Ίβκοβιτς-Σούμποτιτς: Ο Ιστορικός Καβγάς

Ίβκοβιτς-Σούμποτιτς: Ο Ιστορικός Καβγάς

\n \n\nΟ Ντούσαν Ίβκοβιτς και ο Λευτέρης Σούμποτιτς έχουν γράψει την δική τους ιστορία στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ.Ο πρώτος, ως προπονητής, έχει καταφέρει να οδηγήσει πολλούς συλλόγους σε μεγάλες επιτυχίες ενώ ο δεύτερος, κυρίως ως παίκτης του Άρη αλλά και αργότερα από την θέση του πάγκου, πάντα κατάφερνε να βρίσκει τον δρόμο για ψηλά.\n\nΚαι οι δύο είναι σεβαστοί από όλους τους φιλάθλους για το ήθος τους και την ευγένειά τους.Ωστόσο μια νύχτα του Νοεμβρίου του 1997 κάτι τους ”μετάλλαξε” σε ”άγρια θηρία” και μπλέχτηκαν σε ένα καυγά ο οποίος ερμηνεύτηκε με πολλούς τρόπους και έμεινε στην ιστορία.\n

Το χρονικό μέχρι την”μοιραία συνάντηση”…

\nΝοέμβρης’97 και ο ΠΑΟ του Σούμποτιτς αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό του Ίβκοβιτς στο ΟΑΚΑ σε ντέρμπι κορυφής. Οι”πράσινοι”, με τους Ράτζα και Σκοτ να ”οργιάζουν”, συντρίβουν τον ”αιώνιο” με 68-48 και δείχνουν έτοιμοι να κατακτήσουν την κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος για πρώτη φορά μετά το 1984(σ.σ. τότε ξεκίνησε η κυριαρχία του ΠΑΟ).\n\nΛίγο μετά τον αγώνα ο Λευτέρης Σούμποτιτς, αφού δεν δίνει το χέρι στον Ίβκοβιτς, πάει πρώτος στην συνέντευξη Τύπου και φεύγει μην περιμένοντας τον Ντούντα, που είχε αργήσει.Την ώρα που αποχωρούσε όμως μαζί με τον βοηθό του Μηνά Γκέκο ”έπεσε” πάνω του καθώς ο Ίβκοβιτς κατευθυνόταν προς την αίθουσα τύπου μαζί με τον έτερο βοηθό Γιάννη Μπογατσιώτη…\n

Διάλογοι ”απείρου κάλλους” και απειλές…

\nΟ διάλογος που ακολούθησε δεν θα ήταν ευγενικό να γραφτεί ακριβώς.Θα τον αποδώσουμε με όσο το δυνατόν περισσότερη λογοκρισία..\n

Ίβκοβιτς: ”Γιατί δεν έδωσες το χέρι;”\nΣούμποτιτς: ”Όυτε εσύ μου το έδωσες πέρυσι με τον Άρη”(ήταν προπονητής της ομάδας)\nΊβκοβιτς: “Γ…ώ την μάνα σου…”\nΣούμποτιτς: “Πάρε τα α….α μου…”

\nΌπως καταλαβαίνετε ένας τέτοιος διάλογος δεν μπορούσε να μείνει μόνο στα λόγια.Οι δύο άντρες όρμησαν ο ένας πάνω στον άλλον με λύσσα και ευτυχώς υπήρχαν οι δύο βοηθοί να τους χωρίσουν γιατί αλλιώς τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα.Πάνω στην σύρραξη ο Ίβκοβιτς είπε στον Σoύμποτιτς:\n

Θα τα πούμε στο ΣΕΦ…

\n

Η δημοσιοποίηση του καβγά και η ερμηνεία του ως κόντρα των σέρβικων λόμπι…

\nΛίγο μετά το επεισόδιο ο Σούμποτιτς, σε κάποιο ”πηγαδάκι” κοντά στα αποδυτήρια, είπε τα εξής:\n

Ο Ίβκοβιτς με απείλησε.Δεν ξέρει να χάνει.Αν έχει κάποιο πρόβλημα ας σηκωθεί να φύγει ή να με πάρει τηλέφωνο να τα πούμε έξω οι δυό μας.

\nΜε αυτόν τον τρόπο έγινε η ”αποκάλυψη” του καβγά στον Τύπο.Αυτό εξόργισε τον Ίβκοβιτς που απάντησε:\n

Αν ήταν άντρας θα έπρεπε τον καβγά να τον κρατήσει μεταξύ μας…

\nΩστόσο όλα αυτά που συνέβησαν δεν οφείλονταν μόνο στο γεγονός ότι ο Σούμποτιτς δεν έδωσε το χέρι στον Ντούντα. Η διαμάχη αυτή ήταν κάτι σαν πόλεμος μεταξύ των σέρβικων λόμπι που τότε κυριαρχούσαν στην προπονητική.Από την μια ο Ίβκοβιτς στήριζε τον ανερχόμενο αστέρα Ομπράντοβιτς ενώ ο Σούμποτιτς ήταν ανέκαθεν υποστηρικτής του μεγάλου και συγχωρεμένου πια Άτσα Νίκολιτς, έχοντας παράλληλα συνταχτεί με Τζούροβιτς και Μάλκοβιτς.\n\nΑπλά με αυτόν τον καβγά βγήκαν στην φόρα τα ”απωθημένα” με μορφή παρολίγον ”ξύλου”. Οι δύο προπονητές τιμωρήθηκαν με μια αγωνιστική εκτός πάγκων και χρηματικό πρόστιμο.\n

Η λήξη της διαμάχης εις…διπλούν

\nΕπειδή όμως ο χρόνος είναι πάντα ο ”μεγάλος γιατρός”, μετά από κάποιο διάστημα απόλυτης ψυχράδας, το 2000 και συγκεκριμένα τον Οκτώβρη, οι 2 προπονητές έδωσαν χειραψία και αντάλλαξαν λάβαρα στον φιλικό αγώνα ΑΕΚ-Πανιωνίου για το τουρνουά ”Αντρέας Βαρίκας”(Ντούντα προπονητής ΑΕΚ και ”Πίξι” του Πανιωνίου).\n\nΕπίσης τον Μάη του 2011 βρέθηκαν μετά από 14 χρόνια σε κοινή συνέντευξη τύπου μετά από έναν αγώνα ΟΣΦΠ-Άρη και μάλιστα χαμογελούσαν φιλικά δείχνοντας πως οι κακές στιγμές ανήκουν στο παρελθόν…\n \n\n \n 

Μπάσκετ Α1: Μοναδικές Στιγμές 90’s που Δεν Ξεθωριάζουν…

Μπάσκετ Α1: Μοναδικές Στιγμές 90's που Δεν Ξεθωριάζουν...

Η δεκαετία του ’90, δηλαδή αυτή που άρχισε λίγα χρόνια μετά το ”χρυσό” Ευρωμπάσκετ του 1987, ήταν η χρονιά της απόλυτης εκτόξευσης του ελληνικού μπάσκετ, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίστηκε ως ”το καλύτερο της Ευρώπης”.Τότε μπορούμε να πούμε ότι ”εξαργυρώσαμε” με ευρωπαικές κούπες τις τρομερές βραδιές του Άρη, ο οποίος στα τέλη της δεκαετίας του ’80 έφτασε σε 3 final-four αλλά δεν κατέκτησε κανένα.Έβαλε όμως γερά θεμέλια για τα χρόνια που ακολούθησαν.\n\nΕπίσης, ”εντός των τειχών” είχαμε πολλές ενδιαφέρουσες στιγμές με πάθος, ένταση και ενέργεια, οι οποίες ήταν ενδεικτικές του κλίματος και του ανταγωνισμού που επικρατούσε στο ελληνικό πρωτάθλημα.Αξίζει να θυμηθούμε κάποιες…\n

Άρης-ΠΑΟΚ, τελικοί 1991:”Πότε ποτέ ποτέ”

\nΤο 1991 ήταν η τελευταία φορά, μέχρι σήμερα, που βρέθηκαν αντίπαλοι στους τελικούς οι Άρης και ΠΑΟΚ.Μετά από τις αλησμόνητες κόντρες τους στο ‘Παλέ’ την δεκαετία του ’80, προστέθηκε ακόμα μια το 1991 που ήταν κάτι σαν ”αποχαιρετισμός στα όπλα” στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, καθώς μετά ξεκίνησε η κυριαρχία των 2 ”αιωνίων” της Αθήνας, ΟΣΦΠ και ΠΑΟ.Ο Άρης για μια ακόμα φορά αναδείχτηκε πρωταθλητής με τρόπο απίθανο και δείχνοντας το ΄΄μέταλλο” που είχε ως ομάδα.Με το σκορ στις νίκες να είναι 2-2 (τότε η σειρά κρινόταν στις 4 νίκες) πήρε τα δύο τελευταία παιχνίδια κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.\n\nΤο 3-2 έγινε με ανατροπή του σκορ από 81-85 σε 86-85 μέσα σε 20” (με τον Γιαννάκη να σκοράρει στην εκπνοή) και το 4-2 με ανατροπή από 76-80 σε 81-80.Χαρακτηριστικό ήταν ότι και στις δύο ανατροπές συνέβαλλαν αντίστοιχα ”παιδικά λάθη” των παικτών του ΠΑΟΚ, που έδειξαν να μην πιστεύουν στον τίτλο και ”ενέπνευσαν” τους Αρειανούς να φωνάξουν στις εξέδρες ”Ποτέ ,ποτέ, ποτέ.Η ”χρυσή” δεκαετία δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=MWOkFx6yfV0\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Cp0FNl4KyY8\n

Το σακάκι του ”Ξανθού”, η μη εμφάνιση του ΠΑΟ και το ”ερυθρόλευκο” οικογενειακό διπλό…(1993)

\nΌταν τελείωσε η αυτοκρατορία του Άρη και αφού μεσολάβησε ένα πρωτάθλημα του συμπολίτη του ΠΑΟΚ το 1992, άρχισε μια άλλη και είχε χρώμα ”ερυθρόλευκο”.Ο Ολυμπιακός, με τον Ιωαννίδη στον πάγκο του, ξεκίναγε ένα πενταετές σερί(1993-1997) κατάκτησης πρωταθλημάτων.Αυτό το σερί πάντως άρχισε κάπως περίεργα, καθώς στους τελικούς του 1993 νίκησε τον ΠΑΟ ΜΕ 3-1. Ο τελευταίος όμως δεν κατέβηκε στο 4ο ματς στο ΣΕΦ λόγω διαμαρτυρίας για την διαιτησία στο 3ο παιχνίδι στην Γλυφάδα.Έτσι οι φίλαθλοι που πήγαν στο ΣΕΦ εκείνο το απόγευμα(δεν ήταν σίγουρο ότι δεν θα γίνει το ματς)παρακολούθησαν ένα ”οικογενειακό” διπλό μεταξύ των παικτών του Ολυμπιακού και εν συνεχεία την φιέστα.\n\nΕκείνη την σεζόν έμεινε στην ιστορία και η κίνηση του Ιωαννίδη, σε έναν αγώνα ΟΣΦΠ-ΠΑΟΚ στο ΣΕΦ, να βγάλει το σακάκι του και να το ”δώσει” στους διαιτητές λέγοντάς τους:\n

‘Μας τα πήρατε όλα πάρτε και αυτό…

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=t3VzupQ7Qjw\nhttps://www.youtube.com/watch?v=3f1zOpKojVE\n

Πανιώνιος-ΠΑΟ,1994:Το απίστευτο σόου του Τέρνερ και το κερδισμένο…στοίχημα

\nΟ Χένρι Τέρνερ που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο την σεζόν 1993-94 αποτέλεσε αναμφισβήτητα έναν από τους κορυφαίους Αμερικανούς την ιστορία της Α1.Προσέφερε θεαματικά καρφώματα, τάπες και γενικά ”έφερε” το NBA στην Ελλάδα.Κανείς όμως δεν θα ξεχάσει 2 φάσεις που έκανε στον αγώνα του πρώτου γύρου με τον ΠΑΟ στην Νέα Σμύρνη.\n\nΗ πρώτη ήταν ένα κάρφωμα μπροστά στον θηριώδη Βράνκοβιτς και η δεύτερη, ακόμα πιο σημαντική , μια τάπα στον Νίκο Γκάλη στο τέλος του αγώνα, την ώρα που ο τελευταίος ετοιμαζόταν να σκοράρει και να δώσει την νίκη στον ΠΑΟ.Ο Τέρνερ έτρεξε σαν ”άνεμος” και πηδώντας σχεδόν από την βολή τον έκοψε καθαρά και έδωσε την νίκη στην ομάδα του.Πριν από τον αγώνα μάλιστα είχε βάλει στοίχημα με παράγοντα του Πανιωνίου ένα γεύμα ότι θα κάρφωνε μπροστά στον Βράνκοβιτς και θα τάπωνε τον Γκάλη. Το κέρδισε πανηγυρικά…\nhttps://www.youtube.com/watch?v=xxNY7rdMS6A\n

1997-98:O ”ήρωας” Καρνισόβας και ο Ράτζα πάνω στην γραμματεία…

\nΗ σεζόν 1997-98 ήταν η έναρξη μιας ”νέας αυτοκρατορίας”, αυτή του ΠΑΟ.Έχοντας κατακτήσει 2 χρόνια πριν την κορυφή της Ευρώπης, το ”τριφύλλι”, ενισχυόμενο με τους Ράτζα, Σκοτ, έβαλε ως στόχο να ”σπάσει” την 5ετή κυριαρχία του Ολυμπιακού. Η ομάδα του Πειραιά ξεκίνησε εντυπωσιακά εκείνη την χρονιά κάνοντας 16 νίκες σε όλες τις διοργανώσεις, αλλά τελικά λύγισε από του πολλούς τραυματισμούς.\n\nΔύο στιγμές που θα θυμόμαστε από την σεζόν πάντως είναι το νικητήριο καλάθι του Καρνισόβας στο ντέρμπι των αιωνίων(ο οποίος, παίζοντας με μπανταρισμένο πόδι, πήρε το ριμπάουντ μετά από ένα χαμένο σουτ του Πέττα και σκόραρε με την λήξη) και το ”πάθος” του ”χορτασμένου” από επιτυχίες Ράτζα, ο οποίος στον 5ο τελικό με τον ΠΑΟΚ, με το ματς να έχει κριθεί, ανέβηκε στο τραπέζι της γραμματείας και πανηγύρισε έξαλλα τον τίτλο.Το πάθος ενός τέτοιου παίκτη δείχνει την αξία που είχε η κατάκτηση του ελληνικού πρωταθλήματος…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=DvjpF0B4HfE\n

Το σκαρφάλωμα του Ράτζα στο 1.25.00

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=GdaEDJKNB5c

Το τελευταίο παγκόσμιο “ταγκό” από την Ενωμένη Γιουγκοσλαβία…

Το 1990 ,στο Μουντομπάσκετ που έγινε στην Αργεντινή (συμμετείχε και η Εθνική μας ,η οποία χωρίς τον Γκάλη λόγω τραυματισμού, πήρε την 6η θέση) έγινε αισθητή σε όλο τον κόσμο η κυριαρχία της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας με τρόπο τόσο δυναμικό ώστε να ακουστεί ,για πρώτη φορά τόσο εμφατικά, ο όρος ”μεγάλη των πλάβι σχολή”..\n\nΠράγματι, ήταν η πρώτη φορά που μια ομάδα από την Ευρώπη κέρδιζε με τόσο χαρακτηριστική άνεση το Μουντομπάσκετ(ακόμα και η Σοβιετική Ένωση, το αντίπαλον δέος, ποτέ δεν είχε καταφέρει να εντυπωσιάσει κυρίως με τον τρόπο παιχνιδιού της)και να συνδυάσει και θέαμα α λα ΝΒΑ. Είναι λογικό άλλωστε καθώς όταν έχεις στην σύνθεσή σου Ντράζεν Πέτροβιτς, Ράτζα, Κούκοτς , Ντίβατς, Πάσπαλιε, τότε μόνο το ΝΒΑ και οι επαγγελματίες παίκτες του μπορούν να σε σταματήσουν(βλ. Dream Team το 1992)\n\nΜε μαέστρο τον γνωστό μας Ίβκοβιτς και πεισμωμένη από τον άτυχο ημιτελικό στο Μουντομπάσκετ του 1986 (βλέπε αφιέρωμα από SportBrio.gr), οι ”πλάβι”, έχοντας παράλληλα κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά το Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ(αντιμετώπισαν στον τελικό την Εθνική μας και την νίκησαν 98-77) ξεκίνησαν με 2 νίκες απέναντι σε Βενεζουέλα και Αγκόλα (92-84 και 92-79 αντίστοιχα) αλλά στον τελευταίο αγώνα της πρώτης φάσης έχασαν από το Πουέρτο Ρίκο με 82-75 προκαλώντας κάποια ερωτηματικά. Αυτά όμως κράτησαν πολύ λίγο καθώς στην δεύτερη φάση έκαναν περίπατο (νίκες με Βραζιλία και Σοβιετική Ένωση με 105-86 και 100-77 αντίστοιχα και νίκη με την αξιόμαχη Εθνική μας με 77-67).Από αυτό το σημείο και μετά ,αποκτώντας μεγάλη αυτοπεποίθηση μετά την κατοστάρα με την Σοβιετική Ένωση, έκαναν περίπατο στον ημιτελικό (ρεβάνς με το Πουέρτο Ρίκο 98-82) και επιβεβαίωσαν απέναντι και πάλι στην Σοβιετική Ένωση στον τελικό (νίκη με 92-75) ότι ήταν τα νέα αφεντικά της Ευρώπης ,αλλά και του κόσμου ολόκληρου.Ένα χρόνο μετά ,η ”χρυσή” τριετία των πλάβι ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ που έγινε στην Ιταλία( στον τελικό νίκησε την οικοδέσποινα με 88-73). Ήταν η τελευταία διοργάνωση στην οποία η Γιουγκοσλαβία εμφανίστηκε ενωμένη. Μετά ήρθε η διάσπαση αλλά ποιός ξέρει,αν αυτή είχε αργήσει λίγο,τι θα γινόταν αν βλέπαμε στην Βαρκελώνη(1992)αντιπάλους την Γιουγκοσλαβία με την ”μυθική” Ντριμ-Τιμ” 1…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=JIBaRgJDqZ8

100 χρόνια μπάσκετ στο μέρος που δοξαστήκαμε…

http://youtu.be/TaUGiw_eQ38\n\nΣτις 8 Ιουνίου 1991 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη μέρα που ο Αμερικανός καθηγητής Νέισμιθ (μαζί με μια παρέα από φοιτητές του) ανακάλυπτε το μπάσκετ, που στη πορεία εξελίχθηκε ως το δεύτερο δημοφιλέστερο σπορ σε όλο τον κόσμο. Προκειμένου να τιμήσει η ΦΙΜΠΑ αυτή την επέτειο,αποφάσισε τη διεξαγωγή ενός αγώνα επίδειξης ανάμεσα στους σταρ των Βαλκανίων και αυτών της υπόλοιπης Ευρώπης. Ο αγώνας έγινε στο ΣΕΦ ,το μέρος δηλαδή που πριν 4 χρόνια αποτέλεσε τόπο δόξας και “εκτόξευσης” του ελληνικού μπάσκετ(κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ 1987) Γκάλης, Γιαννάκης, Ντίβατς, Κούκοτς, Πάσπαλιε, Ντακουρί, Ράτζα, Σαν Επιφάνιο, Ρίβα, Οστρόφσκι και πολλοί ακόμα “αστέρες” (υπήρχαν και απώλειες όπως αυτές των Πέτροβιτς και Ντίβατς)έδωσαν έναν θεαματικό και συνάμα συγκλονιστικό αγώνα που καθήλωσε όλους τους λάτρεις του μπάσκετ και τελείωσε με νίκη των σταρ των Βαλκανίων με 103-102. Ήταν ο καλύτερος τρόπος να τιμηθεί η ιδέα του κου Νέισμιθ. (αξίζει να σημειωθεί ότι πρώτος σκόρερ ήταν ο μεγάλος Νίκος Γκάλης με 34 πόντους)

H αρχή της δόξας…

https://www.youtube.com/watch?v=E_bHxODIFmo\n\n

Το 1987 ήταν, όπως είναι γνωστό σχεδόν σε όλους, η ”εκτόξευση” του ελληνικού μπάσκετ (και πιθανόν όλου του ελληνικού αθλητισμού) στα ουράνια. Θα θυμηθούμε πολλές στιγμές από εκείνες τις 10 μέρες (3-14 Ιουνίου διοργανώθηκε το τουρνουά). Μια πρώτη αναφορά θα κάνουμε με τη μεγάλη νίκη της Εθνικής μας ,τη δεύτερη μέρα των αγώνων, επί της πανίσχυρης Γιουγκοσλαβίας των Πέτροβιτς, Ντίβατς, Πάσπαλιε ,Κούκοτς ,Ράτζα και δε συμμαζεύεται…Η νίκη αυτή ,ουσιαστικά, ”αφύπνησε” το ελληνικό κοινό ,το οποίο άρχισε να ”πιστεύει” αυτή την ομάδα περισσότερο απο κάθε άλλη φορά. Ήταν το ”κλειδί” για τις επόμενες επιτυχίες που ακολούθησαν.. (το κλάμα του αείμνηστου Συρίγου στο 1.22.30 αντικατοπτρίζει τα τότε συναισθήματα)