“Στη Θύρα 7 των Ουρανών θα Καταθέσω Στεφάνι”

Στη Θύρα 7 των Ουρανών θα Καταθέσω Στεφάνι

Αποτελεί την μεγαλύτερη ποδοσφαιρική τραγωδία στον ελληνικό χώρο και πιθανόν μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, συγκρινόμενη μόνο με πολύνεκρες τραγωδίες όπως αυτές του Χέιζελ(1985) και του Χίρλσμπορο(1989).\n\n21 άτομα έχασαν την ζωή τους από μια αμέλεια, από μια κλειστή πόρτα και από το μεγάλο πάθος τους να αποθεώσουν την αγαπημένη τους ομάδα μετά από έναν μεγάλο θρίαμβο.Η τραγωδία στην θύρα 7 στις 8-2-81 έχει μείνει ανεξίτηλη στις μνήμες όσων την έζησαν τότε αλλά και των επόμενων γενεών που μαθαίνουν από τις προηγούμενες τι ακριβώς συνέβη εκείνο το μοιραίο απόγευμα…\n

Θρίαμβος του Ολυμπιακού

\nΗ Κυριακή της 8ης Φεβρουαρίου του 1981 ήταν μια ηλιόλουστη μέρα με καιρό ιδανικό για να παιχτεί ποδόσφαιρο.Ο Ολυμπιακός θα αντιμετώπιζε την ΑΕΚ, σ’έναν αγώνα κρίσιμο που αν τον κέρδιζε θα βρισκόταν μια ανάσα από το πρωτάθλημα.\n\nΤο Καραισκάκη θύμιζε ”Μαρακανά” και ο ενθουσιασμός ”ξεχείλιζε”.Η ομάδα του Ολυμπιακού φρόντισε να πολλαπλασιάσει τα ”ντεσιμπέλ” της χαράς καθώς με μια επιβλητική εμφάνιση συνέτριψε την ΑΕΚ με 6-0(σκόρερ οι Γαλάκος με χατ-τρικ, Κουσουλάκης, Ορφανός και Βαμβακούλας).\n\nΑν όμως ήξεραν οι παίκτες το τι θα ακολουθούσε από την ”απόλυτη έκσταση” που προσέφεραν απλόχερα στους οπαδούς τους σίγουρα θα εύχονταν να είχαν χάσει εκείνο το ματς…\n\n

Θύρα 7
Θύρα 7
\n

Τα πανηγύρια μετατράπηκαν σε οδύνη καθώς ο Χάρος παραμόνευε…

\nΤο να κερδίζεις έναν μεγάλο αντίπαλο με τέτοιο τρόπο αναμφίβολα μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις παρορμητικές και χωρίς πολύ σκέψη και οργάνωση.Ειδικά για τους φιλάθλους της ”θύρας 7”, οι οποίοι είναι και οι πιο παθιασμένοι…\n\nΜε την επίτευξη του 6ου γκολ λοιπόν πολλοί από αυτούς θέλησαν πάνω στην χαρά τους να πάνε από την θύρα 7 στην 1 καθώς από εκεί θα είχαν την ευκαιρία να αποθεώσουν τους ”ήρωες” τους.Την ώρα που κατέβαιναν τα σκαλοπάτια ένας από αυτούς γλίστρησε ενώ αυτοί που βρίσκονταν πίσω του άρχισαν να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο σαν ”ντόμινο”.\n\n

Θύρα 7, 1981
Θύρα 7, 1981
\n\nΗ πόρτα της θύρας ήταν μισάνοιχτη.Πάνω σε όλο αυτό το κλίμα ευφορίας κανείς δεν άκουγε τις κραυγές απόγνωσης με αποτέλεσμα κόσμος να συνεχίσει να συρρέει σε αυτό το σημείο και μάλιστα αυτοί που βρίσκονταν πίσω να φωνάζουν μην γνωρίζοντας ότι μπροστά γινόταν μακελειό:\n

Άντε τι θα γίνει; Άντε να βγούμε!!

\nΤο αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί μια ”ανθρώπινη μάζα” μέσα στην οποία 19 άτομα δεν άντεξαν και πέθαναν από ασφυξία ενώ τουλάχιστον 60 τραυματίστηκαν.Η τραγωδία θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη αν, με παρέμβαση της αστυνομίας, δεν ξηλωνόταν ένα τουρνικέ της θύρας(τα τουρνικέ ανοίγανε να περνάει ένας-ένας φίλαθλος στον έλεγχο των εισιτηρίων)…\n

Οδύνη και σπαραγμός στο Τζάνειο

\n

Θύρα 7, 1981
Θύρα 7, 1981
\n\nΟι σκηνές που ακολούθησαν θύμιζαν ταινία τρόμου.Εκατοντάδες ασθενοφόρα εισέρχονταν στο στάδιο Καραισκάκη για να μεταφέρουν τραυματίες στο Τζάνειο νοσοκομείο ενώ οι δρόμοι γύρω από το στάδιο είχαν αποκλειστεί για να περνάνε τα ασθενοφόρα πιο εύκολα.\n\nΣτην μεταφορά των τραυματιών βοηθούσαν και τα διερχόμενα ΙΧ. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση ενός οδηγού:\n

Πέρναγα έξω από το Καραισκάκη και έβλεπα σκηνές πανικού χωρίς να ξέρω τι έχει γίνει, ώσπου ξαφνικά 2 άτομα μου ανοίγουν την πόρτα, μου βάζουν έναν αιμόφυρτο άντρα μέσα και μου λένε να τον πάω γρήγορα στο Τζάνειο.

\nΣτην είσοδο του νοσοκομείου η αγωνία των συγγενών αυξανόταν λεπτό με λεπτό καθώς δεν υπήρχε ενημέρωση για τα ονόματα των θυμάτων.Πολλοί από αυτούς τρέχαν πανικόβλητοι στους διαδρόμους ψάχνοντας ανάμεσα στους τραυματίες και στους νεκρούς μπας και αναγνωρίσουν το δικό τους πρόσωπο.\n\nΓιατρός που είχε υπηρεσία εκείνο το απόγευμα είπε το εξής ανατριχιαστικό:\n

Δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο.Μας έφερναν πτώματα και τραυματίες μαζί και έπρεπε να ξεχωρίσουμε ποιός ζούσε και ποιός πέθανε με τρόπο αστραπιαίο.Το μόνο που κάναμε ήταν να βλέπουμε με μια πρόχειρη ματιά αν ανέπνεαν και όποιος ήταν νεκρός τον βάζαμε σ’έναν θάλαμο για να ασχοληθούμε με αυτούς που χαροπάλευαν.

\nΠολλοί άνθρωποι που αναγνώριζαν τους νεκρούς τους δεν άντεχαν και κατέρρεαν. Η αναγνώριση γινόταν πολλές φορές από τα αντικείμενα που είχαν πάνω τους τα θύματα, καθώς πολλών τα πρόσωπα είχαν αλλοιωθεί στο έπακρο από την ασφυξία.\n\n

Θύρα 7, 1981
Θύρα 7, 1981
\n

Παίκτες στο Τζάνειο, Λόλα Νταιφά, συμβολή Παύλου Γιαννακόπουλου και το δράμα του Αναστόπουλου…

\nΟι παίκτες του Ολυμπιακού, αμέσως μόλις πληροφορήθηκαν το γεγονός, έτρεξαν στο Τζάνειο για να συμπαρασταθούν στους άτυχους φιλάθλους. Μάλιστα οι Καραβίτης και Κυράστας προσέφεραν αίμα ενώ ο Μάικ Γαλάκος ευχόταν:\n

Να μην είχε βάλει ποτέ τα 3 γκολ που οδήγησαν στο κύμα ενθουσιασμού και εν τέλει σ’αυτήν την τραγωδία.

\nΑνάμεσα σ’αυτούς και η ”σιδηρά κυρία” του Ολυμπιακού Λόλα Νταιφά η οποία ανάφερε το εξής περιστατικό:\n

Ένα από τα παιδιά που επισκέφτηκα, ο Στράτος Λούπος, μόλις με αντίκρισε με αναγνώρισε και με ρώτησε πως θα τα πάει ο Ολυμπιακός την άλλη Κυριακή. Εγώ τον χάιδεψα και του έδωσα κουράγιο. Πέντε ώρες μετά με πήραν από το Τζάνειο και μου ανακοίνωσαν τον θάνατό του.

\nΑυτό ήταν το εικοστό θύμα της θύρας 7 ενώ ο τραγικός αριθμός έκλεισε 6 μήνες μετά με τον θάνατο ενός ακόμα φιλάθλου που δεν ξύπνησε ποτέ από το κώμα στο οποίο είχε ”πέσει”.Άξια θαυμασμού πάντως ήταν η κίνηση του βιομήχανου φαρμάκων κ.Παύλου Γιαννακόπουλου να προσφέρει όλο το πλάσμα αίματος που χρειαζόταν το νοσοκομείο.\n\nΑνατριχίλα προκαλεί το γεγονός ότι 2 από τα θύματα της θύρας 7, ο Μιχάλης Μάρκου και η αρραβωνιαστικιά του Ζωγραφιά Χαιρατίδου, είχαν προμηθευτεί εισιτήριο από τον Νίκο Αναστόπουλο, καθώς ο πρώτος ήταν προσωπικός του φίλος.Ο ίδιος ο Αναστόπουλος δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτό που του έδωσε ήταν ένα…\n

Εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

\n

Τρίτη και μοιραία

\n

Θύρα 7, 1981
Θύρα 7, 1981
\n\nΗ θύρα 7 του σταδίου Καραισκάκη είχε και στο παρελθόν χαρακτηριστεί ως ”παγίδα θανάτου”. Η κατασκευή της ήταν ένας μακρύς σκοτεινός διάδρομος που στο τελείωμα του είχε σκαλοπάτια τα οποία οδηγούσαν στην έξοδο.\n\nΔεξιά και αριστερά από τις σκάλες δεν υπήρχαν στηρίγματα για αυτούς που κατέβαιναν ενώ και η ορατότητα μέχρι την έξοδο ήταν περιορισμένη λόγω της έλλειψης φωτισμού.\n\nΣτο παρελθόν το καμπανάκι του κινδύνου είχε χτυπήσει άλλες δύο φορές και μάλιστα Φλεβάρη μήνα.Συγκεκριμένα στις 6-2-1980 στον αγώνα Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ όπου δέκα θεατές τραυματίστηκαν κατά την έξοδο τους από την μοιραία θύρα, και στις 14-2-1973 στον φιλικό αγώνα Ολυμπιακού-Άγιαξ όπου οι αντίστοιχοι τραυματίες ήταν 34…\n\nΔυστυχώς την τρίτη φορά είχαμε και θύματα…\n

Ταινία και μηνύσεις

\nΗ θύρα 7 έγινε και ταινία το 1983 από τον Φώσκολο, αλλά δεν προβλήθηκε για πολύ καιρό, καθώς το περιεχόμενό της δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να ακολουθήσουν μηνύσεις και τελικά να αποσυρθεί από τους κινηματογράφους (προσωπική κρίση:απόλυτα δίκαια καθώς σε τέτοια γεγονότα δεν χωράει εμπορική εκμετάλλευση)\n

Έγκλημα δίχως τιμωρία και ο ”Γολγοθάς των οικογενειών”

\nΤρία χρόνια μετά την τραγωδία της Θύρας 7 έγινε το πρώτο δικαστήριο. Κατηγορούμενοι ήταν πέντε φύλακες του γηπέδου και πέντε αστυνομικοί. Οι σκηνές που διαδραματίστηκαν στο δικαστήριο ήταν πολύ ”δυνατές”.\n\n

Θύρα 7, 1981
Θύρα 7, 1981
\n\nΟι κατηγορούμενοι φώναζαν ότι ήταν αθώοι ενώ οι συγγενείς των θυμάτων ζητούσαν τιμωρία των ενόχων.\n\nΤα κύρια ερωτήματα της δίκης ήταν αν οι πόρτες ήταν ανοικτές, αν είχαν απομακρυνθεί τα τουρνικέ και αν οι θυρωροί και οι αστυνομικοί βρίσκονταν στις θέσεις που προβλέπονταν. Τα κατασκευαστικά λάθη του γηπέδου, που είχε εντοπίσει ο τότε Αττικάρχης, Γιώργος Παντελάκης, δεν απασχόλησαν το δικαστήριο.\n\nΤα αδικήματα είχαν χαρακτηριστεί πλημμελήματα και έτσι παραγράφηκαν λόγω παρέλευσης της πενταετίας από την κατασκευή του γηπέδου. Κάποιοι ακόμα και σήμερα λένε ότι εάν είχαν αποδοθεί κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος, δεν θα υπήρχε παραγραφή και οι κατασκευαστές του γηπέδου θα κάθονταν στο εδώλιο.Πολλοί ακόμα υποστήριζαν ότι στην θύρα 7 οι οπαδοί ήταν υπεράριθμοι και έμπαιναν μέσα χωρίς έλεγχο.\n\nΤελικά η υπόθεση έκλεισε στις 21 Φεβρουαρίου του 1986 με την απόφαση σοκ:\n

Άπαντες αθώοι

\n

Θύρα 7, 1981
Θύρα 7, 1981
\n\nΕνώ τα αίτια αποδόθηκαν στην ”κακιά στιγμή”. Ήταν μια δεύτερη μαχαιριά στις καρδιές των συγγενών των θυμάτων.\nΠολλά σπίτια πάντως εκείνο το μοιραίο απόγευμα ”έκλεισαν΄΄ καθώς πολλά από τα θύματα ήταν απλά παιδιά του μεροκάματου και μάλιστα αρκετά από αυτά συντηρούσαν πολυμελείς οικογένειες.\n\nΑλλά κάτι τέτοιο πέρασε στα ψιλά για πολλούς που ανακατεύτηκαν με την δίκη της θύρας 7.Το μόνο που εισέπραξαν οι οικογένειες ήταν κάποιες αποζημιώσεις και κάποια χρήματα από έρανο των φιλάθλων που πλήρωναν λίγο πιο ακριβά το εισιτήριο σαν φόρο εισφοράς σ’αυτές.\n

Νέο Καραισκάκη και ”δεν ξεχνιούνται ποτέ”

\nΑπό τότε έως σήμερα η 8η Φεβρουαρίου είναι ”ημέρα πένθους” για την οικογένεια του Ολυμπιακού. Μνημόσυνα τελούνται κάθε χρόνο και συνοδεύονται με κατάθεση στεφάνων από ομάδες και παράγοντες του αθλητικού και πολιτικού χώρου.\n\n

Θύρα 7, 1981
Θύρα 7, 1981
\n\nΗ πιο συγκινητική στιγμή είναι το ”προσκλητήριο νεκρών” που εκφωνείται συνήθως από έναν συγγενή κάποιου νεκρού.\n\nΕιδική τελετή έγινε το 2003 όταν γκρεμίστηκε το παλιό Καραισκάκη, προκειμένου να φτιαχτεί το καινούργιο, καθώς η θύρα 7 κατεδαφίστηκε τελευταία, προς τιμήν των θυμάτων.\nΠολλά συνθήματα έχουν φτιαχτεί για τους νεκρούς με χαρακτηριστικότερο το:\n

”Θρύλε θυμήσου Πρωταθλητή σε θέλουνε ακόμα και οι νεκροί σου”.

\n

Θύρα 7, 1981
Θύρα 7, 1981
\n\nΤέλος, στο Νέο Καραισκάκη, 21 καθίσματα στην θύρα 7 έχουν μαύρο χρώμα και μένουν πάντα κενά…\n\n
Θύρα 7 - Νέο Καραϊσκάκη
Θύρα 7 – Νέο Καραϊσκάκη
\n

Τα ονόματα των θυμάτων

\nΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (41 ετών-εκδότης περιοδικού)\nΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΑΜΙΤΣΗΣ (18 ετών- κάτοικος Περιστερίου, οπαδός ΑΕΚ)\nΣΠΥΡΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ (24 ετών-μαρμαράς)\nΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΑΛΥΝΑΣ (20 ετών-γιος αναπληρωτή διευθυντή Υπουργείου Γεωργίας)\nΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (18 ετών-μαθητής Λυκείου)\nΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑΣ (26 ετών-ναυτικός)\nΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΡΟΥΠΑΚΗΣ (34 ετών-βιβλιοδέτης)\nΜΙΧΑΛΗΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (21 ετών-σπουδαστής)\nΣΠΥΡΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΚΗΣ (18 ετών-κάτοικος Χαλανδρίου)\nΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΡΚΟΥ (27 ετών- ιδ. υπάλληλος)\nΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΧΑΣ (20 ετών-αρτοποιός)\nΚΩΣΤΑΣ ΜΠΙΛΑΣ (28 ετών-γυψαδόρος)\nΗΛΙΑΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ (17 ετών-μαθητής σχολής Ηλεκτρολόγων)\nΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΙΣΤΟΛΗΣ (30 ετών)\nΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ΠΟΥΠΟΣ (20 ετών)\nΚΩΣΤΑΣ ΣΚΛΑΒΟΥΝΗΣ (16 ετών-μαθητής Λυκείου)\nΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ (19 ετών-ηλεκτρονικός)\nΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ (14 ετών-μαθητής)\nΝΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ (19 ετών-υδραυλικός)\nΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ (34 ετών-εκτελωνιστής)\nΖΩΓΡΑΦΟΥΛΑ ΧΑΪΡΑΤΙΔΟΥ (23 ετών-οικονομολόγος)\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=LgtClvIWFOo\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=2sbNQZhsAsE\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=9K23zptY6eI\n\nΗ απαράδεκτη(ως προς το γεγονός) ταινία\nhttps://www.youtube.com/watch?v=egiDbCd0_V4

Αττίλιο. Η Θρυλική Τρομπέτα!

Αττίλιο. Η Θρυλική Τρομπέτα!

Αποτελούσε αναμφισβήτητα μια ηγετική μορφή της εξέδρας του Ολυμπιακού. Στο σάλπισμά του κανείς δεν έπρεπε να κάθεται κάτω γιατί θα αντιμετώπιζε την ”οργή” του.’Ηθελε να κάνει όλους τους Ολυμπιακούς μια γροθιά που θα υπεράσπιζε τον Ολυμπιακό και θα γινόταν κάτω από τους ήχους μιας τρομπέτας.Ο λόγος για τον θρυλικό Αττίλιο ή κατά κόσμον Βασίλη Δουρίδα…\n\nΓεννημένος το 1942 στην κατεχόμενη Αθήνα, μάζευε ότι λεφτά του έδιναν για να μπορεί να είναι δίπλα στην ομάδα του Πειραιά.Σπούδαζε Ιατρική αλλά στο 4ο έτος παράτησε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στον Ολυμπιακό.Παρολίγον συνάδελφοί του γιατροί του έλεγαν να σταματήσει να πηγαίνει στο γήπεδο γιατί κινδύνευε η υγεία του αλλά αυτός απαντούσε:\n

Εγώ ζω για τον Ολυμπιακό!

\nΤην δεκαετία του ’90 είχε γίνει στόχος επιθέσεων 2 φορές από αγνώστους που του έστησαν καρτέρι και τον χτύπησαν άσχημα. Επίσης, η άστατη ζωή που έκανε επιβάρυνε ακόμα περισσότερο την υγεία του και τελικά πέθανε στις 11 Νοεμβρίου του 1994 από πνευμονικό οίδημα…\n

Ο χαρακτήρας του και το ”ψευδώνυμό” του

\nΟ Αττίλιο ανήκε στους λεγόμενους ”αγνούς” οπαδούς. Απλός σεμνός και πράος στην καθημερινή του ζωή, άνθρωπος με χιούμορ αλλά και φανατικός με τον Ολυμπιακό, ήταν αγαπητός σε όλο τον φίλαθλο κόσμο και όχι μόνο, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων όπως προαναφέραμε.Δούλευε υπάλληλος σε μια τράπεζα αίματος στην Αθήνα.\n\nΌσον αφορά το γιατί τον φωνάζανε Αττίλιο η ιστορία έχει ως εξής: ένα απόγευμα και ενώ ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν στο Καραισκάκη, ο Βασίλης Δουρίδας είχε αργήσει να πάρει την θέση του δίπλα από τα κάγκελα της θύρας 7 και σε λίγο ο αγώνας θα άρχιζε. Τρέχοντας να προλάβει έσπρωξε άθελα του μερικούς φιλάθλους που κάθονταν και ένας από αυτούς του φώναξε:\n

Σιγά ρε φίλε, ποιός είσαι; Ο Αττίλιο;

\nΟ Αττίλιο που εννοούσε ήταν ένας παλαιστής της εποχής, αλλά από κείνη την στιγμή και μετά έγινε και το ”ψευδώνυμο” αυτού του θρυλικού φιλάθλου…\n

Ολυμπιακός και “ξερό ψωμί”…

\nΟ Αττίλιο ακολουθούσε τον Ολυμπιακό σχεδόν σε όλα τα σπορ, εντός και εκτός έδρας.Περνούσε έτσι τους ήχους της τρομπέτας του σε όλα τα γήπεδα που αγωνιζόταν η ομάδα του Πειραιά.Ακόμα και με την οικογένειά του είχε προβλήματα καθώς πιο πολύ βρισκόταν στο γήπεδο παρά μαζί της.\n\nΈγινε το απόλυτο ”τοτέμ” της εξέδρας στο Καραϊσκάκη. Μόλις ακουγόταν η «θρυλική» τρομπέτα, οι πάντες σιωπούσαν. Τα χέρια σηκώνονταν στον αέρα και οπαδοί κάθε ηλικίας, έχοντας λάβει λάβει το μουσικό παράγγελμά του,χτυπούσαν συντονισμένα τα χέρια αποτελώντας έτσι τον κινητήριο μοχλό του Ολυμπιακού. Εκείνος έπαιζε με την τρομπέτα του το γνωστό “πολεμικό” παιάνα και τον ”συνόδευαν” έπειτα οι οπαδοί με το γνωστό «Ο-λυ-μπιακός, Ο-λυ-μπιακός».\n\nΟ Αττίλιο κοντραρίστηκε ακόμα και με την χούντα όταν μετά το τέλος ενός αγώνα με τον Ολυμπιακό Βόλου παρότρυνε το πλήθος έξω από την θύρα 1 να μην διαλυθεί παρά το αντίθετο που έλεγε η αστυνομία. Αποτέλεσμα ήταν να συλληφθεί και να οδηγηθεί στο Τριμελές Πρωτοδικείο του Πειραιά, το οποίο στην αρχή τον καταδίκασε σε 4 μήνες φυλάκιση,αλλά κατόπιν έφεσης που έκανε αφέθηκε ελεύθερος.Συνήγορός του ήταν ο Αντρέας Υδραίος, δικηγόρος του ιστορικού προέδρου του Ολυμπιακού Νίκου Γουλανδρή.\n\nΜπορούμε να πούμε ότι ήταν ”Ολυμπιακός μέχρι θανάτου” καθώς το γεγονός ότι συνεχώς αγνοούσε τις συμβουλές των γιατρών(του είχαν πει ότι ακόμα και το δυνατό φύσημα της τρομπέτας μπορούσε να τον επηρεάσει αρνητικά)και η αδιαφορία γενικότερα για την υγεία του οφείλονταν στο ότι θα θυσίαζε τα πάντα γι’αυτήν την ομάδα.\n\n

Η κηδεία του Αττίλιο
Η κηδεία του Αττίλιο
\n\nΤελικά η κατάληξη ήταν μοιραία και το 1994 πέθανε. Η σωρός του μπήκε σε κόκκινο φέρετρο(κατόπιν τελευταίας του επιθυμίας) ενώ στην κηδεία του πήγαν πολλοί επώνυμοι ανάμεσα στους οποίους και ο σημερινός πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.Μαζί του πήρε για πάντα το θρυλικό σάλπισμα αλλά ο ήχος αυτός θα παραμένει για πάντα η ”κινητήρια” δύναμη του Ολυμπιακού…\n\n \n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=UsVkxnFEQdM\n\n