SportBrio

Category: ΑΘΛΗΤΙΚΑ

  • Ιταλία και Euro. 2 φορές σε “σενάρια”

    Ιταλία και Euro. 2 φορές σε “σενάρια”

    Στον χώρο του ποδοσφαίρου πολλές φορές παρατηρούμε γεγονότα που επαναλαμβάνονται κατά ”διαβολική σύμπτωση”, όχι πάντα όμως με το ίδιο αποτέλεσμα.Όπως λένε και Γάλλοι “deja vu” δηλαδή. Κάποιο γκολ στο ίδιο λεπτό μεταξύ 2 ίδιων ομάδων σε 2 διαφορετικούς αγώνες, κάποια νίκη ή ήττα με ίδιο τρόπο είναι μερικά παραδείγματα. Αυτό που συνέβη όμως με την Ιταλία σε 2 Euro(2004, 2012), ήταν ίσως από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα και περιελάμβανε “θεωρίες συνομωσίας” και “ψιθύρους”. Όχι άδικα πάντως…

    “Σκανδιναβική” συμμαχία και “Ciao Italia”(2004)

    Το Euro 2004 σίγουρα μας φέρνει στο μυαλό την πιο “γλυκιά” ποδοσφαιρική ανάμνηση με την κατάκτηση του από την Εθνική μας.Στους Ιταλούς πάντως σίγουρα φέρνει θυμό καθώς η ομάδα τους θεωρούν (όχι άδικα), ότι αποκλείστηκε από έναν αγώνα-συμμαχία μεταξύ Σουηδίας και Δανίας.

    Συγκεκριμένα είχαμε φτάσει στην τελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων και, ως γνωστόν, τα παιχνίδια διεξαγόντουσαν την ίδια ώρα.Η Ιταλία είχε ως αντιπάλους τις Δανία, Σουηδία και Βουλγαρία.Δανία και Σουηδία είχαν από 4 βαθμούς, η Ιταλία 2 και η Βουλγαρία μηδέν.

    Βάσει των κριτηρίων της ΟΥΕΦΑ, σε περίπτωση ισοβαθμίας δύο ή περισσοτέρων ομάδων, το πρώτο κριτήριο ήταν οι μεταξύ τους αγώνες, μετά η διαφορά τερμάτων και τρίτο η καλύτερη επίθεση.Σε περίπτωση λοιπόν που Σουηδία και Δανία έφερναν ισοπαλία από 2-2 και πάνω, ότι και να έκανε η Ιταλία θα έμενε έξω.Λογικό λοιπόν να δημιουργηθούν καταστάσεις καχυποψίας και “ψίθυροι” για στήσιμο.

    Τα παραπάνω, όπως ήταν λογικό, έγιναν “κραυγές” μετά τους αγώνες.Κάτι απόλυτα φυσιολογικό καθώς το “2-2” ήρθε.Μάλιστα το γκολ της ισοφάρισης προήλθε από τους Σουηδούς στο τελευταίο λεπτό του αγώνα και ενώ παράλληλα η Ιταλία σκόραρε το 2-1 επί της Βουλγαρίας.Χαρά που τελικά μετατράπηκε σε λύπη, ενώ οι Σκανδιναβοί πανηγύριζαν αμφότεροι την πρόκριση τους στην 8αδα.

    Ποτέ πάντως δεν αποδείχτηκε κάτι περί στησίματος αλλά η “γεύση” της καχυποψίας που έμεινε ήταν πικρή και για την ΟΥΕΦΑ και για το φίλαθλο κοινό.

    Παρεμπιπτόντως το γήπεδο που έγινε ο αγώνας λεγόταν “Μπέσα”, αλλά στον αγώνα, η ελληνικώς εννούμενη μπέσα μάλλον πήγε περίπατο.

    Τα γκολ: Τόμασσον 28’και 66′ (Δανία), Λάρσον 47′(πεν), Γιόνσον 89′

    ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Μάρκους Μερκ (Γερμανία)

    ΚΙΤΡΙΝΕΣ: Έντμαν, Κάλστρομ

    ΔΑΝΙΑ: Σόρενσεν, Χέλβεγκ, Λάουρσεν, Χένρικσεν, Νίκλας Γένσεν (46 Μπόγκελουντ), Γκράβεσεν, Τόμασον, Ντανιέλ Γένσεν (65 Πούλσεν), Γκρόνκιερ, Σαντ, Γιόργκενσεν (57 Ρόμενταλ)

    ΣΟΥΗΔΙΑ: Ίσακσον, Νίλσον, Μέλμπεργκ, Γιάκομπσον, Έντμαν, Αντερσον (81 Αλμπακ), Κάλστρομ (72 Βίλχελμσον), Γιόνσον, Λιούνγκμπεργκ, Ιμπραΐμοβιτς, Λάρσον

    2012:Ίδιο σενάριο, άλλη κατάληξη για την Ιταλία

    Ίδιο ακριβώς σενάριο υπήρξε και το 2012, αλλά αυτήν την φορά η κατάληξη ήταν θετική για την “σκουάντρα ατζούρα”.Συγκεκριμένα, ήταν πάλι η τελευταία αγωνιστική των ομίλων και όλα τα παιχνίδια διεξάγονταν παράλληλα.Ο όμιλος περιελάμβανε τις Ισπανία, Κροατία, Ιταλία και Έιρε.Οι δύο πρώτες είχαν από 4 βαθμούς, η Ιταλία 2 και το Έιρε 0.
    Το σενάριο ήταν ακριβώς το ίδιο με το 2004, καθώς Ισπανία και Κροατία,με ισοπαλία 2-2 περνούσαν αμφότερες.Πάντως αυτά που έγιναν το 2004 ίσως να επηρέασαν τους πάντες καθώς η Ισπανία κέρδισε με 1-0 με γκολ του Χέσους Νάβας στο 88′ και πέρασε στον επόμενο γύρο με την Ιταλία που κέρδισε το Έιρε.Υπήρξε με λίγα λόγια κάποια έμμεση αποκατάσταση για τις καταστάσεις του 2004.
    Η ΟΥΕΦΑ είχε κάνει κάποιες σκέψεις για αλλαγή κριτηρίων στις ισοβαθμίες, προκειμένου να μην συμβαίνον τέτοια φαινόμενα, αλλά τελικά αποφάσισε ότι δεν ήταν απαραίτητα.

    Σκόρερ: 88′ Χεσούς Νάβας
    Γήπεδο: “PGE Arena”, Γκντανσκ
    Διαιτητής: Βόλφγκανγκ Σταρκ (Γερμανία)

    ΚΡΟΑΤΙΑ: Πλετίκοσα, Βίντα (66′ Γέλαβιτς), Τσόρλουκα, Σίλντενφελντ, Στρίνιτς, Βουκόγεβιτς (81′ Εντουάρντο), Ράκιτιτς, Σρνα, Πράνιτς (66′ Πέρισιτς), Μόντριτς, Μάντζουκιτς.
    ΙΣΠΑΝΙΑ: Κασίγιας, Αρμπελόα, Πικέ, Σέρχιο Ράμος, Τζόρντι Άλμπα, Μπουσκέτς, Τσάβι (89′ Νεγκρέδο), Τσάμπι Αλόνσο, Νταβίντ Σίλβα (73′ Φάμπρεγκας), Ινιέστα, Τόρες (61′ Χεσούς Νάβας).

    *Κίτρινες κάρτες: 27′ Τσόρλουκα, 44′ Σρνα, 53′ Στρίνιτς, 90′ Μάντζουκιτς, 91′ Γέλαβιτς, 93′ Ράκιτιτς
    **Κόκκινες κάρτες:

    https://www.youtube.com/watch?v=3VimnEBIwNw

  • Ολυμπιακός Από το 2008 με διπλά…

    Ολυμπιακός Από το 2008 με διπλά…

    Ο Ολυμπιακός, από το 1997 και μετά, συμμετέχει σχεδόν κάθε χρόνο(εξαίρεση οι χρονιές 2009,2011) στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, το Champions league.Μέσα σ’αυτήν την εικοσαετία έχει πετύχει μεγάλες νίκες, έχει υποστεί εξίσου μεγάλες ήττες αλλά το βέβαιο είναι ότι, σαν σχεδόν μόνιμος “προσκεκλημένος” στα μεγάλα ραντεβού, έχει ωριμάσει και προοδεύσει.

    Έχανε “από το αεροπλάνο…”

    Η μεγάλη “πληγή” το Ολυμπιακού ήταν, μέχρι το 2008, τα εκτός έδρας παιχνίδια.Μέχρι και αυτό το έτος, η ομάδα του Πειραιά δεν είχε κερδίσει ούτε μια φορά(!!) σε αγώνα που ήταν φιλοξενούμενος.Αυτό του είχε στοιχίσει και προκρίσεις καθώς πολλές φορές έχανε από ομάδες που ήταν σαφώς κατώτερες από εκείνον. Μερικές περιπτώσεις ήταν:

    1. την σεζόν 2000-01 όπου έχασε από την Ολλανδική Χέρενφεεν με 1-0 για να αποκλειστεί τελικά σε ισοβαθμία με την Λυών.
    2. την σεζόν 1999-2000 όπου έχασε από την Νορβηγική Μόλντε, ήττα που του κόστισε την διεκδίκηση της πρόκρισης από την Πόρτο.

    Έφτανε στην πηγή…

    Υπήρχαν και φορές που έφτανε κοντά στο να πετύχει ένα μεγάλο διπλό αλλά τελικά το έχανε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν:

    1. η σεζόν 2000-01 όπου ισοφαρίστηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο από την Λα Κορούνια (2-2)
    2. το 2004-05 με γκολ που δέχτηκε στο 87 και αρκέστηκε στην ισοπαλία με την Ρόζενμποργκ.

    Συντριβές…

    Πολλές ήττες ήταν και συντριπτικές…

    Την πρώτη του σεζόν (1997-98) στους ομίλους έχασε 2 φορές με 5-1 από Ρεάλ Μαδρίτης και Ρόζεμποργκ, ενώ το 2003-04 γνώρισε την μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας του σε κάθε διοργάνωση από την Γιουβέντους με 7-0…

    Η σωτήρια σεζόν 2007-08

    Ένα παγωμένο βράδυ του Οκτώβρη ο Ολυμπιακός θα αντιμετώπιζε στην δεύτερη αγωνιστική των ομίλων του 2007-08 την γερμανική Βέρντερ Βρέμης,και έχοντας φέρει στην πρώτη αγωνιστική ισοπολία(1-1) εντός έδρας με την Λάτσιο, η κατάσταση ήταν δύσκολη αν σκεφτεί μάλιστα κάποιος ότι μέχρι τότε δεν είχε νίκη εκτός έδρας.

    Στο ημίχρονο έχανε με 1-0 αλλά σαν κάποιος να γύρισε τον διακόπτη, σαν να του το χρώσταγε η τύχη, ο Ολυμπιακός με αντεπίθεση διαρκείας “γύρισε” την κατάσταση και κέρδισε με 1-3.

    Την ίδια σεζόν νίκησε πάλι με ανατροπή την Λάτσιο (1-2) και πέτυχε δύο διπλά μέσα σε μία χρονιά, τα οποία του έδωσαν την πρόκριση από τους ομίλους, πρώτη φορά μετά από το 1999.

    Διπλό σχεδόν κάθε χρόνο

    Έκτοτε μπήκε το νερό στ’ αυλάκι και ο Ολυμπιακός, σχεδόν κάθε χρόνο κάνει νίκη εκτός έδρας.Ας θυμηθούμε τις νίκες :

    2012:νίκη με Μαρσέιγ(0-1)
    2013:νίκη με Μονπελιέ (1-2)
    2014:νίκη με Άντερλεχτ(0-3)
    2015:διπλά με Άρσεναλ(2-3) και Δυναμό Ζάγκρεμπ(0-1)

    Αλλά και γενικά, ακόμα και στα ματς που δεν κερδίζει δείχνει ένα σαφώς ένα καλύτερο πρόσωπο και αποτελεί πλέον έναν υπολογίσιμο αντίπαλο για οποιοδήποτε κλαμπ της Ευρώπης…

    Ο αγώνας “κλειδί” για τα “διπλά”

    https://www.youtube.com/watch?v=axUAfV90rKQ

    Παραλίγο…

    https://www.youtube.com/watch?v=aPUQPRPkacE

    https://www.youtube.com/watch?v=kL1qWjEyePI

  • Ντικ Μπαβέτα. O “θρυλικός” διαιτητής του NBA

    Ντικ Μπαβέτα. O “θρυλικός” διαιτητής του NBA

    Όταν είσαι διαιτητής, σε οποιοδήποτε άθλημα και ειδικά ομαδικό, το πρώτο πράγμα που πρέπει να “κερδίζεις” είναι ο σεβασμός των αθλητών για τους οποίους θα πάρεις αποφάσεις, είτε αυτές θα τους αρέσουν είτε όχι.Όσον αφορά το φίλαθλο κοινό, μπορούμε να πούμε ότι δύσκολα αυτό θα “αγαπήσει τον άρχοντα του αγώνα” ή αν προτιμάτε θα είναι πάντα “καχύποπτος”.

    Όπως όμως και σε πολλούς τομείς του αθλητισμού, έτσι και εδώ υπάρχουν οι εξαιρέσεις και μάλιστα αποτελούν “φωτεινά παραδείγματα” για το πώς πρέπει να λειτουργούν κάποιοι φορείς σε όλα τα σπορ.Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του, παλαίμαχου πλέον, διαιτητή του NBA, Ντικ Μπαβέτα…

    40 χρόνια (όχι φούρναρης) διαιτητής με κακή αρχή…

    Γεννημένος το 1939 στο Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης, ο Ρίτσαρντ “Ντικ” Μπαβέτα ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι του στον χώρο της διαιτησίας σε ηλικία μόλις 27 ετών, ξεκινώντας από τις χαμηλότερες κατηγορίες των αμερικανικών πρωταθλημάτων (αρχικά το CBA και στην συνέχεια το ABA).

    Στο NBA πρωτοεμφανίστηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1975 σε αναμέτρηση των Νιού Γιορκ Νικς με τους Μπόστον Σέλτικς στην Νέα Υόρκη.

    Κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι θα συμπλήρωνε 40 χρόνια στο επάγγελμα(39 για την ακρίβεια, αφού αποσύρθηκε το 2014), ειδικά από την στιγμή που οι “οιωνοί”δεν ήταν καλοί, καθώς μέχρι και το 1982 οι αξιολογήσεις του ήταν μέτριες και κινδύνευε να ξαναγυρίσει στις χαμηλότερες κατηγορίες.

    Το ξεπέταγμα του ’82 και η φυσική κατάσταση

    Το καλοκαίρι του 1982 αποφάσισε ότι η θέση του είναι στον “μαγικό κόσμο” του ΝΒΑ.Προκειμένου να μείνει εκεί, άρχισε να προσέχει την διατροφή του και σε συνδυασμό με γυμναστική, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα έγινε ένας από τους πιο γρήγορους διαιτητές και ακολουθούσε το παιχνίδι βλέποντας και σφυρίζοντας “τα πάντα”.Η ανταμοιβή του ήταν να προβιβαστεί σε πρώτο διαιτητή το 1983, κάτι που σημαίνει ότι είχε τον πρώτο λόγο σε κάθε απόφαση.

    Σχέσεις με παίκτες και παράγοντες

    Στα τόσα χρόνια πορείας του κλήθηκε ουκ ολίγες φορές να διευθύνει αγώνες με “ιερά τέρατα” όπως ο Magic Johnson, o Larry Bird, o Michael Jordan, o Kareem Abdul-Jabbar, ο Shaquille O’Neal, o Kobe Bryant, αλλά και οι Tracey McGrady, LeBron James, Kevin Durant και πολλοί άλλοι.

    Με όλους διατηρούσε μια άψογη σχέση εντός αγωνιστικού χώρου, καθώς δεν ήταν “ψυχρός και τυπικός” αλλά προσπαθούσε, όταν υπήρχε κάποια διαφωνία, να προσεγγίσει ευγενικά τον διαμαρτυρόμενο και να του εξηγήσει με υπομονή τον τρόπο σκέψης του σφυρίγματος του, σαν να ήταν φίλος του.Έτσι, ακόμα και σε λάθη του, δεν δημιουργούσε γκρίνιες και αποδοκιμασίες(συνήθως…)

    Είχε πολύ καλές σχέσεις με τον “αιώνιο κομισάριο” του NBA, Ντέιβιντ Στερν,κάτι που σχολιαζόταν ποικιλοτρόπως(κυρίως όσον αφορά το πόσο δίκαιος ήταν…)ωστόσο ο ίδιος, με τις φοβερές διαιτησίες του, συνήθως “διέλυε” τους “ψιθύρους”.

    Νούμερα, Ironman και Hall of fame…

    Η εξαιρετική φυσικά κατάσταση του επέτρεψε να διαιτητεύσει σε 2.635 συνεχόμενα παιχνίδια της Regular Season (ρεκόρ στην ιστορία του ΝΒΑ) με φυσικό επακόλουθο να χαρακτηριστεί “Ironman”. Επίσης διεύθυνε α270 αγώνες πλέι-οφ, 27 αγώνες Τελικών του ΝΒΑ και 3 All Star Game (1989, 1996 και 2006).

    Μετά από τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι δεν θα μπορούσε να λείπει το όνομά του από το Ηall of fame και προστέθηκε το 2015, ένα χρόνο μετά την απόσυρση του, ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του “πως πρέπει να λειτουργεί ο άρχων του αγώνα”..

    Και θρύλος…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ssfMW4iCuOI?w=728

    Και σόουμαν..

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9twwa9DvE1U?w=728

  • Ματζουράνης – Λώλος. Oι “αγνοί” υποστηρικτές…

    Ματζουράνης – Λώλος. Oι “αγνοί” υποστηρικτές…

    Οι λεγόμενες “μεγάλες ομάδες” (Ολυμπιακός,ΠΑΟ,ΑΕΚ,ΠΑΟΚ)είναι γνωστό ότι έχουν έναν μεγάλο αριθμό φιλάθλων που τις υποστηρίζουν, τις αγαπούν και αφιερώνουν χρόνο και χρήμα από την ζωή τους, προκειμένου να τις παρακολουθήσουν από κοντά.

    Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνο στα μεγάλα κλαμπ, όπου ένα ποσοστό της αγάπης μπορούμε να πούμε ότι προέρχεται και από τους τίτλους που κατακτούν, καθώς υπάρχουν και περιπτώσεις που η υποστήριξη “γεννιέται” μέσα από μια καθαρή και ρομαντική σκοπιά μιας άλλης εποχής.

    Ειδικά όταν μιλάμε για ομάδες που έχουν αγωνιστεί στις χαμηλότερες κατηγορίες, το παραπάνω γίνεται ακόμα πιο “πειστικό”.Το sportbrio επιλέγει τους 2 αγνούς φιλάθλους του Αστέρα Εξαρχείων και Εθνικού, Μιχάλη Λώλου και Γιάννη Ματζουράνη ως χαρακτηριστικά παραδείγματα.

    Γιάννης Ματζουράνης:o “αιώνιος Εθνικάρας”…

    Η φωνή του δονεί τα γήπεδα όπου αγωνίζεται η ιστορική ομάδα του Εθνικού από το 1944. Η κραυγή “Εθνικάρα” έχει γράψει πλέον ιστορία και αποτελεί κάτι σαν τα μουσικά σήματα στους ραδιοφωνικούς σταθμούς.

    Από το τέλος λοιπόν του Β’Παγκοσμίου Πολέμου, ο πιο πιστός φίλαθλος της ομάδας του Πειραιά, βρίσκεται ανελλιπώς στο πλευρό της ομάδας έχοντας χάσει μόνο(κατά δήλωση του…) 8 παιχνίδια. Αποτελεί την “έννοια” του φιλάθλου καθώς δεν αποδοκιμάζει ποτέ τον αντίπαλο ή τους διαιτητές, αλλά δίνει όλη την ενέργεια του στην εμψύχωση των παικτών του Εθνικού.

    Έχει ζήσει πολλές συμμετοχές της ομάδας στα “μεγάλα σαλόνια” καθώς και τις δυσκολίες των τοπικών πρωταθλημάτων. Πάντα αντιμετώπιζε τις ήττες και τις νίκες με δάκρυα ή χαρά και ποτέ(αν και γνώστης πολλών καταστάσεων) δεν προσπαθούσε να ρίξει ευθύνες σε κανέναν για άσχημα γεγονότα.

    Όλα τα παραπάνω δεν τα έκανε βέβαια για ανταλλάγματα αλλά μόνο από αγάπη στην ομάδα.Πολλές φορές είναι και ο εμψυχωτής της Εθνικής, φωνάζοντας πάλι το ιστορικό “Εθνικάρα”…

    Μιχάλης Λώλος:o “γίγαντας” του Αστέρα Εξαρχείων

    Μιχάλης Λώλος – Αστέρας Εξαρχείων

    Ο Μιχάλης Λώλος ή “γίγαντας” Μάικ, όπως τον αποκαλούσανε, δικαίως έχει κερδίσει μια θέση στις καρδιές του ρομαντικού φίλαθλου κοινού.

    Έζησε 70 χρόνια, όλα στην πλατεία Εξαρχείων.Από το 1960 έως το 1977 ήταν παίκτης του Αστέρα ενώ μετά το κλείσιμο της καριέρας του έμεινε δίπλα στην ομάδα με κάθε τρόπο. Προπονητής, έφορος,φροντιστής, γιατρός, μόνο το γκαζόν του γηπέδου δεν κούρευε… Πολλές φορές έγινε και χρηματοδότης της ομάδας, όταν η ίδια αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, πράγμα όχι σπάνιο για ομάδες που αγωνίζονται σε τοπικά πρωταθλήματα.

    Ο μόνος λόγος που θα άφηνε για λίγο τα καθήκοντά του ήταν η Εθνική Ελλάδος, την οποία μάλιστα ακολούθησε στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ, Στην πρώτη της συμμετοχή.

    Παρά τις προτάσεις που είχαν γίνει από άλλες ομάδες για διάφορα πόστα, εκείνος ήταν “ταγμένος” στον Αστέρα, σαν να είχε κάνει κάποιο “αόρατο συμβόλαιο ισόβιας δέσμευσης”.

    Ήταν αυτός που τα επεισόδια που έγιναν στο κέντρο της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 2008, προσπαθούσε να προστατέψει τους παίκτες και την ομάδα, ώστε να συνεχίζουν τις προπονήσεις τους κανονικά(καθώς τα Εξάρχεια ήταν μέσα στις “εμπόλεμες ζώνες”).

    Περιττό να πούμε ότι όλα τα παραπάνω τα προσέφερε σχεδόν αφιλοκερδώς, με μόνη του ανταμοιβή τις όποιες επιτυχίες της αγαπημένης του ομάδας που για εκείνον ήταν η “δεύτερη οικογένεια του”.Πέθανε τον Νοέμβρη του 2010 ηλικία 70 ετών…

    Ματζουράνης-Καρβέλας και ύμνος Εθνικού…

    Ο “Εθνικάρας”

  • Ελλάδα vs Ευρώπη: Κλασσικές “γιγαντομαχίες”

    Ελλάδα vs Ευρώπη: Κλασσικές “γιγαντομαχίες”

    Το “χρυσό” Ευρωμπάσκετ του 1987, είχε ως αποτέλεσμα την εκτόξευση όλου του ελληνικού μπάσκετ, τόσο σε επίπεδο Εθνικής ομάδας, όσο και σε συλλογικό.Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι από εκείνο το “σωτήριο (μπασκετικά) έτος, μετράμε αμέτρητες επιτυχίες των ομάδων μας στα κύπελλα Ευρώπης, είτε με τίτλους, είτε με συμμετοχές σε φάιναλ-φορ, είτε με μεγάλες νίκες εντός και εκτός έδρας.

    Το γεγονός ότι έχουμε κατακτήσει 9 φορές την Ευρωλίγκα(6 ο ΠΑΟ, 3 ο Ολυμπιακός) αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τα παραπάνω.Ίσως όμως, πιο σημαντικό και από τους αριθμούς να είναι το γεγονός ότι πλέον το ελληνικό μπάσκετ αντιμετωπίζεται με τον απόλυτο σεβασμό και θεωρείται ότι π.χ. και το ισπανικό ποδόσφαιρο για την Ευρώπη.

    Κάποιες μάχες ομάδων μας με “μεγαθήρια” της “Γηραιάς ηπείρου” έχουν φτάσει σε σημείο να χαρακτηριστούν ως “γιγαντομαχίες” και “all-time classic” καθώς, με την πάροδο του χρόνου απέκτησαν ξεχωριστή σημασία, κερδίζοντας παράλληλα το ενδιαφέρον του μπασκετικού κοινού.Το sportbrio σας θυμίζει 4 από αυτές…

    1)Άρης-Μακάμπι

    Ο μεγάλος Άρης της δεκαετίας του ’80, ήταν η ομάδα που ένωνε όλους τους φιλάθλους, ανεξαρτήτου “χρώματος”.Μπορούμε να πούμε, ότι αν και δεν κατέκτησε ποτέ την κορυφή της Ευρώπης,ήταν αυτός που, σε συνέχεια του “χρυσού” ’87, έφερε τις πρώτες μεγάλες νίκες σε συλλογικό επίπεδο όπως αυτήν εκτός έδρας με την Μπαρτσελόνα την σεζόν 1987-88 και το “διπλό” με την μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Γιουγκοπλάστικα το 1990.

    Όμως, μπορούμε να πούμε ότι στο “πάνθεον” της ιστορίας γράφτηκαν με λίγο μεγαλύτερα γράμματα οι αναμετρήσεις με την Μακάμπι Τελ Αβίβ, κυρίως λόγω της μεγάλης κόντρας Γκάλη-Τζάμσι αλλά και μιας χαμένης ευκαιρίας για συμμετοχή του Άρη σε τελικό Πρωταθλητριών, το 1989, όταν ένα επεισόδιο μεταξύ του Γιαννάκη και του (συγχωρεμένου πια) Μαγκί έγινε αφορμή ο Άρης να χάσει τον ρυθμό του και το προβάδισμα που είχε έως τότε(68-60) και τελικά να ηττηθεί.

    Γενικά οι αναμετρήσεις ήταν μεγάλες και ο Άρης ήταν ίσως ο πρώτος, που ένιωσε από “πρώτο χέρι” την καυτή ατμόσφαιρα του Γιάντ Ελιάου(γήπεδο της Μακάμπι, σημερινό NOKIA ARENA).T0 1983 μάλιστα κατάφερα να φύγει νικητής αλλά να αποκλειστεί γιατί είχε χάσει με μεγαλύτερη διαφορά στο Αλεξάνδρειο.

    Προϊστορία του Αρη με τη Μακάμπι για την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση:

    • 31/10/1979: Αρης-Μακάμπι 104-103
    • 29/11/1979: Μακάμπι-Αρης 111-78
    • 27/10/1983: Αρης-Μακάμπι 62-68
    • 03/11/1983: Μακάμπι-Αρης 75-76
    • 10/12/1987: Μακάμπι-Αρης 95-91
    • 25/02/1998: Αρης-Μακάμπι 93-77
    • 22/12/1988: Μακάμπι-Αρης 97-77
    • 23/02/1989: Αρης-Μακάμπι 90-102
    • 04/04/1989: Μακάμπι-Αρης 99-86
    • 01/02/1990: Αρης-Μακάμπι 98-81
    • 29/03/1990: Μακάμπι-Αρης 94-92
    • 17/01/1991: Αρης-Μακάμπι 93-81
    • 14/03/1991: Μακάμπι-Αρης 101-89
    • 06/12/2007: Μακάμπι-Αρης 85-70

    Η χαμένη ευκαιρία και το επειόδιο Γιαννάκη-Μαγκί…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=CucCEP0BD-o?w=728

    2)ΠΑΟ-Μακάμπι

    Μετά τον Άρη, ήταν η σειρά του ΠΑΟ να δώσει τις δικές του “γιγαντομαχίες” με την “ομάδα του λαού”. Οι “¨πράσινοι” βρέθηκαν πολλές φορές αντίπαλοι με του Ισραηλινούς και μάλιστα σε αγώνες που έκριναν τίτλο.
    \n3 τελικοί (2000, 2001, 2011), ημιτελικοί φάιναλ φορ(2002, 2005) και προημιτελικές αναμετρήσεις(χαρακτηριστική αυτή του 2012 όπου αμφότερες έσπασαν τις έδρες με τελικό νικητή τον ΠΑΟ με 3-2 νίκες) συνθέτουν το παζλ αυτών των επικών αναμετρήσεων, όπου την “μερίδα του λέοντος” την έχει ο, έξι φορές πρωταθλητής Ευρώπης, ΠΑΟ.

    Μια στιγμή που έμεινε χαραγμένη στις μνήμες είναι ο τελικός του 2000 στην Θεσσαλονίκη, όπου, λίγο πριν το τέλος και με το σκορ στο 60-57 υπέρ του ΠΑΟ, ένας παίκτης-έμβλημα για την Μακάμπι, (αλλά αγωνιζόμενος τότε για τους “πράσινους”)ο Κάτας, πέτυχε ένα καθοριστικό τρίποντο που τελικά έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην νίκη του “τριφυλλιού” με 73-67.

    Οι αναμετρήσεις

    • 1971-72: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Φάση των 16) 81-73
    • 1971-72: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Φάση των 16) 81-80
    • 1974-75: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Β’ Γύρος) 76-90
    • 1974-75: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Β’ Γύρος) 113-80
    • 1980-81: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Φάση Ομίλων) 81-76
    • 1980-81: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Φάση Ομίλων) 83-71
    • 1981-82: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Φάση Ομίλων) 112-91
    • 1981-82: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Φάση Ομίλων) 78-86
    • 03/11/1994: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Φάση Ομίλων) 63-62
    • 19/01/1995: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Φάση Ομίλων) 92-91
    • 21/12/1995: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Φάση Ομίλων) 67-62
    • 15/02/1996: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Φάση Ομίλων) 79-86
    • 24/09/1998: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Φάση Ομίλων) 62-84
    • 05/11/1998: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Φάση Ομίλων) 67-58
    • 20/04/2000: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Τελικός Ευρωλίγκα) 67-73
    • 13/05/2001: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Τελικός Σουπρολίγκα) 81-67
    • 03/05/2002: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Ημιτελικός Final 4) 83-75
    • 24/10/2002: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Κανονική Περίοδος) 64-77
    • 09/01/2003: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Κανονική Περίοδος) 79-86
    • 20/11/2003: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Κανονική Περίοδος) 97-75
    • 22/01/2004: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Κανονική Περίοδος) 84-91
    • 06/05/2005: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Ημιτελικός Final 4) 91-82
    • 07/12/2006: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Κανονική Περίοδος) 90-88
    • 01/02/2007: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Κανονική Περίοδος) 76-73
    • 08/05/2011: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Τελικό Ευρωλίγκας) 78-70
    • 20/03/2012: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Play offs) 93-73
    • 22/03/2012: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Play offs) 92-94
    • 27/03/2012: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Play offs) 65-62
    • 29/03/2012: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Play offs) 69-78
    • 05/04/2012: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Play offs) 86-85
    • 14/11/2013: Μακάμπι-Παναθηναϊκός (Κανονική Περίοδος) 75-68
    • 19/12/2013: Παναθηναϊκός-Μακάμπι (Κανονική Περίοδος) 55-68

    Ο τελικός του Κάτας…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=_VG_EkUnX1U?w=728

    3)Ολυμπιακός -Ρεάλ

    Οι “γιγαντομαχίες” μεταξύ των 12 φορές συνολικά πρωταθλητών Ευρώπης(9 η Ρεάλ, 3 ο Ολυμπιακός) ξεκινάνε ουσιαστικά από το 1993(πριν είχαν συναντηθεί 2 φορές το 1979)με αναμετρήσεις που έγραψαν ιστορία και κρίθηκαν πολλές φορές κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.(όπως το 1993 με ακυρωθέν καλάθι του Σαμπόνις στην λήξη και το 1994 με καλάθι του Νάκιτς)

    Οι δύο ομάδες τέθηκαν 3 φορές αντιμέτωπες σε τελικούς (1995, 2013, 2015), αλλά και μια “συμβολική” την σεζόν 2000-01 όπου έδωσαν τον πρώτο αγώνα στην μετονομασία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών σε Ευρωλίγκα.

    Επίσης, το 1994 ο Ολυμπιακός πέτυχε την πρώτη νίκη ελληνικής ομάδας στην Μαδρίτη με καλάθι του Σιγάλα ακριβώς με την λήξη του αγώνα, νίκη που του έδωσε ώθηση στο να φτάσει στον τελικό εκείνη την χρονιά, χάνοντας εκείνον τον “καταραμένο τελικό” απέναντι στην Μπανταλόνα…

    • 1978-79 (Όμιλοι Κυπέλλου Πρωταθλητριών): Ρεάλ -Ολυμπιακός 113-72
    • 1978-79 (Όμιλοι Κυπέλλου Πρωταθλητριών): Ολυμπιακός-Ρεάλ 97-101
    • 1992-93 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 92-74
    • 1992-93 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 63-62
    • 1993-94 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 57-58
    • 1993-94 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 75-73
    • 1994-95 (Τελικός Ευρωλίγκα): Ρεάλ-Ολυμπιακός 73-61
    • 1995-96 (Προημιτελικά Ευρωλίγκας, α’ αγώνας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 68-49
    • 1995-96 (Προημιτελικά Ευρωλίγκας, β’ αγώνας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 80-77
    • 1995-96 (Προημιτελικά Ευρωλίγκας, γ’ αγώνας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 80-65
    • 1997-98 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 77-78
    • 1997-98 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 82-75
    • 2000-01 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 75-73
    • 2000-01 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 91-84
    • 2002-03 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 73-66
    • 2002-03 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 71-68
    • 2004-05 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 76-62
    • 2004-05 (Όμιλοι Ευρωλίγκας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 75-83
    • 2007-08 (TΟΠ-16 Ευρωλίγκας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 80-70
    • 2007-08 (TΟΠ-16 Ευρωλίγκας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 72-63
    • 2008-09 (Προημιτελικά Ευρωλίγκας, α’ αγώνας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 88-79
    • 2008-09 (Προημιτελικά Ευρωλίγκας, β’ αγώνας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 79-73
    • 2008-09 (Προημιτελικά Ευρωλίγκας, γ’ αγώνας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 71-63
    • 2008-09 (Προημιτελικά Ευρωλίγκας, δ’ αγώνας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 75-78
    • 2010-11 (Πρώτη Φάση Ευρωλίγκας): Ολυμπιακός-Ρεάλ 82-66
    • 2010-11 (Πρώτη Φάση Ευρωλίγκας): Ρεάλ-Ολυμπιακός 82-68
    • 2012-13 (Τελικός Ευρωλίγκα): Ολυμπιακός-Ρεάλ 100-88
    • 2013-14(προημιτελικά): πέρασε η Ρεάλ με 3-2 νίκες
    • 2014-15(Τελικός):Νίκη Ρεάλ με 78-59

    Σιγάλας at the buzzer…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=m80g2CrvYow?w=728

    4)”Αιώνιοι” εναντίον “αρκούδας

    Η μεγάλη δύναμη του ρωσικού μπάσκετ, ΤΣΣΚΑ Μόσχας έχει βρει τον μπελά της ουκ ολίγες φορές από Ολυμπιακό και ΠΑΟ, καθώς αμφότεροι της έχουν “φράξει” πολλές φορές τον δρόμο για τον τίτλο.

    Τα τελευταία 10 χρόνια, η “αρκούδα” ξεκινάει ως ένα από τα μεγάλα φαβορί για την κορυφή, αλλά τις πιο πολλές φορές βρίσκει μπροστά της τους “Έλληνες” και “μένει με την όρεξη”.Δύο φορές ο ΠΑΟ(τελικοί 2007, 2009) και μία ο Ολυμπιακός(2012) της άρπαξαν κυριολεκτικά το τρόπαιο μέσα από τα χέρια.Όλοι οι αγώνες πάντως ήταν συναρπαστικοί και έμειναν στους κορυφαίους στην ιστορία της Ευρωλίγκας.

    Επίσης πολλές φορές οι ελληνικές ομάδες αντιμετώπισαν την ΤΣΣΚΑ σε ημιτελικό και τις πιο πολλές φορές την απέκλεισαν(ΠΑΟ το 1996, Ολυμπιακός 2013, 2015) ενώ κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει το “επικό” “three on three” στον τρίτο προημιτελικό του 1995 στο ΣΕΦ, με την περίφημη ιστορία των ¨δηλητηριασμένων νερών”, τα οποία έστειλαν στο νοσοκομείο 5 παίκτες των Ρώσων..

    Το περίφημο “three on three”

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=5_Ogcuz6Zvc?w=728

    Θρίαμβος του ΠΑΟ…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=HREHAdqkU0c?w=728

    Αξέχαστο buzzer-beater Πρίντεζη…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=_4eO-WEQk8g?w=728

    Συνεχίζεται….

  • Calcio Storico. Ποδόσφαιρο & Ξύλο πάνε μαζί…

    Calcio Storico. Ποδόσφαιρο & Ξύλο πάνε μαζί…

    Όταν ακούμε για τα λεγόμενα “βίαια αθλήματα” ο νους μας είναι σχεδόν βέβαιο ότι πάει στις πολεμικές τέχνες(μποξ, kick-boxing, καράτε κοκ) ή σε κάνα άλλο τύπου ράγκμπυ.Προφανώς σε λίγους είναι γνωστό το βιαιότερο ίσως άθλημα που έχει υπάρξει ποτέ και κάνει όλα τα παραπάνω να μοιάζουν με “σπορ παιδικής χαράς”.

    Είναι το λεγόμενο “Ιστορικό Ποδόσφαιρο” (Calcio Storico)…

    Καταγωγή και μονοπώλιο στην Φλωρεντία

    Το calcio storiko είναι μια μορφή ποδοσφαίρου που συνδυάζει την επίτευξη του τέρματος με πολύ βία και ξύλο. Αγώνες διοργανώνονται μόνο στην Φλωρεντία της Ιταλίας.

    Τέσσερις ομάδες με 27(!!!) παίκτες η καθεμία αποτελούν τις εκπροσώπους αντίστοιχων ιστορικών γειτονιών της ιταλικής πόλης και αγωνίζονται για να τις δοξάσουν.Τα ονόματα των 4 (κυριολεκτικά)”μονομάχων είναι τα εξής:Σάντα Κρότσε, Σάντα Μαρία Νοβέλα, Σάντο Σπίριτο και Σαν Τζόβανι

    Καμία διακοπή εκτός από…θάνατο

    Οι αγώνες διοργανώνονται τον Ιούνιο, έχουν διάρκεια 50 λεπτών(ευτυχώς μόνο…) και δεν υπάρχουν διακοπές ακόμα και σε περίπτωση τραυματισμών.Το μόνο που παραμένει ίδιο είναι ο στόχος, δηλαδή να μπει η μπάλα τα δίχτυα αλλά εδώ ισχύει κυριολεκτικά το “ματώστε για να σκοράρετε”.

    Οι κανονισμοί προέρχονται κυριολεκτικά απ’τον Μεσαίωνα(1580) και επιτρέπεται το κάθετι (μπουνιές, κλωτσιές, κουτουλιές κοκ) εκτός από τα…πισώπλατα χτυπήματα αφού το πνεύμα του αθλήματος είναι μάχη πρόσωπο με πρόσωπο(πάλι καλά..)

    Τελικός και…σφαγείο

    Φέτος ο τελικός έγινε στις 24 Ιουνίου την πλατεία Santa Croce με αντιπάλους την “λευκή ομάδα” του Σάντο Σπίριτο και πράσινη ομάδα του Σαν Τζοβάνι.Καλύτερη στο ξύλο αναδείχτηκε η πρώτη και οι παίκτες-πολεμιστές της έστησαν ένα τρελό πανηγύρι στο τέλος.

    Η “κούπα” για τον νικητή αξίζει να σημειωθεί ότι κάποτε ήταν μια αγελάδα που είχε σφαχτεί αλλά τελικά αυτό δεν συνεχίστηκε…

    Γενικά

    Οι αγώνες αυτού του…περίεργου αθλήματος διεξάγονται σε γήπεδο άμμου στην πλατεία Santa Croce με χιλιάδες οπαδούς να θέλουν να παρακολουθήσουν το θέαμα.
    Στον αγώνα δεν υπάρχουν αλλαγές ακόμα και αν τραυματιστεί κάποιος παίκτης ενώ αξιοπερίεργο για την φύση του αθλήματος είναι η ύπαρξη ενός διαιτητή, έξι(!!!) βοηθών και ενός κριτή εκτός γηπέδου.

    Αξιοσημείωτη είναι η δήλωση ενός παίκτη που δίνει ίσως με τον καλύτερο τρόπο την εικόνα:”Η μητέρα μου δεν έχει έρθει ποτέ στην πλατεία, ούτε η γυναίκα μου, ούτε η κόρη μου ή ο πατέρας μου. Εάν ήξερα ότι η μητέρα μου υπέφερε στις εξέδρες, βλέποντας τον γιο της να πληγώνεται ή να πληγώνει αντιπάλους του, θα με σκότωνε”
    Επιτρέψτε μας να πούμε ότι δεν θα ήταν η μόνη…

    Πάρτε μια γεύση…

    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=9et-QUMBHXM?w=728

  • Μουρίνιο. Ξεχωριστές στιγμές του “Special One”…!

    Μουρίνιο. Ξεχωριστές στιγμές του “Special One”…!

    Στον “μαγικό” κόσμο του ποδοσφαίρου, υπάρχουν αρκετές φορές περιπτώσεις προπονητών που προκαλούν πολλών ειδών συναισθήματα στους φιλάθλους, είτε για τον τρόπο που κοουτσάρουν είτε για την συμπεριφορά τους κατά την διάρκεια ενός αγώνα αλλά και… έξω απ’αυτόν.Τα συναισθήματα αυτά δεν έχουν να κάνουν πάντα με την επιτυχία ή την αποτυχία του εκάστοτε προπονητή αλλά με το γενικότερο προφίλ του.

    Στα παραπάνω, δεν θα μπορούσε να αναφερθεί καλύτερο παράδειγμα από αυτό του “special one”(ο ένας και ξεχωριστός ελληνιστί…) Ζοσέ Μουρίνιο, ο οποίος,όντας 15 χρόνια(από το 2000) στους πάγκους, πέρα από τις τεράστιες επιτυχίες του(2 Champions league με Πόρτο και Ίντερ, ένα ΟΥΕΦΑ με την Πόρτο και πολλούς εγχώριους τίτλους σε όποια ομάδα και να δούλεψε…), έχει απασχολήσει ουκ ολίγες φορές τους δημοσιογράφους, τους φιλάθλους, ακόμα και τους παράγοντες ομάδων, με τις ατάκες του, τις κινήσεις του κατά την διάρκεια ενός αγώνα, αλλά και πολλές συνεντεύξεις του.Μερικοί τον “μισούν”, άλλοι τον “λατρεύουν”, άλλοι “λατρεύουν να τον μισούν” αλλά ένα είναι βέβαιο…

    Όλοι σχεδόν τον “ξεχωρίζουν”(το ψευδώνυμό του τα λέει όλα…)

    2004:Η “γέννηση” του “special one”

    Το καλοκαίρι του 2004 μπαίνει στον χώρο των “μεγάλων κλαμπς” ως πρωταθλητής Ευρώπης από την Πόρτο, με μεταγραφή στην Τσέλσι του δισεκατομμυριούχου Ρόμαν Αμπράμοβιτς, ο οποίος εκείνο το καλοκαίρι αποφάσισε να την κάνει υπερδύναμη.
    Στην παρουσίαση του “δείχνει τα δόντια του” και αυτοχαρακτηρίζεται ως “special one” , κάτι που πιθανόν ούτε ο ίδιος να περίμενε ότι θα τον ¨ακολουθούσε” στην μετέπειτα καριέρα του.
    “Ήρθα εδώ ως πρωταθλητής Ευρώπης νικώντας τα μεγαλύτερα κλαμπ και όπως και αν ακουστεί είμαι ο “ξεχωριστός” ” ήταν ένα το απόσπασμα της “ποδοσφαιρικής αυτοβάφτισής του…

    https://www.youtube.com/watch?v=pybQAg2YUxY?w=728

    Αστειάκια από Ίμπρα

    Πολλοί παίκτες έχουν εκτιμήσε τον μεγάλο Ζοζέ.Ακόμα και ο ιδιόρρυθμος Ιμπρήμοβιτς που του κάνει “αστειάκια” αν και η ομάδα του Παρί είχε ηττηθεί…

    https://www.youtube.com/watch?v=t5jVVGXIN8w?w=728

    Τα δάκρυα…

    Και οι σκληροί λυγίζουν…ο Ζοσέ την στιγμή που θα έφευγε από την Ίντερ (κατακτώντας τα πάντα)”ξεσπάει” σε δάκρυα όταν αγκαλιάζεται με τον Ματεράτσι…

    https://www.youtube.com/watch?v=-vQADoGc_UI?w=728

    Ο “γύρος του θριάμβου” στο Παλάου Μπλάου Γκράνα

    Έχοντας κάνει μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα του Μέσι στα ημιτελικά με την Ίντερ, κάνει προσωπικό “γύρο του θριάμβου” με σπριντ που κάθε δρομέας θα ζήλευε…

    https://www.youtube.com/watch?v=eC7Rxy0G4U8?w=728

    “Σεξιστικές ύβρεις” στην γιατρό της Τσέλσι

    Το άλλο πρόσωπο του Μουρίνιο όταν επιτέθηκε φραστικά με “άσχημες και σεξιστικές εκφράσεις” (σύμφωνα με την ίδια) γιατρό της ομάδας της Τσέλσι Εύα Καρνέιρο όταν η τελευταία έκρινε ότι έπρεπε να παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες σε παίκτη, ενώ ο Ζοσέ έκρινε πως δεν χρειαζόταν και αυτό γιατί μετά θα έπρεπε να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου και να μείνει η Τσέλσι με παίκτη λιγότερο σε κρίσιμο σημείο του αγώνα.Η εν λόγω διαμάχη τους οδήγησε στα δικαστήρια

    https://www.youtube.com/watch?v=EsXkQ1_lu0o?w=728

    “Δεν έχω τίποτα να πω…”

    Παρά την επιμονή δημοσιογράφου να εξηγήσει ο Μουρίνιο τον “κατήφορο” της Τσέλσυ ο “special one” επέμενε: “I have nothing to say”(δεν έχω τίποτα να πω…)

    https://www.youtube.com/watch?v=ygB7P7rg8u4?w=728

    “Κάποτε θα χάσει…”

    Οργισμένος αντίπαλος προπονητής με δηλώσεις του “special one”…και ας μην υπάρχει Μουρίνιο στο βίντεο…

    https://www.youtube.com/watch?v=uNEdYHd3psQ?w=728

    Μερικά ακόμα από τον ξεχωριστό “special one” Ζοσέ

    Έχετε κλήση…

    https://www.youtube.com/watch?v=RC0vIgxHekY?w=728

    Δεν καταλαβαίνει τίποτα…

    https://www.youtube.com/watch?v=O73CxD-nZRM?w=728

    “Μέσι βρωμάς…”

    https://www.youtube.com/watch?v=YPn6lTUjSRE?w=728

  • Τζόρνταν: “Tαύρος” made in Spain…

    Τζόρνταν: “Tαύρος” made in Spain…

    Το να μιλήσει κάποιος για τον Μάικλ Τζόρνταν και την αξία του είναι πλέον περιττό καθώς ακόμα και στην απομονωμένη χώρα του κόσμου ο καθένας γνωρίζει ότι αυτό το όνομα είναι η “έννοια” του μπάσκετ.

    Η παρουσία του και μόνο σε οποιοδήποτε γήπεδο του NBA ξεσήκωνε ενθουσιασμό και χειροκροτήματα ακόμα και από αντίπαλους φιλάθλους.Όταν ειδικά όμως “πέρναγε” στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ο ενθουσιασμός από τους τυχερούς Ευρωπαίους, που θα τον έβλεπαν να αγωνίζεται έστω και για λίγο στην “¨γηραιά ήπειρο”, χτυπούσε “κόκκινο”.

    2ήμερο στην Ισπανία και “προεόρτια” για Ντριμ Τιμ 1

    Το 1990 ο Τζόρνταν δεν είχε ακόμα κατακτήσει κάποιον τίτλο στο NBA.Ωστόσο η φήμη του ήταν ήδη τεράστια σε κάθε γωνιά του πλανήτη.29 και 30 Αυγούστου λοιπόν ,ο “Air” πραγματοποιεί ένα διήμερο ταξίδι σε Βαρκελώνη και Μαδρίτη προκειμένου να “ευλογήσει” με την παρουσία του την έναρξη της ΑCB(ονομασία του ισπανικής ομοσπονδίας μπάσκετ).

    Κατά την διάρκεια της επίσκεψης δίνει δύο συνεντεύξεις Τύπου στις δύο πόλεις και επισκέπτεται τα γραφεία της ACB καθώς και τα αντίστοιχα της Nike εκτοξεύοντας αυτόματα τις μετοχές και των 2 στα ύψη.

    Παράλληλα παίρνει και μια “γεύση” από την χώρα στην οποία 2 χρόνια αργότερα θα αγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την ιστορική Ντριμ-Τιμ 1 “παρέα” με άλλους 11 “θρύλους”.

    Συμμετοχή σε αγώνα και..κριτής

    Μια παρουσία όμως σαν του Τζόρνταν δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο σε επισκέψεις εκτός αγωνιστικών χώρων.Ο “Θεός” του μπάσκετ λοιπόν είχε προγραμματίσει, στις 30 Αυγούστου στο Palacios de los Deportes της Mαδρίτης, να δείξει λίγο από το ταλέντο του σ’έναν αγώνα επίδειξης μεταξύ των καλύτερων παικτών της ACB.

    Οι δύο ομάδες χωρίστηκαν σε “πορτοκαλί” και “μπλε” και ο Τζόρνταν αγωνίστηκε ένα ημίχρονο με την καθεμία.Aν και σχεδόν απροπόνητος πέτυχε 37 πόντους συνολικά σε έναν αγώνα δύο 15λεπτων και στον οποίο αποχώρησε 1.5 λεπτό πριν το τέλος μέσα σε πανδαιμόνιο.

    Πριν τον αγώνα είχε διατελέσει και “χρέη” κριτή στον διαγωνισμό καρφωμάτων της NIKE για νέους αθλητές.Ήταν ένας αγώνας-εμπειρία ζωής για όσους ήταν έξω και μέσα στον αγωνιστικό χώρο εκείνη την ημέρα καθώς μέχρι τότε οι επισκέψεις των σταρ του NBA στην Ευρώπη ήταν σπάνιες και η μπασκετική απόσταση μεταξύ των 2 ηπείρων τεράστια…

    Οι συνθέσεις του ιστορικού αγώνα…

    ΜΠΛΕ: Αντούνιεθ 2, Βιγιακάμπα 4, Γουίσλοου 16, ΜακΓκι 20, Τόμπσον 12, Κρέους 5, Σμιθ 4, Μπίγκενχαϊμερ 12, Ντέιβις 4, Τζόρνταν 21.

    ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Γιορέντε 4, Σίμπσον 9, Α. Μαρτίν 6, Νόρις 10, Τζόρνταν 16, Μοντέρο 8, Τζάκσον 4, Ρίβας 2, Ερέρα 15, Μπέρι 13.

    Ο Τζόρνταν ” Ισπανός ταύρος…”
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=gj3C8GfdQqk?w=728
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=LiP75ZfixYY?w=728

  • NBA 2014-15: Warriors, πανάξιοι πρωταθλητές

    NBA 2014-15: Warriors, πανάξιοι πρωταθλητές

    Καλωσορίζοντας τη νέα χρόνια (2015-16) που ξεκινά στο NBA, κάνουμε μια ανασκόπηση στο πως έκλεισε η περσινή χρονιά (2014-15). 

    Οι τελικοί ολοκληρώθηκαν τα χαράματα της Τετάρτης 17/6/2015, με νικητές τους Golden State Warriors. Αρκετοί πίστευαν ότι η παρουσία και η απόδοση του «βασιλιά» θα αρκούσαν για να δώσει τον τίτλο στους Cleveland Cavaliers. Ακόμη περισσότεροι πίστευαν ότι μία ομάδα που ζει και πεθαίνει από το τρίποντο και κατ’ επέκταση τις ορέξεις των «splash brothers» δεν θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο. Τι συνέβη πραγματικά;

    Καταρχάς, η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή. Ο Lebron James είναι, αδιαμφισβήτητα, ο κορυφαίος παίκτης της σημερινής εποχής. Στα playoffs και ιδιαίτερα στους τελικούς, ήταν κυριολεκτικά μια ομάδα μόνος του, αφού είχε 35.8 πόντους, 8.8 ασίστ και 13.3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, αριθμοί σχεδόν εξωπραγματικοί που συνοδεύτηκαν από δύο triple-double figures. Πέρα όμως από τον ασταμάτητο Lebron, οι Cavaliers στάθηκαν άτυχοι, τόσο κατά την κανονική περίοδο, όπου έχασαν τον Varejao, όσο και στην post season με τον τραυματισμό του K. Love, ενός από τους 3 θεμέλιους λίθους του φετινού project των Ιπποτών. Επίσης, μετά τον πρώτο τελικό, έχασαν και τον Νο.2 της ομάδας, τον Κ. Irving.

    Παρά την κακή εκκίνηση στην κανονική περίοδο, οι νίκες άρχισαν να έρχονται μέσω της αύξησης της ομοιογένειας με την πάροδο των παιχνιδιών και την απόκτηση των Shumpert και JR Smith, με τους οποίους βελτιώθηκε η περιφερειακή άμυνα και οι επιλογές στην επίθεση αντιστοίχως. Αφενός, τα ηγετικά στοιχεία και η τεράστια ποιότητα του Lebron και αφετέρου η διαχρονική έλλειψη μεγάλου ανταγωνισμού στην Ανατολική Περιφέρεια ήταν αρκετά για να φτάσουν οι Cavs στους φετινούς τελικούς.

    Αντίθετα, οι Warriors χτιζόταν για μία τριετία για να φτάσει μέχρι εδώ, με πλάνο που περιλάμβανε στοχευμένες επιλογές στο draft (Thompson, Barnes, D. Green), καλές μετεγγραφές (Bogut, Iguodala) και τα βασικότερα, σωστή κατανομή ρόλων βάσει των ατομικών χαρακτηριστικών και βελτίωση των ικανοτήτων κάθε παίκτη ξεχωριστά.

    Τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των roster των δύο φιναλίστ έιναι λίγο-πολύ γνωστά. Θα θέλαμε ωστόσο να σταθούμε σε έναν παίκτη, τον Andre Iguodala MVP των τελικών 2015. Πρόκειται για εξαιρετικά αθλητικό, οξυδερκή, με έφεση στην άμυνα all-star παίκτη. Στο Mundobasket 2012, αντιμετώπιζε με χαρακτηριστική ευκολία τον εκάστοτε αντίπαλό του στις θέσεις 1 – 4, είτε στην περιφέρεια είτε στο low post. Ποτέ δεν υπήρξε σκόρερ, αλλά έκανε όλα τα υπόλοιπα και, ως άριστος επαγγελματίας, ήταν πάντα ο αγαπημένος των προπονητών του, σε Philadelphia, Denver και τώρα στο Golden State. Από τη rookie χρονιά του (2004) μέχρι το 2014 χρησιμοποιούνταν πάντα ως βασικός και έχασε ελάχιστα παιχνίδια. Φέτος ο Steve Kerr τον έφερνε από τον πάγκο, ως 6ο παίκτη, μέχρι τον τέταρτο τελικό, όπου και ξεκίνησε βασικός και περιόρισε όσο ήταν δυνατό τον Lebron James. Μέχρι οι ελλείπεις «Ιππότες» να προσαρμοστούν και πάνω του, σειρά από το 1 – 2 κατέληξε στο 4 – 2.

  • Φαν Μπάστεν: Το ιστορικό γκολ

    Φαν Μπάστεν: Το ιστορικό γκολ

    Πολλές φορές, όταν ακούμε το όνομα ενός ποδοσφαιριστή, το συνδέουμε αυτόματα με κάποια γεγονότα που μπορεί να είναι ξεχωριστά και να έχουν μείνει στην ιστορία για διάφορους λόγους.

    Ένα ωραίο γκολ, μια ασίστ, μια απόκρουση, ένας τραυματισμός ή ακόμα και ένας καυγάς (βλ. Ζιντάν-Ματεράτσι στον τελικό του Μουντιάλ το 2006) μπορούν να είναι μερικοί από αυτούς.Στην περίπτωση του μεγάλου Μάρκο Φαν Μπάστεν σίγουρα ο πρώτος λόγος ξεχωρίζει αν και η καριέρα του εμπεριείχε και άλλους…

    Καριέρα “γεμάτη” αλλά και τραυματισμοί…

    Ο Μάρκο Φαν Μπάστεν γεννήθηκε το 1964 στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας.Αγωνίστηκε στον Άγιαξ από το 1981 έως το 1987 ενώ η δεύτερη(και τελευταία) ομάδα του ήταν η Μίλαν (1987-1995)Στην εθνική Ολλανδίας αγωνίστηκε από το 1983 έως το 1992.

    Με την ομάδα της Ολλανδίας Ήταν πρώτος σκόρερ για τέσσερις συνεχόμενες σεζόν (από 1984 ως το 1987), πετυχαίνοντας 117 γκολ σε 112 αγώνες ενώ στην τελευταία του χρονιά κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων, σημειώνοντας στον τελικό το νικητήριο γκολ απέναντι στην Λοκομοτίβ Λειψίας.

    Το 1987 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι τον έφερε στη ΑΚ Μίλαν και το 1988 τον ακολούθησαν οι συμπατριώτες του Ρούουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρντ.Στην πρώτη του χρονιά, έχοντας τραυματισμό στον αστράγαλο, έπαιξε σε 11 μόνο παιχνίδια και δεν μπόρεσε να χαρεί όσο θα ήθελε την κατάκτηση του πρωταθλήματος.Το ίδιο καλοκαίρι όμως έμελλε να τον αποζημιώσει…

    “Γκολ” ποίημα και κατάκτηση Euro

    Έχοντας μαζέψει όλη του την ενέργεια από την άτυχη χρονιά με την Μίλαν, ο Φαν Μπάστεν ακολούθησε την αποστολή της εθνικής Ολλανδίας στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας όπου θα διεξαγόταν το Euro του 1988.Ο ίδιος πέτυχε συνολικά 5 γκολ και η ομάδα του κατέκτησε το τρόπαιο.Όμως το γκολ που πέτυχε στον τελικό με την Σοβιετική Ένωση αποτελεί ένα από τα πιο θεαματικά όχι μόνο στην ιστορία των Euro αλλά και γενικά στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

    Ο αγώνας θα γινόταν στις 25 Ιουνίου στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου. Ο Γκούλιτ είχε ανοίξει το σκορ για τους “οράνιε” στο 32′, με τον Φαν Μπάστεν να “κλειδώνει” την νίκη με ένα γκολ στο οποίο άγγιξε την μπάλα από διαγώνια θέση με το δεξί, στέλνοντάς την κατευθείαν στην απέναντι γωνία του Σοβιετικού τερματοφύλακα Ντασάεφ, ο οποίος απλά παρακολουθούσε το “μοιραίο”.

    Αυτό το γκολ έγινε σήμα κατατεθέν και πολλές φορές, όταν μπουν πανομοιότυπα, χρησιμοποιείται η φράση “α λα Φαν Μπαστεν”.

    Χρυσή Μπάλα και οι καταραμένοι αστράγαλοι

    Αυτό το καλοκαίρι ο Φαν Μπάστεν έφτασε στο τοπ της καριέρας του με αποτέλεσμα να κερδίσει από την FIFA το βραβείο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή στην Ευρώπη, ενώ τις επόμενες χρονιές, με κεκτημένη ταχύτητα, έκανε σπυδαίες εμφανίσεις με την Μίλαν.

    Η ευαισθησία όμως που είχε στον αστράγαλο του έφερνε όλο και περισσότερους τραυματισμούς με αποτέλεσμα τελικά να αποσυρθεί στις 18 Αυγούστου του 1995 σε φιλική αναμέτρηση με την Γιουβέντους που έγινε προς τιμήν του, προλαβαίνοντας πάντως να αφήσει ανεξίτηλα το σημάδι του στον “βασιλιά των σπορ”…

    Ατομικές διακρίσεις

    Παίχτης της χρονιάς ΦΙΦΑ: 1992
    Παίχτης της χρονιάς (περιοδικό WorldSoccer): 1988, 1992
    Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς: 1988, 1989, 1992
    Χρυσό παπούτσι Ευρώπης: 1986
    Πρώτος σκόρερ και καλύτερος παίκτης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1988
    Πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Ιταλίας: 1990, 1992
    Πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Ολλανδίας: 1984, 1985, 1986, 1987
    \nhttps://www.youtube.com/watch?v=ZscEK9MwnGY?w=728