Category: Ευρώπη

Σαν σήμερα, πριν από 28 χρόνια (17 Ιουλίου 1986), έγινε ίσως ο συναρπαστικότερος ημιτελικός Μουντομπάσκετ που έχουμε δει ποτέ, ανάμεσα σε 2 παραδοσιακά “μεγαθήρια”, τη Σοβιετική Ένωση και τη Γιουγκοσλαβία. Ένας γαλαξίας αστέρων βρέθηκε στο παρκέ για να δώσει μια ακόμα μάχη με έπαθλο τον τελικό όπου περίμεναν οι Αμερικανοί (τότε η Αμερική έπαιζε με κολλεγιόπαιδα).

Το ματς ήταν συναρπαστικό από την αρχή έως το τέλος με μόνο μελανό σημείο τη μεροληπτική διαιτησία υπέρ των Γιουγκοσλάβων (άλλωστε αφεντικό της ΦΙΜΠΑ ήταν τότε ο συμπατριώτης τους Στάνκοβιτς) και την ανοχή σε πολλές προκλήσεις από τον “συγχωρεμένο”  Ντράζεν Πέτροβιτς. Το σκορ είχε φτάσει στο 85-76 υπέρ των “πλάβι” 2 λεπτά πριν το τέλος και όλα έδειχναν ότι είχαν κριθεί. Τότε όμως συνέβησαν πράγματα που έμειναν χαραγμένα στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ. Η Σοβιετική Ένωση με 2 τρίποντα του Βάλτερς και 1 του Σαμπόνις ισοφάρισε σε 85-85 και έστειλε το ματς στην παράταση, στην οποία, έχοντας τη ψυχολογία με το μέρος της, επικράτησε με 91-90. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ το σκορ ήταν 85-82 με 17 δευτερόλεπτα για το τέλος, οι Γιουγκοσλάβοι είχαν την μπάλα στην κατοχή τους και το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να την κρατήσουν και να μην την χάσουν από λάθος ή κλέψιμο (τότε οι ομάδες είχαν σε κάθε φάουλ που γινόταν εκτός σουτ την επιλογή για “μία συν μία” ή την επαναφορά από πλάγια γραμμή). Το λάθος όμως έγινε από τον τότε άπειρο Ντίβατς, ο οποίος υπέπεσε σε νταμπλ-ντριμπλ και έδωσε ευκαιρία στους Σοβιετικούς να ισοφαρίσουν ακριβώς με τη λήξη. (όλη η παραπάνω δράση 1.05.50-1.09.40). Στον τελικό οι Σοβιετικοί ηττήθηκαν από τους Αμερικάνους, αλλά ο ημιτελικός “σημάδεψε” εκείνο το Μουντομπάσκετ που έγινε στην Ισπανία.

 
\nhttps://www.youtube.com/watch?v=b6-ijqR1hTk
 

Στις 8 Ιουνίου 1991 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη μέρα που ο Αμερικανός καθηγητής Νέισμιθ (μαζί με μια παρέα από φοιτητές του) ανακάλυπτε το μπάσκετ, που στη πορεία εξελίχθηκε ως το δεύτερο δημοφιλέστερο σπορ σε όλο τον κόσμο. Προκειμένου να τιμήσει η ΦΙΜΠΑ αυτή την επέτειο,αποφάσισε τη διεξαγωγή ενός αγώνα επίδειξης ανάμεσα στους σταρ των Βαλκανίων και αυτών της υπόλοιπης Ευρώπης. Ο αγώνας έγινε στο ΣΕΦ ,το μέρος δηλαδή που πριν 4 χρόνια αποτέλεσε τόπο δόξας και “εκτόξευσης” του ελληνικού μπάσκετ(κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ 1987) Γκάλης, Γιαννάκης, Ντίβατς, Κούκοτς, Πάσπαλιε, Ντακουρί, Ράτζα, Σαν Επιφάνιο, Ρίβα, Οστρόφσκι και πολλοί ακόμα “αστέρες” (υπήρχαν και απώλειες όπως αυτές των Πέτροβιτς και Ντίβατς)έδωσαν έναν θεαματικό και συνάμα συγκλονιστικό αγώνα που καθήλωσε όλους τους λάτρεις του μπάσκετ και τελείωσε με νίκη των σταρ των Βαλκανίων με 103-102. Ήταν ο καλύτερος τρόπος να τιμηθεί η ιδέα του κου Νέισμιθ. (αξίζει να σημειωθεί ότι πρώτος σκόρερ ήταν ο μεγάλος Νίκος Γκάλης με 34 πόντους)

\n27 χρόνια πέρασαν…και όμως ακόμα μοιάζει απίστευτο…Η (σχεδόν ασήμαντη έως τότε) Εθνική του μπάσκετ καταφέρνει να κερδίσει για δεύτερη φορά μέσα σε μια βδομάδα τους φοβερούς Γιουγκοσλάβους (Πέτροβιτς, Κούκοτς, Ράτζα, Τσβετιτσιάνιν, Ντίβατς και δε συμμαζεύεται..) και να περάσει για πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελικό ευρωμπάσκετ. Η δήλωση ”μύθος” του Γκάλη μετά το παιχνίδι με την Ιταλία στα προημιτελικά (”η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου μέχρι την επόμενη) αποδείχτηκε προφητική..Σε έναν αγώνα με διακυμάνσεις στο σκορ, πάθος, ένταση, μπόλικη υπεροψία από τους Γιουγκοσλάβους (χαρακτηριστικά στιγμιότυπα στο 49.05 και 45.40) μακροβούτια του Γιαννάκη(1.30.55)  και γλίστρημα  σε ιδρώτα που είχε μείνει στο παρκέ (1.31.50), η Ελλάδα κατάφερε να πετύχει μια ιστορική νίκη .Αξίζει να αναφέρουμε το φοβερό μαρκάρισμα του Φάνη(που έπαιζε τραυματίας) στον συγχωρημένο Ντράζεν Πέτροβιτς σημείο κλειδί για την έκβαση του αγώνα…Στο βίντεο από κάτω βλέπουμε πανηγύρια στα αποδυτήρια του ΣΕΦ με τον Γκάλη να έχει αγκαλιά την τότε σύζυγο του(συγχωρημένη πλέον) Τζένη…
\nhttps://www.youtube.com/watch?v=0bPoKbjERq4

Πριν το τζάμπολ του αγώνα, διακρίνεται ο θηριώδης σέντερ

Το έπος του 1987 (κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ από την Εθνική μας) ήταν, αναμφισβήτητα, η αρχή μιας νέας σελίδας για όλο τον ελληνικό αθλητισμό και “πρόδρομος” των επιτυχιών που ακολούθησαν όχι μόνο στο μπάσκετ αλλά σε όλα τα σπορ. Ήταν η πρώτη φορά που σαν ‘Ελληνες νιώσαμε ότι μπορούμε περισσότερα στο αθλητικό κομμάτι.. Η ψυχή που κατέθεσαν τότε 12 παίκτες και ο προπονητής τους μας έδωσε αυτό το δικαίωμα και μας ανέβασε ψηλότερα τον πήχη… Ως γνωστόν όμως, για να έρθει μια τέτοια επιτυχία, πέρα από τις ατομικές ικανότητες, πρέπει μια ομάδα να είναι “δεμένη” σαν οικογένεια.(είδαμε στο άρθρο “Περιοδεύων θίασος…” που αφορούσε την ποδοσφαιρική Εθνική του 1994 τι μπορεί να συμβεί όταν δεν υπάρχει αυτό το στοιχείο) Στο παραπάνω βίντεο (εκπομπή αμέσως μετά τη νίκη στον τελικό επί του Σοβιετικού “μεγαθήριου”) βλέπουμε πόσο απλοί και προσγειωμένοι στις δηλώσεις τους είναι όλοι οι πρωταγωνιστές του θριάμβου.(αποκορύφωμα οι δηλώσεις του Νίκου Γκάλη στο 7.30). Το γεγονός ότι, λίγο μετά την επίτευξη ενός τέτοιου κατορθώματος, βλέπουμε ομαδικό πνεύμα ακόμα και σε λεκτικό επίπεδο, δείχνει γιατί αυτή η ομάδα έμεινε στις “καρδιές” όλων, εμπνέει ακόμα και σήμερα νέες γενιές και ονομάστηκε “επίσημη αγαπημένη”…

Ευρωμπάσκετ 1987

Ευρωμπάσκετ 1987

Μπορεί τα τελευταία 15 (και βάλε) χρόνια οι μάχες για τον τίτλο στο μπάσκετ να κρίνονται, συνήθως, μεταξύ ΟΣΦΠ και ΠΑΟ…Τη δεκαετία του ’80 όμως και μέχρι τις αρχές του ’90 η συμπρωτεύουσα μονοπωλούσε το ενδιαφέρον με τις αξέχαστες μάχες Άρη-ΠΑΟΚ στο ασφυκτικά γεμάτο Αλεξάνδρειο (σήμερα γνωστό ως ”ΝΙCK GALIS SPORTS ARENA). Πολλά ματς έχουν μείνει στην ιστορία για την ένταση, το πάθος, την αγωνία και τα απρόοπτα που προσέφεραν…Στο βίντεο παραθέτουμε ένα από αυτά το οποίο κρίθηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο από ένα ”απίθανο” τρίποντο του Πρέλεβιτς (με υποψία βημάτων πριν σουτάρει). Οι πανηγυρισμοί που ακολουθούν δείχνουν με το καλύτερο τρόπο το κλίμα εκείνων των αγώνων…

Το 1987 ήταν, όπως είναι γνωστό σχεδόν σε όλους, η ”εκτόξευση” του ελληνικού μπάσκετ (και πιθανόν όλου του ελληνικού αθλητισμού) στα ουράνια. Θα θυμηθούμε πολλές στιγμές από εκείνες τις 10 μέρες (3-14 Ιουνίου διοργανώθηκε το τουρνουά). Μια πρώτη αναφορά θα κάνουμε με τη μεγάλη νίκη της Εθνικής μας ,τη δεύτερη μέρα των αγώνων, επί της πανίσχυρης Γιουγκοσλαβίας των Πέτροβιτς, Ντίβατς, Πάσπαλιε ,Κούκοτς ,Ράτζα και δε συμμαζεύεται…Η νίκη αυτή ,ουσιαστικά, ”αφύπνησε” το ελληνικό κοινό ,το οποίο άρχισε να ”πιστεύει” αυτή την ομάδα περισσότερο απο κάθε άλλη φορά. Ήταν το ”κλειδί” για τις επόμενες επιτυχίες που ακολούθησαν.. (το κλάμα του αείμνηστου Συρίγου στο 1.22.30 αντικατοπτρίζει τα τότε συναισθήματα)