Σικάγο Μπουλς 1996. Η “Αγία Τριάδα” και το ρεκόρ!

Σικάγο Μπουλς 1996. Η "Αγία Τριάδα" και το ρεκόρ!

Όταν μιλάμε για τους Σικάγο Μπουλς, αυτομάτως το μυαλό όλων μας πάει στο “ιερό τέρας” του μπάσκετ Μάικλ Τζόρνταν.Επίσης στην (με διαφορά) κορυφαία ομάδα του NBA την δεκαετία του ’90 και πιθανόν σε ολόκληρη την ιστορία του μαζί με 3-4 ακόμα(Λέηκερς, Σέλτικς κοκ).Το αποκορύφωμα και η απόλυτη κυριαρχία αυτής της “μυθικής αρμάδας” ήταν αναμφισβήτητα η σεζόν 1995-96 όταν έφτασαν στον τίτλο με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο στο NBA έως σήμερα…\r\n

Η επιστροφή του “θεού”…

\r\nΟι οιωνοί για τα παραπάνω φάνηκε από την προηγούμενη σεζόν όταν και ο Τζόρνταν αποφάσισε να επιστρέψει στην ενεργό δράση μετά την πρώτη αποχώρηση του το 1993, η οποία οφειλόταν, όπως είχε ακουστεί επισήμως, κυρίως στην δολοφονία του πατέρα του.\r\n\r\nΤις 2 σεζόν που απουσίασε οι Χιούστον Ρόκετς του μεγάλου Χακίμ Ολάζουον βρήκαν ευκαιρία να κατακτήσουν ισάριθμα πρωταθλήματα και να “σπάσουν” την τριετή κυριαρχία των Μπουλς(1991-93).Ήταν και αυτό ένα επιπλέον κίνητρο για τον “Air” να αφήσει το μπαστούνι του μπέηζμπολ(κατά την διάρκεια που δεν αγωνιζόταν στο NBA, είχε αφοσιωθεί εκεί…) και να γυρίσει πίσω “αγριεμένος” και διψασμένος…\r\n\r\nΕπίσης ο αποκλεισμός στα πλέη οφ του 1995 από τους Ορλάντο Μάτζικ του Σακίλ ήταν ένα επιπλέον κίνητρο…\r\n\r\nΜαζί με τον Πίπεν, τον (“ψημένο” πια) Τόνι Κούκοτς και τον έμπειρο προπονητή Φιλ Τζάκσον η ομάδα έμοιαζε έτοιμη για την επανενθρόνιση. Το παζλ όμως δεν είχε ακόμα συμπληρωθεί.\r\n

Ντένις Ρόντμαν. Εκκεντρικός αλλά και καταλύτης

\r\nΤους Τζόρνταν-Πίπεν λοιπόν έμελλε να πλαισιώσει ο κορυφαίος ίσως ριμπάουντερ στην ιστορία του ΝΒΑ, Ντένις Ρόντμαν.Οι Σαν Αντόνιο Σπερς δεν ήταν διατεθιμένοι να κρατήσουν στο ρόστερ τους έναν ατίθασο και ιδιόρρυθμο χαρακτήρα που είχε απασχολήσει πολλές φορές τα ΜΜΕ λόγω της εξωγηπεδικής του ζωής(πάρτυ, επεισόδια στον δρόμο, ξενύχτια, γυναίκες κτλ).\r\n\r\nΟι Μπουλς όμως είχαν καλύτερο τρόπο να διαχειριστούν την κατάσταση και σ’αυτό έπαιξε ρόλο ο σεβασμός που έτρεφε ο Ρόντμαν για τον Τζόρνταν.Ίσως αυτό να ήταν το κλειδί για την μετέπειτα πορεία και τα ρεκόρ που έσπασαν.\r\n\r\nΣικάγο Μπουλς 1996. Η "Αγία Τριάδα" και το ρεκόρ!\r\n

Το “φονικό τρίγωνο” των Μπουλς και το ασύλληπτο 72-10…

\r\nΗ “Αγία Τριάδα” λοιπόν σάρωσε τα πάντα εκείνη την σεζόν.Με το “μυθικό” πλέον σύστημα του “τριγώνου” το οποίο χρησιμοποίησε πολλές φορές ο Φιλ Τζάκσον διαλύθηκαν όλες σχεδόν οι αντίπαλες άμυνες και έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ νικών-ηττών (69-13) που κατείχαν οι Λέηκερς από το 1971 καθώς οι Μπουλς το συνέτριψαν με το απίστευτο 72-10.\r\n\r\nΟ Τζόρνταν αποτελούσε, όπως ήταν φυσικό, τον “στυλοβάτη” της ομάδας με 31 πόντους μ.ο., ο Πίππεν τον πλαισίωνε ως συνήθως και ο Ρόντμαν έπαιζε “σκυλίσια άμυνα” και άρπαζε όλα τα “σκουπίδια”.(ριμπάουντ)\r\n\r\nΚαθοριστικό ρόλο βέβαια έπαιζαν και άλλοι παίκτες όπως οι Χάρπερ, Λόνγκλευ και Κερ οι οποίοι αργότερα θα είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο δεύτερο three-peat (τρία σερί πρωταθλήματα)των Μπουλς.\r\n

Πλέι-οφ και το κλάμα του Τζόρνταν

\r\nΑν και οι Αμερικανοί λένε ότι το “πραγματικό παιχνίδι αρχίζει στα πλέι-οφ”, οι Μπουλς δεν ήταν διατεθιμένοι να “χύσουν την καρδάρα με το γάλα”.\r\n\r\nΜε τα “φρένα σπασμένα” περνούν εύκολα το εμπόδιο των Χιτ με 3-0 ενώ στον δεύτερο γύρο “διαλύουν” με 4-1 τους “αιώνιους αντιπάλους” Νιου Γιορκ Νικς(όταν τους έβρισκε μπροστά του ο Τζόρνταν ήταν “σεληνιασμένος” και είχε επιπλέον λόγο εκείνη την σεζόν γιατί εν τη απουσία του είχαν αποκλείσει τους Μπουλς το 1994) ενώ παίρνουν και ρεβάνς από τους Ορλάντο Μάτζικ στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας (για τον αποκλεισμό τους την προηγούμενη χρονιά) και μάλιστα με sweep(4-0).\r\n\r\nΣτους τελικούς αντιμετωπίζουν τους Σόνικς των Κεμπ και Σρεμπφ και προηγούνται με 3-0.Τελικά χάνουν δύο σερί παιχνίδια στο Σηάτλ αλλά στο Σικάγο ολοκληρώνουν την “μαγική χρονιά” κερδίζοντας 87-75 και με τον Τζόρνταν να “αφιερώνει” μέσω δακρύων το πρωτάθλημα στον δολοφονημένο πατέρα του…\r\n

Unstop-a-bulls…

\r\nhttps://www.youtube.com/watch?v=rfAoaAb3Nc0

Τζόρνταν: “Tαύρος” made in Spain…

Τζόρνταν: "Tαύρος" made in Spain...

\n\nΤο να μιλήσει κάποιος για τον Μάικλ Τζόρνταν και την αξία του είναι πλέον περιττό καθώς ακόμα και στην απομονωμένη χώρα του κόσμου ο καθένας γνωρίζει ότι αυτό το όνομα είναι η “έννοια” του μπάσκετ.\n\nΗ παρουσία του και μόνο σε οποιοδήποτε γήπεδο του NBA ξεσήκωνε ενθουσιασμό και χειροκροτήματα ακόμα και από αντίπαλους φιλάθλους.Όταν ειδικά όμως “πέρναγε” στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ο ενθουσιασμός από τους τυχερούς Ευρωπαίους, που θα τον έβλεπαν να αγωνίζεται έστω και για λίγο στην “¨γηραιά ήπειρο”, χτυπούσε “κόκκινο”.\n

2ήμερο στην Ισπανία και “προεόρτια” για Ντριμ Τιμ 1

\nΤο 1990 ο Τζόρνταν δεν είχε ακόμα κατακτήσει κάποιον τίτλο στο NBA.Ωστόσο η φήμη του ήταν ήδη τεράστια σε κάθε γωνιά του πλανήτη.29 και 30 Αυγούστου λοιπόν ,ο “Air” πραγματοποιεί ένα διήμερο ταξίδι σε Βαρκελώνη και Μαδρίτη προκειμένου να “ευλογήσει” με την παρουσία του την έναρξη της ΑCB(ονομασία του ισπανικής ομοσπονδίας μπάσκετ).\n\nΚατά την διάρκεια της επίσκεψης δίνει δύο συνεντεύξεις Τύπου στις δύο πόλεις και επισκέπτεται τα γραφεία της ACB καθώς και τα αντίστοιχα της Nike εκτοξεύοντας αυτόματα τις μετοχές και των 2 στα ύψη.\n\nΠαράλληλα παίρνει και μια “γεύση” από την χώρα στην οποία 2 χρόνια αργότερα θα αγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την ιστορική Ντριμ-Τιμ 1 “παρέα” με άλλους 11 “θρύλους”.\n

Συμμετοχή σε αγώνα και..κριτής

\nΜια παρουσία όμως σαν του Τζόρνταν δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο σε επισκέψεις εκτός αγωνιστικών χώρων.Ο “Θεός” του μπάσκετ λοιπόν είχε προγραμματίσει, στις 30 Αυγούστου στο Palacios de los Deportes της Mαδρίτης, να δείξει λίγο από το ταλέντο του σ’έναν αγώνα επίδειξης μεταξύ των καλύτερων παικτών της ACB.\n\nΟι δύο ομάδες χωρίστηκαν σε “πορτοκαλί” και “μπλε” και ο Τζόρνταν αγωνίστηκε ένα ημίχρονο με την καθεμία.Aν και σχεδόν απροπόνητος πέτυχε 37 πόντους συνολικά σε έναν αγώνα δύο 15λεπτων και στον οποίο αποχώρησε 1.5 λεπτό πριν το τέλος μέσα σε πανδαιμόνιο.\n\nΠριν τον αγώνα είχε διατελέσει και “χρέη” κριτή στον διαγωνισμό καρφωμάτων της NIKE για νέους αθλητές.Ήταν ένας αγώνας-εμπειρία ζωής για όσους ήταν έξω και μέσα στον αγωνιστικό χώρο εκείνη την ημέρα καθώς μέχρι τότε οι επισκέψεις των σταρ του NBA στην Ευρώπη ήταν σπάνιες και η μπασκετική απόσταση μεταξύ των 2 ηπείρων τεράστια…\n

Οι συνθέσεις του ιστορικού αγώνα…

\nΜΠΛΕ: Αντούνιεθ 2, Βιγιακάμπα 4, Γουίσλοου 16, ΜακΓκι 20, Τόμπσον 12, Κρέους 5, Σμιθ 4, Μπίγκενχαϊμερ 12, Ντέιβις 4, Τζόρνταν 21.\n\nΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Γιορέντε 4, Σίμπσον 9, Α. Μαρτίν 6, Νόρις 10, Τζόρνταν 16, Μοντέρο 8, Τζάκσον 4, Ρίβας 2, Ερέρα 15, Μπέρι 13.\n\nΟ Τζόρνταν ” Ισπανός ταύρος…”\n \nhttps://www.youtube.com/watch?v=gj3C8GfdQqk?w=728\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=LiP75ZfixYY?w=728

Μάικλ Τζόρνταν. Το ημίχρονο των “οργίων”…

Μάικλ Τζόρνταν. Το ημίχρονο των "οργίων"...

\n\nΑν κάποιος θελήσει να μετρήσει τα κατορθώματα του “τεράστιου” Μάικλ Τζόρνταν, καθώς και την συμβολή του στους 6 τίτλους που κατέκτησαν οι Σικάγο Μπουλς την δεκαετία του ’90, σίγουρα θα χρειαστεί κομπιουτεράκι.Ειδικά αν πρέπει να τα καταγράψει, σελίδες ολόκληρες…Μέσα στα πολλά λοιπόν, ας θυμηθούμε ένα που πέτυχε σε σειρά τελικών των Μπουλς απέναντι στους Πόρτλαντ Μπλέηζερς το 1992…\n

“Σεληνιασμένος”…

\nΟι Μπουλς θα αντιμετώπιζαν τους Μπλέηζερς του Κλάιντ Ντρέξλερ στο “Chicago Stadium”.Ήταν ο πρώτος τελικός και επομένως ο Τζόρνταν ήθελε από νωρίς να “δείξει τα δόντια” του και να οδηγήσει την ομάδα του στο να κάνει το πρώτο βήμα για την κατάκτηση του δεύτερου σερί πρωταθλήματος.(Την προηγούμενη χρονιά είχε κατακτήσει το πρώτο απέναντι στους Λέηκερς του Μάτζικ…).\n\nΆλλωστε το ασφυκτικά γεμάτο στάδιο αυτό περίμενε από το “είδωλο” του.\n\nΚαλύτερο ξεκίνημα πάντως κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ακόμα και όταν μιλάμε για τον υπεραθλητή Τζόρνταν. Μέσα σε ένα ημίχρονο κατάφερε να πετύχει 35(!!) πόντους, σπάζοντας την καλύτερη έως τότε επίδοση σε πλέη-οφ που ήταν οι 33 του Elgin Baylor to 1962.\n\nΟ ίδιος μάλιστα, μετά το 6ο τρίποντο, γύρισε προς την μεριά των τηλεσχολιαστών και με μια κίνηση ήταν σαν να τους έλεγε\n

“δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο…”

\nΟ ίδιος μάλιστα δήλωσε μετά το παιχνίδι:\n

“Με προκάλεσαν από νωρίς να σουτάρω σαν να σουτάρω γυμναστήριο, μαζί με κάποιον που μου επέστρεφε την μπάλα. Στο πρώτο αισθάνθηκα καλά. Τα τρίποντα έμπαιναν λες και ήταν βολές!

\n

Με το “δεξί” και κατάκτηση…

\nΣτο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα, ο Τζόρνταν πέτυχε μόλις 4 πόντους αλλά η δουλειά είχε γίνει και οι Μπουλς έκαναν αρχή στις νίκες με το επιβλητικό 122-89.Εκείνο το παιχνίδι, πέρα από μια απλή νίκη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογία των 2 ομάδων και ήταν “κλειδί” για την τελική επικράτηση των Μπουλς στην σειρά με 4-2 που έφερε το repeat.\n\nΟ Τζόρνταν πάντως για εκείνη την βραδιά είπε και κάτι άλλο σημαντικό που έδειχνε ποιός πραγματικά ήταν:\n

“Δεν θέλω να θυμάστε για πολύ καιρό αυτά τα έξι εύστοχα τρίποντα, γιατί το στυλ μου ως παίκτης δεν είναι αυτό του σουτέρ.Μου αρέσει να μπαίνω στην ρακέτα, να έχω σωματική επαφή με τους ψηλούς, να σουτάρω από την γραμμή των βολών και γενικά να δημιουργώ”.

\nΌσο γι’αυτά κανείς δεν πρέπει να είχε αμφιβολία…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=V5XGfCpQ0Ns?w=728\n

Μπάσκετ δεκαετία ’90. Η απόλυτη νοσταλγία…

Μπάσκετ δεκαετία '90. Η απόλυτη νοσταλγία...

\n\nΓεννημένος το 1982, ανήκω και εγώ σ’αυτούς που πιθανόν να θυμούνται αμυδρά ένα βράδυ του Ιούνη 1987 που ο πατέρας τους τους πήρε αγκαλιά και τους πήγε στην Ομόνοια, δίχως φυσικά να καταλαβαίνουν τον λόγο που εκείνο το βράδυ όλη η Ελλάδα ήταν έξω και φώναζε, χόρευε και χτύπαγε κόρνες.\n\nΠού να ήξερα και εγώ και άλλοι συνομήλικοι μου ότι θα ευχόμασταν το βράδυ που η παρέα του Γκάλη σήκωνε την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης να ήμασταν λίγο μεγαλύτεροι ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τον λόγο που σε όλη την διάρκεια των μαθητικών και μετέπειτα χρόνων μας οι πιο πολλές συζητήσεις μας περιστρεφόντουσαν γύρω από την πορτοκαλί μπάλα…\n\nΟι σημερινοί σαραντάρηδες, που μεγάλωσαν με την ίδια “ανατροφή” σίγουρα το κατάλαβαν νωρίτερα…\n\n

μπάσκετ εθνική 1987
Η κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ 1987 ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά.
\n

Συζητήσεις στα σχολεία, εγγραφή σε ακαδημίες

\nΜε το που κατέκτησε η εθνική μας την Ευρώπη, το μπάσκετ θύμισε “γίγαντα που κοιμόταν και ξύπνησε”. Θυμάμαι στο σχολείο που πήγαινα, από την πρώτη κιόλας δημοτικού, οι συζητήσεις των μεγαλύτερων περιστρέφονταν γύρω από τα κατορθώματα του Άρη στην Ευρώπη(επαναλαμβάνω δίχως να καταλαβαίνω πολλά αφού μέχρι τα 7 μου νόμιζα ότι ο Γκάλης ήταν ποδοσφαιριστής…!!).\n\nΕννοείται κάθε μπασκέτα ήταν “πιασμένη” και μάλιστα παρακολουθούσα “ομηρικούς καυγάδες” μεταξύ γυμνασιόπαιδων και λυκειόπαιδων για το αν είναι σωστό να έχουν πάντα προτεραιότητα οι μεγαλύτεροι όσον αφορά το ποιος θα έπαιζε.\n\nΜεγαλώνοντας κατάλαβα καλύτερα τα παραπάνω, ειδικά όταν οι γονείς μου με έγραψαν σε ηλικία 10 χρονών στις ακαδημίες μπάσκετ του Πανιωνίου(είμαι και Νεοσμυρνιώτης οπότε ήταν μονόδρομος…).\n\nΘυμάμαι ουρές από γονείς να περιμένουν για να κάνουν το ίδιο… Κοντά, ψηλά, αδύνατα και παχουλά παιδιά με ένα όνειρο τότε να γίνουν ο επόμενος Γκάλης, Χριστοδούλου, Γιαννάκης, Φασούλας και δεν συμμαζεύεται…\n\nΕγώ τότε ανήκα στην τελευταία κατηγορία παιδιών, λόγος άλλωστε που οδήγησε την μάνα μου στο να με γράψει εκεί μπας και χάσω κανένα κιλό. Στην ουσία όμως, άθελα της(και την ευχαριστώ γι’αυτό) μου γνώρισε την μεγάλη μου αγάπη, δηλαδή (όπως είπα και πριν) την “σπυριάρα μπάλα”…\n\nΣτο σχολείο, όταν πήγα γυμνάσιο και μετά, θυμάμαι κάθε μέρα, πριν μπούμε στις τάξεις, να συζητάω με τους συμμαθητές μου για τα ματς κάθε αγωνιστικής και να τα αναλύουμε μέχρι “τελικής πτώσεως”.\n\nΚάθε αγώνας ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη μεσοβδόμαδα μας απασχολούσε πιο πολύ και από το αυριανό διαγώνισμα και μας έφερνε σε “διαμάχη” με τους γονείς μας που μας έλεγαν το “μυθικό”:\n

“Αυτά δεν θα σου δώσουν να φας, κάτσε διάβασε για αύριο”…

\nΝα φάμε ίσως όχι κύριοι γονείς(εκτός κάποιων που τελικά δεν έμειναν στις αλάνες και ασχολήθηκαν επαγγελματικά)αλλά να έχουμε αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν για πάντα ναι οπότε κάντε πιο πέρα και ανοίξτε την τηλεόραση να δούμε τι κάνει ο Πάσπαλι, ο Ουίλκινς και ο Μπέρι(ειδικά ο τελευταίος είναι παίκτης σήμα-κατατεθέν για εμάς…)\n\n \n\n

Δώρα, βιντεοπαιχνίδια και αλάνα…

\nΠεριττό να πούμε ότι το χαρτζιλίκι μας ή τα δώρα που θέλαμε συνήθως ήταν μπασκετικού είδους. Τα πιο καινούργια αθλητικά παπούτσια που διαφήμιζε κάποιος παίκτης(τα Air max του Τζόρνταν ακόμα απωθημένο τα έχω), τα περίφημα περικάρπια για τον ιδρώτα (μερικοί τα φοράγαμε για μόστρα…) και μια καινούργια μπάλα μπάσκετ (μη μου πείτε ότι δεν σκεφτήκατε την Spalding) ήταν τα “αντικείμενα του πόθου μας”.\n\n

παιχνίδι μπάσκετ - NBA LIVE
NBA LIVE ’97
\n\nΑκόμα και στα βιντεοπαιχνίδια κοιτάζαμε το οτιδήποτε είχε σχέση με μπάσκετ(άλλωστε εκείνη την εποχή ήρθε και η έξαρση των NBA JAM & NBA LIVE να μας αποτελειώσει)και μαζευόμασταν σε σπίτια κάνοντας πρωταθληματάκια με φανατισμό μεγαλύτερο απ’τα ματς που βλέπαμε.\n\nΣυνήθως όμως δεν καθόμασταν μέσα. Παίρναμε την μπάλα μας, φοράγαμε τα παπούτσια μας και πηγαίναμε στα ανοιχτά γήπεδα ώστε να ξεδιπλώσουμε το “όποιο” ταλέντο μας, νομίζοντας ίσως ότι βαδίζαμε στα χνάρια του Τζόρνταν, του Μάτζικ και των λοιπών αστέρων του NBA. Ζούσαμε το δικό μας όνειρο και μας έφτανε.\n\nΤο μόνο κακό ήταν ότι, ειδικά το καλοκαίρι που τελειώναμε τα σχολεία και βγαίναμε όλοι έξω, έπρεπε σε κάθε μπασκέτα να περιμένεις ώωωρα μέχρι να παίξεις και αν ερχόταν η σειρά σου να πρέπει να κερδίσεις για να μην κάτσεις και περιμένεις άλλο τόσο.\n\nΌσον αφορά τους διάφορους “ξεχωριστούς τύπους” που συχνάζανε στις μπασκετικές αλάνες, εγώ ξεχώριζα τον “βετεράνο”(50 και άνω με την φράση “ήρεμα αγόρι μου γέροι άνθρωποι είμαστε”, αν κάποιος του έκανε ένα, κατά την γνώμη του σκληρό φάουλ), τον “παρολίγον επαγγελματία που το έφαγαν τα κυκλώματα και οι γκόμενες” και τον “προπονητή” που προσπαθούσε σε μισό γήπεδο (γιατί μονά παίζαμε…) να αναλύσει την κάθε κίνηση…\n\nΌλα αυτά όμως προερχόντουσαν από την αγάπη και το πάθος γι’αυτό το “μαγικό” άθλημα…\n

Ακόμα και στο σπίτι…

\nΗ “τρέλα” μεταδιδόταν πολλές φορές και στα σπίτια καθώς οι λεγόμενες “σπιτικές μπασκέτες”(η παλιά Michael jordan pro ή αυτή με τα μαγνητάκια που κολλάγαμε στον τοίχο…)βρίσκονταν στα τοπ των πωλήσεων.\n\nΜια τέτοια είχα και εγώ και μαζί με τον αδερφό μου κάναμε αγώνες μπάσκετ μέσα στο σπίτι με το δωμάτιο μετά να μην έχει και την καλύτερη…μυρωδιά και τους γείτονες ησυχία.Στα σπίτια που είχαν αυλή ακουγόταν το “ντάπα ντούπα” της πορτοκαλί θεάς”.\n\nΟ Γκάλης και η παρέα του έπρεπε να “πάνε φυλακή” για “έμμεση συμμετοχή σε διατάραξη κοινής ησυχίας…” :-)\n\nμπάσκετ δεκαετία ’90. Η απόλυτη νοσταλγία…\n

Σημερινή κατάσταση και μελαγχολία…

\nΤο παραπάνω άρθρο δεν το έγραψα θέλοντας να δείξω ότι η δική μας εποχή ήταν η πιο αγνή (άλλωστε, κακά τα ψέμματα, ο καθένας για την εποχή του αυτό πιστεύει…) αλλά για να τονίσω τον “πορτοκαλί πυρετό” που υπήρχε την δεκαετία ου ’90. Και δεν μπορώ να μην διαπιστώσω ότι σήμερα, όσες επιτυχίες και να έρθουν από ελληνικές ομάδες, οι συζητήσεις και η αγάπη για το μπάσκετ σίγουρα δεν είναι πια ίδια.\n\nΠλέον, σε πολλά ανοιχτά γήπεδα αντικρίζεις σκουριασμένες μπασκέτες, ελαττωματικά τερέν και πάνω απ’όλα…ερημιά.\n\nΣίγουρα η οικονομική κρίση έχει συμβάλλει στα παραπάνω(που να βρει κάποιος την διάθεση πια…), αλλά για να είμαστε ειλικρινείς η αγάπη εκείνης της δεκαετίας και σε τέτοιον βαθμό ίσως να μην υπάρξει ξανά στο μέλλον. Άλλωστε τα “ωραία κρατάνε λίγο”…\n\nΤo hit που θα τραγουδάμε πάντα…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=9jK-NcRmVcw?w=728\n\n

Πίπεν. Ο “Εφιάλτης” του Κούκοτς λόγω Κράουζε

Πίπεν. Ο "Εφιάλτης" του Κούκοτς λόγω Κράουζε

\n\nΤο να σταθεί ένας παίκτης από την Ευρώπη στον ”μαγικό κόσμο” του NBA ήταν πάντοτε πολύ δύσκολο. Ειδικά στην δεκαετία του ’90 όμως το να παίξει κάποιος στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ήταν μεγάλο κατόρθωμα, καθώς εκείνη την εποχή αγωνιζόντουσαν πάρα πολλά από τα ”ιερά τέρατα”.\n\nΓια τον Κροάτη Τόνι Κούκοτς αυτό το ταξίδι, που έμελλε στην συνέχεια να τον καταξιώσει και να του χαρίσει τίτλους δίπλα στον Μάικλ Τζόρνταν, ξεκίνησε πριν καλά-καλά ”πατήσει” το πόδι του στο NBA…\n

Επιλογή του Γενικού Διευθυντή Τζέρι Κράουζε

\nΣτα χρόνια που αγωνιζόταν στην Ευρώπη ο Τόνι Κούκοτς ”έλαμπε” δίπλα σε άλλους μελλοντικούς αστέρες του NBA(π.χ. Ράτζα) με τα χρώματα της Γιουγκοπλάστικα με την οποία κατέκτησε 3 σερί Πρωταθλητριών(1989, 1990, 1991).\n\nΤο 1990 επελέγη στο ντραφτ από τον Γενικό Διευθυντή των Σικάγο Μπουλς, Τζέρι Κράουζε, αλλά ο ίδιος θέλησε να μείνει στην Ευρώπη μέχρι το 1993 για να ”ωριμάσει” περισσότερο μπασκετικά. Όπως είπαμε η επιλογή παικτών από την Ευρώπη δεν ήταν ακόμα συνηθισμένη…\n

Ο Κούκοτς στο μάτι του κυκλώνα!

\nΓια την κορυφαία ομάδα του NBA εκείνη την εποχή, η παραπάνω είδηση αποτελούσε και μίνι-έκπληξη. Αυτό όμως που προκάλεσε την οργή των Τζόρνταν-Πίπεν δεν ήταν το γεγονός ότι ο Κράουζε ήθελε να φέρει Ευρωπαίο.\n\nO Πίπεν που είχε εξελιχθεί σε σούπερσταρ-παίχτη, δεσμευόταν ακόμα με το αρχικό συμβόλαιο των $750,000 και προσπαθούσε να το επαναδιαπραγματευτεί ώστε να πάρει τα χρήματα που αναλογούσαν στην προσφορά του.\n\nΟ Κράουζε όμως ήταν ανένδοτος, καθώς οι Μπουλς ήταν μόλις $1.5 εκ. κάτω από το όριο του Salary Cup και ήθελε να κάνει χώρο για τον “άσημο” νεαρό Κούκοτς που έπαιζε στην Ιταλία και του έδινε “γη και ύδωρ” και κατά συνέπεια και μεγαλύτερο συμβόλαιο από τον Πίπεν, ο οποίος αν και σούπερσταρ πλέον, παρέμενε με το αρχικό.\n\nΟ Κράουζε, όπως γράψαμε στο άρθρο “Μάικλ Τζόρνταν-Τζέρι Κράουζε.Η Μεγάλη Κόντρα!“, ήταν “κόκκινο πανί” για τον Τζόρνταν και τους προσκείμενους σε αυτόν(πχ. Πίπεν) ήδη από το 1988, οπότε αυτό ήταν κάτι που το δίδυμο Τζόρνταν-Πίπεν δεν μπορούσε να το δεχτεί με τίποτα!!\n\nΧαρακτηριστική είναι η δήλωση του Μάικλ Τζόρνταν για το γεγονός:\n

“Ο Κράουζε φέρθηκε σαν πατέρας που ξαφνικά αποκτάει ένα καινούργιο παιδί και του δείχνει μεγαλύτερη αγάπη απ’ότι στα άλλα”.\n\n”Ήταν απαίσιο! Ο Σκότι έχει αποδείξει τι μπορεί να προσφέρει στο NBA, ενώ ο Κούκοτς όχι!”

\nΤελικά, όταν ήταν οριστικό ότι ο Κούκοτς θα παρέμενε στην Ιταλία, ο Κράουζε δέχτηκε να επαναδιαπραγματευτεί και ο Πίπεν πήρε τα χρήματα που του άξιζαν, κάπου $3 εκ. τον χρόνο.\n \n

Η τιμωρία του Κράουζε στο πρόσωπο του Κούκοτς

\nΓια κακή τύχη του Κούκοτς, η μοίρα έμελλε να τους φέρει αντίπαλους. Το 1992 η ανίκητη ομάδα των ΗΠΑ (Ντριμ-Τιμ Ι) αντιμετώπισε την Κροατία στην φάση των ομίλων, στα πλαίσια της Ολυμπιάδας της Βαρκελώνης.\n\nΕκείνος ο αγώνας ήταν μια καλή ευκαιρία για τους δύο σούπερσταρ να ”βγάλουν τα απωθημένα τους” και να δείξει ο Πίπεν στον Κράουζε ότι εκτίμησε λάθος.\n\nΟ Σκότι Πίπεν δήλωσε πριν το ματς:\n

“Θα τον μαρκάρουμε ακόμα και στον πάγκο”\n\n”Θα του προσφέραμε την χειρότερη εμπειρία της ζωής του”

\nΟ σκοπός ήταν ένας: Ο Κούκοτς να μην βάλει πόντο και να του δείξουν (και κατ’επέκταση στον Κράουζε) ποιος είναι το “αφεντικό”!Πίπεν. Η εφιαλτική βραδιά του Κούκοτς\n

Τι έγινε τελικά

\nΟ αγώνας έληξε με διαφορά 33 πόντων υπέρ των ΗΠΑ αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Ο Κούκοτς είχε ίσως τη χειρότερη μπασκετική του εμπειρία και δεν μπορούσε σχεδόν ούτε να ακουμπήσει την μπάλα.\n\nΠαρόλα αυτά όμως, κατάφερε να σκοράρει 4 πόντους, κάτι που ξενέρωσε λίγο το δίδυμο, αλλά με 2/11 σουτ και 7 λάθη, αποτέλεσμα της εξοντωτικής άμυνας.\n\nΤο ”φιλμ” του αγώνα αντικατοπτρίζεται στις παρακάτω δηλώσεις…\n\nΜάτζικ Τζόνσον:\n

”Τους έβλεπα και τους δύο να διψάνε για αίμα όταν έβλεπαν τον Κούκοτς”

\nΚαρλ Μαλόουν: \n

“Από την αρχή τσακωνόντουσαν ποιος θα τον πρωτομαρκάρει”

\nΣκότι Πίππεν:\n

”Θέλαμε να τον ”μάθουμε” τι σημαίνει NBA”\n\n”Ήμουν αγχωμένος πριν το παιχνίδι. Ήθελα να τον κρατήσω στο μηδέν και να τον ντροπιάσω. Δυστυχώς δεν μπορώ να φέρω στο παρκέ τον Κράουζε. Του έδωσα το χέρι (σ.σ του Κούκοτς) πριν και μετά το παιχνίδι. Δεν υπάρχει κάτι προσωπικό μεταξύ μας.”\n\n”Ήθελα όλος ο πλανήτης να μας δει αντιμέτωπους. Έπρεπε να του παραγγείλω(σ.σ του Κράουζε) μια τεράστια ΤV για να το δει.”

\nΜάικλ Τζόρνταν:\n

”Είμαι σίγουρος ότι ο Σκότι θα πάρει το φιλμ του αγώνα και θα το στείλει στον Τζέρι. Είμαι σίγουρος ότι ο Τζέρι είναι κάπου και παρακολουθεί.”

\nΤόνι Κούκοτς:\n

”Νόμιζα ότι ήθελαν να με πετάξουν έξω από το γήπεδο. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα για τα καλά το NBA…”

\nΠάντως εκείνη η βραδιά μακροπρόθεσμα έκανε καλό στον Κούκοτς. Ο ίδιος αποτέλεσε άνα πολύ σημαντικό κομμάτι της δεύτερης δυναστείας των Μπουλς (1996-98) και δίπλα στους ( συμπαίκτες πια…) Τζόρνταν-Πίπεν έγραψε με ”χρυσά γράμματα” την δική του ιστορία στο NBA…\n

Το “μάθημα”

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=s2k2yTOpcQ8?w=728\n

Κούκοτς και Μπουλς

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=6nIk9XiHrMI?w=728\n

Charles Barkley – Michael Jordan: “Δεν είμαστε φίλοι πια…!”

Charles Barkley - Michael Jordan: "Δεν είμαστε φίλοι πια...!"

\n\n

Οι Ιστορικοί τελικοί του 1993

\nJordan - Barkley, Τζόρνταν - ΜπάρκλεϊΟι τελικοί των playoff 1993 αποτελούν πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας των Chicago Bulls και του ΝΒΑ. Οι Ταύροι ήθελαν να πετύχουν κάτι εξαιρετικά δύσκολο.\n\nΝα σπάσουν το δίπολο Celtics – Lakers και να γίνουν η 1η ομάδα, πέρα από τις δύο προηγούμενες, που θα κατακτούσε τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο της\n\n(ας θεωρηθεί ως δεδομένο ότι το απόλυτο ρεκόρ των 8 συνεχόμενων τίτλων των Celtics του Bill Russell από το 1958 ως το 1966 δεν πρόκειται να σπάσει).\n\nJordan - Barkley, Τζόρνταν - ΜπάρκλεϊΕπίσης, μια χρονιά μετά το φαινόμενο Dream Team, στο ζενίθ της «χρυσής περιόδου», δύο καλοί φίλοι, παρά τρεις ημέρες συνομήλικοι, κοντράρονται για το δαχτυλίδι του πρωταθλητή.\n\nΗ ιστορία τελείωσε με τον Air Jordan να κερδίζει το τρίτο και τον Sir να χάνει την μοναδική του ευκαιρία…\n

Τζόρνταν – Μπάρκλεϊ: 20 χρόνια μετά

\n20 χρόνια αργότερα, τα φώτα της δημοσιότητας έχουν πέσει και πάλι πάνω τους, για άλλους όμως λόγους. Ο Barkley ασχολείται με την ανάλυση αγώνων για το κανάλι ΤΝΤ της αμερικανικής τηλεόρασης, ενώ ανήκει και σε cast πασίγνωστης εκπομπής μαζί με τους Ernie Johnson Jr., Kenny Smith και Shaquille O’Neal.\n\nJordan - Barkley, Τζόρνταν - ΜπάρκλεϊO Jordan, από την άλλη, είναι ιδιοκτήτης της ομάδας Charlotte Bobcats (North Carolina). Αρχικά συμμετείχε με μικρό ποσοστό (2006), ως την αγορά του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών το 2010. Με την αγορά αυτή, ο MJ καθίσταται ως ο πρώτος πρώην παίκτης και νυν ιδιοκτήτης ομάδας ΝΒΑ.\n\nΎστερα από το lockout του 2011, η σεζόν μειώθηκε στα 66 παιχνίδια, αντί για 82. Οι Bobcats είχαν ρεκόρ 7 νίκες και 59 ήττες (10,6%), το οποίο αποτελεί και το πιο αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία του πρωταθλήματος σε κανονική περίοδο.\n\nΗ κόντρα περιγράφεται από τον Sir Charles σε γνωστό αμερικανικό αθλητικό περιοδικό:\n

«ο MJ πρέπει να κάνει καλύτερη δουλειά. Πρέπει να διώξει όλους τους flunkies από δίπλα του και να προσλάβει αληθινούς ανθρώπους του μπάσκετ. Δεν μπορεί όμως να ακούσει τις σωστές απόψεις».

\nhttp://sports.yahoo.com/video/charles-barkley-michael-jordan-does-110000144.html\n\nΠροφανώς κανείς δε θα κάνει πίσω, ούτε και θα ζητήσει συγγνώμη. Ο MJ λογικό είναι να έχει «ψυχρανθεί» από τα λεγόμενα του Barkley. Κι όμως ο Sir Charles είχε δίκαιο. Τις επόμενες χρονιές, ως και φέτος, οι Bobcats βελτιώθηκαν (21-61 το 2012-13 και 43-39 το 2013-14).\n\nΠλέον έχουν και ένα σοβαρό ρόστερ με αρκετά καλόυς και ελπιδοφόρους παίκτες όπως οι Kemba Walker (point guard), Lance Stephenson (shooting guard), Gerald Henderson (guard/forward) και Al Jefferson (forward/center).\n\nΚαι ο Barkley κατέληξε ως εξής:\n

«Δεν είμαστε φίλοι πλέον, αλλά εξακολουθώ να τον αγαπώ. Και κάνει πια πολύ καλή δουλειά. Δεν έχει πλέον τους φίλους του δίπλα του, πρέπει να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που ξέρουν από μπάσκετ. Δεν το είχε κάνει αυτό τότε. Όμως τώρα μου άρεσε αυτό που έκανε με τον Al Jefferson. Μου αρέσει που πήρε τον Lance (Stephenson). Μου αρέσει ο rookie Noah Vonleh από την Indiana. Η σχέση μας όμως δεν είναι ίδια, δεν είμαστε πια φίλοι όπως παλιά…».

\nJordan - Barkley, Τζόρνταν - Μπάρκλεϊ\n

 Jordan - Barkley, Τζόρνταν - Μπάρκλεϊ

\n

Michael Jordan vs Charles Barkley. The Oprah Winfrey Show, 2005

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=gTXxsiTzkfY?w=728\n

 Vintage Trash Talk…

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=gC1zfOnr2Uc?w=728\n\n

Η πολύπλευρη προσωπικότητα Τσαρλς Μπάρκλεϊ!

Η πολύπλευρη προσωπικότητα Τσαρλς Μπάρκλεϊ!

Ο ”Σερ” Τσαρλς Μπάρκλεϊ , πέρα από έναν μεγάλο αθλητή της ”χρυσής εποχής” του ΝΒΑ, ήταν ένας άνθρωπος με πολύπλευρη προσωπικότητα και δεν δίσταζε να τα ”βάζει” με τον οποιονδήποτε προκειμένου να υποστηρίξει τις απόψεις του, κάτι που κάποιες φορές το ”πλήρωσε”.\n\nΣε γενικές γραμμές όμως έμεινε στην ιστορία σαν ένας μεγάλος ηγέτης ο οποίος αδικήθηκε από το γεγονός ότι δεν κατέκτησε κάποιο δαχτυλίδι… Ας θυμηθούμε τον ”Σερ” Τσαρλς εντός και εκτός γηπέδων…\n

Καριέρα γεμάτη διακρίσεις…

\nΤι να πρωτογράψει κανείς για τον Μπάρκλεϊ . Γεννήθηκε στο Λιντς της Αλαμπάμα στις 20 Φεβρουαρίου του 1963 κι επιλέχθηκε στο νούμερο 5 του ντραφτ του 1984 από τους Φιλαδέλφεια Σίξερς, με τους οποίους αγωνίστηκε έως το 1992. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια αγωνίστηκε στους Φοίνιξ Σανς και άλλα τόσα στους Χιούστον Ρόκετς. Πέτυχε 23.757 πόντους (μ.ό. 22,1), 12.546 ριμπάουντ (11,7) και 4.215 ασίστ (3,9).\n\nΕίναι ένας από τους μόλις πέντε παίκτες που έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν το «φράγμα» των 20.000 πόντων, 10.000 ριμπάουντ και 4.000 ασίστ. Αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος το 1993, πέντε φορές μέλος της κορυφαίας πεντάδας (1988, 1989, 1990, 1991, 1993) κι άλλες τόσες μέλος της καλύτερης δεύτερης (1986, 1987, 1992, 1994, 1995), ενώ ήταν μέλος της κορυφαίας πεντάδας και ως ρούκι, το 1985.\n\nΕπίσης, πήρε μέρος σε 11 All Star Game (1987-1997). Αποτέλεσε μέλος της «Dream Team», με την οποία κατέκτησε δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, το 1992 στη Βαρκελώνη και το 1996 στην Ατλάντα.\n\nΤο 2006 μπήκε στο Hall of Fame ως ένας από τους καλύτερους 50 παίκτες στην ιστορία του NBA.\n

Τα πρώτα δύσκολα βήματα του ”χοντρούλη”…

\nΚάνοντας τα πρώτα του βήματα στο κολλέγιο του Όμπερν, οι ενδείξεις μόνο καλές δεν ήταν για τον Μπάρκλεϊ καθώς με ύψος κάπου στα 1.75 μέτρα και βάρος γύρω στα 100 κιλά, είχε αποκλειστεί ακόμα και από την αναπληρωματική ομάδα του σχολείου του.\n\nΌμως αυτό κάθε άλλο παρά τον πτόησε. Με πολλές προπονήσεις και επιμονή, ο ”χοντρούλης” Τσαρλς(όπως τον έλεγαν στο κολλέγιο)κατάφερε μέσα σε 3 χρόνια να είναι πρώτος ριμπάουντερ, έχοντας μάλιστα το ταλέντο να αξιοποιεί τον όγκο του καθώς είχε να αντιμετωπίσει πολύ ψηλότερους αντιπάλους(ο ίδιος όσο ήταν φοιτητής έφτασε στο 1.92).\n\nΠέρα όμως από τα αγωνιστικά έδειξε και ”κάποια προσόντα” εκτός παρκέ καθώς είχε άποψη για τα πάντα σαν ένας έμπειρος παίκτης.Κάτι που μετά τον βοήθησε…\n

Φιλαντέλφεια, αρχή στο NBA και οι ”εμπρηστικές” δηλώσεις…

\n

Charles Barkley - Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Charles Barkley – Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n\nΤο 1984 μεταγράφηκε στους Φιλαντέλφεια Σίξερς και φρόντισε από την αρχή του ταξιδιού του στο NBA να δείξει ότι θα έχει ”ιδιαίτερο” ρόλο. Μιλούσε πολύ, τσακωνόταν με αντιπάλους, ”την έλεγε” στους διαιτητές και αντιδρούσε πολλές φορές στις προπονητικές οδηγίες. Ο ίδιος δήλωνε:\n

“Κάνω τη δουλειά μου και προσπαθώ να κερδίζω διότι αυτό πληρώνομαι να κάνω και όχι για να ευχαριστήσω τους φιλάθλους. Δε με νοιάζει τι πιστεύει ο κόσμος για μένα.”

\nΣτην τριετία 1988-1991 η Φιλαντέλφεια το καλύτερο που θα κατάφερνε να πετύχει ήταν να φτάσει μέχρι τα ημιτελικά της Ανατολικής Περιφέρειας το 1990 και το 1991. Ο Μπάρκλεϊ, έχοντας τον απόλυτα πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα άρχισε ρίχνει τις ευθύνες στους συμπαίκτες του για την απώλεια επιτυχιών.\n\nΈκανε μάλιστα την εξής δήλωση:\n

«Οι Σίξερς είναι μια κακή ομάδα που πρέπει ν’ αγγίξει την τελειότητα στο παιχνίδι της για να κερδίσει οποιοδήποτε παιχνίδι»,

\nενώ σε κάποια ντροπιαστική ήττα είπε:\n

«ύστερα από τέτοιες ήττες πηγαίνεις στο σπίτι σου και βαράς τη γυναίκα και τα παιδιά σου»

\nδήλωση που ξεσήκωσε αντιδράσεις από τους εκπροσώπους των γυναικείων δικαιωμάτων.Ωστόσο το ”αποκορύφωμα” ήταν ένα περιστατικό που έλαβε χώρα το Μάρτιο του 1991 στο Νιου Τζέρσι. Ένας φίλαθλος τον έβριζε σε όλη τη διάρκεια του αγώνα με ρατσιστικά επίθετα με αποτέλεσμα ο Τσαρλς να επιχειρήσει να τον φτύσει, πετυχαίνοντας κατά λάθος ένα κοριτσάκι.\n\nΠέρα από το γεγονός ότι τιμωρήθηκε από την ομάδα του, η δημόσια εικόνα του είχε πληγεί ανεπανόρθωτα. Ωστόσο, σε βάθος χρόνου αυτό του έκανε καλό κάτι που το παραδέχτηκε λέγοντας:\n

«Απ’ αυτό το ατυχές περιστατικό, αντιλήφθηκα ότι ήμουν πολύ νευρικός εξαιτίας της επιθυμίας μου να κερδίσω. Έπρεπε να ηρεμήσω και να αρχίσω να σέβομαι περισσότερο το παιχνίδι, αντί να με απασχολεί το πώς θα κερδίσω με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο».

\n

Charles Barkley - Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Charles Barkley – Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n

1992-93:Σανς και MVP χωρίς στέμμα

\n

Charles Barkley - Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Charles Barkley – Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n\nΌλα τα παραπάνω ήταν φυσικό να οδηγήσουν στον Μπάρκλεϊ στο να ψάξει για μια ομάδα με την οποία θα μπορούσε να διεκδικήσει τίτλο.Οι Φοίνιξ Σανς, με τους Σέντρικ Σεμπάλος, Ντάνι Έιντζ, Νταν Μάρλευ και τον φοβερό Κέβιν Τζόνσον έμοιαζαν ως η ομάδα που θα μπορούσε να του προσφέρει κάτι τέτοιο.\n\nΗ μεταγραφή του την σεζόν 1992-93 συνέπεσε και με ίσως την κορυφαία του χρονιά στο NΒA, καθώς εκείνη την χρονιά ανακηρύχτηκε MVP της κανονικής περιόδου. Τελικά έφτασε έμεχρι τους τελικούς όπου για κακή του τύχη βρήκε έναν ”πληγωμένο”(για την απώλεια του βραβείου ΜVP)Τζόρνταν ο οποίος οδήγησε τους Μπουλς στο τρίτο σερί ους πρωτάθλημα.\n\nΉταν η αρχή αγωνιστικής πτώσης του Μπάρκλεϊ .\n

1994-96:Στην ”σκιά” του Ολάζουον και μεταγραφή στους Ρόκετς

\nΣτους Σανς έμεινε άλλα 3 χρόνια και προσπάθησε να φτάσει όσο ψηλότερα γινόταν.Η πρώτη αποχώρηση του Τζόρνταν το 1993 έδινε αισιοδοξία σ’αυτόν και άλλους αστέρες(Ολάζουον, Ρόμπινσον, Μαλόουν) ότι μπορούσαν να κατακτήσουν κάποιο δαχτυλίδι.\n\nΩστόσο τις σεζόν 1993-94 και 1994-95 ο ”Σερ” έπεσε ”θύμα” του μεγάλου Ολάζουον ο οποίος τον απέκλεισε 2 διαδοχικές φορές με τους Ρόκετς (κατακτώντας και τα δαχτυλίδια), ενώ την σεζόν 1995-96 ταλαιπωρήθηκε από πολλούς τραυματισμούς.\n\nΟι σκέψεις για απόσυρση από την ενεργό δράση στριφογύριζαν στο μυαλό του…\n

1996-99:Χιούστον , η τελευταία ευκαιρία…

\n

Charles Barkley - Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Charles Barkley – Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n\nΤο 1996 ο Μπάρκλεϊ πήγε στον ”κακό του δαίμονα”, τους Ρόκετς με σκοπό να διεκδικήσει κάποιο δαχτυλίδι δίπλα στους Ολάζουον και Ντρέξλερ.\n\nΦτάνοντας το 1997 στους τελικούς της Δύσης αντιμετώπισαν τους Τζαζ των Μαλόουν-Στόκτον οι οποίοι συνεργάζονταν με ”κλειστά μάτια” με αποτέλεσμα να κόψουν άλλη μια προσπάθεια του Τσαρλς για τίτλο.Ο ίδιος, νευριασμένος δήλωσε για τον Στόκτον:\n

“Προφανώς, οι διαιτητές δεν έχουν καμία όρεξη να δουλέψουν σωστά. Επιτρέπουν στον Στόκτον να δίνει ένα σωρό χτυπήματα στα σκριν, επειδή είναι μικρόσωμος, ενώ αν τα έκανε κάποιος άλλος αυτά όλοι θα έλεγαν ότι παίζει αντιαθλητικά. Προσποιούνται πως δε βλέπουν τι γίνεται μπροστά τους”

\nύστερα από τον δεύτερο αγώνα της σειράς κι ενώ πιο πριν είχε φροντίσει να ξαπλώσει με αντιαθλητικό φάουλ τον πλέι-μέικερ της Γιούτα.Γενικά πάντως από την στεναχώρια του άρχισε να χάνει τον έλεγχο βάλλοντας κατά πάντων.\n\nΑπό τους συμπαίκτες του που «δεν είχαν το αγωνιστικό πνεύμα που έπρεπε». Ενάντια σε μια εκφωνήτρια του NBC, από την οποία πήρε την αφορμή για να υποστηρίξει πως «οι γυναίκες δεν έχουν καμιά δουλειά με τα αντρικά αθλήματα».\n\nΜέχρι και από τον ίδιο του τον εαυτό, δηλώνοντας «αισθάνομαι τελειωμένος». Όταν ηρέμησε πάντως είπε και κάτι ακόμα πολύ σωστό και αντικειμενικό «Αν ο Κλάιντ, ο Χακίμ κι εγώ ήμασταν πέντε χρόνια νεότεροι δε θα υπήρχε αντίπαλος να μας κερδίσει. Όμως είμαστε μεγάλοι πλέον και κάθε χρόνο που περνάει θα γινόμαστε ακόμα λιγότερο καλοί».\n

Τίτλοι τέλους

\n

Μπάρκλεϊ - Ολάζουον - Πίπεν
Μπάρκλεϊ – Ολάζουον – Πίπεν
\n\nΤα τελευταία 2 χρόνια στο Χιούστον, ο Μπάρκλεϊ δεν θύμιζε σε τίποτα τον σταρ του παρελθόντος.Η έλευση του Πίπεν to 1999 δεν άλλαξε κάτι για εκείνον και την ομάδα του Η αυλαία ουσιαστικά είχε πέσει, κάτι που το γνώριζε και ο ίδιος.\n\nΉθελε όμως να αποσυρθεί με…στιλ και επιχείρησε να επιστρέψει για ένα και μοναδικό παιχνίδι μέσα στη χρονιά 1999-2000, προκειμένου να αποχωρήσει από το μπάσκετ με τους δικούς του όρους.\n\nΣτις 19 Απριλίου του 2000, λοιπόν, σε ένα εντός έδρας παιχνίδι ενάντιας στους Βανκούβερ Γκρίζλις, ο «Σερ» αγωνίστηκε για έξι λεπτά και πέτυχε 2 πόντους ύστερα από δικό του επιθετικό ριμπάουντ. Η συγκεκριμένη σκηνή σηματοδότησε και τους τίτλους τέλους.\n\nΟ «Σερ» αποσύρθηκε από τον αγώνα μέσα σε standing ovation, αλλά δεν καταδέχτηκε γι’ ακόμα μια φορά να λυγίσει, δηλώνοντας πως:\n

«Ο σημερινός αγώνας για μένα σήμαινε πολλά και δεν ξέρω αν μπορώ πραγματικά να σας κάνω να καταλάβετε τι εννοώ. Έχω κερδίσει κι έχω χάσει πολλούς αγώνες, ωστόσο η τελευταία ανάμνηση που είχα πριν απ’ το σημερινό παιχνίδι ήταν να με κουβαλάνε ανήμπορο έξω απ’ το γήπεδο. Αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσε να το χωνέψει ο νους μου. Ήθελα να αποσυρθώ από το άθλημα με τους δικούς μου όρους και να πατάω στα δικά μου πόδια».

\n

Το περιστατικό με την Ανγκόλα και η …δικαίωση του Μπόμπι Νάιτ

\nbronaauΑξίζει να σημειωθεί ένα περιστατικό το 1992 με πρωταγωνιστή τον ίδιο, στο οποίο χτύπησε ηθελημένα έναν παίκτη της Αγκόλα στο πρώτο παιχνίδι της ”θρυλικής” Ντρημ-Τημ 1 για τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης.\n\nΟ ίδιος, αφού πριν το ματς είχε δηλώσει:\n

”Δεν ξέρω τους παίκτες της Ανγκόλα αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι θα έχουν πρόβλημα”,

\nείπε μετά το περιστατικό:\n

”Δεν μετανιώνω γιατί με έπαιξαν σκληρά”

\nΑυτό το επεισόδιο πάντως χλευάστηκε από όλη την κοινή γνώμη, ειδικά γιατί ”ήταν κόντρα στο Ολυμπιακό πνεύμα”.\n\nΕπίσης ”δικαίωσε” έστω και 8 χρόνια αργότερα τον Μπόμπι Νάιτ που είχε απορρίψει τον Μπάρκλεϊ από την Ολυμπιακή Ομάδα του 1984 λόγω χαρακτήρα.\n

[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=NX1O2KO83Uw” ]\n

Ο ”μέσα σε όλα” Τσαρλς

\nΟ μεγάλος Μπάρκλεϊ ήταν πολύ δραστήριος και εκτός γηπέδων.Έχει παίξει σε ταινίες, έχει γράψει βιβλίακ και ήθελε να γίνει κυβερνήτης της Αλαμπάμα(!!). Επίσης έχει ταχθεί υπέρ των ομοφυλόφιλων, ενώ κατά τη διάρκεια του λοκ άουτ(1999) αποφάσισε να χαρίσει το μισθό του σε φιλανθρωπικά ιδρύματα λέγοντας:\n

«Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει λοκ άουτ κι εγώ να πληρώνομαι κανονικά».

\nΜιλώντας για τον Τζόρνταν είπε:\n

«ισχυρίζεται ότι είναι ο μεγαλύτερος αδελφός μου, αν και είναι μόλις τρεις μέρες μεγαλύτερος από μένα»

\nΑυτό το χρησιμοποίησαν οι εφημερίδες το 1993 όταν οι Μπουλς κέρδισαν τους Σανς και πήραν το πρωτάθλημα στην Αριζόνα με το σουτ του Πάξον στην λήξη, με το σχόλιο: «στο τέλος κερδίζει πάντα ο μεγαλύτερος αδελφός».\n\n

Μάικλ Τζόρνταν Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Μάικλ Τζόρνταν Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n

Οι ατάκες του έχουν μείνει στην ιστορία.

\n

«Με ακόμη δύο ντόνατς θα γίνω ο τέλειος κύκλος»

\n, είχε δηλώσει ενθουσιασμένος…\n

«Όταν δεν σου κάνουν έκπτωση στα «McDonald’s», τότε καταλαβαίνεις πως πρέπει να αποσυρθείς»

\nαναφερόμενος στον Καρλ Μαλόουν.\n

«Παρατάω το μπάσκετ για την κολύμβηση. Θα μείνω στην πισίνα όσο υπάρχουν κορίτσια χωρίς τοπ»

\nγια το μέλλον του. Φυσικά, έχει τσακωθεί και έχει πει κατά καιρούς πολλά ”γαλλικά”. Έχει εκστομίσει αμέτρητες βρισιές. Πάντα όμως μέσα στα πλαίσια του πάθους του για το παιχνίδι…\n

Σερ Τσαρλς ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις…

\n

Μάχη ”γιγάντων”

\n[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=W0vCaZkULds” ]\n

Μεγάλος ”Τσαρλς”

\n[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=mu3vkwP3GHQ” ]

Μάικλ Τζόρνταν-Ντομινίκ Ουίλκινς: Η Τιτανομαχία του 1988!

Μάικλ Τζόρνταν-Ντομινίκ Ουίλκινς: Η Τιτανομαχία του 1988!

Το 1988 το All-Star Game του ΝΒΑ διοργανώθηκε στο Σικάγο. Φυσικό είναι όταν ακούει κανείς ‘Σικάγο’ το μυαλό του να πηγαίνει στον μεγάλο Μάικλ Τζόρνταν. Ο ”Air” μπροστά στο κοινό του δεν θα μπορούσε παρά να προσφέρει το καλύτερο δυνατό θέαμα και να αναδειχτεί και MVP του αγώνα Ανατολής-Δύσης που έληξε με νίκη της πρώτης 138-133.’\n\nΟμως εκείνη η βραδιά έμεινε στην ιστορία όχι για το ”κυρίως” πιάτο αλλά για ένα από τα ”ορεκτικά” το οποίο ήταν ο Διαγωνισμός Καρφωμάτων.\n

”Air” εναντίον ”Human Highlight Film”

\n

Τζόρνταν Ουίλκινς 1988
Τζόρνταν – Ουίλκινς, 1988
\n\nΈχοντας κερδίσει από έναν διαγωνισμό καρφωμάτων στο παρελθόν (1985 Ουίλκινς, 1987 Τζόρνταν) οι δύο ”σούπερσταρ” έφτασαν μέχρι τον τελικό με σκοπό να ”ξεκαθαρίσουν” μια και καλή στον κόσμο ποιος ήταν ο καλύτερος ή μάλλον ο πιο θεαματικός (για τον καλύτερο γενικά δεν τέθηκε ποτέ θέμα…).\n\nΟ διαγωνισμός ήταν ένα σόου από αυτά που πολύ σπάνια μπορούμε να δούμε σε οποιαδήποτε εποχή. Οι δύο άντρες επιστράτευσαν όλα τα αθλητικά τους προσόντα προκειμένου να κερδίσουν το πολυπόθητο τρόπαιο. Ωστόσο το γεγονός ότι έδρα ήταν το Σικάγο δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και το τελικό αποτέλεσμα.\n\n
Τζόρνταν Ουίλκινς 1988
Τζόρνταν – Ουίλκινς, 1988
\n\nΣτην τελευταία προσπάθεια, και αφού οι δύο αθλητές ήταν ισόπαλοι στους βαθμούς, είχαμε ολοκληρωτική συσσώρευση της φαντασίας και των προσόντων προκειμένου να γείρει κάπου η πλάστιγγα. Ο Ουίλκινς έκανε τον λεγόμενο ”ανεμόμυλο”, δηλαδή περιστροφή των χεριών στον αέρα.\n\nΤο αποτέλεσμα ήταν 48 βαθμοί στους 50, ενώ όλοι περίμεναν το απόλυτο.(έπαιξε ρόλο ίσως το ”θέλω” του κοινού). Ο Τζόρνταν χρειαζόταν κάτι πολύ δύσκολο προκειμένου να είναι ο νικητής.\n\nΤελικά αυτό που έκανε ήταν μια από τις αιτίες που του αποδόθηκε το προσωνύμιο ”Air”.Παίρνοντας φόρα, πήδηξε από την βολή και με μια θεαματική πτήση ολοκλήρωσε το εντυπωσιακό κάρφωμα.(στο replay φαίνεται καλύτερα ‘η πτήση”…)\n

”We want Mike!!! We want Mike!!”

\nΚανείς δεν μπορούσε να πει ότι η απόφαση για τον νικητή θα ήταν εύκολη. Ωστόσο υπό την ”αφόρητη” πίεση του κοινού η κριτική επιτροπή ”λύγισε”.Το αποτέλεσμα ήταν ένα ολοστρόγγυλο 50αρι και νίκη του Τζόρνταν με 2 βαθμούς διαφορά.Δεν θα μπορούσε ίσως να γίνει αλλιώς μέσα στο Σικάγο.\n\n

Τζόρνταν Ουίλκινς 1988
Το κάρφωμα του Τζόρνταν από τις βολές – Σπάνια Φωτο
\n

Ουίλκινς:”Θα μπορούσα να έχω κερδίσει…”

\nΑρκετά χρόνια μετά, σε συνέντευξή του, ο Ουίλκινς εξέφρασε μια μικρή πίκρα για εκείνο το βράδυ, παραδεχόμενος ωστόσο το ”μεγαλείο” του Τζόρνταν:\n

Πολλοί, ανάμεσά τους και Ο Μάικλ, πίστευαν ότι είχα κερδίσει.Ωστόσο η κριτική επιτροπή είχε άλλη άποψη. Ο Τζόρνταν πάντως είναι ένας και τα αθλητικά του προσόντα ήταν τεράστια, οπότε δεν με πικραίνει τόσο το γεγονός ότι έχασα από έναν τέτοιο αθλητή

\nΟ ”Human Highlight Film” αγωνίστηκε το 1996 στον ΠΑΟ κατακτώντας την πρώτη Ευρωλίγκα για τον σύλλογο και την Ελλάδα γενικότερα…\n\n

[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=1SeCOT7riaQ” ]\n\n \n\n[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=zl0G71v8K68″ ]

Ντιν Σμιθ. Ο μέντορας του Μάικλ Τζόρνταν

Ντιν Σμιθ. Ο μέντορας του Μάικλ Τζόρνταν

Αν κάποιος ψάξει να βρει σε λεξικό τι σημαίνει η λέξη ”μέντορας” τότε πιθανόν να βρει δίπλα στην επεξήγηση και μια φωτογραφία του Ντιν Σμιθ, ο οποίος υπήρξε πραγματικός ”πατέρας” για τους παίκτες που προπονούσε και πραγματικός ”ψυχαναλυτής”.\n\nΠροσθέστε σε αυτά ότι ανακάλυψε ίσως τον μεγαλύτερο αθλητή μπάσκετ όλων των εποχών, τον Μάικλ “Αιρ” Τζόρνταν και θα καταλάβετε πόσο μεγάλη απώλεια ήταν ο θάνατός του.\n\n

Ντιν Σμιθ
Ντιν Σμιθ
\n

Πρωτοπόρος, πολυνίκης και αγωνιστής…

\nΟ Ντιν Σμιθ άφησε την προσωπική του σφραγίδα σε θέματα τακτικής καθώς ήταν ο δημιουργός και εμπνευστής της ”άμυνας με παγίδες”. Δίπλα σε αυτόν γαλουχήθηκαν μεγάλοι παίκτες όπως οι Τζέιμς Γουόρθι, Μπομπ Μακαντου, Βινς Κάρτερ και Ρασίντ Ουάλας. Όλοι αυτοί ανήκαν σε διαφορετικές δεκαετίες, πράγμα λογικό αν σκεφτούμε ότι ο Σμιθ υπήρξε προπονητής-τοτέμ για την Νορθ Καρολάινα για περίπου 40 χρόνια (1961-1997).\n\nΜέσα σε αυτό το διάστημα, κάπου στις αρχές τη δεκαετίας του ’80 ”ανακάλυψε” τον παίκτη που θα άλλαζε εντελώς τις ισορροπίες στο NBA και άκουγε στο όνομα Μάικλ Τζόρνταν. Ο τελευταίος θεωρούσε ”πατέρα” του τον Σμιθ και τον άκουγε με προσοχή ακόμα και τα χρόνια που βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του με τους Σικάγο Μπουλς…\n\nΑξίζει να σημειωθεί ότι πέτυχε 879 νίκες με ποσοστό επιτυχίας 77,6%, έχοντας αναδειχτεί 4 φορές ”καλύτερος προπονητής της χρονιάς” και κατακτώντας με το Νορθ Καρολάινα 2 τίτλους, το 1982 και το 1993.Ήταν επίσης και προπονητής της ”χρυσής ομάδας” των ΗΠΑ Στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ το 1976.\n\nΗ μεγαλύτερη όμως ”νίκη” του ήταν εκτός αγωνιστικών χώρων καθώς υπήρξε ένας από τους πρώτους που μίλησε για τα δικαιώματα των μαύρων αθλητών σε εποχές που κανείς δεν τους είχε σε υπόληψη λόγω ρατσιστικών θεωριών.(το 1967 πίεσε αφόρητα για την υποτροφία του Τσάρλι Σκοτ).\n\nΌλα τα παραπάνω όπως ήταν λογικό τον έκαναν μέρος του Hall of Fame…\n

Επίσκεψη σε Ελλάδα και συνάντηση Γκάλη-Τζόρνταν

\n

Νίκος Γκάλης - Μάικλ Τζόρνταν - Βασίλης Σκουντής
Νίκος Γκάλης – Μάικλ Τζόρνταν – Βασίλης Σκουντής
\n\nΟ Σμιθ επισκέφτηκε και την χώρα μας αρκετές φορές. Δύο χαρακτηριστικές ήταν το 1982 και το 1994.\n\nΤην πρώτη φορά ήταν με το κολλέγιο της Νορθ Καρολάινα για το τουρνουά ”Δημήτρια” που έγινε στην Θεσσαλονίκη( με την Εθνική Ελλάδος, τους Ελληνες Επιλέκτους, την Μπερλόνι Τορίνο και τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου).\n\nΕκεί είχαμε και την μοναδική συνάντηση Γκάλη-Τζόρνταν που μας την θυμίζει μια παλιά φωτογραφία, όπου ο Τζόρνταν φοράει αθλητικά ενώ ο Γκάλης πολιτικά(δίπλα τους κάθεται ο Βσίλης Σκουντής).\n\nΗ δεύτερη ήταν σε μια διάλεξη που έδωσε στα εκπαιδευτήρια ”Κωστέα Γείτονα” σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, όπου δεν ”έπεφτε καρφίτσα”.\n

Μάικλ Τζόρνταν: ”Ήταν δεύτερος πατέρας μου…”

\nΗ είδηση του θανάτου του τον Φεβρουάριο του 2015 συγκλόνισε όλον τον κόσμο του NBA αλλά κυρίως τον παίκτη-εφεύρεση του και ίσως αυτόν που τον άφησε στην ιστορία περισσότερο από όλα τα άλλα που πέτυχε.Ο Μάικλ Τζόρνταν σε μια κατάθεση ψυχής είπε τα παρακάτω…\n

Εκτός των γονιών μου, κανείς άλλος δεν είχε τόσο μεγάλη επιρροή στη ζωή μου, όσο ο κόουτς Σμιθ. Ήταν κάτι παραπάνω από ένας προπονητής. Ήταν ο μέντορας, ο δάσκαλος και ο δεύτερος πατέρας μου. Ήταν πάντα εκεί για μένα, όποτε τον χρειαζόμουν και γι αυτό τον αγαπώ. Μου έμαθε μπάσκετ και πράγματα για τη ζωή. Η καρδιά μου είναι μαζί με τη Linnea (σ.σ.: σύζυγός του) και τα παιδιά τους. Χάσαμε έναν σπουδαίο άνδρα, που είχε μεγάλη επιρροή στους παίκτες, το σταφ και ολόκληρη την οικογένεια του North Carolina.

\n

\n

Αφιέρωμα του WNCN στον Ντιν Σμιθ ένα χρόνο πριν τον θάνατό του

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=JfzjQnTcHI8

Μάτζικ Τζόνσον 24/10/1991. Η μέρα που τελείωσε η μαγεία…!!

Μάτζικ Τζόνσον 24/10/1991. Η μέρα που τελείωσε η μαγεία...!!

Ήταν 24 Οκτωβρίου του 1991…Οι Λέικερς του Μάτζικ Τζόνσον βρίσκονταν στη Γιούτα για ένα φιλικό παιχνίδι με τους Τζαζ, λίγο πριν την έναρξη της κανονικής σεζόν του NBA.Ο μεγάλος Μάτζικ καθόταν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του όταν έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον γιατρό της ομάδας, Michael Mellman, ο οποίος του ζητούσε επίμονα να τον δει από κοντά για να μιλήσουν για ένα σοβαρό θέμα.Ούτε ο ίδιος ο Μάτζικ δεν φανταζόταν ότι αυτό το τηλεφώνημα ήταν η αρχή του τέλους της καριέρας του…Η διάγνωση του γιατρού ήταν μια λέξη :”HIV”…\n\nΕκείνη την εποχή ο ιός του HIV που προκαλεί το AIDS ήταν κάτι καινούργιο και η ενημέρωση γύρω από αυτόν ελλιπής σε σχέση με σήμερα. Ο Μάτζικ δεν ήθελε να το πιστέψει και ζήτησε να γίνει δεύτερη εξέταση η οποία βγήκε πάλι θετική.Φανερά πλέον ανήσυχος, ζήτησε να υποβληθεί και η γυναίκα του σε εξετάσεις, μιας και ήταν έγκυος και φοβόταν μήπως είχε κολλήσει και αυτή και το παιδί.Ευτυχώς όμως αυτές βγήκαν αρνητικές και τότε ο Μάτζικ ζήτησε και τρίτη εξέταση για τον εαυτό του.\n\nΤα  οριστικά αποτελέσματα και οι αντιδράσεις…\n\nΜιας και τα αποτελέσματα θα έβγαιναν στις 5 Νοεμβρίου, οι Λέικερς υποστήριζαν ότι ο παίκτης τους είχε κάποια γρίπη και θα εμφανιζόταν στο παρκέ μετά τα 3 πρώτα παιχνίδια της σεζόν.Όταν όμως και η τρίτη εξέταση βγήκε θετική τότε ο Μάτζικ δεν μπορούσε να ”κρύβεται” άλλο.Δυο μέρες μετά λοιπόν αποφασίζει ότι πρέπει να μιλήσει σε κάποιους ανθρώπους για το πρόβλημά του προτού ανακοινώσει στον κόσμο την αποχώρησή του από τα γήπεδα.Οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι Λάρι Μπερντ, Μάκλ Τζόρνταν, Αιζάια Τόμας και ο προπονητής που λάτρευε Πατ Ράιλι.Όμως τα πράγματα άλλαξαν όταν  ένας δημοσιογράφος επικοινώνησε με το γραφείο τύπου των Λέικερς για να ρωτήσει αν αλήθευαν οι φήμες που αφορούσαν την αρρώστια του Μάτζικ.Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι Λέικερς ανακοίνωσαν πώς ο παίκτης τους θα παραχωρούσε  συνέντευξη τύπου.\n\nΤην ενημέρωση των παραπάνω ατόμων ανέλαβε, μετά από επιθυμία του Μάτζικ, να την κάνει ο μάνατζερ του Lon Rosen.Οι αντιδράσεις όλων έδειξαν πόσο τους ”πόνεσε” αυτή η είδηση.Ο Ράιλι, έχοντας αγώνα με τους Νικς στην Νέα Υόρκη, διάβασε πριν την έναρξή του μια προσευχή που ακούστηκε σε όλο το γήπεδο.Ο Τόμας, μόλις το έμαθε ξέσπασε σε κλάματα ενώ ο Μπερντ, πιο ψύχραιμος, απαίτησε να μιλήσει με τον ίδιο τον Μάτζικ, πράγμα που έγινε.Τέλος ο Τζόρνταν έκανε μόνο μια ερώτηση: ”θα πεθάνει”;\n\nΛίγο αργότερα, σε μια κατάμεστη αίθουσα τύπου θα μάθαινε και ο υπόλοιπος κόσμος τα άσχημα νέα από τον Μάτζικ.Ο ίδιος, αφού αρχικά ανακοίνωσε ξεκάθαρα την αποχώρησή του λόγω της ασθένειας, τόνισε ότι ”θα παλέψει για το πρόβλημά του” και ότι ”σκόπευε να γίνει ομιλητής για τον ιό HIV ώστε να πείσει πολλούς ανθρώπους να κάνουν ασφαλές σεξ για να τον αποφύγουν”. Πρόσθεσε ότι ”βλέπει τον ιό σαν μια νέα πρόκληση στην ζωή του και ότι θα έκανε το παν για να τον νικήσει και να συνεχίσει να ζει πολλά χρόνια ακόμα” .Η συναισθηματική φόρτιση ήταν έντονη και μερικοί ξέσπασαν σε κλάματα .Άλλα ο Μάτζικ πέρασε αυτό που ήθελε…\n\nΠαρά την όλη αυτή κατάσταση ο κόσμος ψήφισε τον Μάτζικ να πάρει μέρος στο All Star Game του 1992 όπου αναδείχτηκε MVP ενώ πήρε μέρος και στην Ολυμπιάδα του 1992 με την θρυλική Ντριμ Τιμ 1.Όμως, όπως είπαμε, η ελλιπής ενημέρωση εκείνη την εποχή για τον ιό HIV και το γενικό ”πιστεύω” ότι όποιος τον είχε δεν μπορούσε να ζήσει πάνω από 2-3 χρόνια σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήταν κολλητικός, δημιούργησε φόβο σε συμπαίκτες και μη του Μάτζικ, πολλοί από τους οποίους δεν ήθελαν ούτε να τον ακουμπάνε.Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Καρλ Μαλόουν ο οποίος είχε πει :”Αν δεχτεί ένα χτύπημα και ματώσει τι γίνεται;”. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Ρόνι Σεικάλι, οποίος βρισκόταν στο Λος Άντζελες λόγω τραυματισμού και ζήτησε να παίξει μονό με τον Μάτζικ για να διατηρηθεί σε καλή κατάσταση.\n\nΗ όλη περιπέτεια του θρύλου των Λέικερς είχε πάντως αίσιο τέλος.5 χρόνια(30 Ιανουαρίου 1996)μετά  επιστρέφει στα παρκέ με την αγαπημένη του ομάδα με την οποία έπαιξε μέχρι το τέλος της σεζόν βγάζοντας έτσι κάποια απωθημένα του για τον τρόπο που αποχώρησε. Η ενημέρωση για τον ιό HIV είχε προχωρήσει αρκετά τότε. Ο ίδιος ο Μάτζικ κατάφερε με την στάση του να αποδείξει ότι όποιος έχει αυτόν τον ιό μπορεί να ζει κανονικά την ζωή του, περνώντας ένα γενικότερο μάθημα ζωής, χρήσιμο έως σήμερα για τους φορείς και μη…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=VbdOQUARrEU\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=UFUBEno6ftA\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=kXRk0BpCEjI\n\n 

Μάικλ Τζόρνταν. Δεν τον σταμάτησαν ούτε με δηλητηρίαση… (The Flu Game)

Μάικλ Τζόρνταν. Δεν τον σταμάτησαν ούτε με δηλητηρίαση... (The Flu Game)

Ο, για πολλούς, απόλυτος “θεός” του μπάσκετ, Μάικλ Τζόρνταν, ελάχιστες φορές μπορούσε να σταματηθεί από κάποιον αντίπαλο. Ειδικά όταν έπαιζε τελικούς με τους Μπουλς ήταν πιο παθιασμένος απ’ότι σε όλη την σεζόν. Άλλωστε αποτελούσε το απόλυτο βαρόμετρο και τον κύριο λόγο που η ομάδα του Σικάγο κατέκτησε 6 τίτλους. Και όμως ο τίτλος του 1997 θα μπορούσε να είχε χαθεί από μια πίτσα…\n\nΉταν Ιούνιος του 1997 και 2 μέρες πριν διεξαχθεί ο 5ος τελικός μεταξύ Μπουλς και Τζαζ, με την σειρά να βρίσκεται στο 2-2 και τον πέμπτο αγώνα να γίνεται στην έδρα των τελευταίων (Delta Center). Η αποστολή των Μπουλς βρισκόταν σ’ένα ξενοδοχείο στην Γιούτα. Κάποια στιγμή τον Τζόρνταν τον έπιασε πείνα και, καθώς η ώρα ήταν περασμένη και το room-service δεν λειτουργούσε, αποφάσισε, παρουσία του γυμναστή της ομάδας Tim Grover και κάποιων άλλων παικτών που βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο να παραγγείλει πίτσα. Ο Grover, όπως ο ίδιος δήλωσε, “είχε κακό προαίσθημα γι’αυτήν την παραγγελία” μιας και τότε δεν υπήρχαν στην Γιούτα πολλά ξενοδοχεία και όλοι ήξεραν που έμενε η αποστολή των Μπουλς”. Τελικά η πίτσα ήρθε και έφαγε μόνο ο Τζόρνταν. Λίγες ώρες μετά όμως, αισθανόμενος έντονη αδιαθεσία, κάλεσε τον γυμναστή και τον γιατρό στο δωμάτιο του. Η διάγνωση ήταν δηλητηρίαση….\n\nΤις επόμενες 2 μέρες, ο Τζόρνταν δεν πήγε καν στις προπονήσεις και γενικά ήταν σε χάλια κατάσταση. Οι γιατροί του είχαν πει να μείνει στο κρεβάτι αλλά την μέρα του αγώνα αισθάνθηκε ότι δεν μπορούσε ν’αφήσει την ομάδα μόνη της. Έβαλε την φόρμα και ακολούθησε την αποστολή στο γήπεδο.Στην πρώτη περίοδο ήταν σχεδόν άφαντος, στην δεύτερη ανέκαμψε πετυχαίνοντας 17 πόντους και όταν τελείωσε πήγε στα αποδυτήρια με την βοήθεια ανθρώπων τις ομάδας, οι οποίοι του έδιναν υγρά και του έβαζαν κρύες πετσέτες στο κεφάλι για να μην αφυδατωθεί. Το πρόβλημα όμως ήταν σοβαρό και ήταν πολύ δύσκολη η κατάσταση…\n\nΣτην τρίτη περίοδο ο Τζόρνταν ξεκίνησε νωθρά αλλά όταν οι Τζαζ προηγήθηκαν με 77-69, έτρεξε ένα σχεδόν δικό του 10-0 και έβαλε τους Μπουλς μπροστά. Τελικά ο μεγάλος Τζόρνταν τα κατάφερε ξανά. Βάζοντας τους 15 από τους 23 πόντους της ομάδας του στην 4η περίοδο και κάνοντας με δικό του καλάθι το 88-85 λίγο πριν το τέλος, οι Μπουλς νίκησαν με 90-88 κι έκαναν το 3-2 στη σειρά, παίρνοντας τελικά τον τίτλο στην έδρα τους. Ο Τζόρνταν εκείνη τη βραδιά σταμάτησε στους 38 πόντους(!) και το παιχνίδι έμεινε στην ιστορία ως “The Flu Game” και η σκηνή που ο Τζόρνταν, στο τέλος του αγώνα, πάει προς τα αποδυτήρια υποβασταζόμενος από τον Πίπεν έμεινε στην ιστορία…\n\nΜετά το ματς ο ίδιος δήλωσε ότι “αν είχε χάσει θα ένιωθε συντετριμμένος” και χαρακτήρισε το ματς ως “μάχη με τον εαυτό του”. Από την μεριά του, ο προπονητής των Μπουλς, Φιλ Τζάκσον αποθέωσε τον Τζόρνταν λέγοντας ότι “βάσει συγκυριών ήταν το κορυφαίο ματς στην ιστορία του και μια ηρωική προσπάθεια που απογείωσε ακόμα πιο ψηλά τον θρύλο του”. Ο Air Τζόρνταν ήταν και πάλι νικητής…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=YIzrYcgfOH4#t=90\n\nΣτιγμιότυπα του Αγώνα:\nhttps://www.youtube.com/watch?v=2os-hfXSUlA

McDonald’s Open. Όταν η FIBA συναντούσε το NBA!

McDonald's Open. Όταν η FIBA συναντούσε το NBA!

Οι συναντήσεις ομάδων του NBA με αντίστοιχες της Ευρώπης είχαν πάντα ενδιαφέρον όσον αφορά τα σχόλια που ακολουθούσαν του τύπου περί του πόσο κοντά έχει έρθει η Ευρώπη στο ΝΒΑ και ποιοί παίκτες από την Ευρώπη είναι ικανοί να παίξουν σ’αυτό.\n\nΤο NBA EUROPE LIVE TOUR (περιοδεία ομάδων του ΝΒΑ στην Ευρώπη), που διοργανώνεται τα τελευταία χρόνια, μας δείχνει ότι οι ομάδες της Ευρώπης μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια περισσότερο από κάθε άλλη φορά αυτές του ΝΒΑ και κάποιες φορές να τις νικήσουν. Έστω και αν οι τελευταίες υστερούν σε προετοιμασία, η αξία των νικών αυτών δεν μειώνεται αν λάβουμε υπόψιν μας τους αγώνες των McDonald’s Open…\n\nΤο McDonald’s Open, όπως λεγόταν λόγω του χορηγού, την ομώνυμη εταιρία φαστ-φουντ, ξεκίνησε το 1987 και διεξήχθη τελευταία φορά το 1999 μετά από 9 διοργανώσεις. Σε σύγκριση με το NBA EUROPE LIVE TOUR είχε πιο επίσημο χαρακτήρα με την μορφή τουρνουά σε σύστημα νοκ-άουτ αγώνων.\n\nΣυμμετείχε συνήθως μια ομάδα από το ΝΒΑ (σχεδόν πάντα ο πρωταθλητής), κάποιες εμπορικές ομάδες της Ευρώπης, κάποιες της Λατινικής Αμερικής και στις δύο πρώτες διοργανώσεις συμμετείχαν 2 εθνικές ομάδες (ΕΣΣΔ και Γιουγκοσλαβία). Οι ομάδες του ΝΒΑ κατέκτησαν όλα τα τουρνουά αήττητες και απειλήθηκαν πολύ λίγες φορές (ο τελικός του 1991 ανάμεσα στους Λέϊκερς του Μάτζικ και την Μπανταλόνα του Βιγιακάμπα ήταν μια από αυτές).\n\nΑν και δεν ήταν σε φουλ φόρμα οι διαφορές ήταν εμφανείς, κάτι που όμως ισοσκελιζόταν κάπως από το γεγονός ότι οι κανονισμοί ήταν του ΝΒΑ (π.χ τέσσερα 12λεπτα, 24″ επίθεση και 7.25μ. ή 6,75μ. το τρίποντο).\n\nΝα σημειωθεί ότι μετά τον θάνατο του μεγάλου Ντράζεν Πέτροβιτς (1993), καθιερώθηκε το “Drazen Petrovic Trophy” ως το βραβείο για τον πολυτιμότερο παίκτη του τουρνουά. (η εικόνα του Τζόρνταν να το κρατάει στα χέρια του μετά το τέλος του αγώνα Chicago Bulls-Ολυμπιακός, στην μοναδική συμμετοχή ελληνικής ομάδας, είναι από τις εικόνες που έμειναν στο πάνθεον αυτού του θεσμού)\n\nΠαρά την εμπορικότητα του θεσμού όμως, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας οδήγησε στην σταδιακή απαξίωσή του και τελικά οδήγησε στην κατάργησή του το 1999. Στην χώρα μας δεν διεξήχθη ποτέ, καθώς τότε δεν υπήρχαν πολλά καταστήματα McDonald’s στην Ελλάδα και έτσι δεν θα είχε απήχηση η διαφήμιση του χορηγού.\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=LLuASIeEgTc\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=GxiaQwRfH5M\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=GWF9yTwrHKs

Η πραγματική ”ομάδα-όνειρο” (Dream Team).

Πριν 22 χρόνια ,στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, έμελλε να μάθουμε για πρώτη φορά τον όρο ”ομάδα-όνειρο”(Dream Team) και να τον καταλάβουμε και στην πράξη. Συγκεκριμένα, το NBA, μετά από κάποιες αποτυχίες των ΗΠΑ (Ολυμπιακοί Σεούλ 1988, Παγκόσμιο 1990) αποφάσισε μια και καλή η ομάδα να αποτελείται από επαγγελματίες και όχι από κολλεγιόπαιδα. Έτσι μάζεψε όλη την ”αφρόκρεμα” εκείνης της εποχής και την έστειλε στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης το 1992.\n\nΗ ”αφρόκρεμα αυτή έμελλε να αποτελείται από 12 παίκτες ,10 εκ των οποίων αργότερα μπήκαν στο Hall of Fame του NBA. Τζόρνταν, Τζόνσον, Μπέρντ,  Μπάρκλευ,  Γιούινγκ, Ρόμπινσον, Ντρέξλερ, Στόκτον, Μούλιν ,Μαλόουν,Πίπεν και ο ρούκι εκείνης της χρονιάς Λέτνερ (είχε πάρει την θέση του Αιζαια Τόμας , ο οποίος ”πλήρωσε” μια κόντρα του με τον Τζόρνταν κατά την διάρκεια της σεζόν). Εύλογα καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή η ομάδα έπρεπε απλά να εμφανιστεί στο παρκέ για να κερδίσει.\n\nΜπορούμε να πούμε ότι ήταν και η πρωταγωνίστρια εκείνων των αγώνων και όπου εμφανιζόταν το λεωφορείο που τη μετέφερε γινόταν πανικός. Ακόμα και μέσα στο γήπεδο πολλοί παίκτες αντίπαλων ομάδων ζητούσαν απεγνωσμένα ένα αυτόγραφο ή μια φωτογραφία με τους αγαπημένους τους σταρ ,τους οποίους τότε τους έβλεπαν μόνο από την τηλεόραση.(χαρακτηριστικό στιγμιότυπο στον αγώνα ΗΠΑ-Λιθουανία όπου ο ,γνωστός από τη θητεία του στον Ολυμπιακό, Καρνισόβας είχε κάτσει στη γωνία του πάγκου και τράβαγε φωτό τις καλύτερες φάσεις του αγώνα)\n\nΌσον αφορά το αγωνιστικό σκέλος τι να πούμε και τι να αναλύσουμε.. Νίκες κατά σειρά με Αγκόλα, Κροατία, Βραζιλία ,Γερμανία και Ισπανία (όλες με πάνω από 30 πόντους διαφορά και με μ.ο. επίθεσης περίπου 110 ανά παιχνίδι) .Στα προημιτελικά επικράτησε επί του Πουέρτο Ρίκο ενώ στον ημιτελικό διέλυσε την Λιθουανία του Σαμπόνις με 127-76. Στον τελικό με την Κροατία του συγχωρεμένου Ντράζεν Πέτροβιτς, του Ράτζα και του μελλοντικού αστεριού των Μπούλς, Κούκοτς (τον οποίο ”περιποιήθηκαν” καλά οι Τζόρνταν-Πίπεν για να του δώσουν μια γεύση στο τι θα αντιμετώπιζε στο ΝBA) , αν και στο 10 λεπτό βρέθηκαν πίσω 25-23 εντούτοις η κατάληξη ήταν ακόμα μια 30άρα και τελικό σκορ 117-85.\n\nΑπό τότε πολλές ομάδες με επαγγελματίες παίκτες των ΗΠΑ έλαβαν μέρος σε Ολυμπιάδες και Μουντομπάσκετ. Κατά γενική ομολογία όμως , την ”ανατριχίλα” που προκάλεσε  εκείνη η ομάδα ,καμία δεν μπόρεσε καν να την ”ακουμπήσει” ,όπως και τα ρεκόρ (117 μ.ο. πόντων και 33 πόντοι μ.ο. διαφοράς στο τουρνουά)\n\nhttp://youtu.be/ATvVtuf9I7g\n\nhttp://youtu.be/Hhnj-kr9_Zs\n\nhttp://youtu.be/lgLVkcecP8g\n\nΥ.Γ. στην ιστορία έμεινε η δήλωση του Μπάρκλευ πριν από τον πρώτο αγώνα με την Αγκόλα (”δε γνωρίζω τους παίκτες της Αγκόλα αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι έχουν μπλέξει άσχημα)

Όταν ο “θεός” Μάικλ Τζόρνταν δάκρυσε…

Το 1996, στους τελικούς του NBA αναμετρήθηκαν οι φοβεροί Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν (εκείνη την χρονιά έκαναν ρεκόρ νικών με 72-10(!) στη κανονική σεζόν) με τους Σηάτλ Σουπερσόνικς του Σων Κεμπ. Η σειρά κρίθηκε, μετά από 6 αγώνες, υπέρ των Μπουλς, οι οποίοι επικράτησαν με 4-2 νίκες και πήραν το πρώτο πρωτάθλημα από τη στιγμή που ο Τζόρνταν επέστρεψε (είχε αποσυρθεί προσωρινά το 1993 λόγω του θανάτου του πατέρα του από ληστές, θέλοντας να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπέιζμπολ και να εκπληρώσει έτσι την επιθυμία που είχε ο συγχωρεμένος να τον δει σε αυτό το σπορ).\n\nΗ μέρα του 6ου τελικού που έγινε στο Σικάγο, συνέπεσε με τη μέρα “γιορτής του πατέρα”. Αυτό φόρτισε συναισθηματικά τον Μάικλ Τζόρνταν, ο οποίος, με το που τελείωσε το ματς, έπεσε στο έδαφος και ξέσπασε σε κλάματα αφού θυμήθηκε τον συγχωρεμένο γονέα του. Στη συνέχεια πήγε στα αποδυτήρια όπου συνέχισε αυτήν την προσωπική του στιγμή με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, έχοντας τη μπάλα του τελικού αγκαλιά. Ήταν μια από τις πιο έντονες στιγμές στην ιστορία του NBA και σίγουρα η πιο δυνατή για τον “θεό” του μπάσκετ…!!\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=GG5xXWHyq9g

Φιλοξενούμενοι στο ίδιο τους το σπίτι….

https://www.youtube.com/watch?v=-vCn-eXCu1o\n\nΤο 1993 τέθηκαν αντιμέτωποι στους τελικούς του ΝΒΑ οι φοβεροί Σικάγο Μπουλς του Τζόρνταν με τους Φοίνιξ Σανς του Μπάρκλευ. Οι ”ταύροι”, με τον Τζόρνταν ”σεληνιασμένο’,’ και μετά από 6 φοβερούς αγώνες (π.χ. το 3ο παιχνίδι κρίθηκε σε 3 παρατάσεις ενώ το 6ο από σουτ σχεδόν στη λήξη του αγώνα) επικράτησαν με 4-2 νίκες (με μειονέκτημα έδρας) και κατέκτησαν το πρώτο ”three-peat” της ιστορίας τους (3 σερί πρωταθλήματα). To αξιοσημείωτο της σειράς ήταν ότι στα 5 από τα 6 παιχνίδια νίκησε ο φιλοξενούμενος. Ήταν και μια ”απάντηση” του Τζόρνταν στην κριτική επιτροπή του ΝΒΑ, η οποία είχε δώσει τον τίτλο του MVP στον Μπάρκλευ. Οι Μπουλς πήραν τα 2 πρώτα παιχνίδια στο Φοίνιξ, απάντησαν οι Σανς με 2 νίκες σε 3 παιχνίδια στο Σικάγο και στο 6ο παιχνίδι πήραν τον τίτλο οι Μπουλς πάλι μέσα στο Φοίνιξ με τρίποντο του Τζον Πάξον στην εκπνοή.\n\n \n\nΔείτε παρακάτω τα τελευταία 14″ του 6ου παιχνιδιού Φοίνιξ-Σικάγο και το τρίποντο του Τζον Πάξον που έδωσε τον 3ο συνεχόμενο τίτλο στους Μπουλς:\n\n