SportBrio

Category: NBA

  • Σικάγο Μπουλς 1996. Η “Αγία Τριάδα” και το ρεκόρ!

    Σικάγο Μπουλς 1996. Η “Αγία Τριάδα” και το ρεκόρ!

    Όταν μιλάμε για τους Σικάγο Μπουλς, αυτομάτως το μυαλό όλων μας πάει στο “ιερό τέρας” του μπάσκετ Μάικλ Τζόρνταν.Επίσης στην (με διαφορά) κορυφαία ομάδα του NBA την δεκαετία του ’90 και πιθανόν σε ολόκληρη την ιστορία του μαζί με 3-4 ακόμα(Λέηκερς, Σέλτικς κοκ).Το αποκορύφωμα και η απόλυτη κυριαρχία αυτής της “μυθικής αρμάδας” ήταν αναμφισβήτητα η σεζόν 1995-96 όταν έφτασαν στον τίτλο με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο στο NBA έως σήμερα…

    Η επιστροφή του “θεού”…

    Οι οιωνοί για τα παραπάνω φάνηκε από την προηγούμενη σεζόν όταν και ο Τζόρνταν αποφάσισε να επιστρέψει στην ενεργό δράση μετά την πρώτη αποχώρηση του το 1993, η οποία οφειλόταν, όπως είχε ακουστεί επισήμως, κυρίως στην δολοφονία του πατέρα του.

    Τις 2 σεζόν που απουσίασε οι Χιούστον Ρόκετς του μεγάλου Χακίμ Ολάζουον βρήκαν ευκαιρία να κατακτήσουν ισάριθμα πρωταθλήματα και να “σπάσουν” την τριετή κυριαρχία των Μπουλς(1991-93).Ήταν και αυτό ένα επιπλέον κίνητρο για τον “Air” να αφήσει το μπαστούνι του μπέηζμπολ(κατά την διάρκεια που δεν αγωνιζόταν στο NBA, είχε αφοσιωθεί εκεί…) και να γυρίσει πίσω “αγριεμένος” και διψασμένος…

    Επίσης ο αποκλεισμός στα πλέη οφ του 1995 από τους Ορλάντο Μάτζικ του Σακίλ ήταν ένα επιπλέον κίνητρο…

    Μαζί με τον Πίπεν, τον (“ψημένο” πια) Τόνι Κούκοτς και τον έμπειρο προπονητή Φιλ Τζάκσον η ομάδα έμοιαζε έτοιμη για την επανενθρόνιση. Το παζλ όμως δεν είχε ακόμα συμπληρωθεί.

    Ντένις Ρόντμαν. Εκκεντρικός αλλά και καταλύτης

    Τους Τζόρνταν-Πίπεν λοιπόν έμελλε να πλαισιώσει ο κορυφαίος ίσως ριμπάουντερ στην ιστορία του ΝΒΑ, Ντένις Ρόντμαν.Οι Σαν Αντόνιο Σπερς δεν ήταν διατεθιμένοι να κρατήσουν στο ρόστερ τους έναν ατίθασο και ιδιόρρυθμο χαρακτήρα που είχε απασχολήσει πολλές φορές τα ΜΜΕ λόγω της εξωγηπεδικής του ζωής(πάρτυ, επεισόδια στον δρόμο, ξενύχτια, γυναίκες κτλ).

    Οι Μπουλς όμως είχαν καλύτερο τρόπο να διαχειριστούν την κατάσταση και σ’αυτό έπαιξε ρόλο ο σεβασμός που έτρεφε ο Ρόντμαν για τον Τζόρνταν.Ίσως αυτό να ήταν το κλειδί για την μετέπειτα πορεία και τα ρεκόρ που έσπασαν.

    Το “φονικό τρίγωνο” των Μπουλς και το ασύλληπτο 72-10…

    Η “Αγία Τριάδα” λοιπόν σάρωσε τα πάντα εκείνη την σεζόν.Με το “μυθικό” πλέον σύστημα του “τριγώνου” το οποίο χρησιμοποίησε πολλές φορές ο Φιλ Τζάκσον διαλύθηκαν όλες σχεδόν οι αντίπαλες άμυνες και έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ νικών-ηττών (69-13) που κατείχαν οι Λέηκερς από το 1971 καθώς οι Μπουλς το συνέτριψαν με το απίστευτο 72-10.

    Ο Τζόρνταν αποτελούσε, όπως ήταν φυσικό, τον “στυλοβάτη” της ομάδας με 31 πόντους μ.ο., ο Πίππεν τον πλαισίωνε ως συνήθως και ο Ρόντμαν έπαιζε “σκυλίσια άμυνα” και άρπαζε όλα τα “σκουπίδια”.(ριμπάουντ)

    Καθοριστικό ρόλο βέβαια έπαιζαν και άλλοι παίκτες όπως οι Χάρπερ, Λόνγκλευ και Κερ οι οποίοι αργότερα θα είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο δεύτερο three-peat (τρία σερί πρωταθλήματα)των Μπουλς.

    Πλέι-οφ και το κλάμα του Τζόρνταν

    Αν και οι Αμερικανοί λένε ότι το “πραγματικό παιχνίδι αρχίζει στα πλέι-οφ”, οι Μπουλς δεν ήταν διατεθιμένοι να “χύσουν την καρδάρα με το γάλα”.

    Με τα “φρένα σπασμένα” περνούν εύκολα το εμπόδιο των Χιτ με 3-0 ενώ στον δεύτερο γύρο “διαλύουν” με 4-1 τους “αιώνιους αντιπάλους” Νιου Γιορκ Νικς(όταν τους έβρισκε μπροστά του ο Τζόρνταν ήταν “σεληνιασμένος” και είχε επιπλέον λόγο εκείνη την σεζόν γιατί εν τη απουσία του είχαν αποκλείσει τους Μπουλς το 1994) ενώ παίρνουν και ρεβάνς από τους Ορλάντο Μάτζικ στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας (για τον αποκλεισμό τους την προηγούμενη χρονιά) και μάλιστα με sweep(4-0).

    Στους τελικούς αντιμετωπίζουν τους Σόνικς των Κεμπ και Σρεμπφ και προηγούνται με 3-0.Τελικά χάνουν δύο σερί παιχνίδια στο Σηάτλ αλλά στο Σικάγο ολοκληρώνουν την “μαγική χρονιά” κερδίζοντας 87-75 και με τον Τζόρνταν να “αφιερώνει” μέσω δακρύων το πρωτάθλημα στον δολοφονημένο πατέρα του…

    Unstop-a-bulls…

  • Ντικ Μπαβέτα. O “θρυλικός” διαιτητής του NBA

    Ντικ Μπαβέτα. O “θρυλικός” διαιτητής του NBA

    Όταν είσαι διαιτητής, σε οποιοδήποτε άθλημα και ειδικά ομαδικό, το πρώτο πράγμα που πρέπει να “κερδίζεις” είναι ο σεβασμός των αθλητών για τους οποίους θα πάρεις αποφάσεις, είτε αυτές θα τους αρέσουν είτε όχι.Όσον αφορά το φίλαθλο κοινό, μπορούμε να πούμε ότι δύσκολα αυτό θα “αγαπήσει τον άρχοντα του αγώνα” ή αν προτιμάτε θα είναι πάντα “καχύποπτος”.

    Όπως όμως και σε πολλούς τομείς του αθλητισμού, έτσι και εδώ υπάρχουν οι εξαιρέσεις και μάλιστα αποτελούν “φωτεινά παραδείγματα” για το πώς πρέπει να λειτουργούν κάποιοι φορείς σε όλα τα σπορ.Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του, παλαίμαχου πλέον, διαιτητή του NBA, Ντικ Μπαβέτα…

    40 χρόνια (όχι φούρναρης) διαιτητής με κακή αρχή…

    Γεννημένος το 1939 στο Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης, ο Ρίτσαρντ “Ντικ” Μπαβέτα ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι του στον χώρο της διαιτησίας σε ηλικία μόλις 27 ετών, ξεκινώντας από τις χαμηλότερες κατηγορίες των αμερικανικών πρωταθλημάτων (αρχικά το CBA και στην συνέχεια το ABA).

    Στο NBA πρωτοεμφανίστηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1975 σε αναμέτρηση των Νιού Γιορκ Νικς με τους Μπόστον Σέλτικς στην Νέα Υόρκη.

    Κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι θα συμπλήρωνε 40 χρόνια στο επάγγελμα(39 για την ακρίβεια, αφού αποσύρθηκε το 2014), ειδικά από την στιγμή που οι “οιωνοί”δεν ήταν καλοί, καθώς μέχρι και το 1982 οι αξιολογήσεις του ήταν μέτριες και κινδύνευε να ξαναγυρίσει στις χαμηλότερες κατηγορίες.

    Το ξεπέταγμα του ’82 και η φυσική κατάσταση

    Το καλοκαίρι του 1982 αποφάσισε ότι η θέση του είναι στον “μαγικό κόσμο” του ΝΒΑ.Προκειμένου να μείνει εκεί, άρχισε να προσέχει την διατροφή του και σε συνδυασμό με γυμναστική, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα έγινε ένας από τους πιο γρήγορους διαιτητές και ακολουθούσε το παιχνίδι βλέποντας και σφυρίζοντας “τα πάντα”.Η ανταμοιβή του ήταν να προβιβαστεί σε πρώτο διαιτητή το 1983, κάτι που σημαίνει ότι είχε τον πρώτο λόγο σε κάθε απόφαση.

    Σχέσεις με παίκτες και παράγοντες

    Στα τόσα χρόνια πορείας του κλήθηκε ουκ ολίγες φορές να διευθύνει αγώνες με “ιερά τέρατα” όπως ο Magic Johnson, o Larry Bird, o Michael Jordan, o Kareem Abdul-Jabbar, ο Shaquille O’Neal, o Kobe Bryant, αλλά και οι Tracey McGrady, LeBron James, Kevin Durant και πολλοί άλλοι.

    Με όλους διατηρούσε μια άψογη σχέση εντός αγωνιστικού χώρου, καθώς δεν ήταν “ψυχρός και τυπικός” αλλά προσπαθούσε, όταν υπήρχε κάποια διαφωνία, να προσεγγίσει ευγενικά τον διαμαρτυρόμενο και να του εξηγήσει με υπομονή τον τρόπο σκέψης του σφυρίγματος του, σαν να ήταν φίλος του.Έτσι, ακόμα και σε λάθη του, δεν δημιουργούσε γκρίνιες και αποδοκιμασίες(συνήθως…)

    Είχε πολύ καλές σχέσεις με τον “αιώνιο κομισάριο” του NBA, Ντέιβιντ Στερν,κάτι που σχολιαζόταν ποικιλοτρόπως(κυρίως όσον αφορά το πόσο δίκαιος ήταν…)ωστόσο ο ίδιος, με τις φοβερές διαιτησίες του, συνήθως “διέλυε” τους “ψιθύρους”.

    Νούμερα, Ironman και Hall of fame…

    Η εξαιρετική φυσικά κατάσταση του επέτρεψε να διαιτητεύσει σε 2.635 συνεχόμενα παιχνίδια της Regular Season (ρεκόρ στην ιστορία του ΝΒΑ) με φυσικό επακόλουθο να χαρακτηριστεί “Ironman”. Επίσης διεύθυνε α270 αγώνες πλέι-οφ, 27 αγώνες Τελικών του ΝΒΑ και 3 All Star Game (1989, 1996 και 2006).

    Μετά από τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι δεν θα μπορούσε να λείπει το όνομά του από το Ηall of fame και προστέθηκε το 2015, ένα χρόνο μετά την απόσυρση του, ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του “πως πρέπει να λειτουργεί ο άρχων του αγώνα”..

    Και θρύλος…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ssfMW4iCuOI?w=728

    Και σόουμαν..

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9twwa9DvE1U?w=728

  • Τζόρνταν: “Tαύρος” made in Spain…

    Τζόρνταν: “Tαύρος” made in Spain…

    Το να μιλήσει κάποιος για τον Μάικλ Τζόρνταν και την αξία του είναι πλέον περιττό καθώς ακόμα και στην απομονωμένη χώρα του κόσμου ο καθένας γνωρίζει ότι αυτό το όνομα είναι η “έννοια” του μπάσκετ.

    Η παρουσία του και μόνο σε οποιοδήποτε γήπεδο του NBA ξεσήκωνε ενθουσιασμό και χειροκροτήματα ακόμα και από αντίπαλους φιλάθλους.Όταν ειδικά όμως “πέρναγε” στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ο ενθουσιασμός από τους τυχερούς Ευρωπαίους, που θα τον έβλεπαν να αγωνίζεται έστω και για λίγο στην “¨γηραιά ήπειρο”, χτυπούσε “κόκκινο”.

    2ήμερο στην Ισπανία και “προεόρτια” για Ντριμ Τιμ 1

    Το 1990 ο Τζόρνταν δεν είχε ακόμα κατακτήσει κάποιον τίτλο στο NBA.Ωστόσο η φήμη του ήταν ήδη τεράστια σε κάθε γωνιά του πλανήτη.29 και 30 Αυγούστου λοιπόν ,ο “Air” πραγματοποιεί ένα διήμερο ταξίδι σε Βαρκελώνη και Μαδρίτη προκειμένου να “ευλογήσει” με την παρουσία του την έναρξη της ΑCB(ονομασία του ισπανικής ομοσπονδίας μπάσκετ).

    Κατά την διάρκεια της επίσκεψης δίνει δύο συνεντεύξεις Τύπου στις δύο πόλεις και επισκέπτεται τα γραφεία της ACB καθώς και τα αντίστοιχα της Nike εκτοξεύοντας αυτόματα τις μετοχές και των 2 στα ύψη.

    Παράλληλα παίρνει και μια “γεύση” από την χώρα στην οποία 2 χρόνια αργότερα θα αγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την ιστορική Ντριμ-Τιμ 1 “παρέα” με άλλους 11 “θρύλους”.

    Συμμετοχή σε αγώνα και..κριτής

    Μια παρουσία όμως σαν του Τζόρνταν δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο σε επισκέψεις εκτός αγωνιστικών χώρων.Ο “Θεός” του μπάσκετ λοιπόν είχε προγραμματίσει, στις 30 Αυγούστου στο Palacios de los Deportes της Mαδρίτης, να δείξει λίγο από το ταλέντο του σ’έναν αγώνα επίδειξης μεταξύ των καλύτερων παικτών της ACB.

    Οι δύο ομάδες χωρίστηκαν σε “πορτοκαλί” και “μπλε” και ο Τζόρνταν αγωνίστηκε ένα ημίχρονο με την καθεμία.Aν και σχεδόν απροπόνητος πέτυχε 37 πόντους συνολικά σε έναν αγώνα δύο 15λεπτων και στον οποίο αποχώρησε 1.5 λεπτό πριν το τέλος μέσα σε πανδαιμόνιο.

    Πριν τον αγώνα είχε διατελέσει και “χρέη” κριτή στον διαγωνισμό καρφωμάτων της NIKE για νέους αθλητές.Ήταν ένας αγώνας-εμπειρία ζωής για όσους ήταν έξω και μέσα στον αγωνιστικό χώρο εκείνη την ημέρα καθώς μέχρι τότε οι επισκέψεις των σταρ του NBA στην Ευρώπη ήταν σπάνιες και η μπασκετική απόσταση μεταξύ των 2 ηπείρων τεράστια…

    Οι συνθέσεις του ιστορικού αγώνα…

    ΜΠΛΕ: Αντούνιεθ 2, Βιγιακάμπα 4, Γουίσλοου 16, ΜακΓκι 20, Τόμπσον 12, Κρέους 5, Σμιθ 4, Μπίγκενχαϊμερ 12, Ντέιβις 4, Τζόρνταν 21.

    ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Γιορέντε 4, Σίμπσον 9, Α. Μαρτίν 6, Νόρις 10, Τζόρνταν 16, Μοντέρο 8, Τζάκσον 4, Ρίβας 2, Ερέρα 15, Μπέρι 13.

    Ο Τζόρνταν ” Ισπανός ταύρος…”
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=gj3C8GfdQqk?w=728
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=LiP75ZfixYY?w=728

  • NBA 2014-15: Warriors, πανάξιοι πρωταθλητές

    NBA 2014-15: Warriors, πανάξιοι πρωταθλητές

    Καλωσορίζοντας τη νέα χρόνια (2015-16) που ξεκινά στο NBA, κάνουμε μια ανασκόπηση στο πως έκλεισε η περσινή χρονιά (2014-15). 

    Οι τελικοί ολοκληρώθηκαν τα χαράματα της Τετάρτης 17/6/2015, με νικητές τους Golden State Warriors. Αρκετοί πίστευαν ότι η παρουσία και η απόδοση του «βασιλιά» θα αρκούσαν για να δώσει τον τίτλο στους Cleveland Cavaliers. Ακόμη περισσότεροι πίστευαν ότι μία ομάδα που ζει και πεθαίνει από το τρίποντο και κατ’ επέκταση τις ορέξεις των «splash brothers» δεν θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο. Τι συνέβη πραγματικά;

    Καταρχάς, η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή. Ο Lebron James είναι, αδιαμφισβήτητα, ο κορυφαίος παίκτης της σημερινής εποχής. Στα playoffs και ιδιαίτερα στους τελικούς, ήταν κυριολεκτικά μια ομάδα μόνος του, αφού είχε 35.8 πόντους, 8.8 ασίστ και 13.3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, αριθμοί σχεδόν εξωπραγματικοί που συνοδεύτηκαν από δύο triple-double figures. Πέρα όμως από τον ασταμάτητο Lebron, οι Cavaliers στάθηκαν άτυχοι, τόσο κατά την κανονική περίοδο, όπου έχασαν τον Varejao, όσο και στην post season με τον τραυματισμό του K. Love, ενός από τους 3 θεμέλιους λίθους του φετινού project των Ιπποτών. Επίσης, μετά τον πρώτο τελικό, έχασαν και τον Νο.2 της ομάδας, τον Κ. Irving.

    Παρά την κακή εκκίνηση στην κανονική περίοδο, οι νίκες άρχισαν να έρχονται μέσω της αύξησης της ομοιογένειας με την πάροδο των παιχνιδιών και την απόκτηση των Shumpert και JR Smith, με τους οποίους βελτιώθηκε η περιφερειακή άμυνα και οι επιλογές στην επίθεση αντιστοίχως. Αφενός, τα ηγετικά στοιχεία και η τεράστια ποιότητα του Lebron και αφετέρου η διαχρονική έλλειψη μεγάλου ανταγωνισμού στην Ανατολική Περιφέρεια ήταν αρκετά για να φτάσουν οι Cavs στους φετινούς τελικούς.

    Αντίθετα, οι Warriors χτιζόταν για μία τριετία για να φτάσει μέχρι εδώ, με πλάνο που περιλάμβανε στοχευμένες επιλογές στο draft (Thompson, Barnes, D. Green), καλές μετεγγραφές (Bogut, Iguodala) και τα βασικότερα, σωστή κατανομή ρόλων βάσει των ατομικών χαρακτηριστικών και βελτίωση των ικανοτήτων κάθε παίκτη ξεχωριστά.

    Τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των roster των δύο φιναλίστ έιναι λίγο-πολύ γνωστά. Θα θέλαμε ωστόσο να σταθούμε σε έναν παίκτη, τον Andre Iguodala MVP των τελικών 2015. Πρόκειται για εξαιρετικά αθλητικό, οξυδερκή, με έφεση στην άμυνα all-star παίκτη. Στο Mundobasket 2012, αντιμετώπιζε με χαρακτηριστική ευκολία τον εκάστοτε αντίπαλό του στις θέσεις 1 – 4, είτε στην περιφέρεια είτε στο low post. Ποτέ δεν υπήρξε σκόρερ, αλλά έκανε όλα τα υπόλοιπα και, ως άριστος επαγγελματίας, ήταν πάντα ο αγαπημένος των προπονητών του, σε Philadelphia, Denver και τώρα στο Golden State. Από τη rookie χρονιά του (2004) μέχρι το 2014 χρησιμοποιούνταν πάντα ως βασικός και έχασε ελάχιστα παιχνίδια. Φέτος ο Steve Kerr τον έφερνε από τον πάγκο, ως 6ο παίκτη, μέχρι τον τέταρτο τελικό, όπου και ξεκίνησε βασικός και περιόρισε όσο ήταν δυνατό τον Lebron James. Μέχρι οι ελλείπεις «Ιππότες» να προσαρμοστούν και πάνω του, σειρά από το 1 – 2 κατέληξε στο 4 – 2.

  • Όταν ο Ολάζουον κυριάρχησε του Ρόμπινσον…

    Όταν ο Ολάζουον κυριάρχησε του Ρόμπινσον…

    Τα πλέη-οφ του NBA, από παλιά έως σήμερα, έχουν προσφέρει στους μπασκετόφιλους όλου του κόσμου πολλές συγκινήσεις και σίγουρα…θέαμα.

    Ανέκαθεν, όσο και να αλλάζουν τα πράγματα γύρω από το άθλημα και πλέον να μην αρκεί ένας παίκτης για να κάνει την διαφορά, οι κόντρες μεταξύ των “αστεριών” των ομάδων είναι αυτές που “διαφημίζονται” περισσότερο και γύρω από τις οποίες “πέφτουν στοιχήματα” για το ποιός θα επικρατήσει του άλλου.

    Θυμηθείτε τις κόντρες Μάτζικ-Μπερντ την δεκαετία του ’80 στις σειρές Λέηκερς-Σέλτικς, τις αντίστοιχες μεταξύ Τζόρνταν-Μπάρκλευ(το 1993 που ο τελευταίος είχε βγει MVP της κανονικής σεζόν και ο Τζόρνταν είχε “σκυλιάσει να αποδείξει το αντίθετο…) και πολλές ακόμα για να καταλάβετε τι εννοούμε…

    Μια τέτοια που έμεινε στην ιστορία ήταν αυτή μετξύ των τελικών της Δύσης του 1995 ανάμεσα σε Ρόμπινσον και Ολάζουον με τον δεύτερο να “παίρνει την ταυτότητα” του πρώτου…

    Η δεύτερη χρονιά του “Χακίμ the dream”…

    Η ομάδα του Χακίμ Ολάζουον, οι Χιούστον Ρόκετς, με αυτόν ως “πρώτο” όνομα και κάποιους άξιους συμπαραστάτες(Ρόμπερτ Χόρυ, Σαμ Κασέλ) είχε “σπάσει” την τριετή κυριαρχία των Μπουλς κατακτώντας το πρωτάθλημα του 1994.

    Το 1995 είχε ήδη βρεθεί στους τελικούς της Δύσης έχοντας αποκλείσει τους Γιούτα Τζαζ του Καρλ Μαλόουν και τους Φοίνιξ Σανς του Τσαρλς Μπάρκλευ, “γυρίζοντας” μια σειρά από 1-3 σε 4-3, δείχνοντας ότι έχουν την “καρδιά του πρωταθλητή”.

    Στα ημιτελικά, Ο Ολάζουον και η παρέα του είχαν μια τεράστια πρόκληση αφού απέναντι τους ήταν οι Σαν Αντόνιο Σπερς του “Ναύαρχου” Ντέηβιντ Ρόμπινσον.

    Η πρόκληση ήταν τεράστια ειδικά για τον ίδιο τον “Χακίμ the dream”(όνειρο στα ελληνικά)που ήθελε να αποδείξει ότι στο ένας με έναν απέναντι του μπορούσε να κυριαρχήσει.Άλλωστε εκείνη την εποχή οι σύνθετες άμυνες δεν υπήρχαν όπως σήμερα και αυτό έδινε περισσότερο χώρο στον, πλούσιο από ρεπερτόριο κινήσεις Ολάζουον, να ξεδιπλώσει το ταλέντο του.

    Θρίαμβος των Ρόκετς και κυριαρχία Ολάζουον

    Καθ’όλη την διάρκεια της σειράς, φαινόταν ότι ο Ολάζουον δεν ήθελε με τίποτα να λείπει από τους τελικούς του 1995.Στην προσωπική κόντρα με τον Ρόμπινσον έκανε τα πάντα για το πετύχει καθώς σε άμυνα και επίθεση τον έπαιζε σαν “την γάτα με το ποντίκι”.

    Τα φλας και η κάμερα αποθανάτιζαν στιγμές που έδειχναν με τον καλύτερο τρόπο τα παραπάνω.Οι θεατές εκείνων των αγώνων έβλεπαν τον Χακίμ να ταπώνει τον Ρόμπινσον, να καρφώνει μπροστά του και να σκοράρει απέναντι του με οποιονδήποτε δυνατό τρόπο.

    Ο ίδιος ο “Ναύαρχος” φαινόταν να βρίσκεται σε τρικυμία και η εικόνα του σε έναν από τους αγώνες, στον οποίο είχε κάτσει στον πάγκο με ένα ύφος σαν να λέει” τι άλλο να κάνω…”, ήταν αδιάψευστες εικόνες που αποτύπωναν όλη την αλήθεια εκείνης της σειράς.

    Μετά την λήξη της σειράς που βρήκε νικήτρια του Ρόκετς με 4-2 ο Ρόμπινσον δήλωσε χαρακτηριστικά:”Δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου τέτοια απόδοση από παίκτη που βρέθηκε απέναντι μου.Ήταν κάτι φοβερό”.Δηλώσεις σημαντικές αν αναλογιστούμε τι “¨θηρία είχε αντιμετωπίσει μέχρι τότε…(Μαλόουν, Μπάρκλευ κ.α.)

    Στους τελικούς ο Ολάζουον επέβαλλε την κυριαρχία του και απέναντι τους Ορλάντο Μάτζικ του Σακίλ Ο’Νιλ και οδήγησε τους Ρόκετς στην δεύτερη σερί κατάκτηση πρωταθλήματος με τον προπονητή Ρούντι Τομζάνοβιτς να λέει το ιστορικό

    “Μην υποτιμάτε την καρδιά του πρωταθλητή…”.

    Πάντως όποιος υποτίμησε την καρδιά του Ολάζουον το “πλήρωσε”…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=hW4uXlRGAF0?w=728

  • Μάικλ Τζόρνταν. Το ημίχρονο των “οργίων”…

    Μάικλ Τζόρνταν. Το ημίχρονο των “οργίων”…

    Αν κάποιος θελήσει να μετρήσει τα κατορθώματα του “τεράστιου” Μάικλ Τζόρνταν, καθώς και την συμβολή του στους 6 τίτλους που κατέκτησαν οι Σικάγο Μπουλς την δεκαετία του ’90, σίγουρα θα χρειαστεί κομπιουτεράκι.Ειδικά αν πρέπει να τα καταγράψει, σελίδες ολόκληρες…Μέσα στα πολλά λοιπόν, ας θυμηθούμε ένα που πέτυχε σε σειρά τελικών των Μπουλς απέναντι στους Πόρτλαντ Μπλέηζερς το 1992…

    “Σεληνιασμένος”…

    Οι Μπουλς θα αντιμετώπιζαν τους Μπλέηζερς του Κλάιντ Ντρέξλερ στο “Chicago Stadium”.Ήταν ο πρώτος τελικός και επομένως ο Τζόρνταν ήθελε από νωρίς να “δείξει τα δόντια” του και να οδηγήσει την ομάδα του στο να κάνει το πρώτο βήμα για την κατάκτηση του δεύτερου σερί πρωταθλήματος.(Την προηγούμενη χρονιά είχε κατακτήσει το πρώτο απέναντι στους Λέηκερς του Μάτζικ…).

    Άλλωστε το ασφυκτικά γεμάτο στάδιο αυτό περίμενε από το “είδωλο” του.

    Καλύτερο ξεκίνημα πάντως κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ακόμα και όταν μιλάμε για τον υπεραθλητή Τζόρνταν. Μέσα σε ένα ημίχρονο κατάφερε να πετύχει 35(!!) πόντους, σπάζοντας την καλύτερη έως τότε επίδοση σε πλέη-οφ που ήταν οι 33 του Elgin Baylor to 1962.

    Ο ίδιος μάλιστα, μετά το 6ο τρίποντο, γύρισε προς την μεριά των τηλεσχολιαστών και με μια κίνηση ήταν σαν να τους έλεγε

    “δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο…”

    Ο ίδιος μάλιστα δήλωσε μετά το παιχνίδι:

    “Με προκάλεσαν από νωρίς να σουτάρω σαν να σουτάρω γυμναστήριο, μαζί με κάποιον που μου επέστρεφε την μπάλα. Στο πρώτο αισθάνθηκα καλά. Τα τρίποντα έμπαιναν λες και ήταν βολές!

    Με το “δεξί” και κατάκτηση…

    Στο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα, ο Τζόρνταν πέτυχε μόλις 4 πόντους αλλά η δουλειά είχε γίνει και οι Μπουλς έκαναν αρχή στις νίκες με το επιβλητικό 122-89.Εκείνο το παιχνίδι, πέρα από μια απλή νίκη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογία των 2 ομάδων και ήταν “κλειδί” για την τελική επικράτηση των Μπουλς στην σειρά με 4-2 που έφερε το repeat.

    Ο Τζόρνταν πάντως για εκείνη την βραδιά είπε και κάτι άλλο σημαντικό που έδειχνε ποιός πραγματικά ήταν:

    “Δεν θέλω να θυμάστε για πολύ καιρό αυτά τα έξι εύστοχα τρίποντα, γιατί το στυλ μου ως παίκτης δεν είναι αυτό του σουτέρ.Μου αρέσει να μπαίνω στην ρακέτα, να έχω σωματική επαφή με τους ψηλούς, να σουτάρω από την γραμμή των βολών και γενικά να δημιουργώ”.

    Όσο γι’αυτά κανείς δεν πρέπει να είχε αμφιβολία…
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=V5XGfCpQ0Ns?w=728

  • Το κλέψιμο του Λάρρυ Μπερντ…

    Το κλέψιμο του Λάρρυ Μπερντ…

    Στον “μαγικό” κόσμο του NBA έχουμε δει πολλές φορές αγώνες να κρίνονται κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, είτε από buzzer-beater, είτε από ένα λάθος, είτε από κάποιο…κλέψιμο.Το τελευταίο μας φέρνει στο μυαλό την περίπτωση του Τζον Χάβλιτσεκ που to 1965 έδωσε στους Σέλτικς πρόκριση στους τελικούς μεσα στην έδρα τους.Όμως, 22 χρόνια μετά στο ίδιο γήπεδο, μια άλλη μεγάλη μορφή των “Κελτών” έγινε επίσης πρωταγωνιστής σε μια παρόμοια φάση.Το όνομα του: Λάρι Μπερντ…

    Ανερχόμενοι και απερχόμενοι…

    Η σειρά ήταν μεταξύ των Σέλτικς και των Πίστονς για τους τελικούς της Ανατολής το 1987.Το σκορ ήταν στο 2-2 και το πέμπτο παιχνίδι γινόταν στην έδρα των “Κελτών”.Μπορούμε να πούμε ότι ήταν μια σύγκρουση νιάτων και εμπειρίας καθώς οι νεανικοί Πίστονς του Ντένις Ρόντμαν και του Αϊζάια Τόμας ήθελαν να “ακουστούν” για πρώτη φορά με το να προκριθούν εις βάρος των “παλιών” Σέλτικς του Μπέρντ.

    Κλέψιμο Μπερντ και buzzer-beater Τζόνσον…

    Ο αγώνας βρισκόταν στο 106-107 υπέρ των Πίστονς με 5 δευτερόλεπτα να μένουν και την μπάλα να είναι δική τους.Ο έμπειρος Μπερντ όμως κατάλαβε την πάσα επαναφοράς του Τόμας προς τον Bill Laimbeer.Έκλεψε την μπάλα και με μια αστραπιαία κίνηση την έδωσε στον Ντένις Τζόνσον ο οποίος σκόραρε εύκολα για το 108-107.Συνδυασμός κλεψίματος και buzzer-beater και απόλυτη έκσταση με τον σπίκερ να φωνάζει:

    “Τώρα γίνεται ένα κλέψιμο από τον Bird! Κάτω από το καλάθι στον DJ, που βάζει το λέι-απ!!! … Ακριβώς ένα δευτερόλεπτο πριν από τη λήξη!!! Τι φάση από τον Bird! Ο Bird έκλεψε τη μπάλα από την επαναφορά, πάσαρε στον DJ, αυτός άφησε τη μπάλα στο καλάθι και η Βοστώνη έχει προβάδισμα ενός πόντου με ένα δευτερόλεπτο να απομένει! Όλο το γήπεδο έχει τρελαθεί”.

    Ο ίδιος ο Μπερντ,αμέσως μετά το παιχνίδι, ταπεινός όπως πάντα δήλωσε:

    “Ηταν απλά τύχη. Βρέθηκα στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή, τίποτε παραπάνω. Είμαστε τυχεροί που κερδίσαμε απόψε και πολύ περισσότερο που έχουμε το προβάδισμα στη σειρά”

    Πρόκριση στους τελικούς και παράταση για τους “νέους” Πίστονς

    Η παραπάνω μάχη ήταν ίσως το Highlight της μεγάλης ομάδας των Σέλτικς στην δεκαετία του ’80 και ένα σοκ για τους νεαρούς Πίστονς που όμως τους έκανε καλό καθώς έναν χρόνο μετά πήγαν στους τελικούς χάνοντας οριακά 4-3 από τους Λέηκερς του Μάτζικ Τζόνσον.
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=M0vwJlvB-Po?w=728

  • Απίστευτα παιδιά των αστέρων του NBA

    Απίστευτα παιδιά των αστέρων του NBA

    Στον αθλητισμό γενικότερα είναι συχνό φαινόμενο, μεγάλοι αθλητές να κάνουν εμφανίσεις με τα παιδιά τους στο γήπεδο ή στη συνέντευξη τύπου.

    Το SportBrio σας παραθέτει μερικά video με NBAers συνοδευόμενους από τα βλαστάρια τους.

    Η Riley, κόρη του Stephen Curry

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=0T7du27rSDI?w=728

    Ο γιος του Κρις Πολ

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=35a6KAHAwr8?w=728

    Ο γιος του Κρις Πολ μιμείται την έκφραση του Blake Griffin:

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=F-slDZNnSnM?w=728

    Ο γιος του Derrick Rose

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=QJK4K3gLJA4?w=728

    Διάσημοι αστέρες όταν ήταν παιδιά

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=JUyJidgl6xk?w=728

  • Πίπεν. Ο “Εφιάλτης” του Κούκοτς λόγω Κράουζε

    Πίπεν. Ο “Εφιάλτης” του Κούκοτς λόγω Κράουζε

    Το να σταθεί ένας παίκτης από την Ευρώπη στον ”μαγικό κόσμο” του NBA ήταν πάντοτε πολύ δύσκολο. Ειδικά στην δεκαετία του ’90 όμως το να παίξει κάποιος στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ήταν μεγάλο κατόρθωμα, καθώς εκείνη την εποχή αγωνιζόντουσαν πάρα πολλά από τα ”ιερά τέρατα”.

    Για τον Κροάτη Τόνι Κούκοτς αυτό το ταξίδι, που έμελλε στην συνέχεια να τον καταξιώσει και να του χαρίσει τίτλους δίπλα στον Μάικλ Τζόρνταν, ξεκίνησε πριν καλά-καλά ”πατήσει” το πόδι του στο NBA…

    Επιλογή του Γενικού Διευθυντή Τζέρι Κράουζε

    Στα χρόνια που αγωνιζόταν στην Ευρώπη ο Τόνι Κούκοτς ”έλαμπε” δίπλα σε άλλους μελλοντικούς αστέρες του NBA(π.χ. Ράτζα) με τα χρώματα της Γιουγκοπλάστικα με την οποία κατέκτησε 3 σερί Πρωταθλητριών(1989, 1990, 1991).

    Το 1990 επελέγη στο ντραφτ από τον Γενικό Διευθυντή των Σικάγο Μπουλς, Τζέρι Κράουζε, αλλά ο ίδιος θέλησε να μείνει στην Ευρώπη μέχρι το 1993 για να ”ωριμάσει” περισσότερο μπασκετικά. Όπως είπαμε η επιλογή παικτών από την Ευρώπη δεν ήταν ακόμα συνηθισμένη…

    Ο Κούκοτς στο μάτι του κυκλώνα!

    Για την κορυφαία ομάδα του NBA εκείνη την εποχή, η παραπάνω είδηση αποτελούσε και μίνι-έκπληξη. Αυτό όμως που προκάλεσε την οργή των Τζόρνταν-Πίπεν δεν ήταν το γεγονός ότι ο Κράουζε ήθελε να φέρει Ευρωπαίο.
    \nO Πίπεν που είχε εξελιχθεί σε σούπερσταρ-παίχτη, δεσμευόταν ακόμα με το αρχικό συμβόλαιο των $750,000 και προσπαθούσε να το επαναδιαπραγματευτεί ώστε να πάρει τα χρήματα που αναλογούσαν στην προσφορά του.

    Ο Κράουζε όμως ήταν ανένδοτος, καθώς οι Μπουλς ήταν μόλις $1.5 εκ. κάτω από το όριο του Salary Cup και ήθελε να κάνει χώρο για τον “άσημο” νεαρό Κούκοτς που έπαιζε στην Ιταλία και του έδινε “γη και ύδωρ” και κατά συνέπεια και μεγαλύτερο συμβόλαιο από τον Πίπεν, ο οποίος αν και σούπερσταρ πλέον, παρέμενε με το αρχικό.

    Ο Κράουζε, όπως γράψαμε στο άρθρο “Μάικλ Τζόρνταν-Τζέρι Κράουζε.Η Μεγάλη Κόντρα!“, ήταν “κόκκινο πανί” για τον Τζόρνταν και τους προσκείμενους σε αυτόν(πχ. Πίπεν) ήδη από το 1988, οπότε αυτό ήταν κάτι που το δίδυμο Τζόρνταν-Πίπεν δεν μπορούσε να το δεχτεί με τίποτα!!

    Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Μάικλ Τζόρνταν για το γεγονός:

    “Ο Κράουζε φέρθηκε σαν πατέρας που ξαφνικά αποκτάει ένα καινούργιο παιδί και του δείχνει μεγαλύτερη αγάπη απ’ότι στα άλλα”.

    “Ήταν απαίσιο! Ο Σκότι έχει αποδείξει τι μπορεί να προσφέρει στο NBA, ενώ ο Κούκοτς όχι!”

    Τελικά, όταν ήταν οριστικό ότι ο Κούκοτς θα παρέμενε στην Ιταλία, ο Κράουζε δέχτηκε να επαναδιαπραγματευτεί και ο Πίπεν πήρε τα χρήματα που του άξιζαν, κάπου $3 εκ. τον χρόνο.

    Η τιμωρία του Κράουζε στο πρόσωπο του Κούκοτς

    Για κακή τύχη του Κούκοτς, η μοίρα έμελλε να τους φέρει αντίπαλους. Το 1992 η ανίκητη ομάδα των ΗΠΑ (Ντριμ-Τιμ Ι) αντιμετώπισε την Κροατία στην φάση των ομίλων, στα πλαίσια της Ολυμπιάδας της Βαρκελώνης.

    Εκείνος ο αγώνας ήταν μια καλή ευκαιρία για τους δύο σούπερσταρ να ”βγάλουν τα απωθημένα τους” και να δείξει ο Πίπεν στον Κράουζε ότι εκτίμησε λάθος.

    Ο Σκότι Πίπεν δήλωσε πριν το ματς:

    “Θα τον μαρκάρουμε ακόμα και στον πάγκο”

    “Θα του προσφέραμε την χειρότερη εμπειρία της ζωής του”

    Ο σκοπός ήταν ένας: Ο Κούκοτς να μην βάλει πόντο και να του δείξουν (και κατ’επέκταση στον Κράουζε) ποιος είναι το “αφεντικό”!

    Τι έγινε τελικά

    Ο αγώνας έληξε με διαφορά 33 πόντων υπέρ των ΗΠΑ αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Ο Κούκοτς είχε ίσως τη χειρότερη μπασκετική του εμπειρία και δεν μπορούσε σχεδόν ούτε να ακουμπήσει την μπάλα.

    Παρόλα αυτά όμως, κατάφερε να σκοράρει 4 πόντους, κάτι που ξενέρωσε λίγο το δίδυμο, αλλά με 2/11 σουτ και 7 λάθη, αποτέλεσμα της εξοντωτικής άμυνας.

    Το ”φιλμ” του αγώνα αντικατοπτρίζεται στις παρακάτω δηλώσεις…

    Μάτζικ Τζόνσον:

    ”Τους έβλεπα και τους δύο να διψάνε για αίμα όταν έβλεπαν τον Κούκοτς”

    Καρλ Μαλόουν:

    “Από την αρχή τσακωνόντουσαν ποιος θα τον πρωτομαρκάρει”

    Σκότι Πίππεν:

    ”Θέλαμε να τον ”μάθουμε” τι σημαίνει NBA”

    “Ήμουν αγχωμένος πριν το παιχνίδι. Ήθελα να τον κρατήσω στο μηδέν και να τον ντροπιάσω. Δυστυχώς δεν μπορώ να φέρω στο παρκέ τον Κράουζε. Του έδωσα το χέρι (σ.σ του Κούκοτς) πριν και μετά το παιχνίδι. Δεν υπάρχει κάτι προσωπικό μεταξύ μας.”

    “Ήθελα όλος ο πλανήτης να μας δει αντιμέτωπους. Έπρεπε να του παραγγείλω(σ.σ του Κράουζε) μια τεράστια ΤV για να το δει.”

    Μάικλ Τζόρνταν:

    ”Είμαι σίγουρος ότι ο Σκότι θα πάρει το φιλμ του αγώνα και θα το στείλει στον Τζέρι. Είμαι σίγουρος ότι ο Τζέρι είναι κάπου και παρακολουθεί.”

    Τόνι Κούκοτς:

    ”Νόμιζα ότι ήθελαν να με πετάξουν έξω από το γήπεδο. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα για τα καλά το NBA…”

    Πάντως εκείνη η βραδιά μακροπρόθεσμα έκανε καλό στον Κούκοτς. Ο ίδιος αποτέλεσε άνα πολύ σημαντικό κομμάτι της δεύτερης δυναστείας των Μπουλς (1996-98) και δίπλα στους ( συμπαίκτες πια…) Τζόρνταν-Πίπεν έγραψε με ”χρυσά γράμματα” την δική του ιστορία στο NBA…

    Το “μάθημα”

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=s2k2yTOpcQ8?w=728

    Κούκοτς και Μπουλς

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=6nIk9XiHrMI?w=728

  • Μάικλ Τζόρνταν-Τζέρι Κράουζε.Η μεγάλη κόντρα!

    Μάικλ Τζόρνταν-Τζέρι Κράουζε.Η μεγάλη κόντρα!


     
    Λένε πως μια ομάδα για να οδηγηθεί στην επιτυχία πρέπει να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή με την χημεία μεταξύ των γραναζιών να είναι άψογη. Αυτό δεν ίσχυε στην περίπτωση της ιστορικής ομάδας των Σικάγο Μπουλς που πήρε 6 πρωταθλήματα σε 8 χρόνια, μιας και ο Γενικός Διευθυντής Τζέρι Κράουζε και το μεγάλο αστέρι της ομάδας Μάικλ Τζόρνταν ήταν “στα μαχαίρια”.

    Η κόντρα μάλιστα δεν έμεινε μόνο μεταξύ τους αλλά επεκτάθηκε και στα άτομα που ήταν προσκείμενα στο Michael Jordan, όπως ο Scottie Pippen και ο coach Phil Jackson !

    Το περιστατικό που δημιούργησε την κόντρα

    Ο Τζέρι Κράουζε με τους νεαρούς Οάκλεϊ και Πίπεν

    Το χρονικό της μεγάλης έχθρας του Μάικλ Τζόρνταν με τον Γενικό Διευθυντή των Σικάγο Μπουλς, Τζέρι Κράουζε, έχει τις ρίζες του στο μακρινό 1988, όταν ο τελευταίος πραγματοποίησε μια ανταλλαγή που εξόργισε τον Jordan, ο οποίος ήταν κάθετα αντίθετος.

    Εκείνη την εποχή ήταν ξεκάθαρο πως οι ανερχόμενοι Μπουλς είχαν μεγάλη ανάγκη για σέντερ, αν ήθελαν να πρωταγωνιστήσουν και να διεκδικήσουν κάποιο τίτλο. Ο Κράουζε κανόνισε και πέτυχε την ανταλλαγή, δίνοντας τον Charles Oakley στους New York Nicks για να πάρει τον σέντερ Bill Cartwright.
    \nO Oakley, ο οποίος τύχαινε να είναι και ο καλύτερος φίλος του Jordan στην ομάδα, ήταν ένας εξαιρετικά σκληροτράχηλος παίχτης, ειδικά σε ό,τι αφορούσε την άμυνα και όταν οι Μπουλς έδιναν μονομαχίες με τα “κακά παιδιά” των Pistons, ο Oakley ήταν ο σωματοφύλακας του Jordan μέσα στο παιχνίδι.

    Μάικλ Τζόρνταν – Τσαρλς Οάκλεϊ

     

    Τι απέδειξε ο Cartwright

    Ο Cartwright ήταν ένας αληθινός center, σε αντίθεση με τον power forward Oakley, αλλά πολύ μεγαλύτερος ηλικιακά. Παρ’ότι ο Cartwright δεν είχε την φήμη του Oakley ως αμυντικός, ήταν πάρα πολύ αποτελεσματικός στο να αποτρέπει τους αντίπαλους σέντερ να κυριαρχήσουν στο παιχνίδι τους, καθώς και ήταν πολύ ικανός σκόρερ μέσα στη ρακέτα.

    Μπιλ Κάρτραϊτ – Πάτρικ Γιούινγκ

    Ο Jordan ήταν κάθετα αντίθετος και πριφρονούσε την ανταλλαγή, όχι μόνο λόγω των εμπλεκόμενων παιχτών, αλλά κι επίσης λόγω του τρόπου με τον οποίο το έμαθε: από την τηλεόραση, όταν ο Oakley κι εκείνος ήταν καθ’οδόν για το Las Vegas όπου θα παρακολουθούσαν έναν αγώνα του Mike Tyson!

    Ο Cartwright τελικά, αποδείχτηκε ότι ήταν ακριβώς ό,τι χρειάζονταν οι Μπουλς, δίνοντας βροντερό παρόν και στα τρία πρωταθλήματα των Μπουλς μεταξύ 1991-1993 και με μεγάλο μερίδιο από την επιτυχία να του πιστώνεται.

    Ίσως το πιο σημαντικό ήταν ότι ο Cartwright αποδείχτηκε ο πιο αποτελεσματικός σέντερ του πρωταθλήματος στην αντιμετώπιση του Patrick Ewing, ο οποίος δέσποζε κάτω από την ρακέτα, εκείνη την εποχή και ήταν ο παίχτης-κλειδί και το αστέρι των New York Knicks, του πιο σημαντικού αντίπαλου των Μπουλς στις αρχές του ’90.

    Η συνέχεια

    Ο Jordan μετά από χρόνια παραδέχτηκε ότι μπορεί να έκανε λάθος και ο Κράουζε να είχε δίκιο για την ανταλλαγή, αλλά παρόλα αυτά, δεν άλλαξε τίποτα στην έλλειψη εμπιστοσύνης και το μίσος του για τον Κράουζε.

    Αυτά τα αίσθηματα ξαναήρθαν στην επιφάνεια στην πάροδο των ετών με ποικίλους τρόπους, μεταξύ των οποίων και με το παρατσούκλι “Crumbs” (ψίχουλα) που κόλλησε ο Jordan στον Κράουζε, χλευάζοντας τη νοσογόνο παχυσαρκία από την οποία έπασχε ο Κράουζε και την ακατάστατη εμφάνισή του.

    Ο Κράουζε παρουσιάζει τον Κούκοτς

    Ένας ακόμα τρόπος όπου εκδηλώθηκε η κόντρα ήταν το περιστατικό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, όταν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα των ΗΠΑ(Dream Team) αντιμετώπισε τον τελικό την Κροατία του νεαρού τότε Τόνι Κούκοτς, στον οποίο τότε ο Κράουζε έταζε “γη και ύδωρ” προκειμένου να τον ντύσει στα κόκκινα των Μπουλς.

    Οι Τζόρνταν και Πίππεν ξέσπασαν με μένος ενάντια στον Κούκοτς, ο οποίος δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Ο βιογράφος του Τζόρνταν, Ντέιβιντ Χάλμπερσταμ είπε χαρακτηριστικά:

    “Έμοιαζαν να παίζουν εντάντια στον Κούκοτς σα να είχαν βεντέττα”.

    Λεπτομέρειες του γεγονότος θα βρείτε αναλυτικά σε επόμενο άρθρο.

    Ο Τζέρι Κράουζε με τον Μάικλ Τζόρνταν