και όχι από κολλεγιόπαιδα. Έτσι μάζεψε όλη την ”αφρόκρεμα” εκείνης της εποχής και την έστειλε στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης το 1992.

    Η ”αφρόκρεμα αυτή έμελλε να αποτελείται από 12 παίκτες ,10 εκ των οποίων αργότερα μπήκαν στο Hall of Fame του NBA. Τζόρνταν, Τζόνσον, Μπέρντ,  Μπάρκλευ,  Γιούινγκ, Ρόμπινσον, Ντρέξλερ, Στόκτον, Μούλιν ,Μαλόουν,Πίπεν και ο ρούκι εκείνης της χρονιάς Λέτνερ (είχε πάρει την θέση του Αιζαια Τόμας , ο οποίος ”πλήρωσε” μια κόντρα του με τον Τζόρνταν κατά την διάρκεια της σεζόν). Εύλογα καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή η ομάδα έπρεπε απλά να εμφανιστεί στο παρκέ για να κερδίσει.

    Μπορούμε να πούμε ότι ήταν και η πρωταγωνίστρια εκείνων των αγώνων και όπου εμφανιζόταν το λεωφορείο που τη μετέφερε γινόταν πανικός. Ακόμα και μέσα στο γήπεδο πολλοί παίκτες αντίπαλων ομάδων ζητούσαν απεγνωσμένα ένα αυτόγραφο ή μια φωτογραφία με τους αγαπημένους τους σταρ ,τους οποίους τότε τους έβλεπαν μόνο από την τηλεόραση.(χαρακτηριστικό στιγμιότυπο στον αγώνα ΗΠΑ-Λιθουανία όπου ο ,γνωστός από τη θητεία του στον Ολυμπιακό, Καρνισόβας είχε κάτσει στη γωνία του πάγκου και τράβαγε φωτό τις καλύτερες φάσεις του αγώνα)

    Όσον αφορά το αγωνιστικό σκέλος τι να πούμε και τι να αναλύσουμε.. Νίκες κατά σειρά με Αγκόλα, Κροατία, Βραζιλία ,Γερμανία και Ισπανία (όλες με πάνω από 30 πόντους διαφορά και με μ.ο. επίθεσης περίπου 110 ανά παιχνίδι) .Στα προημιτελικά επικράτησε επί του Πουέρτο Ρίκο ενώ στον ημιτελικό διέλυσε την Λιθουανία του Σαμπόνις με 127-76. Στον τελικό με την Κροατία του συγχωρεμένου Ντράζεν Πέτροβιτς, του Ράτζα και του μελλοντικού αστεριού των Μπούλς, Κούκοτς (τον οποίο ”περιποιήθηκαν” καλά οι Τζόρνταν-Πίπεν για να του δώσουν μια γεύση στο τι θα αντιμετώπιζε στο ΝBA) , αν και στο 10 λεπτό βρέθηκαν πίσω 25-23 εντούτοις η κατάληξη ήταν ακόμα μια 30άρα και τελικό σκορ 117-85.

    Από τότε πολλές ομάδες με επαγγελματίες παίκτες των ΗΠΑ έλαβαν μέρος σε Ολυμπιάδες και Μουντομπάσκετ. Κατά γενική ομολογία όμως , την ”ανατριχίλα” που προκάλεσε  εκείνη η ομάδα ,καμία δεν μπόρεσε καν να την ”ακουμπήσει” ,όπως και τα ρεκόρ (117 μ.ο. πόντων και 33 πόντοι μ.ο. διαφοράς στο τουρνουά)
    \nhttp://youtu.be/ATvVtuf9I7g
    \nhttp://youtu.be/Hhnj-kr9_Zs
    \nhttp://youtu.be/lgLVkcecP8g

    Υ.Γ. στην ιστορία έμεινε η δήλωση του Μπάρκλευ πριν από τον πρώτο αγώνα με την Αγκόλα (”δε γνωρίζω τους παίκτες της Αγκόλα αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι έχουν μπλέξει άσχημα)

  • Σιγάλας και ”χάσ’το αγόρι μου”…

    Σιγάλας και ”χάσ’το αγόρι μου”…

    Είναι σίγουρο ότι η φωνή του Σκουντή(βάλτο αγόρι μου) στον ημιτελικό Γαλλίας-Ελλάδας το 2005, την ώρα που εκτελούσε ο Διαμαντίδης το νικητήριο τρίποντο, έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην μνήμη πολλών Ελλήνων. 11 χρόνια πριν όμως και συγκεκριμένα στο Μουντομπάσκετ 1994 είχαμε μια εντελώς αντίθετη κατάσταση.

    Η Εθνική μας, έχοντας πέσει σε όμιλο με Γερμανία, Αίγυπτο  και Πουέρτο Ρίκο, και αφού κέρδισε τις 2 πρώτες, αντιμετώπισε το Πουέρτο Ρίκο, σε έναν αγώνα που μπορούσε ακόμα και να μας αφήσει έξω (αν χάναμε έως 8 πόντους βγαίναμε πρώτοι, από 9-12 δεύτεροι ενώ από 13 και πάνω μέναμε εκτός). Το σκορ βρισκόταν στο 72-63 για το Πουέρτο Ρίκο και με 9 δευτερόλεπτα να μένουν, ο Σιγάλας είχε κερδίσει 2 βολές. Μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν γνωστό ότι αν χάναμε με 9 πόντους θα παίζαμε σε όμιλο με Αμερική, Ρωσία και Αυστραλία, ο οποίος θεωρητικά ήταν πιο εύκολος από τον άλλο που θα περιείχε Ισπανία, Καναδά(οικοδεσπότες) και Κροατία.

    Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει μια περίεργη κατάσταση με τον προπονητή μας Μάκη Δενδρινό , να προτρέπει τον Σιγάλα να χάσει και τις 2 βολές(”σίδερο Γιώργο σίδερο”). Όμως ο τελευταίος ευστόχησε στην πρώτη (δεν διευκρίνισε ποτέ αν ήταν από ανυπακοή ή κατά λάθος). Τελικά δικαιώθηκε , καθώς η μεγάλη έκπληξη που έγινε στον αγώνα Κίνας-Ισπανίας (νίκη των Κινέζων με 78-76) μας έφερε σε εύκολο όμιλο (Κίνα, Καναδάς,Κροατία) από τον οποίο περάσαμε στην τετράδα για πρώτη φορά στην ιστορία μας, στην 3η μόλις συμμετοχή μας σε Μουντομπάσκετ. Είναι αυτό που λένε  ”αν έχεις τύχη διάβαινε”…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ud7htYClorE