SportBrio

Author: admin

  • Ολυμπιακός. 90 χρόνια ένδοξης ιστορίας

    Ολυμπιακός. 90 χρόνια ένδοξης ιστορίας

    Σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 90 χρόνια (10/3/1925), ιδρύθηκε στον Πειραιά ο Ολυμπιακός υπό τον ακριβή τίτλο “Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς”.

    Πως δημιουργήθηκε ο Ολυμπιακός – Ιστορία

    Νότης Καμπέρος – Συνιδρυτής & Νονός του Ολυμπιακού

    Η δημιουργία του Ολυμπιακού προέκυψε έπειτα από μερικές… ζυμώσεις, καθώς η… ανάγκη για τη δημιουργία μιας ομάδας που θα μπορούσε να συνδυάσει τα αθλητικά ιδεώδη, την άμιλλα και την περηφάνεια του απλού λαού που κατοικούσε στον Πειραιά είχε φέρει πολλές προσπάθειες.

    Ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 1925, από τη συγχώνευση δύο πειραϊκών σωματείων, του Αθλητικού και Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Πειραιώς (Πειραϊκός Ποδοσφαιρικός Όμιλος) και του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς.

    Μιχάλης Μανούσκος – Συνιδρυτής και 1ος Πρόεδρος του Ολυμπιακού

    Το όνομα του νέου συλλόγου το έδωσε ο πρώτος αντιπρόεδρός του, Νότης Καμπέρος, δίνοντας τέλος στις διαφωνίες που είχαν δημιουργηθεί. Ο Μιχάλης Μανούσκος πρόσθεσε το «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς» και ο τίτλος ψηφίστηκε ομόφωνα.

    Το όνομα του νέου συλλόγου επιλέχθηκε ώστε να υποδηλώνει το πάθος, την αθλητική ισχύ, την ευγενή άμιλλα, τη δίκαιη νίκη, έννοιες που περικλείονται στο λεγόμενο ολυμπιακό ιδεώδες.

    Υπό το σκεπτικό αυτό επιλέχθηκε και ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος ως έμβλημα, με χρώματα το κόκκινο του πάθους και της νίκης και το λευκό της αγνότητας και του δίκαιου ανταγωνισμού.

    Πρώτος πρόεδρος εκλέχθηκε ο Μιχάλης Μανούσκος,  ενώ αντιπρόεδροι ήταν ο Νότης Καμπέρος και ο Τριαντάφυλλος Κρέμος. Γενικός Γραμματέας ο Σταύρος Μαραγκουδάκης, ταμίας ο Θανάσης Κόκκινος και έφορος ο Παναγιώτης Λαμουμιτζής.

    Ολυμπιακός – Η ίδρυση του Συλλόγου

    Λίγες μέρες αργότερα, τον Απρίλιο του 1925 δημιουργήθηκε και η Λέσχη του Ολυμπιακού, που είχε τα γραφεία της στην οδό Κολοκοτρώνη 69 και πρώτος πρόεδρος ήταν ο «δάσκαλος» Γιάννης Ανδριανόπουλος, ο οποίος έως το 1927 ήταν και προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας.

    Ολυμπιακός – Αφοί Ανδριανόπουλοι

    Το μήνυμα του Προέδρου για τη συμπλήρωση 90 χρόνων

    Ο Πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, Βαγγέλης Μαρινάκης, με την αφορμή της σημερινής επετείου έδωσε το δικό του μήνυμα μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του ποδοσφαιρικού τμήματος www.olympiacos.org:

    90 χρόνια υπερηφάνειας και δόξας για τον μεγαλύτερο ελληνικό σύλλογο.
    \n90 χρόνια γεμάτα τίτλους, νίκες σε όλα τα αθλήματα, με την ερυθρόλευκη να κυματίζει στις πιο ψηλές κορυφές. Σημαία υπερηφάνειας. Σημαία σύμβολο, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους νέους, για τους ΝΙΚΗΤΕΣ της Ζωής, για όλους μας.
    \n90 χρόνια για τον σύλλογο που έγινε από την πρώτη του ανάσα συνώνυμο της Λεβεντιάς, της Αξιοπρέπειας, της Δύναμης και του Θάρρους. Ο σύλλογος που έγινε ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ. Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ που έγινε ΘΡΥΛΟΣ!

    Γιορτάζουμε τα γενέθλια του Θρύλου και δουλεύουμε ασταμάτητα για το μεγαλείο του.

    Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε.

    ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!

    Βαγγέλης Μαρινάκης
    Πρόεδρος ΠΑΕ Ολυμπιακός

    Ολυμπιακός – Βαγγέλης Μαρινάκης

    Η Συνέντευξη Τύπου για τα 90 χρόνια του Ολυμπιακού

    Δείτε το βίντεο στο YouTube

     

    Κοκκίνησε το Πασαλιμάνι στους εορτασμούς των 90 χρόνων

    Δείτε το βίντεο στο YouTube

     

    Οι τίτλοι του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο

    Ο Ολυμπιακός, μετά τα 90 χρόνια παρουσίας του στο ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι σήμερα το σωματείο με τις περισσότερες κατακτήσεις τίτλων.

    • 41 Πρωταθλήματα Ελλάδας
      • 1931, 1933, 1934, 1936, 1937, 1938, 1947, 1948, 1951, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1966, 1967, 1973, 1974, 1975, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011, 2012, 2013,2014

      Ο Αρχηγός Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς σηκώνει το τρόπαιο του Πρωταθλήματος

    • 26 Κύπελλα Ελλάδας
      • 1947, 1951, 1952, 1953, 1954, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1965, 1968, 1971, 1973, 1975, 1981, 1990, 1992, 1999, 2005, 2006, 2008, 2009, 2012, 2013
    • 4 Σούπερ Καπ Ελλάδας
      • 1980, 1987, 1992, 2007
    • 3 Κύπελλα Μεγάλης Ελλάδος
      • 1969, 1972, 1976
    • 1 Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων
      • 1963

    Άλλα Αθλήματα

    Από το 1925 μέχρι σήμερα, ο Ολυμπιακός έχει επεκτείνει τη δράση του και σ’άλλα αθλήματα και σήμερα έχει παρουσία επίσης στα εξής αθλήματα:

    Ολυμπιακός – Πρώτη ομάδα Βόλεϊ, 1926 – Διακρίνονται οι Γιώργος Ανδριανόπουλος, Βασίλης Ανδριανόπουλος, Ντίνος Ανδριανόπουλος, Καλογερόπουλος, Καλούδης. Στο κέντρο, ο τότε έφορος της ομάδας Σεβαστιανός Κασιμάτης

    • Μπάσκετ
    • Βόλεϊ
    • Πόλο
    • Καταδύσεις
    • Κολύμβηση
    • Στίβος
    • Κωπηλασία
    • Ιστιοπλοΐα
    • Κανόε Καγιάκ
    • Πινγκ-Πονγκ
    • Ξιφασκία
    • Πυγμαχία
    • Τάε-Κβον-Ντο
    • Kick Boxing
    • Σκοποβολή

     

    Πηγή Κειμένων: wikipedia, olympiacos.org
    Πηγή Φωτογραφικού Υλικού: wikipedia

     

    Ο 1ος ύμνος του Ολυμπιακού, το 1930

    Δείτε το βίντεο στο YouTube

  • Ο Shaq γίνεται 43! Θυμηθείτε τα νιάτα του σε 14 μοναδικές φωτό

    Ο Shaq γίνεται 43! Θυμηθείτε τα νιάτα του σε 14 μοναδικές φωτό

    Σαν σήμερα, 6 Μαρτίου 1972, γεννήθηκε ο γίγαντας (2,16μ) και κορυφαία προσωπικότητα του NBA, Shaquille O’Neal ή Shaq, όπως ήταν το προσωνύμιό του. Θυμηθείτε 14 μοναδικές φωτογραφίες από το ξεκίνημα και τα πρώτα χρόνια του Shaq στο NBA!

    #1. 1991: Όταν άρχισαν όλα…

    Ο Shaquille O’Neal ποζάρει με τη φανέλα #33 των Orlando Magic μόλις έχει γίνει #1 draft το 1991. (Photo by Nathaniel S. Butler/NBAE via Getty Images)

    #2. 1995 Φορώντας ένα t-shirt με τον εαυτό του

    Ορλάντο – 22/3/1995. Ο Shaq οδηγεί το αυτοκίνητό του φορώντας ένα t-shirt με τον εαυτό του σε καρικατούρα. (Photo by Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)

    #3. Απολαμβάνοντας ένα… ελαφρύ σνακ

    Ορλάντο – 1995. Ο Shaq προσπαθεί να δαγκώσει μια μπάλα μπάσκετ για τις ανάγκες μιας φωτογράφισης (Photo by Garrett Ellwood/NBAE via Getty Images)

    #4. Ποζάροντας με την φοβερή φανέλα του All-Star Game 1995

    Φοίνιξ – 12/2/1995. Ο Shaq δείχνει να το απολαμβάνει και χαρίζει ένα μοναδικό χαμόγελο στην κάμερα φορώντας τη φανέλα της Ανατολής στο All-Star Game 1995 (Photo by Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)

    #5. Σηκώνοντας τον Hakeem Olajuwon

    ΗΠΑ – 1995: Ο Hakeem Olajuwon #34 των Houston Rockets και ο Shaquille O’Neal #34 των Orlando Magic, ποζάρουν για μια πολύ ιδιαίτερη φωτογραφία. (Photo by Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)

    #6. Το 5.000 ετών τζίνι Καζάαμ

    Αξέχαστη η συμμετοχή του στην ταινία Καζάαμ, ως το ομώνυμο 5.000 ετών τζίνι…

    #7. Μέλος της Dream Team

    \n14 Αυγούστου 1994: Ο Center των ΗΠΑ, Shaquille O”Neal πανηγυρίζει τη νίκη των ΗΠΑ με 137-91, μετά από έναν αγώνα με την αξιόμαχη Ρωσία στο Hamilton του Ontario.

    #8. Μέλος της σχολικής ομάδας Cole High School Cougars (baby Shaq!)

    Σαν Αντόνιο – 2 Μαρτίου: Ο Shaquille O”Neal, #33 των Cole High School Cougars μιλάει στα ΜΜΕ μετά το παιχνίδι. (Photo by Bob Daemrich/Getty Images)

    #9. Καρφώνοντας δυνατά μπροστά στο βλέμμα του Charles Barkley

    Φοίνιξ– 12/2/1995: Ο Shaquille O’Neal πραγματοποιεί ένα εντυπωσιακά δυνατό κάρφωμα κατά τη διάρκεια του κανονικού αγώνα του All-Star Game, 1995 στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Το βλέμμα του ανήμπορου να αντιδράσει, Charles Barkley, τα λέει όλα… (Photo by Nathaniel S. Butler/NBAE via Getty Images)

    #10. Κάνοντας μακροβούτια με μάσκα στο μέγεθός του

    \n1994 : Ο Shaq ποζάρει χαμογελαστός μέσα στη θάλασσα. (Photo by Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)

    #11. Κάνοντας το σήμα της νίκης ξαπλωμένος στην Orlando Arena

    Ορλάντο, Φλόριντα – 1993: Ο Shaquille O’Neal κάνει το σήμα της νίκης ξαπλωμένος στην Orlando Arena. (Photo by Barry Gossage/NBAE via Getty Images)

    #12. Καρφώνοντας εντυπωσιακά από τα χρόνια του στο LSU.

    Μινεάπολις, 14/3/1991. Ο 19χρονος Shaq κρεμιέται από το στεφάνι μετά από ένα χαρακτηριστικό κάρφωμά του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα απέναντι στο University of Connecticut για το NCAA. (AP Photo/Bill Waugh)

    #13. Ποζάροντας επιδεικτικά με τα “ποντίκια” του

    Ορλάντο – 1993. (Photo by Barry Gossage/NBAE via Getty Images)

    #14. Ο νεαρός Shaq προσπαθεί να ραπάρει…

     

    Στιγμές άφθονου γέλιου από τον Shaq

    Δείτε το βίντεο στο YouTube

  • Οι 10 Μεγαλύτερες Ποινές Αποκλεισμού Ποδοσφαιριστών!

    Οι 10 Μεγαλύτερες Ποινές Αποκλεισμού Ποδοσφαιριστών!

    Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι πάντα αθλητές-πρότυπο όπως οφείλουν, αλλά υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά περιστατικά αντιαθλητικής συμπεριφοράς που έχουν επισύρει και μεγάλες ποινές αποκλεισμού από τις ομοσπονδίες ή τη FIFA. Ας δούμε παρακάτω, στο αφιέρωμα του SportBrio.gr, τις 10 μεγαλύτερες ποινές αποκλεισμού στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

    Top-10 Αποκλεισμοί Ποδοσφαιριστών

    #10. Luis Suarez, 4 μήνες

    Το ταλέντο από μόνο του δεν μπορεί να σε πάει παντού, καθώς στη ζωή τον πρώτο λόγο έχουν ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του ατόμου και ως εκ τούτου, το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση σ’αυτό. Μετά από μια λαμπρή σεζόν με την Λίβερπουλ, ο Λουίς Σουάρεζ πήρε τη μεγάλη μεταγραφή για τη Μπαρτσελόνα. Κατά τη διάρκεια του αγώνα της Ουρουγουάης με την Ιταλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, ο Σουάρες δάγκωσε τον Τζιόρτζιο Κιελλίνι στον ώμο.

    Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ουρουγουανός επιθετικός ενήργησε έτσι στο γήπεδο, αλλά αυτή τη φορά πήρε αποκλεισμό τεσσάρων μηνών από την FIFA.

    Λουίς Σουάρεζ

    #9. Vinnie Jones, 6 μήνες

    Η Πρέμιερ Λιγκ είναι διάσημη για την παραγωγή μερικών από τους ιστορικά πιο βίαιους και επιθετικούς παίκτες του κόσμου. Ο Άγγλος πρώην μέσος Βίνι Τζόουνς είναι ένας από αυτούς. Τον Νοέμβριο του 1992 τιμωρήθηκε με πρόστιμο £20,000 και 6μηνο αποκλεισμό με 3χρονη αναστολή από την Αγγλική Ομοσπονδία για το σχολιασμό του σε ένα βίντεο που εξυμνούσε τη βία στα γήπεδα και τις βρώμικες τακτικές. Ο Τζόουνς πέρασε από πολλές ομάδες όπως η Λιντς, η ΚΠΡ και ακόμη και Τσέλσι και σήμερα ακολουθεί καριέρα ηθοποιού.

    Βίνι Τζόουνς

    #8. Kolo Toure, 6 μήνες

    Ο αμυντικός από την Ακτή Ελεφαντοστού, Κόλο Τουρέ, έλαβε ποινή αποκλεισμού 6 μηνών το 2011, μετά την αποτυχία στο τεστ απαγορευμένων ουσιών. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ο Τουρέ φάνηκε να είναι τόσο απελπισμένος για το βάρος του, που πήρε δισκία νερού που του συνέστησε φίλος της συζύγου του. Έπαιζε στην Μάντσεστερ Σίτι εκείνη την εποχή, και φαίνεται ότι είχε εμμονή με “το λίπος της κοιλιάς” του. Είναι πραγματικά άξιο απορίας γιατί πήρε συμβουλές από κάποιον που δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το ποδόσφαιρο και τους κανονισμούς του.

    Κόλο Τουρέ

    #7. Adrian Mutu, 6 μήνες

    Ο πρώην διεθνής επιθετικός της Τσέλσι και της Ρουμανίας, Αντριάν Μούτου, έχει μακρόχρονη σχέση με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Το 2010, ενώ έπαιζε για την Φιορεντίνα στην Serie A, ο Μούτου απέτυχε ένα τεστ απαγορευμένων ουσιών μετά από έναν αγώνα. Δεν ήταν η πρώτη του φορά, όμως. Προφανώς, δεν είχε μάθει το μάθημά του. Τα πήγαινε αρκετά καλά με τον ιταλικό σύλλογο εκείνη τη χρονική στιγμή, έχοντας σκοράρει 50 γκολ σε 91 συμμετοχές. Αργότερα, του απαγορεύτηκε η συμμετοχή και στην Εθνική ομάδα της χώρας του.

    Άντριαν Μούτου

    #6. Adrian Mutu, 7 μήνες

    Ο πάιχτης της Τσέλσι Αντριάν Μούτου, αποκλείστηκε από την ενεργό δράση για μια περίοδο επτά μηνών και πρόστιμο £ 20.000 από την Αγγλική Ομοσπονδία μετά από σε αποτυχημένο τεστ απαγορευμένων ουσιών πίσω στο 2004. Είχε κάνει καλή αρχή με την Τσέλσι, αλλά η απόδοσή του ήταν σαφώς επηρεασμένη από την κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών. Είναι αυτονόητο ότι η απαγόρευση, μετά την αποτυχία στο τεστ απαγορευμένων ουσιών σήμαινε κι ότι ο Αντριάν Μούτου έπρεπε να μαζέψει τα πράγματά του και να αφήσει το Στάμφορντ Μπριτζ. Η Τσέλσι τον έδιωξε χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση.

    Άντριαν Μούτου

    #5. Rio Ferdinand, 8 μήνες

    Ο πρώην άσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ρίο Φέρντιναντ είχε κάποτε τιμωρηθεί με αποκλεισμό για οκτώ μήνες και πρόστιμο £50.000 για μη παρουσία σε τεστ απαγορευμένων ουσιών πίσω στο 2004. Παρά το γεγονός ότι παρείχε καθαρό δείγμα δύο ημέρες μετά την ημέρα του τεστ, η Αγγλική Ομοσπονδία αποφάσισε να επιμείνει στον αποκλεισμό των 8 μηνών. Ο Ρίο Φέρντιναντ ήταν 25χρονών τότε, αλλά ακόμα και σήμερα δεν είναι σαφές αν η απουσία του στο τεστ έγινε κατά λάθος ή επίτηδες.

    Ρίο Φέρντιναντ

    #4. Mark Bosnich, 9 μήνες

    Ο Μαρκ Μπόσνιτς είναι ο μοναδικός τερματοφύλακας που εμφανίζεται σε αυτή τη λίστα. Στην κορυφαία του στιγμή, έκανε ένα πέρασμα από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά αποδείχτηκε πολύ σύντομο, καθώς μετά από λίγο οι κόκκινοι διάβολοι τον αντικατέστησαν με τον Φαμπιάν Μπαρτέζ και στη συνέχεια είχε πτωτική πορεία. Το 2001, υπέγραψε στην Τσέλσι ως ελεύθερος, αλλά το Σεπτέμβριο του 2002 απέτυχε σε τεστ απαγορευμένων ουσιών, κάτι που του κόστισε ποινή αποκλεισμού 9 μηνών και αποχώρηση από το ρόστερ της Τσέλσι!

    Μαρκ Μπόσνιτς

    #3. Eric Cantona, 9 μήνες

    Η παλιά σημαία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ερίκ Καντονά, φημιζόταν για τον οξύθυμο χαρακτήρα του. Το 1995, όπως πολύ πρόσφατα αναφερθήκαμε και σε άρθρο του SportBrio.gr, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα με την Κρίσταλ Πάλας, ο Γάλλος επιθετικός έχασε την ψυχραιμία του και χτύπησε με ένα λάκτισμα “Kung-Fu” τον οπαδό Μάθιου Σίμονς, που τον έλουζε για πολλή ώρα με διάφορα “κοσμητικά” επίθετα. Η ποινή που του επεβλήθη ήταν αποκλεισμός 9 μηνών από τα γήπεδα.

    Ερίκ Καντονά

    #2. Diego Armando Maradona, 15 μήνες

    Ο Μαραντόνα θεωρείται ευρέως ως ίσως ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών παγκοσμίως, μαζί με τον Πελέ, αλλά πρέπει να αναφέρουμε ότι η καριέρα του Αργεντινού απείχε πολύ από το να χαρακτηριστεί καθαρή. Πίσω στο 1991, ενώ έπαιζε για την Νάπολι, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα απέτυχε σε τεστ απαγορευμένων ουσιών και, κατά συνέπεια, τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 15 μηνών!

    Ο Μαραντόνα ήταν τοξικομανής και παρότι πάλεψε σκληρά για να απαλλαγεί από αυτή την ολέθρια συνήθεια, επρόκειτο να επαναλάβει το λάθος του το 1994.

    Ντιέγκο Μαραντόνα – Νάπολι

    #1. Diego Armando Maradona, 15 μήνες

    Δυστυχώς, ο θρύλος της Αργεντινής φάνηκε να μην έχει μάθει το μάθημά του. Τρία χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, ο Μαραντόνα βρέθηκε ξανά θετικός σε κάποια τεστ απαγορευμένων ουσιών και τιμωρήθηκε εκ νέου με ποινή αποκλεισμού για 15 μήνες. Περιττό να αναφέρουμε πως έχασε το υπόλοιπο του τουρνουά. Θα μπορούσε να είχε πετύχει πολύ περισσότερα στην καριέρα του, αν δεν είχε τον εθισμό του σε διάφορα διεγερτικά και ναρκωτικά. Ωστόσο, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί το “θρύλο” του ως ποδοσφαιριστής.

    Ντιέγκο Μαραντόνα – Αργεντινή

  • Παλαιστίνη. Ακόμα και Χωρίς Κράτος, Γίνεται Ποδόσφαιρο!

    Παλαιστίνη. Ακόμα και Χωρίς Κράτος, Γίνεται Ποδόσφαιρο!

    Ποιος λέει ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με την πολιτική; Το εθνικό στάδιο του Μάλε, της πρωτεύουσας των Μαλδίβων, ήταν μισογεμάτο, όμως τα 6.000 άτομα που βρίσκονταν στις κερκίδες είδαν να γράφεται Ιστορία. Ήταν Μάιος του 2014 και οκτώ εθνικές ομάδες αγωνίζονταν για το ποια θα προκριθεί στην τελική φάση του Κυπέλλου Ασίας. Η ομάδα της Παλαιστίνης νίκησε τις Φιλιππίνες με ένα γκολ και προκρίθηκε.

    Η Εθνική Παλαιστίνης μετά την Ιστορική Νίκη

    Στο Νιουκαστλ η Παλαιστίνη – που αναγνωρίστηκε ως εθνική ομάδα από τη FIFA το 1998, αλλά δεν έχει ακόμη αναγνωρισθεί πλήρως ως χώρα από τον ΟΗΕ – έχασε στην πρεμιέρα του Asian Cup από την Ιαπωνία με 4-0. Όμως, η παρουσία της και μόνο σήμανε περισσότερα από μία πιθανή νίκη….

    Παλαιστίνιοι οπαδοί πανηγυρίζουν την ιστορική νίκη-πρόκριση κατά των Φιλιππινών

    Στον αγωνιστικό χώρο οι παίκτες είναι ένας μικρόκοσμος του παλαιστινιακού κόσμου. Ο σκόρερ Νούμαν είναι από τη Βηθλεέμ αλλά παίζει στη Σαουδική Αραβία. Ο Χουσάμ έχει γεννηθεί στο Ισραήλ, είναι ένας από τους Άραβες πολίτες της χώρας, που αποτελούν το 20% του πληθυσμού της.

    Ο Μπαχτάρι είναι από τη Γάζα και συχνά – ακόμα και όταν παίζει η Εθνική – οι Ισραηλινοί τον σταματούν στα περάσματα και δεν του επιτρέπουν να περάσει. Ο Τζαρούν, γεννημένος στην Τζόρτζια των ΗΠΑ από παλαιστίνιο πατέρα, έχει ξανθιά χαίτη και δεν μιλά καν αραβικά.

    Η ιστορία του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου είναι εξίσου δύσκολη με την προσπάθεια δημιουργίας κράτους.

    Οι Παλαιστίνιοι προσπάθησαν να φτιάξουν πρωτάθλημα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, όμως τουλάχιστον 10 χρονιές δεν ολοκληρώθηκε. Διάφορα υποτυπώδη γήπεδα καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς. Ποδοσφαιριστές και διαιτητές δεν φθάνουν ποτέ στους αγώνες λόγω της απαγόρευσης της κυκλοφορίας από το Ισραήλ….

    Ο Παλαιστίνιος Σαρσάκ στο βομβαρδισμένο από το Ισραήλ γήπεδο της Γάζας

     

    Η FIFA χαλάρωσε τους κανονισμούς περί υπηκοότητας και επέτρεψε στους Παλαιστινίους να ζητήσουν βοήθεια από τη μεγάλη διασπορά τους. Διαφημίσεις προς άγραν παικτών μπήκαν σε εφημερίδες της Γερμανίας, της Σουηδίας, των ΗΠΑ και της Χιλής, όπου μάλιστα μια ομάδα που φτιάχτηκε από παλαιστίνιους μετανάστες, η “Παλαιστίνο”, διαπρέπει στην Α’ κατηγορία.

    Παλαιστίνη – Λογότυπο Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας

    Σήμερα πρόεδρος της Παλαιστινιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας είναι ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Αραφάτ, που έχει περάσει 17 χρόνια στις ισραηλινές φυλακές και προσπαθεί να φτιάξει πρωτάθλημα με ομάδες από προσφυγικούς καταυλισμούς, πόλεις και χωριά που συχνά από τους αποκλεισμούς δεν έχουν καν τρόφιμα.

    Στο παιχνίδι στη Βρετανία, μεταξύ των θεατών ήταν αρκετοί Παλαιστίνιοι που τραγουδούσαν και κρατούσαν σημαίες. Παρά την ήττα, πανηγύριζαν τρελά. Το ίδιο έκανε και ο προπονητής Αχμάντ αλ Χασάν. Όπως είπε:

    Αρκεί να σκεφθεί κάποιος, ότι στο τουρνουά αυτό είμαστε η μοναδική εθνική ομάδα χώρας που βρίσκεται ακόμη υπό κατοχή…

    (Πηγή Κειμένου: Μηχανή του Χρόνου)

    Παλαιστίνη – Εθνική Ομάδα

  • Ο Αγώνας Ζωής του Ερίκ Αμπιντάλ. Νίκησε Φτώχεια, Ρατσισμό & Επάρατη Νόσο!

    Ο Αγώνας Ζωής του Ερίκ Αμπιντάλ. Νίκησε Φτώχεια, Ρατσισμό & Επάρατη Νόσο!

    Ο Ερίκ Αμπιντάλ στη συνέντευξη Τύπου

    Ο Ερίκ Αμπιντάλ ανακοίνωσε την Παρασκευή 19/12/2014 ότι κρεμάει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια ή αλλιώς ότι βάζει τέλος στη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής, η οποία ήταν ένας δρόμος που μόνο με ροδοπέταλα δεν ήταν στρωμένος, αφού αναγκάστηκε να δώσει πολλές σκληρές μάχες και ξεπεράσει εμπόδια που για άλλον θα είχαν αποτελέσει τροχοπέδη για τη συνέχεια.

    Ο Αμπιντάλ, όχι μόνο δεν μάσησε, αλλά κατάφερε να βγει νικητής και να ολοκληρώσει την καριέρα του με επιτυχίες που πολλοί συναθλητές του δεν έχουν καν φανταστεί για τον εαυτό τους.

    Γεννήθηκε & Μεγάλωσε

    Η καταγωγή του, ο τόπος που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και γνωρίστηκαν οι γονείς του είναι στα νησιά Μαρτινίκ, γαλλικής κυριότητας, της μακρινής Καραϊβικής. Μέσα στη δεκαετία του ’70 μετανάστευσαν στη Γαλλία σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, μια εποχή που όπως λέει ο ίδιος ο Αμπιντάλ:

    Όσο πιο σκουρόχρωμο δέρμα είχες, τόσο πιο απίθανο ήταν να βρεις δουλειά

    Ερίκ Αμπιντάλ

    Στις 11/9/1979, έρχεται στον κόσμο ο Αμπιντάλ. Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος που ανίχνευσε το ταλέντο του μικρού Ερίκ και τον παρότρυνε να ασχοληθεί επαγγελματικά. Η μητέρα του φρόντιζε να αποφεύγει τις κακοτοπιές στο δρόμο σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη γειτονιά. Όπως λέει χαρακτηριστικά:

    Μπορεί να σε λήστευαν γιατί ο κόσμος δεν είχε λεφτά. Ήταν πολύπλοκη η γειτονιά μου. Οι γονείς μου δούλευαν για να στέλνουν λεφτά και στην πατρίδα μου και έφτασαν στη Γαλλία σε μια εποχή που όλα κρίνονταν από την τύχη.

    Η πρώτη μάχη του Αμπιντάλ ήταν για το ρατσισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το κλίμα που επικρατούσε αποτελεί η δήλωσή των γονιών του πως:

    αν τύχαινε να περάσεις συνέντευξη για μια δουλειά μαζί με έναν λευκό, δεν είχες καμία τύχη

    Ο Ερίκ έμεινε μακριά από τις κακές παρέες, τελείωσε το σχολείο και ποτέ δεν ασχολήθηκε με κάτι άλλο.

    Πάντα ήμουν σπίτι-σχολείο, σχολείο-σπίτι. Σχεδόν όπως είμαι και τώρα. Η μητέρα μου συνήθιζε να μου λέει. «Αν δεν έχεις κάτι να κάνεις στο δρόμο, γιατί να είσαι εκεί;». Πρόσεχα πάντα ό,τι μου έλεγε. Έβγαινα απ’ το σπίτι μόνο για να παίξω ποδόσφαιρο».

    Επαγγελματικό ντεμπούτο στα 21!

    Η καριέρα του δεν ήρθε με τον παραδοσιακό τρόπο. Για την ακρίβεια, έμοιαζε πως δεν θα έρθει ποτέ, αφού ο Αμπιντάλ είχε φτάσει 21 ετών και ακόμα αγωνιζόταν σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Από την ομάδα Lyon-Duchere, τον ανακάλυψε ο Κλοντ Πιελ το 2000 και τον πήρε κοντά του στο Μονακό.

    Ο Ερίκ Αμπιντάλ με τη φανέλα της Μονακό

    Εντελώς τυχαία, σε ένα παιχνίδι που είχαν μαζευτεί οι σκάουτερς για να παρακολουθήσουν ένα χαμένο ταλέντο, τον Ντομινίκ Αλανιέρ.

    Υπάρχει ένα ανώτερο πλάνο που πρέπει να αποδεχτούμε. Αν δεν είχα παίξει σε εκείνο το παιχνίδι, αν ήμουν κρυωμένος ή κάτι τέτοιο, ουδείς γνωρίζει που θα βρισκόμουν σήμερα. Ίσως θα βρισκόμουν κάπου στο Λυών να βάφω τοίχους και να χτίζω. Όλοι είχαν έρθει να δουν τον Αλανιέρ εκείνη την ημέρα κι όμως εγώ πήγα στη Μονακό την επόμενη χρονιά. Θα μπορούσε να ήταν οποιοσδήποτε από τους συμπαίκτες μου, που σήμερα παλεύουν να τα βγάλουν πέρα στο Λυών. Όμως, συνέβη σε εμένα.

    Σε δύο χρόνια έπαιξε μόλις σε 22 παιχνίδια, αφού δεν ήταν εύκολο να προσαρμοστεί στην απότομη αλλαγή επιπέδου.

    Ο 50χρονος Γάλλος τεχνικός επέμενε στο ταλέντο του. Ο Πιελ θα τον έπαιρνε κοντά του το 2002 στη Λιλ κι εκεί θα εκτινασσόταν η καριέρα του. Έπαιξε σε 62 παιχνίδια σε δύο χρόνια και όταν η ομάδα του αποφάσισε να τον αγοράσει από τη Μονακό, η Λυών κινήθηκε πιο αποφασιστικά.

    Ο Ερίκ Αμπιντάλ με τη φανέλα της Γαλλίας

    Μαζί με τη μεταγραφή του στην πρωταθλήτρια Γαλλίας, θα έρθει και η κλήση για την Εθνική ομάδα της χώρας του, με την οποία θα κάνει ντεμπούτο τον Αύγουστο του 2004. Η καριέρα του χρόνο με τον χρόνο θα έχει κατακόρυφη άνοδο και η Μπαρτσελόνα θα εκφράσει το ενδιαφέρον της.

    Είχα δώσει το λόγο μου ότι θα παραμείνω στη Λυών, γι’ αυτό δεν ήρθα νωρίτερα

    θα πει στην παρουσίασή του τον Ιούνιο του 2007, όταν οι Καταλανοί ξοδεύουν 16 εκ. ευρώ για να αποκτήσουν τον Ερίκ Αμπιντάλ. Έναν ερασιτέχνη που έγινε επαγγελματίας, τρεις φορές πρωταθλητής Γαλλίας και τρεις φορές κυπελλούχος.

    Η απόλυτη καταξίωση στη Βαρκελώνη

    Ο Ερίκ Αμπιντάλ στη Μπαρτσελόνα με το Λίο Μέσι

    Στη Βαρκελώνη θα φτάσει τον Ιούνιο του 2007, μια απόφαση που είχε πάρει από καιρό.

    Έδωσα εντολή στον μάνατζέρ μου να απορρίψει όλες τις προτάσεις, γιατί ήθελα να παίξω στην Μπάρτσα.

    Ένας μεγάλος έρωτας ξεκίνησε, έστω κι αν στις πρώτες του ημέρες στην Βαρκελώνη θα τύχαινε ένα περιστατικό που θα τον σόκαρε.

    «Μια μέρα η γυναίκα μου και η μητέρα μου περίμεναν στη στάση το λεωφορείο. Ένας ηλικιωμένος άντρας είπε «τι δουλειά έχουν μαύροι εδώ πέρα». Ευτυχώς τότε δεν το κατάλαβαν»

    θυμήθηκε σε μια συνέντευξη κι ενώ πλέον έχει χαράξει την πορεία του με την Μπαρτσελόνα.

    Στην Βαρκελώνη θα κατακτούσε τέσσερα πρωταθλήματα, δύο κύπελλα, τρία σούπερ καπ, δύο Champions League, δύο διηπειρωτικά, δύο Super Cup Ευρώπης και στην πορεία του έμοιαζε αποφασισμένος να τελειώσει την καριέρα του εκεί.

    Για μένα, είναι Μπαρτσελόνα ή τέλος. Αν ανανεώσουμε το συμβόλαιό μου, θα μείνω και θα συνεχίσω. Αν όχι, θα σταματήσω. Εδώ απολαμβάνω το ποδόσφαιρο και έχω κερδίσει τα πάντα. Μ’ αρέσει, όμως, η οικογενειακή ζωή και δεν βρίσκομαι πολλές ώρες στο σπίτι

    είχε δηλώσει μέσα στο 2011, πριν την ανανέωση του συμβολαίου του ως το 2013.

    Το σπουδαιότερο επίτευγμά του, δε, ήταν ότι κατάφερε και να σκοράρει! Πέτυχε το πρώτο γκολ της καριέρας του με την Μπαρτσελόνα στις 5 Ιανουαρίου του 2011 κόντρα στην Αθλέτικ Μπιλμπάο.

    «Διάβαζα στο Facebook που όλοι ήθελαν να βάλω ένα γκολ και είπα να το κάνω»

    είπε αστειευόμενος, προσθέτοντας πως το όνειρό του τώρα είναι «να βγω πρώτος σκόρερ στην Ισπανία!». Το χιούμορ ήταν κάτι που θα του χρειαζόταν για τα δύσκολα.

    Ο Ερίκ Αμπιντάλ αποθεώνεται από τους συμπαίχτες του στη Μπαρτσελόνα

    Ο δυσκολότερος αγώνας (ζωής)!

    \n15 Μαρτίου 2011… 28 Μαΐου 2011… Δύο ημερομηνίες που σημάδεψαν τον Ερίκ Αμπιντάλ. Σημάδεψαν όσους μπορούσαν να αισθανθούν, όσους παρακολουθούσαν τις στιγμές και ένιωθαν μια ιστορία που δεν τους αφορά, να τους αγγίζει σε τέτοιο βαθμό. 73 ημέρες που άλλαξαν τα πάντα. 73 ημέρες που μετέτρεψαν έναν ποδοσφαιριστή σε ήρωα, έναν απλό άνθρωπο σε πρότυπο κι έκαναν μια καθημερινή ιστορία, παράδειγμα ζωής.

    Στις 15 Μαρτίου του 2011, τα νέα σοκάρουν.

    Βρέθηκε όγκος στο συκώτι του ποδοσφαιριστή Αμπιντάλ και θα χειρουργηθεί την ερχόμενη Παρασκευή. Πέρα από τις ευχές μας προς τον παίκτη, παρακαλούμε να σεβαστείτε την προσωπική του ζωή.

    Είναι το πιο σκληρό χτύπημα που έχουμε δεχτεί ποτέ. Η χειρότερη στιγμή που έχω ζήσει ποτέ σε αποδυτήρια.

    Ο Τσάβι μιλούσε για τη νεκρική σιγή που επικρατούσε στα ιδιαίτερα του «Καμπ Νου», ενώ οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης πλημμύριζαν με «διάσημες» ευχές για την ανάρρωση του συμπαθούς Γάλλου αμυντικού. Εκείνος έλεγε πάντα τα λιγότερα. Δέχτηκε στωϊκά την κατάστασή του και παρακίνησε τους συμπαίκτες του να κοιτάξουν μπροστά.

    Πήγα στο γήπεδο και τους είπα να μην ανησυχούν για μένα. Το μόνο που θα γίνει είναι να μου αφαιρέσουν ένα κομμάτι από το συκώτι μου.

    Όλο εκείνο το διάστημα επέλεξε να το περάσει με την οικογένειά του, χαμένος από τα μίντια και απρόθυμος να μοιραστεί την ιστορία του.

    Δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς «γιατί σε μένα;».
    Φοβάσαι. Στην αρχή, υπάρχει μόνο φόβος. Όμως, μετά αποφασίζεις να δώσεις τη μάχη σου. Όλη σου τη ζωή παλεύεις. Παλεύεις στη γειτονιά, παλεύεις να βρεις δουλειά, παλεύεις να κερδίσεις τη θέση σου στην ομάδα, να την κρατήσει, να κερδίσεις τίτλους. Δεν τα παρατάς σε κάτι τόσο δύσκολο.

    Δεν ήταν εύκολο, ιδιαίτερα για την οικογένειά μου. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν μαθαίνεις τέτοια νέα, είναι η οικογένειά σου, τα παιδιά σου. Δε θες να τους αφήσεις πίσω.

    Η εγχείρηση επισπεύθηκε. Μπήκε στο χειρουργείο Πέμπτη αντί για Παρασκευή, γεγονός που σήκωσε θύελλα φημών και κακόγουστων αστείων.

    Ο γιατρός μού είπε ότι θα με χειρουργήσει την επόμενη εβδομάδα. Εγώ του είπα «όχι. Το χειρουργείο θα γίνει αύριο». Δεν ήθελα χρόνο να το σκέφτομαι.

    Βγήκε από το χειρουργείο υγιής.

    Μετά από όσα μου έχουν συμβεί, βλέπω τη ζωή μου διαφορετικά. Χαλαρώνω περισσότερη ώρα κάθε μέρα, ιδιαίτερα με τα παιδιά μου. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, γι’ αυτό είναι σημαντικό να απολαμβάνεις κάθε στιγμή.

    Το «Ánimo Abidal» που φορούσαν οι παίκτες της Ρεάλ

    Οι στιγμές που τον περίμεναν να απολαύσει έμοιαζαν ως μια αντίστροφη παράσταση όσων είχε περάσει το προηγούμενο διάστημα. Όταν μέρα με τη μέρα τα νέα γίνονταν χειρότερα για εκείνον… Αγώνα με τον αγώνα, οι στιγμές του και οι εμπειρίες του θα κορυφώνονταν. Το «Ánimo Abidal», που φορούσαν οι παίκτες της Ρεάλ και της Λυών πριν το μεταξύ τους αγώνα για το Champions League και το χειροκρότημα για ολόκληρο το 22ο λεπτό (σ.σ. αριθμός της φανέλας του) στον αγώνα της Μπαρτσελόνα με την Χετάφε, θα αποδεικνυόταν το λιγότερο. Στις 3 Μαΐου, κόντρα στα προγνωστικά και στις εικασίες, ο Έρικ Αμπιντάλ θα επέστρεφε στους αγωνιστικούς χώρους.

    Μπήκε στις καθυστερήσεις του ημιτελικού με τη Ρεάλ στη θέση του Κάρλες Πουγιόλ. Τα δύο λεπτά που αγωνίστηκε έμοιαζαν με αιωνιότητα…

    Ήταν από τις πιο έντονες στιγμές της καριέρας μου. Εκείνη την ημέρα ένιωθα σα να σκόραρα. Δεν έπαιξα πολύ, αλλά ήταν ιδιαίτερα φορτισμένο για μένα.

    Η επόμενη στιγμή, θα ερχόταν 25 μέρες μετά. Ο Γάλλος αμυντικός είχε χάσει τον τελικό του Champions League το 2009, λόγω της άδικης αποβολής του στον ημιτελικό με την Τσέλσι. Τα προγνωστικά ήταν εναντίον του και το 2011.

    Στις 28 Μαΐου του 2011 επέστρεφε στο Λονδίνο.

    «Θυμάμαι τα λόγια του γιατρού μόλις ξύπνησα από την αναισθησία. «Αγαπημένε μου Έρικ, θα τα πούμε στο Γουέμπλεϊ. Εγώ θα είμαι εκεί και το ξέρω πως θα είσαι κι εσύ». Πίστεψα ότι είναι τρελός».

    Ο Δόκτορας Έρικ Φουστέρ αποδείχθηκε σοφός. Ο Αμπιντάλ ήταν βασικός στα 90 λεπτά του αγώνα, αλλά ήταν και κάτι παραπάνω. Ήταν αρχηγός! Ο Τσάβι Ερνάντεζ και ο Αντρές Ινιέστα δεν ενδιαφέρθηκαν για τη φωτογραφία τους στο επιβλητικό μουσείο της Μπαρτσελόνα. Έδωσαν το περιβραχιόνιο στον Ερίκ Αμπιντάλ κι εκείνος σήκωσε το τρόπαιο του Champions League.

    Δεν ήξερα ότι θα παίξω. Όταν άκουσα το όνομά μου από τον Γκουαρντιόλα, έπαθα σοκ. Μόνο εγώ. Όλοι οι άλλοι έμοιαζαν να το γνωρίζουν. Πήγα στον Πουγιόλ και τον ρώτησα γιατί δεν παίζει. Με κοίταξε και μου είπε: «Δεν έχω εγώ σημασία τώρα. Εσύ μετράς! Καταλαβαίνεις τι αρχηγό έχουμε? Είναι τελικός του Champions League και δεν τον νοιάζει ότι δεν θα παίξει. Αυτή είναι η Μπαρτσελόνα.

    Και μετά μου έδωσαν να σηκώσω το τρόπαιο… Ούτε που καταλάβαινα τι γινόταν. Έχεις ιδέα? Είχα καρκίνο, έκανα εγχείρηση, έπαιξα στον τελικό του Champions League, σήκωσα το τρόπαιο, μέσα σε τρεις μήνες. Τι παραπάνω να ζητήσω;

    Ο Ερίκ Αμπιντάλ σηκώνει το τρόπαιο του Champion’s League

    Το 2012, το κακό επέστρεψε… Σα νέο χτύπημα της μοίρας, η ημερομηνία ήταν και πάλι 15 Μαρτίου. Αυτή τη φορά, ο Έρικ Αμπιντάλ χρειαζόταν μεταμόσχευση ήπατος. Ο Ντάνι Άλβες προσφέρθηκε να του δώσει το δικό του, ο Γάλλος αμυντικός αρνήθηκε.

    Στις 10 Απριλίου υπεβλήθη στην επέμβαση και αυτή τη φορά έβαζε σε προτεραιότητα τη ζωή του. Δεν σκεφτόταν το ποδόσφαιρο, όμως σταδιακά αντιλήφθηκε ότι δεν μπορούσε χωρίς τη δουλειά που είχε μάθει να κάνει σε όλη του τη ζωή. Ξεκίνησε να προπονείται τον Οκτώβριο και έκλεισε τη χρονιά φορώντας και πάλι τη φανέλα της αγαπημένης του Μπαρτσελόνα. Έστω κι αν αυτή τη φορά ήταν για το τελευταίο χειροκρότημα.

    Ο Επίλογος…

    Η τελευταία σελίδα στην καριέρα του Ερίκ Αμπιντάλ γράφτηκε στις 20/12/2014 στον εκτός έδρας αγώνα του Ολυμπιακού(τελευταίος σταθμός στην καριέρα του) με την Καλλονή (0-5 για την ιστορία) και γνώρισε την αποθέωση τόσο από το κοινό μέσα στο γήπεδο που τον χειροκρότησε όρθιο, όσο και από τους συμπαίχτες του στα αποδυτήρια μετά το τέλος του αγώνα.

     

    (Πηγές: gazzetta.gr, olympiacos.org)

    Το “ερυθρόλευκο” αντίο στον Έρικ Αμπιντάλ!

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=7lDIT5KlKPs&w=720

    Αφιέρωμα στον Ερίκ Αμπιντάλ

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=cnq5sbbemXQ&w=720

    Δείτε το μοναδικό γκολ του Ερίκ Αμπιντάλ

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=5FFQMEh8NVw&w=720

     

  • Δείτε Πώς Είναι Σήμερα το “θρυλικό” στάδιο Pontiac Silverdome

    Δείτε Πώς Είναι Σήμερα το “θρυλικό” στάδιο Pontiac Silverdome

    Τα χρόνια δεν περνούν μόνο για τα εγκαταλελειμένα κτήρια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, το 2004, αλλά συμβαίνει στις απανταχού αθλητικές εγκαταστάσεις όταν αυτές πάψουν να χρησιμοποιούνται. Την ίδια τύχη είχε και το “θρυλικό” στάδιο Pontiac Silverdome του Ντητρόιτ, ΗΠΑ, το οποίο έπαψε να χρησιμοποιείται το 2006. Ξαναλειτούργησε για λίγο το 2010, πριν κλείσει οριστικά τις πύλες του το 2012.

    Το συγκεκριμένο γήπεδο αποτελούσε για χρόνια την έδρα των Detroit Lions στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο και έχει φιλοξενήσει αγώνες για τα κορυφαία αθλητικά γεγονότα των ΗΠΑ και του πλανήτη γενικότερα, όπως τελικούς αμερικάνικου ποδοσφαίρου Superbowl, τελικούς NBA, αγώνες Μουντιάλ κ.α Ειδικό ενδιαφέρον για εμάς έχει το γεγονός ότι είναι το γήπεδο όπου έδωσε τον αγώνα με τη Βουλγαρία, η Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου κατά την πρώτη συμμετοχή της σε Μουντιάλ, το 1994.

    Τα Πρώτα Χρόνια

    Ο Πάπας σε σχετική εκδήλωση στο Pontiac Silverdome

    O Jimmy Page και οι Led Zeppelin το 1977, live στο Silverdome

    Στις 24/8/1975, 62,094 οπαδοί παρακολούθησαν τη νίκη των Detroit Lions απέναντι στους Kansas City Chiefs, στον πρώτο αγώνα που διεξήχθη στο Pontiac Metropolitan Arena. Το στάδιο ολοκληρώθηκε και φουσκώθηκε η οροφή στις 2 Οκτωβρίου.

    Τα χρόνια της Δόξας

    Pontiac Silverdome Detroit

     

    Σήμερα η κατάστασή του είναι το λιγότερο λυπηρή…

    Δείτε παρακάτω, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους…

     
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=iuxrWO0JEM0

  • Ρόκι Μαρτσιάνο.Δεν κατάφερε να τον νικήσει κανείς!

    Ρόκι Μαρτσιάνο.Δεν κατάφερε να τον νικήσει κανείς!


     
    Στο λαμπερό και παράλληλα δύσκολο σύμπαν της επαγγελματικής πυγμαχίας κάποια ονόματα έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους. Μοχάμεντ Άλι και Μάικ Τάισον αναμφισβήτητα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μερίδιο υστεροφημίας και δικαίως αφού υπήρξαν αθλητές τεραστίου διαμετρήματος. Υπάρχει όμως κι ένα όνομα που μάλλον δεν έχει γίνει όσο γνωστό όσο θα έπρεπε.

    Ο Ρόκι Μαρτσιάνο (Rocky Marciano) (1 Σεπτεμβρίου 1923 – 31 Αυγούστου 1969), του οποίο το κανονικό όνομα ήταν Rocco Francis Marchegiano, γεννήθηκε στην πολιτεία της Μασαχουσέτης και ήταν ο πρωταθλητής Βαρέων Βαρών στην πυγμαχία από το 1952 μέχρι το 1956. Ο Μαρτσιάνο, με τα 43/49 νοκ άουτ στην καριέρα του (αξίας περίπου 87,8%), ήταν ο μόνος πρωταθλητής των βαρέων βαρών στην ιστορία της πυγμαχίας που αποσύρθηκε έχοντας νικήσει σε κάθε αγώνα στην επαγγελματική του καριέρα. Για αυτό και αποκαλούνταν συχνά ως “Ο Βράχος του Μπρόκτον” κατά την διάρκεια της καριέρας του.

    Τα παιδικά χρόνια

    «Μέσα στο ρινγκ βλέπω την πείνα και τη φτώχεια των παιδικών μου χρόνων».

    Λόγια που ανήκουν στον Ρόκι Μαρτσιάνο, τον θρυλικό πυγμάχο που φλέρταρε με τον θάνατο, σχεδόν, από την ημέρα που γεννήθηκε. Στον πυγμάχο που όλοι οι άνθρωποι του χώρου στοιχημάτιζαν ότι δεν θα μπορούσε να κάνει καριέρα στην πυγμαχία. Λογάριαζαν όμως χωρίς να υπολογίσουν το ιταλικό πάθος του νεαρού. Ο Ρόκι Μαρτσιάνο τον μοναδικό αντίπαλο που φοβόταν ήταν η φτώχεια της οικογένειάς του.

    Ρόκι Μαρτσιάνο

    Ο «βράχος του Μπρόκτον» γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη από Ιταλούς γονείς. Ήταν ένα εύσωμο αγόρι. Μόλις 18 μηνών αρρώστησε από πνευμονία και, ακόμα και οι γιατροί, πίστεψαν ότι δεν θα κατάφερνε να επιβιώσει. Ήταν η πρώτη μάχη που κέρδισε ο Ρόκο Μαρκετζιάνο, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα.

    Όπως όλα τα παιδιά της γειτονιάς του αλλά και της κοινωνικής του τάξης, πέρασε τα παιδικά του χρόνια παίζοντας στους δρόμους, έτρωγε μεγάλες ποσότητες από τα ζυμαρικά της μαμάς του και ονειρευόταν να γίνει ένα αστέρι στο μπέιζμπολ ή έστω στο αμερικανικό ποδόσφαιρο. Εγκατέλειψε νωρίς το σχολείο και μαζί με τους φίλους του κρέμασαν μία παλιά τσάντα ταχυδρόμου σε ένα δέντρο και όταν δεν κυνηγούσαν μπάλες τη χτυπούσαν με τις ώρες προκειμένου να αποκτήσουν γυμνασμένο σώμα.

    Ρόκι Μαρτσιάνο

    Στις συμπλοκές της γειτονιάς δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τις γροθιές του και, παρόλο που ήταν μόλις 14 ετών, η φήμη του ως δυνατού κάλυψε τις προσπάθειές του για ανάδειξη στο μπέιζμπολ.

    Για να συνεισφέρει στο ταμείο της οικογένειάς του αποφάσισε, όπως οι περισσότεροι από τους μετανάστες στο Μπρόκτον, να δουλέψει σε ένα εργοστάσιο κατασκευής παπουτσιών αλλά ο πατέρας του, που εργαζόταν σε αυτόν τον τομέα, είχε διαφορετική άποψη. Προσπάθησε να πάρει δίπλωμα οδήγησης φορτηγού αυτοκινήτου όμως απέτυχε δύο φορές στις εξετάσεις. Επιασε δουλειά σε εταιρεία διανομής πάγου και κάρβουνου. Για 10 δολάρια την εβδομάδα, οι πνεύμονες του γέμιζαν άνθρακα και γρήγορα εγκατέλειψε την εργασία. Κάποια στιγμή, στην έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας του τού επέτρεψε να εργαστεί στην κατασκευή υποδημάτων. Τα οικονομικά του βελτιώθηκαν.

    «Μου άρεσε να σφυρίζω στα όμορφα κορίτσια που περνούσαν έξω από το εργοστάσιο, όπως έκαναν και οι μεγαλύτεροι εργάτες»

    έχει εξομολογηθεί σε μία συνέντευξή του.

    Η ευτυχισμένη περίοδος στο εργοστάσιο δεν κράτησε πολύ. Γρήγορα κατάλαβε ότι ήταν αλλεργικός στη σκόνη και πάθαινε ναυτίες από τη μυρωδιά του δέρματος. Σε αυτά προστέθηκε και η κλειστοφοβία. Ετσι, μία ημέρα γεμάτος από απελπισία αλλά και φόβο για το μέλλον του, ο νεαρός παραιτήθηκε.
     

     

    Η είσοδος στο χώρο της πυγμαχίας

    Το μποξ δεν το είχε σκεφτεί ποτέ μέχρι που όταν κατετάγη στο στρατό κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είπε να δοκιμάσει για να αποφύγει τα…μαγειρεία. Το πλούσιο ταλέντο του αμέσως φάνηκε. Με το τέλος του πολέμου και μια αποτυχημένη προσπάθεια να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπέιζμπολ από το 1949 αφιερώθηκε αποκλειστικά στην πυγμαχία.

    Ο πρώτος αγώνας του Μαρτσιάνο δεν κύλησε όπως ο ίδιος θα ήθελε. Δύο υπέρβαροι πυγμάχοι βρέθηκαν επάνω στο ρινγκ. Η διαφορά ήταν μία, αλλά βασική: ο ένας από τους δύο είχε καλή φυσική κατάσταση. Ο Ρόκι κάπνιζε τουλάχιστον δύο πακέτα τσιγάρα την ημέρα και έτρωγε… κιλά από τα ζυμαρικά της μαμάς του. Στον τρίτο γύρο εξαντλήθηκε. Όταν κατάλαβε ότι θα χάσει θυμήθηκε πώς πάλευε στους δρόμους και χτύπησε με το γόνατο τον Χένρι Λέστερ στα γεννητικά όργανα. Ο διαιτητής τον απέβαλε, ο κόσμος τον έβρισε, αλλά οι φίλοι του εντυπωσιάστηκαν και τον ενθάρρυναν να συνεχίσει να αγωνίζεται.

    Ο Ρόκι ήθελε να ξεφύγει από τη φτώχεια. Ήθελε να εντυπωσιάσει τη νεαρή (μετέπειτα σύζυγό του) Μπάρμπαρα Κάζινις και τις φίλες της. Έκοψε το τσιγάρο, τις μπίρες και τα ζυμαρικά. Αρχισε να γυμνάζεται, αλλά σε έναν αγώνα ερασιτεχνικής πυγμαχίας διέλυσε τις αρθρώσεις του αριστερού του χεριού. Ο γιατρός που του έκανε την επέμβαση συμφώνησε με αυτούς που έλεγαν ότι δεν έκανε για πυγμαχία. Τον Ρόκι δεν τον πείραξε η… διάγνωση, γιατί ήθελε να γίνει παίκτης του μπέιζμπολ.

    Ρόκι Μαρτσιάνο

    Όλα αυτά μέχρι το 1947, οπότε σε κάποια δοκιμαστικά του μπέιζμπολ του ξεκαθάρισαν ότι δεν θα μπορούσε να γίνει επαγγελματίας παίκτης. Η απελπισία έγινε σύντροφος του νεαρού.

    Στο μυαλό του ήρθε η φτώχεια, αλλά και η καρδιά της Μπάρμπαρα που δεν θα κατάφερνε να κατακτήσει. Τότε η εικόνα του ρινγκ πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό του. Και το αποφάσισε: σε πείσμα όλων θα έκανε καριέρα στην επαγγελματική πυγμαχία. Με σύμμαχο και προπονητή τον αδελφό του Λούι, άρχισε να προπονείται. Ο αδελφός του ήταν ιδιαίτερα αυστηρός. Τον χτυπούσε δυνατά και μόνο η απειλή του ότι θα αποκάλυπτε στη μητέρα τους ότι ο γιος της κάνει πυγμαχία κρατούσε τον Ρόκι αφοσιωμένο στις προπονήσεις.

    Η επαγγελματική καριέρα

    Ο Μαρτσιάνο δεν προετοιμάστηκε ποτέ με επαγγελματία προπονητή. Πριν δώσει τον πρώτο του επαγγελματικό του αγώνα στο πλευρό του βρέθηκε ο παιδικός του φίλος και, διά βίου, προπονητής του, Αλί Κολόμπο.

    Η προπόνησή του ήταν επίπονη. Περπατούσε πολλά χιλιόμετρα φορώντας βαριά παπούτσια και, για να κρύψει τη φιλοδοξία του από τη μητέρα του, άλλαζε συνεχώς πάσες με τον προπονητή του με μία μπάλα του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό βελτίωσε τη μοναδική ικανότητά του να καταλαβαίνει και να αποκρούει τις επιθέσεις των αντιπάλων του.

    Παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του στις 12/7/1948 και με το παρατσούκλι «The Rock» (ο βράχος) έδωσε τον πρώτο του αγώνα. Από τότε πέτυχε μόνο νίκες. Παρόλα αυτά στην αρχή κανείς δεν πίστευε πως ο μόλις 95 κιλών Αμερικανοιταλός θα τα κατάφερνε στη κατηγορία των βαρέων βαρών. Ο Γκούντι Πετρονέλι διάσημος προπονητής εκείνης της εποχής είχε δηλώσει:

    «Δεν πίστευα ότι μπορούσε να κάνει καριέρα. Ήταν υπερβολικά μεγάλος(25 χρονών), υπερβολικά κοντός, υπερβολικά ελαφρύς και υστερούσε σχεδόν με κάθε αντίπαλο αναφορικά με την απόσταση που θα μπορούσε να απειλήσει. Σκληρός ναι αλλά χωρίς φυσική κατάσταση».

    Το 1951 υπό την προπονητική ηγεσία του Τσάρλι Γκόλτμαν ο Ρόκι με 37 νίκες(οι 32 με νοκ άουτ) στέκεται μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση της μέχρι εκείνης της στιγμής καριέρας του. Απέναντί του ένας θρύλος του αθλήματος. Ο επί 12 συναπτά έτη(1937-49) πρωταθλητής βαρέων βαρών «μπράουν μπόμπερ» Τζο Λούις. Τα χρόνια όμως είχαν περάσει για το Λούις που έπεσε με νοκ άουτ στον όγδοο γύρο από τον ασταμάτητο Μαρτσιάνο.

    Τα συναισθήματα για τον θριαμβευτή ανάμικτα καθώς τη μεγάλη νίκη επισκίασε το κλάμα για την ήττα του ινδάλματός του. Ήταν όμως αυτή η νίκη που τον καθιέρωσε στα μεγάλα ονόματα και που σύντομα του έδωσε μια ευκαιρία για τίτλο.
    Στις 23/9/1952, ο Ρόκι αντιμετώπισε τον Τζέρζι Τζο Γουόλκοτ για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών. Η αρένα της Φιλαδέλφειας ήταν κατάμεστη από κόσμο και στον 6ο γύρο ο Ρόκι έπεσε κάτω φωνάζοντας.

    «Ο Γουόλκοτ με τύφλωσε. Εχει βάλει κάποια αλοιφή στον ώμο του και δεν βλέπω».

    Ρόκι Μαρτσιάνο

    Αγωνίστηκε με δάκρυα στα μάτια και ακολουθώντας τη μυρωδιά του αντιπάλου του. Στο 13ο γύρο άρχισε να βλέπει σκιές και με ένα δυνατό δεξί κροσέ έριξε αναίσθητο τον Γουόλκοτ στο καναβάτσο. Αυτό ήταν, ένα από τα πιο διάσημα νοκ-άουτ της ιστορίας είχε καταγραφεί, κι ο τίτλος είχε αλλάξει κάτοχο. Στο απώτερο μέλλον θα ξανάλλαζε μόνο όταν ο ίδιος ο Μαρτσιάνο θα αποφάσιζε.

    Ακολούθησαν 6 επιτυχημένες υπερασπίσεις του τίτλου, κάποιες από αυτές εύκολες και κάποιες άλλες πολύ δύσκολες(π.χ. κόντρα στον Έτζαρντ Τσαρλς το 1954 που ο Ρόκι αιμόφυρτος και με σπασμένη μύτη από τον έκτο γύρο πέτυχε ένα θεαματικό νοκ-άουτ στον όγδοο και κράτησε το τίτλο).

    Ο επίλογος μιας σπουδαίας καριέρας γράφτηκε το Σεπτέμβρη του 1955 κόντρα στον Άρτσι Μουρ. Ο Μουρ έριξε κάτω το Μαρτσιάνο στην αρχή του αγώνα(μόλις για δεύτερη φορά στη καριέρα του) αλλά ο πρωταθλητής δεν είχε σκοπό να τα παρατήσει έτσι εύκολα. Σηκώθηκε και στον ένατο γύρο πέτυχε το τελευταίο νοκ άουτ της καριέρας του.

    Μερικούς μήνες αργότερα ανακοινώνει την απόφαση του να αποσυρθεί από τα ρινγκ στην ηλικία των 31. Πρωταθλητής, αήττητος, και με τον «ιλιγγιώδη» αριθμό των 43 νοκ άουτ σε 49 αγώνες κλείνει την αυλαία μιας ονειρώδους καριέρας αφήνοντας πίσω κάτι που πάρα πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί.

    Το 1956 αποσύρθηκε από την πυγμαχία και εργάστηκε ως διαιτητής αλλά και ως σχολιαστής αγώνων.

    Η λάθος επιλογή και η μοιραία πτήση

    Ρόκι Μαρτσιάνο

    Στις 31/8/1969 ήθελε να βρίσκεται στο Νιούτον γιατί η 16χρονη κόρη του τού είχε ετοιμάσει πάρτι – έκπληξη για τα γενέθλιά του. Δεν φοβόταν τον θάνατο, ούτε τις καταιγίδες. Ο «Μπρόκτον Μπλοκμπάστερ»(το προσωνύμιο του Μαρτσιάνο στο ρινγκ) επέμεινε να ταξιδέψουν βράδυ παρά την καταιγίδα γιατί ήθελε να βρίσκεται εγκαίρως εκεί για το πάρτι.Ο πιλότος λεγόταν Γκλεν Μπελτζ, o οποίος είχε σύνολο 231 ωρών πτήσης, μόνο 35 από αυτές νυκτερινές και δεν είχε την απαιτούμενη εμπειρία για να πετάξει σε τέτοιες συνθήκες.
    \nO Μπελτζ προσπάθησε να κάνει προσγείωση σε ένα μικρό αεροδρόμιο έξω από το Νιούτον της Αϊόβα, αλλά χτύπησε σε ένα δέντρο 2 μίλια μακριά από τον αεροδιάδρομο. Επιπλέον, το αεροπλάνο δεν είχε πολλά καύσιμα. Ο Ρόκι, ο Μπελτζ και ο εικοσιδυάχρονος Φράνκι Φάρελ, γιος του Ιταλού Λούις Φράττο, πέθαναν στη σύγκρουση.

    Έχει ταφεί στο κοιμητήριο του Φόρτ Λαουντερντέιλ στην πολιτεία της Φλόριντας μαζί με την γυναίκα του που πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, στην ηλικία των 46.

    Ήταν ο καλύτερος της ιστορίας;

    Ο Ρόκι Μαρτσιάνο μπορεί να μην συγκαταλέγεται στους κορυφαίους μποξέρ όλων των εποχών από άποψη τεχνικής ή δύναμης ή ταχύτητας. Όμως είχε απίστευτο πάθος για επιτυχία, ασύλληπτη αντοχή κι ένα σαγόνι «από γρανίτη». Να τελειώνει κάποιος τη καριέρα του άλλωστε ως τρέχων πρωταθλητής και αήττητος δεν είναι και κάτι εύκολο. Για να είμαστε πιο ακριβείς είναι σχεδόν αδύνατο…για όλους τους υπόλοιπους, αφού ο Ρόκι είναι ο μοναδικός που το έχει καταφέρει.

    Ένας από τους πιο διάσημους δημοσιογράφους του αθλήματος όταν είχε ερωτηθεί εάν ο Μαρτσιάνο ήταν ο κορυφαίος μποξέρ όλων των εποχών είπε πως δεν μπορούσε να απαντήσει με σιγουριά. Συνέχισε όμως λέγοντας πως αν έβαζε κανείς τους καλύτερους πυγμάχους στο ίδιο δωμάτιο, ο ένας και μοναδικός που θα κατάφερνε να βγει θα ήταν δίχως αμφιβολία ο Μαρτσιάνο…

    Ρόκι Μαρτσιάνο

    (Πηγές: kathimerini.gr, alkimachon.gr)
    \nhttp://www.youtube.com/watch?v=sD5uOEpV3zE?w=720
    \nhttp://www.youtube.com/watch?v=1YZL8Vlbq3g?w=720
    \nhttp://www.youtube.com/watch?v=8fsGIq0t6YY?w=720
     

     

  • Οι 12 ακριβότερες ομάδες του κόσμου της χρονιάς 2014/15

    Οι 12 ακριβότερες ομάδες του κόσμου της χρονιάς 2014/15

    Το SportBrio.gr σας παραθέτει τα 12 ακριβότερα ποδοσφαιρικά ρόστερ στην Ευρώπη και στον κόσμο γενικότερα. Προσοχή! Οι αριθμοί ζαλίζουν…

    Οι 12 ακριβότερες ομάδες της σαιζόν 2014/15

    #12. Ατλέτικο Μαδρίτης – 344.500.000€

    Η αξία της ομάδας είναι 344,5 εκατομμύρια ευρώ και αποτελεί το 12ο πιο ακριβό ρόστερ της Ευρώπης

    Ατλέτικο Μαδρίτης

    #11. Γιουβέντους – 345.000.000€

    Μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες ποδοσφαίρου στην Ιταλία. Έχει κερδίσει 29 Serie A, 98 Κόπα Ιτάλια και 2 τίτλους του UEFA Champions League. Η αξία της ομάδας είναι 345 εκατομμύρια ευρώ και είναι σήμερα το πιο ακριβό ρόστερ της Ιταλίας και 11ο παγκοσμίως.

    Γιουβέντους

    #10. Λίβερπουλ – 361.000.000€

    Η αξία της ομάδας είναι 361 εκατομμύρια ευρώ και αποτελεί το 10ο πιο ακριβό ρόστερ της Ευρώπης

    Λίβερπουλ

    #9. Παρί Σεν Ζερμαίν – 363.000.000€

    Έχουν κερδίσει 4 φορές τη Ligue 1, 8 φορές το Coupe de France και μία φορά το κύπελλο UEFA Cup Winners’. Οι ιδιοκτήτες του συλλόγου έχουν δαπανήσει τεράστια χρηματικά ποσά κατά τη διάρκεια των μεταγραφών για να αγοράσουν παίκτες όπως οι Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, Τιάγκο Σίλβα και πολλοί άλλοι. Η αξία της ομάδας είναι 363 εκατομμύρια ευρώ και βρίσκονται σήμερα στην 9η θέση στη λίστα.

    Παρί Σεν Ζερμαίν

    #8. Μπορούσια Ντόρτμουντ – 366.500.000€

    Είναι μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην Μπουντεσλίγκα(Bundesliga) την οποία κέρδισαν τις σαιζόν 2010/11 & 2011/12. Μέχρι τώρα έχει κερδίσει 8 πρωταθλήματα & 3 Κύπελλα Γερμανίας καθώς και 1 UEFA Champion’s League. H αξία της ομάδας είναι 366,5 εκατομμύρια ευρώ και αποτελεί το 8ο πιο ακριβό στην Ευρώπη.

    Μπορούσια Ντόρτμουντ

     


     

    #7. Άρσεναλ – 435.000.000€

    Ένα από τα πιο γνωστά ονόματα στο αγγλικό ποδόσφαιρο με 13 τίτλους Premier League και 10 Κύπελλα Αγγλίας. Ήταν ένα σημαντικό γεγονός σε όλο τον κόσμο του ποδοσφαίρου όταν η Άρσεναλ υπέγραψε Mesut Ozil από την Ρεάλ Μαδρίτης για 53.000.000 ευρώ. Η αξία της ομάδας είναι σήμερα 435 εκατομμύρια ευρώ, κάτι που τη φέρνει στην έβδομη θέση της λίστας.

    Άρσεναλ

    #6. Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – 457.000.000€

    Μέχρι σήμερα έχει κερδίσει 20 τίτλους Πρέμιερ Λιγκ, 11 Κύπελλα και 3 τίτλους UEFA Champions League. Είναι η δεύτερη πλουσιότερη ομάδα ποδοσφαίρου στον κόσμο. Η αξία του σημερινού ρόστερ είναι 457 εκατομμύρια ευρώ και καταλαμβάνει την έκτη θέση στη λίστα με τις πιο ακριβές ομάδες της Ευρώπης. Είναι η μόνη ομάδα από τη σχετική λίστα η οποία, τη φετινή χρονιά, δεν συμμετέχει στο Champion’s League.

    Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

    #5. Τσέλσι – 478.000.000€

    Η ομάδα του Ρώσου μεγιστάνα Ρόμαν Αμπράμοβιτς έχει κερδίσει 4 τίτλους Πρέμιερ Λιγκ, 7 Κύπελλα Αγγλίας και 1 Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην πρώτη θέση στην Πρέμιερ Λιγκ μετρώντας μόλις 1 ήττα. Η αξία του έμψυχου υλικού είναι 478 εκατομμύρια ευρώ ή αλλιώς το 5ο ακριβότερο της Ευρώπης.

    Τσέλσι

    #4. Μάντσεστερ Σίτι – 512.000.000€

    Η Μάντσεστερ Σίτι μας έχει πείσει για την αφθονία χρημάτων που διαθέτει καθώς ο σύλλογος ανήκει στον αραβικό όμιλο Abu Dhabi United Group Investment and Development Limited. Αυτή η αφθονία τους έφερε νικητές  της Πρέμιερ Λιγκ τη σεζόν 2013/14. Η αξία της ομάδας αγγίζει τα 512 εκατομμύρια ευρώ και βρίσκεται στην τέταρτη θέση.

    Μάντσεστερ Σίτι

     


     

    #3. Μπάγερν Μονάχου – 620.000.000€

    Η ομάδα-μύθος της Γερμανίας έχει κερδίσει 23 πρωταθλήματα στη Μπουντεσλίγκα, 16 Κύπελλα Γερμανίας, 5 τίτλους του UEFA Champions League, και 1 κυπέλλου UEFA. Είναι μία από τις πλουσιότερες ομάδες ποδοσφαίρου στον κόσμο. Η αξία της ομάδας είναι 620 εκατομμύρια ευρώ και βρίσκεται στην τρίτη θέση της λίστας.

    Μπάγερν Μονάχου

    #2. Μπαρτσελόνα – 671.000.000€

    Είναι μία από τις πιο δημοφιλείς ομάδες παγκοσμίως ανεξαρτήτως αθλήματος κι έχει τη μεγαλύτερη βάση οπαδών. Έχει κερδίσει 22 τίτλους La Liga, 26 Copa del Rey και 4 τίτλους UEFA Champions League. Περιλαμβάνει 9 ξένους παίκτες και η αξία του ρόστερ της είναι 671 εκατομμύρια ευρώ, κάτι που την κατατάσσει ανάμεσα στις 2 πιο ακριβές ομάδες της Ευρώπης.

    Μπαρτσελόνα

     

    #1. Ρεάλ Μαδρίτης – 758.000.000€

    Η “Βασίλισσα” Ρεάλ Μαδρίτης είναι η ομάδα με το μεγαλύτερο πρεστίζ και η πιο επιτυχημένη βάσει τίτλων στην Ευρώπη, με 32 πρωταθλήματα Ισπανίας και 9 UEFA Champions League. Το ρόστερ περιλαμβάνει 11 ξένους παίκτες και με αξία 758 εκατομμύρια ευρώ φιγουράρει στην 1η θέση της λίστας, όντας η πιο ακριβή ομάδα της Ευρώπης και του κόσμου γενικότερα.

    Ρεάλ Μαδρίτης

     

    Παρατηρήσεις Σύνταξης:

    \n1. Ενδεικτικό του πως έχουν ξεφύγει τα μπάτζετ κάποιων ομάδων και πολύ εντυπωσιακό παράλληλα, είναι το γεγονός ότι Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα κοστίζουν έκαστη περισσότερο από όσο 2 εκ των 4 τελευταίων της λίστας μαζί, πχ Ατλέτικο Μαδρίτης και Γιουβέντους !
    \n2. Για να κάνετε μια αντιπαραβολή των αριθμών με τα ελληνικά δεδομένα, στην Ελλάδα, η ακριβότερη ομάδα είναι ο Ολυμπιακός με αξία 90,5 εκατομμύρια ευρώ. Αμέσως μετά είναι ο ΠΑΟΚ με 35 και ο Παναθηναϊκός με 25. Τα συμπεράσματα δικά σας…

     

    (Πηγή Στοιχείων: Sportdata.gr)

  • Αν έχεις αξιοπρέπεια παραιτήσου!

    Αν έχεις αξιοπρέπεια παραιτήσου!

    Ο λόγος φυσικά για τον έναν και μοναδικό προπονητή της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου Κλαούντιο Ρανιέρι που κατάφερε να χάσει μέχρι κι από τους ψαράδες στα Νησιά Φερόε. Η υπόθεση “μυρίζει” από καιρό.

    Ένα μήνα πριν, παραξενεμένοι από τις εμφανίσεις και το πρόσωπο της Εθνικής (όχι τόσο από τα αποτελέσματα), ρίξαμε φως πάνω στο ιστορικό και τις πομπώδεις “περγαμηνές”, για τις οποίες έγραφαν διθυράμβους το καλοκαίρι όλα τα μέσα ενημέρωσης, με το άρθρο (“Οι Περγαμηνές του Κλαούντιο Ρανιέρι”, SportBrio.gr, 20/10/2014)

    Εκεί βγάλαμε ένα “λαγό”, καθώς ανακαλύψαμε το εξής μνημειώδες…

    5 Απολύσεις τα τελευταία 10 χρόνια και είσπραξη 12 εκατομμύρια ευρώ σε αποζημιώσεις συνολικά.

    Το πράγμα είναι φως-φανάρι !! Ο άνθρωπος δουλεύει μεθοδικά για το ένα και μόνο πράγμα που ξέρει να κάνει… Να απολύεται και να εισπράττει αποζημίωση! Και καθότι είναι γνωστό ότι εμείς οι Έλληνες δε θέλουμε και πολύ για να αρχίσουμε να φωνάζουμε να φύγει ο προπονητής, ο Ιταλός βρήκε “βούτυρο στο ψωμί” του !

    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι δηλώσεις του όλη την βραδιά, τόσο στην κάμερα της ΝΕΡΙΤ όσο και στη Συνέντευξη Τύπου που έδωσε μετά τον αγώνα με τα Νησιά Φερόε! Οι δηλώσεις του είναι χαρακτηριστικές και απίστευτα προκλητικές και εξοργιστικές. Προσέξτε μόνο τον τρόπο που μιλάει για την Εθνική και πόσες φορές τόνισε ότι φταίει ο προπονητής και πως η ευθύνη είναι όλη δική του…

    Στην κάμερα της ΝΕΡΙΤ και του OTE SPORT: “Είναι πολύ δύσκολο να αναζητήσουμε τώρα τις αιτίες της ήττας. Παίξαμε άσχημα, αυτοί ήταν σίγουρα καλύτεροι από εμάς κι έκαναν ευκαιρίες. Εγώ είμαι υπεύθυνος γι’ αυτήν την ήττα, όπως και για τα αποτελέσματα των προηγούμενων τριών αγώνων“.

    Κάποιος δημοσιογράφος τον ρώτησε αν σκοπεύει να παραιτηθεί… Ο Κλαούντιο Ρανιέρι απάντησε: “Είναι πολύ νωρίς για να αξιολογήσουμε όλα αυτά τα δεδομένα. Εγώ είμαι προπονητής, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι άλλο αυτήν τη στιγμή”.

    Και προσέθεσε: “Από την εποχή που έπαιζα ποδόσφαιρο πίστευα ότι υπεύθυνος είναι πάντα ο προπονητής. Δεν έχουμε σημειώσει ούτε γκολ εντός έδρας και γι’ αυτό ευθύνομαι εγώ. Δεν νομίζω ότι πρέπει να παίρνονται εν θερμώ αποφάσεις”.

    Μα φυσικά και δεν πρόκειται να παραιτηθεί ! Αν το κάνει θα χάσει την αποζημίωση. Θα έχει βέβαια αξιοπρέπεια. Αλλά αυτά δεν μετράνε για τον “κύριο” Ρανιέρι με τις πολλές “περγαμηνές”…

    Στη συνέντευξη Τύπου τόνισε: “Σίγουρα δεν ήταν θετική εξέλιξη. Σαφώς είχαμε θέληση να κερδίσουμε και να κάνουμε την πρώτη νίκη. Είχαμε και οι δύο ομάδες τις ευκαιρίες να πάρουμε τη νίκη αλλά πιστεύω ότι ο αντίπαλος σήμερα την άξιζε περισσότερο“. (Σημείωση: Μιλάμε πάντα για τους ψαράδες απ’τα Νησιά Φερόε που δεν ξέρετε που “πέφτουν” στον χάρτη.)

    Το σχόλιο για τον αποκλεισμό: “Νομίζω ότι μόνη απάντηση είναι ότι τα πάντα μπορούν να διορθωθούν μέσα από δουλειά. Μόνο αυτή μπορεί να μας βγάλει από το σημείο που βρισκόμαστε. Κάναμε το λάθος να θεωρούμε ότι είμαστε σε εύκολο όμιλο. Κανέναν παιχνίδι φαίνεται ότι δεν είναι”. (Εδώ μας δουλεύει…)

    Για το αν είναι η πιο ντροπιαστική ήττα: “Όλες οι ήττες είναι το ίδιο κακές. Όπως πιστεύω ότι όλες τις νίκες αλλά και της ήττες πρέπει να τις αφήνεις στο παρελθόν”. (Συνεχίζει να μας δουλεύει…)

    Για το πώς θα συνεχίσει μετά από αυτή την πορεία: “Θα συνεχίσω δουλεύοντας”. (…εμάς, εννοεί. Καμία έκπληξη…)

    Για το αν υπάρχει χρόνος: “Δεν μπορώ να απαντήσω αν υπάρχει χρόνος. Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δουλέψω για να διορθώσω τα πράγματα”. (Ελεύθερη μετάφραση: Δεν υπάρχει χρόνος, διώξτε με τώρα)

    Για το τι έφταιξε: “Είμαστε τελευταίοι γιατί αυτή η θέση μας αξίζει. Και γι’ αυτό υπεύθυνος είναι ο προπονητής“. (Ελεύθερη μετάφραση: Πόσο ακόμα θέλετε να σας ξεφτιλίσω πια; Είπα διώξτε με!)

    Δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς έχει την παραμικρή αμφιβολία. Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο κ.Σαρρής και τι έχει τώρα, πάντως νομίζω πως είναι ολοφάνερο ότι ο κ. Ρανιέρι δεν ήρθε στην Ελλάδα με σκοπό να δουλέψει. Παρόλα αυτά, βάσει συμβολαίου, έχει λαμβάνειν 800.000 ευρώ ετησίως συν μπόνους πρόκρισης, δηλαδή 1,6 εκατομμύρια ευρώ σίγουρα, τα οποία λογικά και θα απαιτήσει σε περίπτωση αποδέσμευσης από την ΕΠΟ.

    Αν έχεις στοιχειώδη αξιοπρέπεια, παραιτήσου, πάρε το καπελάκι σου και φύγε σαν άντρας !

    Νησιά Φερόε

     

    Γιάννης Λαίνος\njlainos@sportbrio.gr
    \nhttp://youtu.be/HusYKoY7eJc?t=43m

     

     

     

     

  • Είναι το πιο επικίνδυνο ντέρμπι της Ευρώπης; Το BBC ερευνά…

    Είναι το πιο επικίνδυνο ντέρμπι της Ευρώπης; Το BBC ερευνά…

    Με αφορμή τον αγώνα της Κυριακής 26/10/2014, το BBC έκανε ένα αφιέρωμα στο ελληνικό ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός και αναρωτιέται αν είναι αυτό το πιο επικίνδυνο ντέρμπι της Ευρώπης…
    (Olympiakos-Panathinaikos: Europe’s maddest derby?)

    Παρακάτω σας παραθέτουμε το άρθρο μεταφρασμένο για να δούμε τι εικόνα έχουν στην Αγγλία για τη “μητέρα όλων των μαχών” και κατά συνέπεια τις συνθήκες στο ελληνικό πρωτάθλημα.

    Δείτε τι αναφέρει το άρθρο χαρακτηριστικά:
    Βόμβες Μολότωφ, φωτοβολίδες, κροτίδες και μάχες. Και αυτό είναι μόνο στον αγωνιστικό χώρο…

    Καλώς ήρθατε στο ντέρμπι της Αθήνας, όπου σε πρόσφατες συναντήσεις μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού είδαμε τους οπαδούς να ανάβουν φωτιές στις κερκίδες και να προσπαθούν να κάψουν τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας. 
    Αναστασίου – Ντέρμπι Ολυμπιακός Παναθηναϊκός
    Την τελευταία φορά που δύο μεγάλες δυνάμεις στην Ελλάδα συναντήθηκαν, το Μάρτιο, ο τεχνικός διευθυντής του Παναθηναϊκού, Γιάννης Αναστασίου, έπεσε κάτω για λίγα λεπτά αφού χτυπήθηκε από αντικείμενο που εκτοξεύτηκε από το πλήθος.

    Η τελευταία διοργάνωση του ντέρμπι που είναι γνωστό ως το «ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων»  λαμβάνει χώρα αυτή την Κυριακή και θα μπορούσε να έχει μια αγγλική γεύση, αν αγωνιστεί ο πρώην τερματοφύλακας των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μπάρνσλεϊ και νυν του Παναθηναϊκού Luke Steele.

    Ο 30χρονος, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του στην γενέτειρά του, Peterborough, υπέγραψε για τον Παναθηναϊκό αυτό το καλοκαίρι, μετά από έξι χρόνια σε Μπάρνσλεϊ κι έχει ήδη μια γεύση του τι να περιμένουμε. Ο Στηλ δήλωσε στο BBC Sport:

    Το ντεμπούτο μου ήταν σε μια ισοπαλία κυπέλλου με μια ομάδα που ονομάζεται Ολυμπιακός Βόλου, με έδρα αρκετά μακριά από την Αθήνα. Αν ήταν εχθρική; Υπήρχαν πολλές φωτοβολίδες και φοβήθηκα πολύ όταν το πρώτο πυροτέχνημα προσγειώθηκε κοντά μου, αλλά σύντομα συνηθίζεις… Είναι κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο για τους οπαδούς, είναι σχεδόν σαν μια θρησκεία. Αλλά είμαι έτοιμος για αυτό. Θέλω μόνο να παίξω όσα παιχνίδια περισσότερο μπορώ.

    Φωτιά σε Ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός

    10 χιλιόμετρα χωρίζουν την Αθήνα(πόλη του Παναθηναϊκού) από το λιμάνι του Πειραιά (έδρα του Ολυμπιακού).

    Το αβυσσαλέο μίσος των οπαδών είναι τόσο μεγάλο που εκτείνεται επίσης σε Μπάσκετ, Βόλεϊ και Πόλο.

    Τον Μάρτιο 2007, ένος οπαδός του Παναθηναϊκού πέθανε κατά τη διάρκεια επεισοδίων μεταξύ των δύο ομάδων πριν από έναν αγώνα σε βόλεϊ γυναικών. Δέκα μήνες αργότερα, ένας οπαδός μαχαιρώθηκε θανάσιμα κι ένας άλλος τραυματίστηκε μετά τη νίκη του Ολυμπιακού με 4-0.

    Τον Μάιο του 2009, τα ΜΑΤ κλήθηκαν καθώς οπαδοί του Ολυμπιακού πέταξαν μια φωτοβολίδα, πλαστικά μπουκάλια και άλλα αντικείμενα στον πάγκο του Παναθηναϊκού κατά τη διάρκεια ενός τάιμ-άουτ σε έναν αγώνα μπάσκετ.

    Χιλιάδες αστυνομικοί καλούνται να καταστείλουν ταραχές ανάμεσα στους οπαδούς, ακόμη και αν υπάρχει απαγόρευση μετακίνησης οπαδών. Δεν είναι να απορεί αυτό είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα ντέρμπι της Ευρώπης.

    Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα στο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα γενικότερα

    λέει ο Έλληνας δημοσιογράφος Πάνος Πολυζωίδης.

    Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, σκοτώθηκε ένας οπαδός σε αγώνα τρίτης κατηγορίας, αν και υπήρχαν μόνο 200 άτομα.

    Αλλά είναι αλήθεια ότι υπάρχει ένα σαφές μίσος, όταν ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός συναντιούνται και δεν έχει σημασία αν πρόκειται για ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ ή πόλο.

    Όσον αφορά το κοινωνικό υπόβαθρο μεταξύ των δύο συλλόγων, ο Παναθηναϊκός ήταν ανώτερη μεσαία τάξη, όταν σχηματίστηκε 106 χρόνια πριν. Ο Ολυμπιακός σχηματίστηκε 17 χρόνια αργότερα σε ένα βιομηχανικό κέντρο και θεωρήθηκε ως ένα εργατικό σωματείο.

    Και οι δύο είναι τόσο μεγάλοι τώρα που προσελκύουν οπαδούς από όλα τα κοινωνικά στρώματα της κοινωνίας. Το πρόβλημα συνεχίζει όμως.

    Στο γήπεδο, ο Ολυμπιακός είναι η κυρίαρχη δύναμη, έχοντας κερδίσει 41 τίτλους πρωταθλήματος, τους τέσσερις τελευταίους σερί. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει κερδίσει τον τίτλο από το 2010, όταν στέφθηκε πρωταθλητής της Ελλάδας για 20η φορά.

    Φωτιά σε Ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός

    Σοβαρές διαταραχές εκδηλώθηκαν το Μάρτιο του 2012, όταν ο Παναθηναϊκός, που έπαιζε τους εντός έδρας αγώνες στο Ολυμπιακό Στάδιο, καθώς το μέλλον της κανονικής του έδρας( γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης) ήταν στον αέρα, νίκησε τον Ολυμπιακό 1-0. Η έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου καθυστέρησε κατά 45 λεπτά, καθώς οπαδοί πέταξαν στην αστυνομία βόμβες μολότοφ, φωτοβολίδες και ρουκέτες, και το παιχνίδι στη συνέχεια διακόπηκε εντελώς.

    Είκοσι αστυνομικοί τραυματίστηκαν κι έγιναν πάνω από 50 συλλήψεις, ενώ τρία πυροσβεστικά οχήματα κλήθηκαν για να σβήσουν τις φλόγες, όπως εκατοντάδες οπαδοί έφευγαν από τις κερκίδες. Ο Παναθηναϊκός τιμωρήθηκε με αφαίρεση 5 βαθμών και 4 αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών.

    Δύο χρόνια νωρίτερα, ένα νικητήριο γκολ στις καθυστερήσεις του αγώνα από τον πρώην παίκτη της Μπλάκμπερν, Ματ Ντέρμπισαϊρ, έκανε τους οπαδούς του Παναθηναϊκού να προσπαθήσουν να βάλον φωτιά στον προπονητη των φιλοξενούμενων.
    Ντέρμπισαϊρ, που οι εφημερίδες του έδωσαν το παρατσούκλι “Ο Άγγλος Εκτελεστής” γι’αυτό το γκολ, δήλωσε στο BBC Sport:

    Οι οπαδοί είναι φανατικοί. Σε μια εβδομάδα ντέρμπι, σου λένε ότι ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ. Και αν δεν μπορείς να νικήσεις, ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ. Πιστεύουν ότι, ακόμα κι αν η ομάδα δεν κερδίσει τίτλους, αυτό πρέπει να το κερδίσει οπωσδήποτε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το γκολ στον Παναθηναϊκό. Η μπάλα πέρασε στην περιοχή και κατευθύνθηκε προς το τέρμα. Ο τερματοφύλακας απέκρουσε και το έβαλα στην επαναφορά. Ακόμα δέχομαι μηνύματα από οπαδούς του Ολυμπιακού γι’αυτό το γκολ

    Ο Στηλ εύχεται μια μέρα χωρίς περιστατικά αφού αρνήθηκε τις προτάσεις συλλόγων άλλων χωρών για να μεταβεί στην Ελλάδα με διετές συμβόλαιο μετά τον υποβιβασμό της Μπάρνσλεϊ στο τέλος της περσινής σεζόν:

    Ήρθα εδώ με μόνο μία τσάντα για συνομιλίες, αλλά συμφώνησα πολύ γρήγορα

    πρόσθεσε ο πρώην παίκτης της Γουέστ Μπρομ, ο οποίος ζει δίπλα στο Αιγαίο Πέλαγος στην Αθήνα, στο προάστιο της Γλυφάδας, σε σπίτι κατά καιρούς, πολλών εκατομμυριούχων, υπουργών και προσωπικοτήτων στην Ελλάδα.

    Είναι μια όμορφη χώρα κι εγκαταστάθηκα καλά, έχω μαθήματα ελληνικών μία φορά την εβδομάδα. Είχα μια-δυο άλλες προσφορές από συλλόγους του πρωταθλήματος, αλλά ο Παναθηναϊκός μου φάνηκε η πιο σωστή επιλογή. Ήμουν ήδη στη Μπάρνσλεϊ για έξι χρόνια και ήμουν κάπως βολεμένος, ήθελα να αισθανθώ κάποιο φόβο και να βγω έξω από τα νερά μου λίγο.

    Την Κυριακή στο Στάδιο Καραϊσκάκη πρέπει να δούμε αν πραγματοποιηθεί η ευχή του Στηλ…

     

    (Πηγή: BBC Sport)