Το ντέρμπι αντίστασης ΑΕΚ-ΠΑΟ που δεν έγινε ποτέ…

Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος το 1940, τα ποδοσφαιρικά σωματεία ανέστειλαν την λειτουργία τους και επιτάχθηκαν από τις κατοχικές δυνάμεις. Επίσης, το γήπεδο της ΑΕΚ στην Ν.Φιλαδέλφεια ξηλώθηκε από τους Ιταλούς (αγωνιστικός χώρος,γραφεία,αποθήκες),οι οποίοι πούλαγαν στην μαύρη αγορά ότι αντικείμενα έβρισκαν σ’αυτό (παπούτσια,φανέλες,μπάλες κοκ). Όσον αφορά το γήπεδο του ΠΑΟ στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας,αρχικά,οι χώροι του κάτω από την θύρα 13 χρησιμοποιήθηκαν ως νοσοκομείο αλλά στην συνέχεια ο πρόεδρος του Βαγγέλης Σταμάτης  συμφώνησε με τους Ιταλούς να παραχωρηθεί το γήπεδο για φιλικούς αγώνες και οι τελευταίοι να παίρνουν ποσοστό από τις εισπράξεις.\n\nΛίγο αργότερα, το 1942 ,ξεκίνησε μια προσπάθεια αναγέννησης του ελληνικού ποδοσφαίρου με σκοπό την ψυχαγωγία των, βασανισμένων από την κατοχή, Ελλήνων αλλά και για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ως συνέπεια είχαμε την δημιουργία της ”Ένωσης Ελλήνων Αθλητών (ΕΕΑ)”. Προς το τέλος της Κατοχής αναδιοργανώθηκε η ΕΠΟ και έγινε ένα ανεπίσημο πρωτάθλημα που κατέκτησε η ΑΕΚ. Την άνοιξη όμως του 1942 είχαμε ένα περιστατικό που “σημάδεψε” τα παραπάνω ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα και έμεινε στην ιστορία ως μια σημαντική αντιστασιακή ενέργεια.\n\nΤότε λοιπόν βρέθηκαν αντιμέτωπες σε φιλικό αγώνα οι ομάδες ΑΕΚ-ΠΑΟ στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Μια αντιπροσωπεία ποδοσφαιριστών (Κρητικός από ΠΑΟ ,Μαρόπουλος -Τζανετής από ΑΕΚ ) πήγαν στο γραφείο του προέδρου του ΠΑΟ, Απόστολου Νικολαίδη και ζήτησαν τα έσοδα του αγώνα να πάνε στο νοσοκομείο Σωτηρία ,για ανθρώπους που υπέφεραν από φυματίωση, ανάμεσά τους και αθλητές. Ο τελευταίος τους ενημέρωσε ότι αυτό δεν ήταν δυνατόν καθώς το γήπεδο είχε επιταχθεί από Γερμανούς οι οποίοι θα κρατούσαν τα κέρδη και επίσης θα βάζανε ως διαιτητή έναν Αυστριακό αξιωματικό των Δυνάμεων Κατοχής. Ως αποτέλεσμα, οι παίκτες ανέβηκαν στις εξέδρες και ,αποφασισμένοι να μην αγωνιστούν, εξήγησαν στους φιλάθλους την κατάσταση. Οι τελευταίοι ,εξοργισμένοι, άρχισαν να λεηλατούν το γήπεδο (ξεριζώνοντας εξέδρες,δοκάρια κοκ) και εν συνεχεία μαζί με τους παίκτες άρχισαν μια πορεία στο κέντρο της Αθήνας με τελικό προορισμό την Ομόνοια. Την ίδια μέρα αποφασίστηκε , απ’όλους τους ποδοσφαιριστές της ΕΕΑ και με δική τους ευθύνη, να γίνει πρωτάθλημα στο γήπεδο της Νήαρ Ηστ. Τα έσοδα από αυτό έσωσαν πολλούς αθλητές. Ήταν επακόλουθο μιας γενναίας αντιστασιακής πράξης ,η οποία ξεκίνησε από έναν αγώνα που δεν έγινε ποτέ.

Ο ”αγώνας του θανάτου” Σέλτικ-Ρέιντζερς…

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1931 διεξήχθη ένα από τα πολλά παραδοσιακά ντέρμπυ της Σκωτίας μεταξύ Ρέιντζερς και Σέλτικ.  Ο αγώνας αναμενόταν συναρπαστικός και οι οπαδοί της Σέλτικ ,που ήταν γηπεδούχος, είχαν γεμίσει από νωρίς το γήπεδο. Αναμεσά τους ήταν και η μνηστή του τερματοφύλακα της Σέλτικ Τζον Τόμπσον, Μάργκαρετ Φίνλι.  Στοιχεία εκείνης της εποχής στους αγώνες ήταν η πολλή δύναμη και τα σκληρά μαρκαρίσματα.\n\nΤο ημίχρονο έληξε ισοπαλία . Στο δεύτερο ημίχρονο όμως συνέβη μια φάση που έμελλε να συγκλονίσει όλον τον φίλαθλο κόσμο αλλά και να μείνει στην ιστορία ως μια ”μαύρη σελίδα”. Ο επιθετικός της Ρέιντζερς ,Σαμ Ίνγκλις,συγκρούστηκε με τον Τζον Τόμπσον όταν ο τελευταίος πραγματοποίησε μια έξοδο. Το γόνατο του Ίνγκλις βρήκε με δύναμη το κεφάλι του Τόμπσον. Ο τελευταίος έπεσε αναίσθητος . Την στιγμή της σύγκρουσης ακούστηκε μια κραυγή στο γήπεδο που εικάζεται ότι ήταν της αγαπημένης του Τόμσον, Μάργκαρετ. Ο Τόμσον μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν ότι το τραύμα στο κεφάλι είχε προκαλέσει ρήξη αρτηριών.Υποβλήθηκε σε επέμβαση , η οποία όμως απέτυχε και στις 21.25 , ο Τόμσον έχασε την μάχη με την ζωή.\n\nΟ Τόμπσον καταγόταν από το χωριό Κιρκάλντι της Σκωτίας. Γεννήθηκε το 1909 και υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο με την Σέλτικ στα 17 του. Είχε σβελτάδα και καλές εξόδους. Οι φίλαθλοι τον αγαπούσαν ,αλλά πολλές φορές έπεφτε θύμα χλευασμού από τους συμπαίκτες του επειδή δεν ήταν καθολικός, αλλά ανήκε σε μια προτεσταντική αίρεση με την ονομασία ”Η Εκκλησία του Χριστού”. Στην κηδεία του,που έγινε στο χωριό του στις 9 Σεπτέμβρη 1931 ,βρέθηκαν 30000 άτομα.\n\nΗ Σέλτικ δεν τον ξέχασε…Σε κάθε αγώνα της εντός έδρας υπάρχει πανό προς τιμήν του ενώ κάθε χρόνο διοργανώνει παιδικό τουρνουά με το όνομά του. Ο -άθελά του- θύτης ,Ίνγκλις,αν και δεν έφταιγε ,κατηγορήθηκε αρκετά ώστε τελικά να φύγει ένα χρονο μετά ,πηγαίνοντας στην Λίβερπουλ.Αποσύρθηκε 7 χρόνια μετά ,το 1938 ,χαρακτηρίζοντας αυτά τα χρόνια σε ένα φίλο του ως ”διάστημα ενός μελαγχολικού αθλήματος”.\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=juUGNUfCpSc#t=64\n\n