SportBrio

Tag: εθνικη

  • Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε ταινίες…

    Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε ταινίες…

     

     
    Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, σε ότι κατάσταση και να βρίσκεται, πάντα θα αποτελεί την νο1 επιλογή του μέσου Έλληνα φίλαθλου. Όσα σκάνδαλα και αν προκύψουν, όσο και αν η ρομαντική εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί, όσο και να βλέπουμε τη βία να συνεχίζει να είναι παρούσα, εντούτοις σαν λαός το έχουμε στο αίμα μας να μας αρέσει η ”στρογγυλή θεά” είτε γιατί μας αρέσουν οι ποδοσφαιρικοί ”καβγάδες” (αν το γκολ ήταν οφ-σάιντ, αν το πέναλντυ ήταν ή δεν ήταν κοκ) είτε γιατί ισχύει το ρητό που λέει ”θρησκεία αλλάζεις, ομάδα όχι”…

    Αυτή την αγάπη λοιπόν, εδώ και περίπου 60 χρόνια την έχουν αποτυπώσει διάφοροι σκηνοθέτες και ηθοποιοί μέσω ταινιών. Ταινίες που δείχνουν το κλίμα της εκάστοτε εποχής και μας  δείχνουν το κλίμα που υπήρχε γύρω από το χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ας ξεκινήσουμε την αναφορά μας με χρονολογική σειρά και αναφέροντας μερικές από αυτές τις ταινίες που αποτέλεσαν κατά καιρούς σήματα κατατεθέν για το ελληνικό ποδόσφαιρο..
    \n1) Κυριακάτικοι ήρωες (1956) Η πρώτη ταινία που αφορούσε το σπορ και αναφέρεται στην ρομαντική εποχή του, όπου οι πρωταγωνιστές (οι οποίοι ήταν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές όπως ο Μουράτης ,ο Πούλης, ο Λινοξυλάκης και άλλοι) μοιράζονται τους προβληματισμούς τους για τις ζωές τους εκτός γηπέδου, έχουν ως κύριο στόχο τη συμμετοχή τους στην Εθνική και είναι όλοι τους μια ενωμένη παρέα ανεξάρτητα από το σύλλογο που αγωνίζονται (πόσο μακρυνά ακούγονται αυτά σήμερα…)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=2G-gdBpRyMo
    \n2)Η Ρένα είναι οφ-σάιντ (1972) Μια εικοσαετία μετά , η αγαπημένη ηθοποιός Ρένα Βλαχοπούλου, πρωταγωνιστεί σε μια ταινία ,στην οποία είναι φανερό πως πλέον στις ελληνικές ομάδες αγωνίζονται και ξένοι αθλητές, κάτι το οποίο αποτυπώνεται μέσω του ποδοσφαιριστή Χούλιο(Νίκος Γαλανός) ο οποίος γίνεται μήλον της έριδος για πολλές ελληνικές ομάδες..
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=tRo2BgNUijs
    \n3)Χούλιγκανς, κάτω τα χέρια από τα νιάτα (1983) Πλέον , η βία  έχει κάνει για τα καλά την εμφάνισή της στα γήπεδα και εκδηλώνεται μέσω των χούλιγκανς. Μέσω αυτής της ταινίας όμως, επιδιώκεται να γίνει  ένα ψυχογράφημα του μέσου χούλιγκαν καθώς και πώς ο ίδιος οδηγήθηκε σε αυτό το μονοπάτι( κοινωνική απόρριψη, αντίδραση στο κατεστημένο ,συντηρητική κοινωνία κοκ). Επίσης , οι χούλιγκανς αντιμετωπίζονται και ως ρομπότ καθοδηγούμενα από ανώτερους φορείς , οι οποίοι τους οδηγούν στο πεδίο μάχης για δικά τους συμφέροντα..
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=IUt_VSCL5ms
    \n4) Η φανέλα με το νούμερο 9 (1988) Ο πρωταγωνιστής αυτής της ταινίας (Στράτος Τζώρτζογλου) είναι ένας παίκτης ο οποίος αγωνίζεται σε ομάδα γ εθνικής και αναγκάζεται να ”πουλάει” παιχνίδια προκειμένου να πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο και να παίξει στην ανώτερη κατηγορία.  Μέσω αυτής της ταινίας προβάλλεται ο ”σκοτεινός κόσμος” του ελληνικού ποδοσφαίρου , με θύματα τους ίδιους τους αθλητές, οι οποίοι πέφτουν ”θύματα” συμφερόντων με ,πολλές φορές, ολέθριες για αυτούς συνέπειες (ο επαγγελματισμός πια σε όλο του το μεγαλείο και οι συνέπειες αυτού όχι πάντα καλές…)
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=UwQrdfcow_A

    Τέλος να αναφέρουμε και μια πρόσφατη ταινία (2009 Η Κληρονόμος) με πρωταγωνίστρια τη Σμαράγδα Καρύδη , η οποία κληρονομεί μια ομάδα ποδοσφαίρου και από τη θέση του προέδρου προσπαθεί να την οδηγήσει σε επιτυχίες. Μια πιο ανάλαφρη ταινία η οποία δίνει ένα κωμικό τόνο στο ελληνικό ποδόσφαιρο..
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9QvjObISqSQ

    Υ.Γ. Θα μπορούσε να αναφερθεί και η ταινία ”Θύρα 7 η μεγάλη στιγμή” , η οποία υποτίθεται θα αποτύπωνε την τραγωδία της θύρας 7 στις 8-2-81 , αλλά αρκεί να δείτε την μισή για να καταλάβετε ότι ουδεμία σχέση έχει με το γεγονός (για αυτό άλλωστε και μετά από δικαστικό αίτημα των συγγενών των θυμάτων αποσύρθηκε από τους κινηματογράφους)
     

     

  • 2004-2014. Εθνική-Ελληνικό Ποδόσφαιρο: Βίοι Αντίθετοι…

    2004-2014. Εθνική-Ελληνικό Ποδόσφαιρο: Βίοι Αντίθετοι…

    10 χρόνια πέρασαν λοιπόν… 10 χρόνια από τον μεγαλύτερο θρίαμβο του ελληνικού ποδοσφαίρου και ίσως τη μεγαλύτερη έκπληξη στην παγκόσμια ιστορία του αθλήματος. 10 χρόνια πέρασαν από εκείνες τις μαγικές βραδιές που μας χάρισε η Εθνική μας στα γήπεδα της Πορτογαλίας, βγάζοντάς μας στους δρόμους ξανά και ξανά. Ήταν αναμφισβήτητα το “καλοκαίρι της Ελλάδας” (το οποίο ολοκληρώθηκε με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων).Τ ο πώς η Εθνική μας έφτασε στο θρίαμβο έχει γραφτεί χιλιάδες φορές. Σκοπός του άρθρου αυτού ,όμως, είναι να δούμε αν αυτή η δεκαετία που μεσολάβησε “απέφερε καρπούς” για το ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα, αλλά και για την ίδια την Εθνική.

    Όσον αφορά το πρώτο κομμάτι, δυστυχώς, ο απολογισμός δεν ήταν θετικός… Χρόνο με το χρόνο παρατηρείται από τον μέσο φίλαθλο Έλληνα μια δυσπιστία και μια αυξανόμενη απαξίωση για το ελληνικό πρωτάθλημα. Κακό θέαμα, σκάνδαλα για στημένους αγώνες, άδεια γήπεδα είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία τα οποία, μετά το 2004, αυξήθηκαν. Η κρίση επίσης, η οποία ξέσπασε από το 2009, επιδείνωσε αυτή τη κατάσταση, και πλέον πολλές ομάδες δε μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τη βασική άδεια συμμετοχής στο πρωτάθλημα, πράγμα που ακόμα και εν καιρώ κρίσης δε θα είχε συμβεί αν οι ίδιες είχαν πιο γερά θεμέλια. Επίσης, παρατηρείται ολοένα και περισσότερο έλλειψη ανταγωνισμού και πρωτάθλημα 3 ταχυτήτων (μια ή δυο ομάδες διεκδικούν πρωτάθλημα, 3-4 έξοδο στην Ευρώπη και οι υπόλοιπες μάχονται να μείνουν στη κατηγορία) κάτι που πάντα υπήρχε, αλλά πλέον η “ψαλίδα” έχει μεγαλώσει τόσο πολύ και αυτό οδηγεί τον μέσο φίλαθλο σε σταδιακή αποχώρηση από τα γήπεδα. Υπάρχουν βέβαια και κάποια θετικά μέσα σε αυτή τη δεκαετία, όπως η (έστω και αναγκαστικά λόγω κρίσης) εμπιστοσύνη πολλών ομάδων σε νεαρούς Έλληνες παίκτες και η ανάδειξη κάποιων ομάδων της επαρχίας, οι οποίες στηρίζονται στη δίψα τους να αφήσουν κάτι στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

    Για την Εθνική τώρα μπορούμε να πούμε τα εντελώς αντίθετα. Μετά το 2004, ακολούθησαν 5 συμμετοχές σε τελικές φάσεις ποδοσφαιρικών τουρνουά (3 EURO και 2 Μουντιάλ, απουσίασε μόνο από το Μουντιάλ του 2006) ενώ μέχρι τότε, σε όλη της την ιστορία είχε μόνο 2 (Μουντιάλ 1994 και EURO 1980) χωρίς να πετύχει καν νίκη. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι αυτή η ομάδα έχει χαράξει τον δικό της δρόμο, μακρυά από την γενικότερη νοοτροπία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πλέον, ο κάθε αθλητής την σέβεται και θέλει να αγωνιστεί σε αυτήν. Ο σεβασμός αυτός ενισχύεται και από ξένες ομάδες οι οποίες πλέον, ξέρουν ότι έχουν να κάνουν με μια σκληροτράχηλη ομάδα που μπορεί από παιχνίδι  σε παιχνίδι και από διοργάνωση σε διοργάνωση να παρουσιάζεται βελτιωμένη και με νέα στοιχεία στο παιχνίδι της. Επίσης, η αγάπη των Ελλήνων για την Εθνική έχει αυξηθεί καθώς την θεωρούν πλέον ως μια ομάδα ικανή για μεγάλα πράγματα!

    Από όλα τα παραπάνω λοιπόν γίνεται κατανοητό ότι εφόσον το παράδειγμα της Εθνικής το ακολουθήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο συλλόγων, τότε το ένα θα φέρει το άλλο και είναι σίγουρο ότι και οι σύλλογοι θα μπορέσουν να κάνουν το κόσμο να γυρίσει στα γήπεδα. Εύκολο δεν είναι αλλά έστω και αργά ,μακάρι να αλλάξουν κάποια πράγματα ώστε να μη περιμένουμε μόνο τα καλοκαίρια για να πάρουμε κάποια χαρά από την Εθνική μας…

    Γιώργος Ρεσβάνης\ngresvanis@sportbrio.gr
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=wZDHLltOeVc

  • Λίγο ακόμα να σηκωθούμε….Εθνική μας…

    Λίγο ακόμα να σηκωθούμε….Εθνική μας…

    Το όνειρο έλαβε τέλος λοιπόν… Ατυχία, απειρία σε καταστάσεις πέναλτι και ένας φοβερός Κοσταρικανός τερματοφύλακας, “έσβησαν” τα όνειρα της Εθνικής μας για 8άδα. Είναι σκληρό πολύ να χάνεται έτσι μια πρόκριση. Προσωπικά, ακόμα να χωνέψω το ότι αυτή η ομάδα, η οποία από ένα σημείο και μετά “πάτησε” την αντίπαλό της (και ας είχε αριθμητική υπεροχή, άλλωστε και η Ιαπωνία έπαιξε με παίκτη παραπάνω και την “εξαφανίσαμε”), δε θα συνεχίσει να μας βγάζει στους δρόμους για φέτος. Παρ’όλη τη πίκρα μου όμως θα πω κάποια πράγματα που για μένα αποτελούν την ουσία αυτής της (όπως και να το κάνουμε) μεγάλης επιτυχίας.

    Καταρχάς για μένα, αυτή η ομάδα έδειξε ότι πέρα από την άμυνα (την καταπληκτική άμυνα που ναι μεν “κουράζει τα μάτια” αλλά οδηγεί σε θριάμβους), μπορεί όπου χρειάζεται να ξεδιπλώσει και επιθετικές αρετές, κάτι που και ακόμα στο EURO του 2004 δεν έδειξε. Πολλές φορές είδαμε ορθολογική επιθετική ανάπτυξη και όχι μόνο γιόμες. Βέβαια κάτι τέτοιο πρέπει να εξελιχθεί με το καιρό (μεγάλη ευκαιρία να γίνει με τον Ρανιέρι, τον αντικαταστάτη του Σάντος) αλλά οι βάσεις πλέον μπήκαν. Δε θέλω να κουράσω με τεχνικές λεπτομέρειες (άλλωστε πρώτα ο Ρεχάγκελ και μετά ο Σάντος μας έμαθαν πώς παίζεται το τόπι και δε θα το παίξω ΕΓΩ ειδήμονας)γι’αυτό θα πάω σε ένα άλλο ουσιαστικό αποτέλεσμα , το οποίο είναι η αλλαγή νοοτροπίας των παικτών που αγωνίστηκαν. Λέγοντας “αλλαγή” εννοώ το πάθος που έδειξαν και την άρνηση “παράδοσης των όπλων”. Το να σκοράρεις στο τελευταίο λεπτό, πέρα από τύχη, δείχνει και ψυχικά αποθέματα, τα οποία παλιότερα δεν είχαμε. Αυτή η Εθνική όμως, θυμίζει μεγάλες ομάδες (π.χ. Γερμανία) οι οποίες ποτέ δε παρατούσαν ένα ματς πριν το τελικό σφύριγμα. Τέλος, η επικράτηση επί των αντιπάλων σε αγώνες ”do or die” (όπως αναφέρθηκε και στο σχετικό αφιέρωμα του SportBrio.gr) δείχνει το πόσο πλέον οι αντίπαλοι μας “φοβούνται” όταν η μπάλα καίει.

    Ο σεβασμός πλέον στην Εθνική μας είναι δεδομένος. Η Ελλάδα, όντας ψηλά στο πίνακα της ΦΙΦΑ, θα ξεκινάει πάντα μια προκριματική φάση ,ξέροντας ότι θα έχει “βατούς” αντιπάλους και άρα παραπάνω πιθανότητες πρόκρισης σε μεγάλα τουρνουά  (Μουντιάλ, EURO). Πλέον θα έχουμε και παραπάνω στόχους και όχι απλή συμμετοχή σε αυτά. Πάμε γερά για νέες επιτυχίες!! ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ (από τους παίκτες μέχρι τον φροντιστή). Το παρακάτω τραγούδι είναι για εσάς…(και για εμάς).

    Γιώργος Ρεσβάνης\ngresvanis@sportbrio.gr

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=8t9o1P7Xi0c

  • Γκρινιάρης ως Έλλην (οπαδός)

    Γκρινιάρης ως Έλλην (οπαδός)

    Έφτασε λοιπόν η μεγάλη στιγμή… Αύριο το βράδυ στις 11 η Εθνική μας κοντράρεται με τη Κόστα Ρίκα με στόχο μια θέση στην 8άδα του κόσμου και το γράψιμο μιας ακόμα “χρυσής” σελίδας στην ιστορία της την τελευταία δεκαετία (από το 2004 και μετά). Όλοι οι Έλληνες περιμένουν να πάρουν άλλη μια εφήμερη χαρά και να βγουν στους δρόμους, ξεχνώντας για λίγο τα καθημερινά προβλήματά τους. Νομίζετε…

    Τα παραπάνω θα ίσχυαν στο απόλυτο αν πολύ απλά βρισκόμασταν σε κάποια άλλη χώρα στην οποία πολλοί άνθρωποι δε θα ήταν σύγχρονες “Μήδειες” (η Μήδεια ως πρόσωπο της αρχαιότητας σκότωσε τα παιδιά της) και δεν θα έβρισκαν διάφορες ευκαιρίες να μηδενίσουν, να ισοπεδώσουν και να ειρωνευτούν μια ενδεχόμενη ήττα της Εθνικής (ειδικά τώρα που θεωρητικά είμαστε φαβορί). Η κακοπροαίρετη κριτική είναι “βούτυρο στο ψωμί” τους.

    Όλα αυτά δεν τα γράφω τυχαία. Στα 20 χρόνια που παρακολουθώ ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα την Εθνική μας έχω να πω ότι νιώθω ευλογημένος που έχω ζήσει 2 συμμετοχές σε Μουντιάλ και άλλες 3 σε EURO. Γενιές και γενιές που πέρασαν δε πρόλαβαν να δουν τίποτα από όλα αυτά. Και όμως μέχρι και χτες (ειδικά μετά την ήττα από τη Κολομβία)διάβαζα, έβλεπα και άκουγα σχόλια τύπου “έλα μωρέ τους άχρηστους”, “μας ξεφτίλισαν”, “να γυρίσουν όλοι πίσω” κτλ. Να διευκρινίσω λοιπόν κάτι. Κριτική ΠΡΕΠΕΙ να γίνεται παντού και σε όλους. Εδώ όμως μπαίνει ένα “αλλά”  το οποίο αφορά το είδος της. Και εγώ έκρινα κάποια πράγματα που δε μου άρεσαν (επεισόδιο Μανιάτη-Τζαβέλλα, συμμετοχή Κατσουράνη και κάποια ακόμα). ΠΟΤΕ όμως δε συμφώνησα με κακοπροαίρετες, αστήριχτες κριτικές από ανθρώπους-“ξερόλες”, οι οποίοι, ως γνήσιοι “κωλοτούμπες” μετά τη πρόκριση της Εθνικής πήραν πρώτη θέση στα πανηγύρια (ευκαιριακοί πανηγυρτζίδες για μένα). Βέβαια υπάρχει και η κατηγορία αυτών που ακόμα και μετά την επιτυχία, μη μπορώντας να αντέξουν το βάρος μιας μη κακοπροαίρετης κριτικής, ασχολήθηκαν με το δήθεν “αμφισβητούμενο πέναλτι” του Σαμαρά που αποδείχτηκε σωστό(σημείωση SportBrio:δείτε τη φάση εδώ) και το πόσο ντροπή ένιωσαν σαν Έλληνες. (σκέψου να ζούσαν το Μουντιάλ που πήρε η Αγγλία το 1966 με το αμφισβητούμενο γκολ του Χαρστ ή το χέρι του Μαραντόνα).

    Κύριοι συγγνώμη αν σας “χαλάει τη μαγιά” η καλή πορεία της Εθνικής. Να έχετε έτοιμη την κριτική και μετά τον αγώνα με την Κόστα Ρίκα και όταν δε θα έχετε άλλη χολή να βγάλετε, να μετατραπείτε και εσείς σε “περήφανους Έλληνες” και ευκαιριακούς πανηγυρτζίδες. Το χε πει και πριν χρόνια η αείμνηστη Βλαχοπούλου (“τα λιοντάρια έγιναν κρέατα και τα κρέατα λιοντάρια…”), δείτε το απόσπασμα και στο βίντεο πιο κάτω…
     

     

    Γιώργος Ρεσβάνης\ngresvanis@sportbrio.gr

     

     
    \nhttp://youtu.be/cQ1DtZi0ar8

     

     

     

     

  • Όχι στο Cyberbullying στον Κατσουράνη!

    Όχι στο Cyberbullying στον Κατσουράνη!

    25/6/2014, Ώρα Ελλάδος: 1πμ. Ο αγώνας της Εθνικής μας ομάδας έχει μόλις τελειώσει κι όλη η Ελλάδα πανηγυρίζει την ιστορική πρόκριση στη φάση των 16 του Μουντιάλ. Κάπου εκεί, κάποιος ανοίγει μια σελίδα στο Facebook με τίτλο: “Οχι Κατσουρανη με Κοστα Ρικα”. Η υπόθεση λέει πως ο Κώστας Κατσουράνης, χρόνια “στυλοβάτης” του κέντρου της Εθνικής αλλά 35 χρονών σήμερα, προκαλεί δυσλειτουργία και αποσυντονίζει όλο το παιχνίδι της ομάδας, οπότε η συγκεκριμένη σελίδα είναι μια μορφή διαμαρτυρίας και απόπειρας, ώστε να πειστεί ο προπονητής να μην τον χρησιμοποιήσει στον αγώνα με την Κόστα-Ρίκα που θα κρίνει την πρόκριση στη Φάση των 8 του Μουντιάλ. Αυτό βασίζεται στο γεγονός πως στο 1ο παιχνίδι με την Κολομβία όπου ο Κατσουράνης έπαιζε σε όλον τον αγώνα, η Εθνική ηττήθηκε με 3-0, στο 2ο αγώνα με την Ιαπωνία, αποβλήθηκε στο 38′ και κατόπιν η Εθνική άλλαξε πρόσωπο, έπαιξε “ηρωικά” και κράτησε το 0-0 και στο 3ο, όπου ήταν τιμωρημένος, η Εθνική έκανε την καλύτερή της εμφάνιση και κέρδισε τον αγώνα και μαζί την ιστορική πρόκριση.

    Ναι, δεν σας κρύβω, το είπα κι εγώ. Ναι, όταν αποβλήθηκε είπα κι εγώ ότι επιτέλους βγήκε απ’την ομάδα. Ναι, μπορώ να σας πω ότι ήμουν οργισμένος με την εμμονή του προπονητή Φερνάντο Σάντος στο πρόσωπό του, από τότε που ανακοινώθηκε η αποστολή και ήταν το όνομά του μέσα. Ναι, κι εμένα, μόλις είδα τη σχετική σελίδα λίγες ώρες μετά τη δημιουργία της, μέσα στους πανηγυρισμούς της πρόκρισης, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να γελάσω κοροϊδευτικά, γιατί το είδα σαν αστείο. Προς στιγμήν, σκέφτηκα να κάνω κι εγώ “like”, αλλά τελικά δεν έκανα γιατί το θεώρησα λίγο τραβηγμένο. Κάπου πήρε το μάτι μου και τον αριθμό αυτών που είχαν κάνει ήδη… Ο αριθμός ήταν εντυπωσιακά μεγάλος για το χρόνο ύπαρξης της σελίδας! Την επόμενη μέρα την επισκέφτηκα ξανά. 18 ώρες μετά τη δημιουργία της, είχε ξεπεράσει τα 60.000 “likes” ! Αυτή τη στιγμή, περίπου δύο 24ωρα μετά τη νίκη της Εθνικής η σελίδα έχει φτάσει περίπου στα 93.000, ένα νούμερο που στρογγυλοποιείται στα 100.000(!!) και κάπου εδώ το “αστείο” έχει λάβει τέλος.

    Μέσα σε δύο 24ωρα μαζεύτηκαν 100.000 άτομα που δεν ανήκουν σε κάποιο γκρουπ με συγκεκριμένες πεποιθήσεις και στηρίζουν την αποδοκιμασία ενός με τα αρνητικά σχόλια εντός της σελίδας να “δίνουν και να παίρνουν”. Αυτό δεν είναι καθόλου αστείο. Είναι η πρώτη μαζική εκδήλωση “διαδικτυακής βίας” (ή αλλιώς “cyberbullying”) στην Ελλάδα! Έχουμε περάσει τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τη χρήση από την κατάχρηση του μέσου και πλέον βλέπουμε ένα “σκληρό πρόσωπο” των κοινωνικών δικτύων.

    Ο Κώστας Κατσουράνης είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους σημαντικότερους παίχτες που έπαιξαν στην Εθνική Ελλάδος, καθότι το 2004, είχε κατά γενική ομολογία τεράστια συμβολή στην κατάκτηση του Euro(την κορυφαία επιτυχία της Εθνικής στην ιστορία της) και ήταν αυτός που κάθε συμπαίκτης του ξεχώριζε όταν τους ρωτούσαν σχετικά. Σήμερα, 10 χρόνια μεγαλύτερος, δεν είναι ο ίδιος παίχτης αγωνιστικά. Όμως, στην εντεκάδα της ομάδας δε βρέθηκε από μόνος του, αλλά κάποιος(OK, που μόνο εκείνος ξέρει γιατί) του ζήτησε να είναι εκεί. Μπορούσε να αρνηθεί, όπως έχουν κάνει πολλοί “μεγάλοι” στο παρελθόν, όμως ο Κώστας ήταν εκεί πιστός “στρατιώτης” στο καθήκον για να παλέψει και να δώσει για άλλη μια φορά ό,τι μπορεί και τώρα το πληρώνει με διαπόμπευση που λόγω της προσφοράς του στην Εθνική δεν αξίζει και σίγουρα αγγίζει την αχαριστία. Τόσο μπορούσε να δώσει, τόσο έδωσε. Δε νομίζω έστω ένας από αυτούς τους 100.000 να πιστεύει ότι ο Κώστας δεν ήταν ο παλιός Κώστας εσκεμμένα. Στον αγώνα με την Κόστα Ρίκα είναι πιθανό να μην ξεκινήσει βασικός (για αγωνιστικούς λόγους ελπίζω) και ο σκοπός της σελίδας να ικανοποιηθεί. Αυτοί οι 100.000 θα νιώσουν περήφανοι; Μου θυμίζει “Οστρακισμό” της Αρχαίας Αθήνας…

     
     
    Γιάννης Λαίνος\njlainos@sportbrio.gr

  • Η ”θαυματουργή οικογένεια” του 1987..

    Η ”θαυματουργή οικογένεια” του 1987..

    Το έπος του 1987 (κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ από την Εθνική μας) ήταν, αναμφισβήτητα, η αρχή μιας νέας σελίδας για όλο τον ελληνικό αθλητισμό και “πρόδρομος” των επιτυχιών που ακολούθησαν όχι μόνο στο μπάσκετ αλλά σε όλα τα σπορ. Ήταν η πρώτη φορά που σαν ‘Ελληνες νιώσαμε ότι μπορούμε περισσότερα στο αθλητικό κομμάτι.. Η ψυχή που κατέθεσαν τότε 12 παίκτες και ο προπονητής τους μας έδωσε αυτό το δικαίωμα και μας ανέβασε ψηλότερα τον πήχη… Ως γνωστόν όμως, για να έρθει μια τέτοια επιτυχία, πέρα από τις ατομικές ικανότητες, πρέπει μια ομάδα να είναι “δεμένη” σαν οικογένεια.(είδαμε στο άρθρο “Περιοδεύων θίασος…” που αφορούσε την ποδοσφαιρική Εθνική του 1994 τι μπορεί να συμβεί όταν δεν υπάρχει αυτό το στοιχείο) Στο παραπάνω βίντεο (εκπομπή αμέσως μετά τη νίκη στον τελικό επί του Σοβιετικού “μεγαθήριου”) βλέπουμε πόσο απλοί και προσγειωμένοι στις δηλώσεις τους είναι όλοι οι πρωταγωνιστές του θριάμβου.(αποκορύφωμα οι δηλώσεις του Νίκου Γκάλη στο 7.30). Το γεγονός ότι, λίγο μετά την επίτευξη ενός τέτοιου κατορθώματος, βλέπουμε ομαδικό πνεύμα ακόμα και σε λεκτικό επίπεδο, δείχνει γιατί αυτή η ομάδα έμεινε στις “καρδιές” όλων, εμπνέει ακόμα και σήμερα νέες γενιές και ονομάστηκε “επίσημη αγαπημένη”…

    Ευρωμπάσκετ 1987

    Ευρωμπάσκετ 1987

  • H αρχή της δόξας…

    H αρχή της δόξας…

    Το 1987 ήταν, όπως είναι γνωστό σχεδόν σε όλους, η ”εκτόξευση” του ελληνικού μπάσκετ (και πιθανόν όλου του ελληνικού αθλητισμού) στα ουράνια. Θα θυμηθούμε πολλές στιγμές από εκείνες τις 10 μέρες (3-14 Ιουνίου διοργανώθηκε το τουρνουά). Μια πρώτη αναφορά θα κάνουμε με τη μεγάλη νίκη της Εθνικής μας ,τη δεύτερη μέρα των αγώνων, επί της πανίσχυρης Γιουγκοσλαβίας των Πέτροβιτς, Ντίβατς, Πάσπαλιε ,Κούκοτς ,Ράτζα και δε συμμαζεύεται…Η νίκη αυτή ,ουσιαστικά, ”αφύπνησε” το ελληνικό κοινό ,το οποίο άρχισε να ”πιστεύει” αυτή την ομάδα περισσότερο απο κάθε άλλη φορά. Ήταν το ”κλειδί” για τις επόμενες επιτυχίες που ακολούθησαν.. (το κλάμα του αείμνηστου Συρίγου στο 1.22.30 αντικατοπτρίζει τα τότε συναισθήματα)