Σικάγο Μπουλς 1996. Η “Αγία Τριάδα” και το ρεκόρ!

Σικάγο Μπουλς 1996. Η "Αγία Τριάδα" και το ρεκόρ!

Όταν μιλάμε για τους Σικάγο Μπουλς, αυτομάτως το μυαλό όλων μας πάει στο “ιερό τέρας” του μπάσκετ Μάικλ Τζόρνταν.Επίσης στην (με διαφορά) κορυφαία ομάδα του NBA την δεκαετία του ’90 και πιθανόν σε ολόκληρη την ιστορία του μαζί με 3-4 ακόμα(Λέηκερς, Σέλτικς κοκ).Το αποκορύφωμα και η απόλυτη κυριαρχία αυτής της “μυθικής αρμάδας” ήταν αναμφισβήτητα η σεζόν 1995-96 όταν έφτασαν στον τίτλο με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο στο NBA έως σήμερα…\r\n

Η επιστροφή του “θεού”…

\r\nΟι οιωνοί για τα παραπάνω φάνηκε από την προηγούμενη σεζόν όταν και ο Τζόρνταν αποφάσισε να επιστρέψει στην ενεργό δράση μετά την πρώτη αποχώρηση του το 1993, η οποία οφειλόταν, όπως είχε ακουστεί επισήμως, κυρίως στην δολοφονία του πατέρα του.\r\n\r\nΤις 2 σεζόν που απουσίασε οι Χιούστον Ρόκετς του μεγάλου Χακίμ Ολάζουον βρήκαν ευκαιρία να κατακτήσουν ισάριθμα πρωταθλήματα και να “σπάσουν” την τριετή κυριαρχία των Μπουλς(1991-93).Ήταν και αυτό ένα επιπλέον κίνητρο για τον “Air” να αφήσει το μπαστούνι του μπέηζμπολ(κατά την διάρκεια που δεν αγωνιζόταν στο NBA, είχε αφοσιωθεί εκεί…) και να γυρίσει πίσω “αγριεμένος” και διψασμένος…\r\n\r\nΕπίσης ο αποκλεισμός στα πλέη οφ του 1995 από τους Ορλάντο Μάτζικ του Σακίλ ήταν ένα επιπλέον κίνητρο…\r\n\r\nΜαζί με τον Πίπεν, τον (“ψημένο” πια) Τόνι Κούκοτς και τον έμπειρο προπονητή Φιλ Τζάκσον η ομάδα έμοιαζε έτοιμη για την επανενθρόνιση. Το παζλ όμως δεν είχε ακόμα συμπληρωθεί.\r\n

Ντένις Ρόντμαν. Εκκεντρικός αλλά και καταλύτης

\r\nΤους Τζόρνταν-Πίπεν λοιπόν έμελλε να πλαισιώσει ο κορυφαίος ίσως ριμπάουντερ στην ιστορία του ΝΒΑ, Ντένις Ρόντμαν.Οι Σαν Αντόνιο Σπερς δεν ήταν διατεθιμένοι να κρατήσουν στο ρόστερ τους έναν ατίθασο και ιδιόρρυθμο χαρακτήρα που είχε απασχολήσει πολλές φορές τα ΜΜΕ λόγω της εξωγηπεδικής του ζωής(πάρτυ, επεισόδια στον δρόμο, ξενύχτια, γυναίκες κτλ).\r\n\r\nΟι Μπουλς όμως είχαν καλύτερο τρόπο να διαχειριστούν την κατάσταση και σ’αυτό έπαιξε ρόλο ο σεβασμός που έτρεφε ο Ρόντμαν για τον Τζόρνταν.Ίσως αυτό να ήταν το κλειδί για την μετέπειτα πορεία και τα ρεκόρ που έσπασαν.\r\n\r\nΣικάγο Μπουλς 1996. Η "Αγία Τριάδα" και το ρεκόρ!\r\n

Το “φονικό τρίγωνο” των Μπουλς και το ασύλληπτο 72-10…

\r\nΗ “Αγία Τριάδα” λοιπόν σάρωσε τα πάντα εκείνη την σεζόν.Με το “μυθικό” πλέον σύστημα του “τριγώνου” το οποίο χρησιμοποίησε πολλές φορές ο Φιλ Τζάκσον διαλύθηκαν όλες σχεδόν οι αντίπαλες άμυνες και έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ νικών-ηττών (69-13) που κατείχαν οι Λέηκερς από το 1971 καθώς οι Μπουλς το συνέτριψαν με το απίστευτο 72-10.\r\n\r\nΟ Τζόρνταν αποτελούσε, όπως ήταν φυσικό, τον “στυλοβάτη” της ομάδας με 31 πόντους μ.ο., ο Πίππεν τον πλαισίωνε ως συνήθως και ο Ρόντμαν έπαιζε “σκυλίσια άμυνα” και άρπαζε όλα τα “σκουπίδια”.(ριμπάουντ)\r\n\r\nΚαθοριστικό ρόλο βέβαια έπαιζαν και άλλοι παίκτες όπως οι Χάρπερ, Λόνγκλευ και Κερ οι οποίοι αργότερα θα είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο δεύτερο three-peat (τρία σερί πρωταθλήματα)των Μπουλς.\r\n

Πλέι-οφ και το κλάμα του Τζόρνταν

\r\nΑν και οι Αμερικανοί λένε ότι το “πραγματικό παιχνίδι αρχίζει στα πλέι-οφ”, οι Μπουλς δεν ήταν διατεθιμένοι να “χύσουν την καρδάρα με το γάλα”.\r\n\r\nΜε τα “φρένα σπασμένα” περνούν εύκολα το εμπόδιο των Χιτ με 3-0 ενώ στον δεύτερο γύρο “διαλύουν” με 4-1 τους “αιώνιους αντιπάλους” Νιου Γιορκ Νικς(όταν τους έβρισκε μπροστά του ο Τζόρνταν ήταν “σεληνιασμένος” και είχε επιπλέον λόγο εκείνη την σεζόν γιατί εν τη απουσία του είχαν αποκλείσει τους Μπουλς το 1994) ενώ παίρνουν και ρεβάνς από τους Ορλάντο Μάτζικ στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας (για τον αποκλεισμό τους την προηγούμενη χρονιά) και μάλιστα με sweep(4-0).\r\n\r\nΣτους τελικούς αντιμετωπίζουν τους Σόνικς των Κεμπ και Σρεμπφ και προηγούνται με 3-0.Τελικά χάνουν δύο σερί παιχνίδια στο Σηάτλ αλλά στο Σικάγο ολοκληρώνουν την “μαγική χρονιά” κερδίζοντας 87-75 και με τον Τζόρνταν να “αφιερώνει” μέσω δακρύων το πρωτάθλημα στον δολοφονημένο πατέρα του…\r\n

Unstop-a-bulls…

\r\nhttps://www.youtube.com/watch?v=rfAoaAb3Nc0

Ντικ Μπαβέτα. O “θρυλικός” διαιτητής του NBA

Ντικ Μπαβέτα. O "θρυλικός" διαιτητής του NBA

Όταν είσαι διαιτητής, σε οποιοδήποτε άθλημα και ειδικά ομαδικό, το πρώτο πράγμα που πρέπει να “κερδίζεις” είναι ο σεβασμός των αθλητών για τους οποίους θα πάρεις αποφάσεις, είτε αυτές θα τους αρέσουν είτε όχι.Όσον αφορά το φίλαθλο κοινό, μπορούμε να πούμε ότι δύσκολα αυτό θα “αγαπήσει τον άρχοντα του αγώνα” ή αν προτιμάτε θα είναι πάντα “καχύποπτος”.\n\nΌπως όμως και σε πολλούς τομείς του αθλητισμού, έτσι και εδώ υπάρχουν οι εξαιρέσεις και μάλιστα αποτελούν “φωτεινά παραδείγματα” για το πώς πρέπει να λειτουργούν κάποιοι φορείς σε όλα τα σπορ.Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του, παλαίμαχου πλέον, διαιτητή του NBA, Ντικ Μπαβέτα…\n

40 χρόνια (όχι φούρναρης) διαιτητής με κακή αρχή…

\nΓεννημένος το 1939 στο Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης, ο Ρίτσαρντ “Ντικ” Μπαβέτα ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι του στον χώρο της διαιτησίας σε ηλικία μόλις 27 ετών, ξεκινώντας από τις χαμηλότερες κατηγορίες των αμερικανικών πρωταθλημάτων (αρχικά το CBA και στην συνέχεια το ABA).\n\nΣτο NBA πρωτοεμφανίστηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1975 σε αναμέτρηση των Νιού Γιορκ Νικς με τους Μπόστον Σέλτικς στην Νέα Υόρκη.\n\nΚανείς δεν φανταζόταν τότε ότι θα συμπλήρωνε 40 χρόνια στο επάγγελμα(39 για την ακρίβεια, αφού αποσύρθηκε το 2014), ειδικά από την στιγμή που οι “οιωνοί”δεν ήταν καλοί, καθώς μέχρι και το 1982 οι αξιολογήσεις του ήταν μέτριες και κινδύνευε να ξαναγυρίσει στις χαμηλότερες κατηγορίες.\n

Το ξεπέταγμα του ’82 και η φυσική κατάσταση

\nΤο καλοκαίρι του 1982 αποφάσισε ότι η θέση του είναι στον “μαγικό κόσμο” του ΝΒΑ.Προκειμένου να μείνει εκεί, άρχισε να προσέχει την διατροφή του και σε συνδυασμό με γυμναστική, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα έγινε ένας από τους πιο γρήγορους διαιτητές και ακολουθούσε το παιχνίδι βλέποντας και σφυρίζοντας “τα πάντα”.Η ανταμοιβή του ήταν να προβιβαστεί σε πρώτο διαιτητή το 1983, κάτι που σημαίνει ότι είχε τον πρώτο λόγο σε κάθε απόφαση.\n

Σχέσεις με παίκτες και παράγοντες

\nΣτα τόσα χρόνια πορείας του κλήθηκε ουκ ολίγες φορές να διευθύνει αγώνες με “ιερά τέρατα” όπως ο Magic Johnson, o Larry Bird, o Michael Jordan, o Kareem Abdul-Jabbar, ο Shaquille O’Neal, o Kobe Bryant, αλλά και οι Tracey McGrady, LeBron James, Kevin Durant και πολλοί άλλοι.\n\nΜε όλους διατηρούσε μια άψογη σχέση εντός αγωνιστικού χώρου, καθώς δεν ήταν “ψυχρός και τυπικός” αλλά προσπαθούσε, όταν υπήρχε κάποια διαφωνία, να προσεγγίσει ευγενικά τον διαμαρτυρόμενο και να του εξηγήσει με υπομονή τον τρόπο σκέψης του σφυρίγματος του, σαν να ήταν φίλος του.Έτσι, ακόμα και σε λάθη του, δεν δημιουργούσε γκρίνιες και αποδοκιμασίες(συνήθως…)\n\nΕίχε πολύ καλές σχέσεις με τον “αιώνιο κομισάριο” του NBA, Ντέιβιντ Στερν,κάτι που σχολιαζόταν ποικιλοτρόπως(κυρίως όσον αφορά το πόσο δίκαιος ήταν…)ωστόσο ο ίδιος, με τις φοβερές διαιτησίες του, συνήθως “διέλυε” τους “ψιθύρους”.\n

Νούμερα, Ironman και Hall of fame…

\nΗ εξαιρετική φυσικά κατάσταση του επέτρεψε να διαιτητεύσει σε 2.635 συνεχόμενα παιχνίδια της Regular Season (ρεκόρ στην ιστορία του ΝΒΑ) με φυσικό επακόλουθο να χαρακτηριστεί “Ironman”. Επίσης διεύθυνε α270 αγώνες πλέι-οφ, 27 αγώνες Τελικών του ΝΒΑ και 3 All Star Game (1989, 1996 και 2006).\n\nΜετά από τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι δεν θα μπορούσε να λείπει το όνομά του από το Ηall of fame και προστέθηκε το 2015, ένα χρόνο μετά την απόσυρση του, ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του “πως πρέπει να λειτουργεί ο άρχων του αγώνα”..\n

Και θρύλος…

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=ssfMW4iCuOI?w=728\n

Και σόουμαν..

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=9twwa9DvE1U?w=728

Τζόρνταν: “Tαύρος” made in Spain…

Τζόρνταν: "Tαύρος" made in Spain...

\n\nΤο να μιλήσει κάποιος για τον Μάικλ Τζόρνταν και την αξία του είναι πλέον περιττό καθώς ακόμα και στην απομονωμένη χώρα του κόσμου ο καθένας γνωρίζει ότι αυτό το όνομα είναι η “έννοια” του μπάσκετ.\n\nΗ παρουσία του και μόνο σε οποιοδήποτε γήπεδο του NBA ξεσήκωνε ενθουσιασμό και χειροκροτήματα ακόμα και από αντίπαλους φιλάθλους.Όταν ειδικά όμως “πέρναγε” στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ο ενθουσιασμός από τους τυχερούς Ευρωπαίους, που θα τον έβλεπαν να αγωνίζεται έστω και για λίγο στην “¨γηραιά ήπειρο”, χτυπούσε “κόκκινο”.\n

2ήμερο στην Ισπανία και “προεόρτια” για Ντριμ Τιμ 1

\nΤο 1990 ο Τζόρνταν δεν είχε ακόμα κατακτήσει κάποιον τίτλο στο NBA.Ωστόσο η φήμη του ήταν ήδη τεράστια σε κάθε γωνιά του πλανήτη.29 και 30 Αυγούστου λοιπόν ,ο “Air” πραγματοποιεί ένα διήμερο ταξίδι σε Βαρκελώνη και Μαδρίτη προκειμένου να “ευλογήσει” με την παρουσία του την έναρξη της ΑCB(ονομασία του ισπανικής ομοσπονδίας μπάσκετ).\n\nΚατά την διάρκεια της επίσκεψης δίνει δύο συνεντεύξεις Τύπου στις δύο πόλεις και επισκέπτεται τα γραφεία της ACB καθώς και τα αντίστοιχα της Nike εκτοξεύοντας αυτόματα τις μετοχές και των 2 στα ύψη.\n\nΠαράλληλα παίρνει και μια “γεύση” από την χώρα στην οποία 2 χρόνια αργότερα θα αγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την ιστορική Ντριμ-Τιμ 1 “παρέα” με άλλους 11 “θρύλους”.\n

Συμμετοχή σε αγώνα και..κριτής

\nΜια παρουσία όμως σαν του Τζόρνταν δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο σε επισκέψεις εκτός αγωνιστικών χώρων.Ο “Θεός” του μπάσκετ λοιπόν είχε προγραμματίσει, στις 30 Αυγούστου στο Palacios de los Deportes της Mαδρίτης, να δείξει λίγο από το ταλέντο του σ’έναν αγώνα επίδειξης μεταξύ των καλύτερων παικτών της ACB.\n\nΟι δύο ομάδες χωρίστηκαν σε “πορτοκαλί” και “μπλε” και ο Τζόρνταν αγωνίστηκε ένα ημίχρονο με την καθεμία.Aν και σχεδόν απροπόνητος πέτυχε 37 πόντους συνολικά σε έναν αγώνα δύο 15λεπτων και στον οποίο αποχώρησε 1.5 λεπτό πριν το τέλος μέσα σε πανδαιμόνιο.\n\nΠριν τον αγώνα είχε διατελέσει και “χρέη” κριτή στον διαγωνισμό καρφωμάτων της NIKE για νέους αθλητές.Ήταν ένας αγώνας-εμπειρία ζωής για όσους ήταν έξω και μέσα στον αγωνιστικό χώρο εκείνη την ημέρα καθώς μέχρι τότε οι επισκέψεις των σταρ του NBA στην Ευρώπη ήταν σπάνιες και η μπασκετική απόσταση μεταξύ των 2 ηπείρων τεράστια…\n

Οι συνθέσεις του ιστορικού αγώνα…

\nΜΠΛΕ: Αντούνιεθ 2, Βιγιακάμπα 4, Γουίσλοου 16, ΜακΓκι 20, Τόμπσον 12, Κρέους 5, Σμιθ 4, Μπίγκενχαϊμερ 12, Ντέιβις 4, Τζόρνταν 21.\n\nΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Γιορέντε 4, Σίμπσον 9, Α. Μαρτίν 6, Νόρις 10, Τζόρνταν 16, Μοντέρο 8, Τζάκσον 4, Ρίβας 2, Ερέρα 15, Μπέρι 13.\n\nΟ Τζόρνταν ” Ισπανός ταύρος…”\n \nhttps://www.youtube.com/watch?v=gj3C8GfdQqk?w=728\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=LiP75ZfixYY?w=728

NBA 2014-15: Warriors, πανάξιοι πρωταθλητές

NBA 2014-15: Warriors, πανάξιοι πρωταθλητές

Καλωσορίζοντας τη νέα χρόνια (2015-16) που ξεκινά στο NBA, κάνουμε μια ανασκόπηση στο πως έκλεισε η περσινή χρονιά (2014-15). 

\n \n\nΟι τελικοί ολοκληρώθηκαν τα χαράματα της Τετάρτης 17/6/2015, με νικητές τους Golden State Warriors. Αρκετοί πίστευαν ότι η παρουσία και η απόδοση του «βασιλιά» θα αρκούσαν για να δώσει τον τίτλο στους Cleveland Cavaliers. Ακόμη περισσότεροι πίστευαν ότι μία ομάδα που ζει και πεθαίνει από το τρίποντο και κατ’ επέκταση τις ορέξεις των «splash brothers» δεν θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο. Τι συνέβη πραγματικά;\n\nΚαταρχάς, η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή. Ο Lebron James είναι, αδιαμφισβήτητα, ο κορυφαίος παίκτης της σημερινής εποχής. Στα playoffs και ιδιαίτερα στους τελικούς, ήταν κυριολεκτικά μια ομάδα μόνος του, αφού είχε 35.8 πόντους, 8.8 ασίστ και 13.3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, αριθμοί σχεδόν εξωπραγματικοί που συνοδεύτηκαν από δύο triple-double figures. Πέρα όμως από τον ασταμάτητο Lebron, οι Cavaliers στάθηκαν άτυχοι, τόσο κατά την κανονική περίοδο, όπου έχασαν τον Varejao, όσο και στην post season με τον τραυματισμό του K. Love, ενός από τους 3 θεμέλιους λίθους του φετινού project των Ιπποτών. Επίσης, μετά τον πρώτο τελικό, έχασαν και τον Νο.2 της ομάδας, τον Κ. Irving.\n\nΠαρά την κακή εκκίνηση στην κανονική περίοδο, οι νίκες άρχισαν να έρχονται μέσω της αύξησης της ομοιογένειας με την πάροδο των παιχνιδιών και την απόκτηση των Shumpert και JR Smith, με τους οποίους βελτιώθηκε η περιφερειακή άμυνα και οι επιλογές στην επίθεση αντιστοίχως. Αφενός, τα ηγετικά στοιχεία και η τεράστια ποιότητα του Lebron και αφετέρου η διαχρονική έλλειψη μεγάλου ανταγωνισμού στην Ανατολική Περιφέρεια ήταν αρκετά για να φτάσουν οι Cavs στους φετινούς τελικούς.\n\nΑντίθετα, οι Warriors χτιζόταν για μία τριετία για να φτάσει μέχρι εδώ, με πλάνο που περιλάμβανε στοχευμένες επιλογές στο draft (Thompson, Barnes, D. Green), καλές μετεγγραφές (Bogut, Iguodala) και τα βασικότερα, σωστή κατανομή ρόλων βάσει των ατομικών χαρακτηριστικών και βελτίωση των ικανοτήτων κάθε παίκτη ξεχωριστά.\n\nΤα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα των roster των δύο φιναλίστ έιναι λίγο-πολύ γνωστά. Θα θέλαμε ωστόσο να σταθούμε σε έναν παίκτη, τον Andre Iguodala MVP των τελικών 2015. Πρόκειται για εξαιρετικά αθλητικό, οξυδερκή, με έφεση στην άμυνα all-star παίκτη. Στο Mundobasket 2012, αντιμετώπιζε με χαρακτηριστική ευκολία τον εκάστοτε αντίπαλό του στις θέσεις 1 – 4, είτε στην περιφέρεια είτε στο low post. Ποτέ δεν υπήρξε σκόρερ, αλλά έκανε όλα τα υπόλοιπα και, ως άριστος επαγγελματίας, ήταν πάντα ο αγαπημένος των προπονητών του, σε Philadelphia, Denver και τώρα στο Golden State. Από τη rookie χρονιά του (2004) μέχρι το 2014 χρησιμοποιούνταν πάντα ως βασικός και έχασε ελάχιστα παιχνίδια. Φέτος ο Steve Kerr τον έφερνε από τον πάγκο, ως 6ο παίκτη, μέχρι τον τέταρτο τελικό, όπου και ξεκίνησε βασικός και περιόρισε όσο ήταν δυνατό τον Lebron James. Μέχρι οι ελλείπεις «Ιππότες» να προσαρμοστούν και πάνω του, σειρά από το 1 – 2 κατέληξε στο 4 – 2.\n\n

Όταν ο Ολάζουον κυριάρχησε του Ρόμπινσον…

Όταν ο Ολάζουον κυριάρχησε του Ρόμπινσον...

\n\nΤα πλέη-οφ του NBA, από παλιά έως σήμερα, έχουν προσφέρει στους μπασκετόφιλους όλου του κόσμου πολλές συγκινήσεις και σίγουρα…θέαμα.\n\nΑνέκαθεν, όσο και να αλλάζουν τα πράγματα γύρω από το άθλημα και πλέον να μην αρκεί ένας παίκτης για να κάνει την διαφορά, οι κόντρες μεταξύ των “αστεριών” των ομάδων είναι αυτές που “διαφημίζονται” περισσότερο και γύρω από τις οποίες “πέφτουν στοιχήματα” για το ποιός θα επικρατήσει του άλλου.\n\nΘυμηθείτε τις κόντρες Μάτζικ-Μπερντ την δεκαετία του ’80 στις σειρές Λέηκερς-Σέλτικς, τις αντίστοιχες μεταξύ Τζόρνταν-Μπάρκλευ(το 1993 που ο τελευταίος είχε βγει MVP της κανονικής σεζόν και ο Τζόρνταν είχε “σκυλιάσει να αποδείξει το αντίθετο…) και πολλές ακόμα για να καταλάβετε τι εννοούμε…\n\nΜια τέτοια που έμεινε στην ιστορία ήταν αυτή μετξύ των τελικών της Δύσης του 1995 ανάμεσα σε Ρόμπινσον και Ολάζουον με τον δεύτερο να “παίρνει την ταυτότητα” του πρώτου…\n

Η δεύτερη χρονιά του “Χακίμ the dream”…

\nΗ ομάδα του Χακίμ Ολάζουον, οι Χιούστον Ρόκετς, με αυτόν ως “πρώτο” όνομα και κάποιους άξιους συμπαραστάτες(Ρόμπερτ Χόρυ, Σαμ Κασέλ) είχε “σπάσει” την τριετή κυριαρχία των Μπουλς κατακτώντας το πρωτάθλημα του 1994.\n\nΤο 1995 είχε ήδη βρεθεί στους τελικούς της Δύσης έχοντας αποκλείσει τους Γιούτα Τζαζ του Καρλ Μαλόουν και τους Φοίνιξ Σανς του Τσαρλς Μπάρκλευ, “γυρίζοντας” μια σειρά από 1-3 σε 4-3, δείχνοντας ότι έχουν την “καρδιά του πρωταθλητή”.\n\nΣτα ημιτελικά, Ο Ολάζουον και η παρέα του είχαν μια τεράστια πρόκληση αφού απέναντι τους ήταν οι Σαν Αντόνιο Σπερς του “Ναύαρχου” Ντέηβιντ Ρόμπινσον.\n\nΗ πρόκληση ήταν τεράστια ειδικά για τον ίδιο τον “Χακίμ the dream”(όνειρο στα ελληνικά)που ήθελε να αποδείξει ότι στο ένας με έναν απέναντι του μπορούσε να κυριαρχήσει.Άλλωστε εκείνη την εποχή οι σύνθετες άμυνες δεν υπήρχαν όπως σήμερα και αυτό έδινε περισσότερο χώρο στον, πλούσιο από ρεπερτόριο κινήσεις Ολάζουον, να ξεδιπλώσει το ταλέντο του.\n

Θρίαμβος των Ρόκετς και κυριαρχία Ολάζουον

\nΚαθ’όλη την διάρκεια της σειράς, φαινόταν ότι ο Ολάζουον δεν ήθελε με τίποτα να λείπει από τους τελικούς του 1995.Στην προσωπική κόντρα με τον Ρόμπινσον έκανε τα πάντα για το πετύχει καθώς σε άμυνα και επίθεση τον έπαιζε σαν “την γάτα με το ποντίκι”.\n\nΤα φλας και η κάμερα αποθανάτιζαν στιγμές που έδειχναν με τον καλύτερο τρόπο τα παραπάνω.Οι θεατές εκείνων των αγώνων έβλεπαν τον Χακίμ να ταπώνει τον Ρόμπινσον, να καρφώνει μπροστά του και να σκοράρει απέναντι του με οποιονδήποτε δυνατό τρόπο.\n\nΟ ίδιος ο “Ναύαρχος” φαινόταν να βρίσκεται σε τρικυμία και η εικόνα του σε έναν από τους αγώνες, στον οποίο είχε κάτσει στον πάγκο με ένα ύφος σαν να λέει” τι άλλο να κάνω…”, ήταν αδιάψευστες εικόνες που αποτύπωναν όλη την αλήθεια εκείνης της σειράς.\n\nΜετά την λήξη της σειράς που βρήκε νικήτρια του Ρόκετς με 4-2 ο Ρόμπινσον δήλωσε χαρακτηριστικά:”Δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου τέτοια απόδοση από παίκτη που βρέθηκε απέναντι μου.Ήταν κάτι φοβερό”.Δηλώσεις σημαντικές αν αναλογιστούμε τι “¨θηρία είχε αντιμετωπίσει μέχρι τότε…(Μαλόουν, Μπάρκλευ κ.α.)\n\nΣτους τελικούς ο Ολάζουον επέβαλλε την κυριαρχία του και απέναντι τους Ορλάντο Μάτζικ του Σακίλ Ο’Νιλ και οδήγησε τους Ρόκετς στην δεύτερη σερί κατάκτηση πρωταθλήματος με τον προπονητή Ρούντι Τομζάνοβιτς να λέει το ιστορικό\n

“Μην υποτιμάτε την καρδιά του πρωταθλητή…”.

\n

Πάντως όποιος υποτίμησε την καρδιά του Ολάζουον το “πλήρωσε”…

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=hW4uXlRGAF0?w=728\n\n

Μάικλ Τζόρνταν. Το ημίχρονο των “οργίων”…

Μάικλ Τζόρνταν. Το ημίχρονο των "οργίων"...

\n\nΑν κάποιος θελήσει να μετρήσει τα κατορθώματα του “τεράστιου” Μάικλ Τζόρνταν, καθώς και την συμβολή του στους 6 τίτλους που κατέκτησαν οι Σικάγο Μπουλς την δεκαετία του ’90, σίγουρα θα χρειαστεί κομπιουτεράκι.Ειδικά αν πρέπει να τα καταγράψει, σελίδες ολόκληρες…Μέσα στα πολλά λοιπόν, ας θυμηθούμε ένα που πέτυχε σε σειρά τελικών των Μπουλς απέναντι στους Πόρτλαντ Μπλέηζερς το 1992…\n

“Σεληνιασμένος”…

\nΟι Μπουλς θα αντιμετώπιζαν τους Μπλέηζερς του Κλάιντ Ντρέξλερ στο “Chicago Stadium”.Ήταν ο πρώτος τελικός και επομένως ο Τζόρνταν ήθελε από νωρίς να “δείξει τα δόντια” του και να οδηγήσει την ομάδα του στο να κάνει το πρώτο βήμα για την κατάκτηση του δεύτερου σερί πρωταθλήματος.(Την προηγούμενη χρονιά είχε κατακτήσει το πρώτο απέναντι στους Λέηκερς του Μάτζικ…).\n\nΆλλωστε το ασφυκτικά γεμάτο στάδιο αυτό περίμενε από το “είδωλο” του.\n\nΚαλύτερο ξεκίνημα πάντως κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ακόμα και όταν μιλάμε για τον υπεραθλητή Τζόρνταν. Μέσα σε ένα ημίχρονο κατάφερε να πετύχει 35(!!) πόντους, σπάζοντας την καλύτερη έως τότε επίδοση σε πλέη-οφ που ήταν οι 33 του Elgin Baylor to 1962.\n\nΟ ίδιος μάλιστα, μετά το 6ο τρίποντο, γύρισε προς την μεριά των τηλεσχολιαστών και με μια κίνηση ήταν σαν να τους έλεγε\n

“δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο…”

\nΟ ίδιος μάλιστα δήλωσε μετά το παιχνίδι:\n

“Με προκάλεσαν από νωρίς να σουτάρω σαν να σουτάρω γυμναστήριο, μαζί με κάποιον που μου επέστρεφε την μπάλα. Στο πρώτο αισθάνθηκα καλά. Τα τρίποντα έμπαιναν λες και ήταν βολές!

\n

Με το “δεξί” και κατάκτηση…

\nΣτο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα, ο Τζόρνταν πέτυχε μόλις 4 πόντους αλλά η δουλειά είχε γίνει και οι Μπουλς έκαναν αρχή στις νίκες με το επιβλητικό 122-89.Εκείνο το παιχνίδι, πέρα από μια απλή νίκη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογία των 2 ομάδων και ήταν “κλειδί” για την τελική επικράτηση των Μπουλς στην σειρά με 4-2 που έφερε το repeat.\n\nΟ Τζόρνταν πάντως για εκείνη την βραδιά είπε και κάτι άλλο σημαντικό που έδειχνε ποιός πραγματικά ήταν:\n

“Δεν θέλω να θυμάστε για πολύ καιρό αυτά τα έξι εύστοχα τρίποντα, γιατί το στυλ μου ως παίκτης δεν είναι αυτό του σουτέρ.Μου αρέσει να μπαίνω στην ρακέτα, να έχω σωματική επαφή με τους ψηλούς, να σουτάρω από την γραμμή των βολών και γενικά να δημιουργώ”.

\nΌσο γι’αυτά κανείς δεν πρέπει να είχε αμφιβολία…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=V5XGfCpQ0Ns?w=728\n

Το κλέψιμο του Λάρρυ Μπερντ…

Το κλέψιμο του Λάρρυ Μπερντ...

\n\nΣτον “μαγικό” κόσμο του NBA έχουμε δει πολλές φορές αγώνες να κρίνονται κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, είτε από buzzer-beater, είτε από ένα λάθος, είτε από κάποιο…κλέψιμο.Το τελευταίο μας φέρνει στο μυαλό την περίπτωση του Τζον Χάβλιτσεκ που to 1965 έδωσε στους Σέλτικς πρόκριση στους τελικούς μεσα στην έδρα τους.Όμως, 22 χρόνια μετά στο ίδιο γήπεδο, μια άλλη μεγάλη μορφή των “Κελτών” έγινε επίσης πρωταγωνιστής σε μια παρόμοια φάση.Το όνομα του: Λάρι Μπερντ…\n

Ανερχόμενοι και απερχόμενοι…

\nΗ σειρά ήταν μεταξύ των Σέλτικς και των Πίστονς για τους τελικούς της Ανατολής το 1987.Το σκορ ήταν στο 2-2 και το πέμπτο παιχνίδι γινόταν στην έδρα των “Κελτών”.Μπορούμε να πούμε ότι ήταν μια σύγκρουση νιάτων και εμπειρίας καθώς οι νεανικοί Πίστονς του Ντένις Ρόντμαν και του Αϊζάια Τόμας ήθελαν να “ακουστούν” για πρώτη φορά με το να προκριθούν εις βάρος των “παλιών” Σέλτικς του Μπέρντ.\n

Κλέψιμο Μπερντ και buzzer-beater Τζόνσον…

\nΟ αγώνας βρισκόταν στο 106-107 υπέρ των Πίστονς με 5 δευτερόλεπτα να μένουν και την μπάλα να είναι δική τους.Ο έμπειρος Μπερντ όμως κατάλαβε την πάσα επαναφοράς του Τόμας προς τον Bill Laimbeer.Έκλεψε την μπάλα και με μια αστραπιαία κίνηση την έδωσε στον Ντένις Τζόνσον ο οποίος σκόραρε εύκολα για το 108-107.Συνδυασμός κλεψίματος και buzzer-beater και απόλυτη έκσταση με τον σπίκερ να φωνάζει:\n

“Τώρα γίνεται ένα κλέψιμο από τον Bird! Κάτω από το καλάθι στον DJ, που βάζει το λέι-απ!!! … Ακριβώς ένα δευτερόλεπτο πριν από τη λήξη!!! Τι φάση από τον Bird! Ο Bird έκλεψε τη μπάλα από την επαναφορά, πάσαρε στον DJ, αυτός άφησε τη μπάλα στο καλάθι και η Βοστώνη έχει προβάδισμα ενός πόντου με ένα δευτερόλεπτο να απομένει! Όλο το γήπεδο έχει τρελαθεί”.

\nΟ ίδιος ο Μπερντ,αμέσως μετά το παιχνίδι, ταπεινός όπως πάντα δήλωσε:\n

“Ηταν απλά τύχη. Βρέθηκα στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή, τίποτε παραπάνω. Είμαστε τυχεροί που κερδίσαμε απόψε και πολύ περισσότερο που έχουμε το προβάδισμα στη σειρά”

\n

Πρόκριση στους τελικούς και παράταση για τους “νέους” Πίστονς

\nΗ παραπάνω μάχη ήταν ίσως το Highlight της μεγάλης ομάδας των Σέλτικς στην δεκαετία του ’80 και ένα σοκ για τους νεαρούς Πίστονς που όμως τους έκανε καλό καθώς έναν χρόνο μετά πήγαν στους τελικούς χάνοντας οριακά 4-3 από τους Λέηκερς του Μάτζικ Τζόνσον.\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=M0vwJlvB-Po?w=728\n\n

Απίστευτα παιδιά των αστέρων του NBA

Απίστευτα παιδιά των αστέρων του NBA

\n\nΣτον αθλητισμό γενικότερα είναι συχνό φαινόμενο, μεγάλοι αθλητές να κάνουν εμφανίσεις με τα παιδιά τους στο γήπεδο ή στη συνέντευξη τύπου.\n\nΤο SportBrio σας παραθέτει μερικά video με NBAers συνοδευόμενους από τα βλαστάρια τους.\n

\n

Η Riley, κόρη του Stephen Curry

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=0T7du27rSDI?w=728\n

Ο γιος του Κρις Πολ

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=35a6KAHAwr8?w=728\n

Ο γιος του Κρις Πολ μιμείται την έκφραση του Blake Griffin:

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=F-slDZNnSnM?w=728\n

Ο γιος του Derrick Rose

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=QJK4K3gLJA4?w=728\n

Διάσημοι αστέρες όταν ήταν παιδιά

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=JUyJidgl6xk?w=728\n\n

Πίπεν. Ο “Εφιάλτης” του Κούκοτς λόγω Κράουζε

Πίπεν. Ο "Εφιάλτης" του Κούκοτς λόγω Κράουζε

\n\nΤο να σταθεί ένας παίκτης από την Ευρώπη στον ”μαγικό κόσμο” του NBA ήταν πάντοτε πολύ δύσκολο. Ειδικά στην δεκαετία του ’90 όμως το να παίξει κάποιος στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ήταν μεγάλο κατόρθωμα, καθώς εκείνη την εποχή αγωνιζόντουσαν πάρα πολλά από τα ”ιερά τέρατα”.\n\nΓια τον Κροάτη Τόνι Κούκοτς αυτό το ταξίδι, που έμελλε στην συνέχεια να τον καταξιώσει και να του χαρίσει τίτλους δίπλα στον Μάικλ Τζόρνταν, ξεκίνησε πριν καλά-καλά ”πατήσει” το πόδι του στο NBA…\n

Επιλογή του Γενικού Διευθυντή Τζέρι Κράουζε

\nΣτα χρόνια που αγωνιζόταν στην Ευρώπη ο Τόνι Κούκοτς ”έλαμπε” δίπλα σε άλλους μελλοντικούς αστέρες του NBA(π.χ. Ράτζα) με τα χρώματα της Γιουγκοπλάστικα με την οποία κατέκτησε 3 σερί Πρωταθλητριών(1989, 1990, 1991).\n\nΤο 1990 επελέγη στο ντραφτ από τον Γενικό Διευθυντή των Σικάγο Μπουλς, Τζέρι Κράουζε, αλλά ο ίδιος θέλησε να μείνει στην Ευρώπη μέχρι το 1993 για να ”ωριμάσει” περισσότερο μπασκετικά. Όπως είπαμε η επιλογή παικτών από την Ευρώπη δεν ήταν ακόμα συνηθισμένη…\n

Ο Κούκοτς στο μάτι του κυκλώνα!

\nΓια την κορυφαία ομάδα του NBA εκείνη την εποχή, η παραπάνω είδηση αποτελούσε και μίνι-έκπληξη. Αυτό όμως που προκάλεσε την οργή των Τζόρνταν-Πίπεν δεν ήταν το γεγονός ότι ο Κράουζε ήθελε να φέρει Ευρωπαίο.\n\nO Πίπεν που είχε εξελιχθεί σε σούπερσταρ-παίχτη, δεσμευόταν ακόμα με το αρχικό συμβόλαιο των $750,000 και προσπαθούσε να το επαναδιαπραγματευτεί ώστε να πάρει τα χρήματα που αναλογούσαν στην προσφορά του.\n\nΟ Κράουζε όμως ήταν ανένδοτος, καθώς οι Μπουλς ήταν μόλις $1.5 εκ. κάτω από το όριο του Salary Cup και ήθελε να κάνει χώρο για τον “άσημο” νεαρό Κούκοτς που έπαιζε στην Ιταλία και του έδινε “γη και ύδωρ” και κατά συνέπεια και μεγαλύτερο συμβόλαιο από τον Πίπεν, ο οποίος αν και σούπερσταρ πλέον, παρέμενε με το αρχικό.\n\nΟ Κράουζε, όπως γράψαμε στο άρθρο “Μάικλ Τζόρνταν-Τζέρι Κράουζε.Η Μεγάλη Κόντρα!“, ήταν “κόκκινο πανί” για τον Τζόρνταν και τους προσκείμενους σε αυτόν(πχ. Πίπεν) ήδη από το 1988, οπότε αυτό ήταν κάτι που το δίδυμο Τζόρνταν-Πίπεν δεν μπορούσε να το δεχτεί με τίποτα!!\n\nΧαρακτηριστική είναι η δήλωση του Μάικλ Τζόρνταν για το γεγονός:\n

“Ο Κράουζε φέρθηκε σαν πατέρας που ξαφνικά αποκτάει ένα καινούργιο παιδί και του δείχνει μεγαλύτερη αγάπη απ’ότι στα άλλα”.\n\n”Ήταν απαίσιο! Ο Σκότι έχει αποδείξει τι μπορεί να προσφέρει στο NBA, ενώ ο Κούκοτς όχι!”

\nΤελικά, όταν ήταν οριστικό ότι ο Κούκοτς θα παρέμενε στην Ιταλία, ο Κράουζε δέχτηκε να επαναδιαπραγματευτεί και ο Πίπεν πήρε τα χρήματα που του άξιζαν, κάπου $3 εκ. τον χρόνο.\n \n

Η τιμωρία του Κράουζε στο πρόσωπο του Κούκοτς

\nΓια κακή τύχη του Κούκοτς, η μοίρα έμελλε να τους φέρει αντίπαλους. Το 1992 η ανίκητη ομάδα των ΗΠΑ (Ντριμ-Τιμ Ι) αντιμετώπισε την Κροατία στην φάση των ομίλων, στα πλαίσια της Ολυμπιάδας της Βαρκελώνης.\n\nΕκείνος ο αγώνας ήταν μια καλή ευκαιρία για τους δύο σούπερσταρ να ”βγάλουν τα απωθημένα τους” και να δείξει ο Πίπεν στον Κράουζε ότι εκτίμησε λάθος.\n\nΟ Σκότι Πίπεν δήλωσε πριν το ματς:\n

“Θα τον μαρκάρουμε ακόμα και στον πάγκο”\n\n”Θα του προσφέραμε την χειρότερη εμπειρία της ζωής του”

\nΟ σκοπός ήταν ένας: Ο Κούκοτς να μην βάλει πόντο και να του δείξουν (και κατ’επέκταση στον Κράουζε) ποιος είναι το “αφεντικό”!Πίπεν. Η εφιαλτική βραδιά του Κούκοτς\n

Τι έγινε τελικά

\nΟ αγώνας έληξε με διαφορά 33 πόντων υπέρ των ΗΠΑ αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Ο Κούκοτς είχε ίσως τη χειρότερη μπασκετική του εμπειρία και δεν μπορούσε σχεδόν ούτε να ακουμπήσει την μπάλα.\n\nΠαρόλα αυτά όμως, κατάφερε να σκοράρει 4 πόντους, κάτι που ξενέρωσε λίγο το δίδυμο, αλλά με 2/11 σουτ και 7 λάθη, αποτέλεσμα της εξοντωτικής άμυνας.\n\nΤο ”φιλμ” του αγώνα αντικατοπτρίζεται στις παρακάτω δηλώσεις…\n\nΜάτζικ Τζόνσον:\n

”Τους έβλεπα και τους δύο να διψάνε για αίμα όταν έβλεπαν τον Κούκοτς”

\nΚαρλ Μαλόουν: \n

“Από την αρχή τσακωνόντουσαν ποιος θα τον πρωτομαρκάρει”

\nΣκότι Πίππεν:\n

”Θέλαμε να τον ”μάθουμε” τι σημαίνει NBA”\n\n”Ήμουν αγχωμένος πριν το παιχνίδι. Ήθελα να τον κρατήσω στο μηδέν και να τον ντροπιάσω. Δυστυχώς δεν μπορώ να φέρω στο παρκέ τον Κράουζε. Του έδωσα το χέρι (σ.σ του Κούκοτς) πριν και μετά το παιχνίδι. Δεν υπάρχει κάτι προσωπικό μεταξύ μας.”\n\n”Ήθελα όλος ο πλανήτης να μας δει αντιμέτωπους. Έπρεπε να του παραγγείλω(σ.σ του Κράουζε) μια τεράστια ΤV για να το δει.”

\nΜάικλ Τζόρνταν:\n

”Είμαι σίγουρος ότι ο Σκότι θα πάρει το φιλμ του αγώνα και θα το στείλει στον Τζέρι. Είμαι σίγουρος ότι ο Τζέρι είναι κάπου και παρακολουθεί.”

\nΤόνι Κούκοτς:\n

”Νόμιζα ότι ήθελαν να με πετάξουν έξω από το γήπεδο. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα για τα καλά το NBA…”

\nΠάντως εκείνη η βραδιά μακροπρόθεσμα έκανε καλό στον Κούκοτς. Ο ίδιος αποτέλεσε άνα πολύ σημαντικό κομμάτι της δεύτερης δυναστείας των Μπουλς (1996-98) και δίπλα στους ( συμπαίκτες πια…) Τζόρνταν-Πίπεν έγραψε με ”χρυσά γράμματα” την δική του ιστορία στο NBA…\n

Το “μάθημα”

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=s2k2yTOpcQ8?w=728\n

Κούκοτς και Μπουλς

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=6nIk9XiHrMI?w=728\n

Μάικλ Τζόρνταν-Τζέρι Κράουζε.Η μεγάλη κόντρα!

Μάικλ Τζόρνταν-Τζέρι Κράουζε.Η μεγάλη κόντρα!

\n \nΛένε πως μια ομάδα για να οδηγηθεί στην επιτυχία πρέπει να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή με την χημεία μεταξύ των γραναζιών να είναι άψογη. Αυτό δεν ίσχυε στην περίπτωση της ιστορικής ομάδας των Σικάγο Μπουλς που πήρε 6 πρωταθλήματα σε 8 χρόνια, μιας και ο Γενικός Διευθυντής Τζέρι Κράουζε και το μεγάλο αστέρι της ομάδας Μάικλ Τζόρνταν ήταν “στα μαχαίρια”.\n\nΗ κόντρα μάλιστα δεν έμεινε μόνο μεταξύ τους αλλά επεκτάθηκε και στα άτομα που ήταν προσκείμενα στο Michael Jordan, όπως ο Scottie Pippen και ο coach Phil Jackson !\n

Το περιστατικό που δημιούργησε την κόντρα

\n

Ο Τζέρι Κράουζε με τους νεαρούς Οάκλεϊ και Πίπεν
Ο Τζέρι Κράουζε με τους νεαρούς Οάκλεϊ και Πίπεν
\n\nΤο χρονικό της μεγάλης έχθρας του Μάικλ Τζόρνταν με τον Γενικό Διευθυντή των Σικάγο Μπουλς, Τζέρι Κράουζε, έχει τις ρίζες του στο μακρινό 1988, όταν ο τελευταίος πραγματοποίησε μια ανταλλαγή που εξόργισε τον Jordan, ο οποίος ήταν κάθετα αντίθετος.\n\nΕκείνη την εποχή ήταν ξεκάθαρο πως οι ανερχόμενοι Μπουλς είχαν μεγάλη ανάγκη για σέντερ, αν ήθελαν να πρωταγωνιστήσουν και να διεκδικήσουν κάποιο τίτλο. Ο Κράουζε κανόνισε και πέτυχε την ανταλλαγή, δίνοντας τον Charles Oakley στους New York Nicks για να πάρει τον σέντερ Bill Cartwright.\n\nO Oakley, ο οποίος τύχαινε να είναι και ο καλύτερος φίλος του Jordan στην ομάδα, ήταν ένας εξαιρετικά σκληροτράχηλος παίχτης, ειδικά σε ό,τι αφορούσε την άμυνα και όταν οι Μπουλς έδιναν μονομαχίες με τα “κακά παιδιά” των Pistons, ο Oakley ήταν ο σωματοφύλακας του Jordan μέσα στο παιχνίδι.\n\n
Μάικλ Τζόρνταν - Τσαρλς Οάκλεϊ
Μάικλ Τζόρνταν – Τσαρλς Οάκλεϊ
\n \n \n

Τι απέδειξε ο Cartwright

\nΟ Cartwright ήταν ένας αληθινός center, σε αντίθεση με τον power forward Oakley, αλλά πολύ μεγαλύτερος ηλικιακά. Παρ’ότι ο Cartwright δεν είχε την φήμη του Oakley ως αμυντικός, ήταν πάρα πολύ αποτελεσματικός στο να αποτρέπει τους αντίπαλους σέντερ να κυριαρχήσουν στο παιχνίδι τους, καθώς και ήταν πολύ ικανός σκόρερ μέσα στη ρακέτα.\n\n

Μπιλ Κάρτραϊτ - Πάτρικ Γιούινγκ
Μπιλ Κάρτραϊτ – Πάτρικ Γιούινγκ
\n\nΟ Jordan ήταν κάθετα αντίθετος και πριφρονούσε την ανταλλαγή, όχι μόνο λόγω των εμπλεκόμενων παιχτών, αλλά κι επίσης λόγω του τρόπου με τον οποίο το έμαθε: από την τηλεόραση, όταν ο Oakley κι εκείνος ήταν καθ’οδόν για το Las Vegas όπου θα παρακολουθούσαν έναν αγώνα του Mike Tyson!\n\nΟ Cartwright τελικά, αποδείχτηκε ότι ήταν ακριβώς ό,τι χρειάζονταν οι Μπουλς, δίνοντας βροντερό παρόν και στα τρία πρωταθλήματα των Μπουλς μεταξύ 1991-1993 και με μεγάλο μερίδιο από την επιτυχία να του πιστώνεται.\n\nΊσως το πιο σημαντικό ήταν ότι ο Cartwright αποδείχτηκε ο πιο αποτελεσματικός σέντερ του πρωταθλήματος στην αντιμετώπιση του Patrick Ewing, ο οποίος δέσποζε κάτω από την ρακέτα, εκείνη την εποχή και ήταν ο παίχτης-κλειδί και το αστέρι των New York Knicks, του πιο σημαντικού αντίπαλου των Μπουλς στις αρχές του ’90.\n

Η συνέχεια

\nΟ Jordan μετά από χρόνια παραδέχτηκε ότι μπορεί να έκανε λάθος και ο Κράουζε να είχε δίκιο για την ανταλλαγή, αλλά παρόλα αυτά, δεν άλλαξε τίποτα στην έλλειψη εμπιστοσύνης και το μίσος του για τον Κράουζε.\n\nΑυτά τα αίσθηματα ξαναήρθαν στην επιφάνεια στην πάροδο των ετών με ποικίλους τρόπους, μεταξύ των οποίων και με το παρατσούκλι “Crumbs” (ψίχουλα) που κόλλησε ο Jordan στον Κράουζε, χλευάζοντας τη νοσογόνο παχυσαρκία από την οποία έπασχε ο Κράουζε και την ακατάστατη εμφάνισή του.\n\n

Ο Κράουζε παρουσιάζει τον Κούκοτς
Ο Κράουζε παρουσιάζει τον Κούκοτς
\n\nΈνας ακόμα τρόπος όπου εκδηλώθηκε η κόντρα ήταν το περιστατικό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, όταν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα των ΗΠΑ(Dream Team) αντιμετώπισε τον τελικό την Κροατία του νεαρού τότε Τόνι Κούκοτς, στον οποίο τότε ο Κράουζε έταζε “γη και ύδωρ” προκειμένου να τον ντύσει στα κόκκινα των Μπουλς.\n\nΟι Τζόρνταν και Πίππεν ξέσπασαν με μένος ενάντια στον Κούκοτς, ο οποίος δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Ο βιογράφος του Τζόρνταν, Ντέιβιντ Χάλμπερσταμ είπε χαρακτηριστικά:\n

“Έμοιαζαν να παίζουν εντάντια στον Κούκοτς σα να είχαν βεντέττα”.

\nΛεπτομέρειες του γεγονότος θα βρείτε αναλυτικά σε επόμενο άρθρο.\n\n

Ο Τζέρι Κράουζε με τον Μάικλ Τζόρνταν
Ο Τζέρι Κράουζε με τον Μάικλ Τζόρνταν
\n

5+1 “Μεγάλοι” κοντοί μπασκετμπολίστες !

5+1 "Μεγάλοι" κοντοί μπασκετμπολίστες !

\n \nΕίναι γνωστό από την γέννηση του ότι το μπάσκετ “απαιτεί” μεγάλα ύψη. Όμως κατά καιρούς έχουμε δει περιπτώσεις παικτών που ναι μεν δεν είχαν αυτό το προσόν, αλλά με το ταλέντο και την θέληση που έδειξαν κατάφεραν να επιβιώσουν στον “κόσμο των ψηλών” με μεγάλη μάλιστα επιτυχία.\n\nΕίναι αυτό που λέμε “τα καλά αρώματα πάνε σε μικρά μπουκαλάκια”.Ας θυμηθούμε μερικές περιπτώσεις…\n

1)Μάγκσυ Μπόουγκς. H έννοια του κοντού…

\nΣίγουρα αυτό το όνομα είναι το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για κοντούς μπασκετμπολίστες.Είναι ο πιο κοντός παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ με ύψος μόλις 1.60 μέτρα και μια από τις πιο αξιοσημείωτες φιγούρες του NBA και των Charlotte Hornets.\n\n

Tyrone Muggsy Bogues - 5+1
Ο Μάγκσι Μπόγκς δίπλα στους ψηλότερους της ιστορίας του NBA, Yao Ming, Manute Bol, George Muresan
\n\n \n\nΕίναι πρώτος σε ασίστ και κλεψίματα για την ομάδα του Σάρλοτ, στην οποία έμεινε για 10 χρόνια ενώ υπήρξε και συμπαίκτης με τον συγχωρεμένο Manute Bol(2.31m) όταν αγωνίστηκε στους Bullets. Έχει καταφέρει και να καρφώσει…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=lOGj8qM6hQ0&w=720\n

2)Calvin Murphy. Hall of famer…

\nΟ πιο κοντός παίκτης που μπήκε στο Hall of Fame το 1993 της παρέας ήταν ένας από τους καλύτερους πλέι μέικερ του ΝΒΑ στη δεκαετία του ’70 με μ.ο. πόντων πάνω από 20 ενώ είναι και δεύτερος σκόρερ στην ιστορία των Ρόκετς.Το 1978 πέτυχε 57 πόντους σε έναν αγώνα(!!).\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=AlwcHpHAmMg&w=720\n

3) Earl Boykins. Kορυφαίος κοντός παγκίτης

\nΣτα “κυβικά” του Μπόουγκσς με ύψος 1.65 μέτρα,κατάφερε να πετύχει 32 πόντους στις 11 Νοεμβρίου του 2004 με την φανέλα των Νάγκετς, κάτι που δεν έχει καταφέρει άλλος σε αυτό το ύψος ενώ το 2006 ήταν ο πρώτος σκόρερ στην κατηγορία των παικτών που ερχόντουσαν από τον πάγκο.\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=x4Krx9L0BFM&w=720\n \n \n \n

4)Anthony Spud Webb. Nικητής απέναντι στον Ουίλκινς

\nΜε ύψος 1.68 κατάφερε το 1986 να κερδίσει τον διαγωνισμό καρφωμάτων και μάλιστα σε βάρος του συμπαίκτη του στου Χοκς, Ντομινίκ Ουίλκινς.Αυτό από μόνο του τον βάζει στους κορυφαίους κοντούς.Περιττό να πούμε ότι είναι ο πιο κοντός παίκτης που κερδίζει τέτοιον διαγωνισμό.\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=kv335KZ0ZR8&w=720\n

5)Nate Robinson. Θρασύτατος…

\nΛίγο πιο ψηλός από τον Webb(1.75), κέρδισε 3 φορές τον διαγωνισμό καρφωμάτων(2006, 2009, 2010) ενώ τα έχει βάλει κυριολεκτικά με τα θηρία, ταπώνοντας τον…Γιάο Μίνγκ(2.29!!!).Από θράσος άλλο τίποτα δηλαδή…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=RjDmyW4RJ64&w=720\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=kt5pOPn_0Ik&w=720\n

6)Τζον Κόρφας.

\nΚαλό το NBA αλλά μην ξεχνάμε και τα δικά μας παιδιά…Ο Τζον Κόρφας αγωνίστηκε για χρόνια στην μεγάλη ομάδα του ΠΑΟΚ την δεκαετία του ’90 και έμεινε στην ιστορία για την ευστοχία του και μάλιστα χρησιμοποιώντας…το ένα χέρι. Στην ιστορία έμεινε και ένα κρίσιμο τζάμπολ που κέρδισε με αντίπαλο την Μπολόνια το 1993…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=f2S7jIuVX3Q&w=720\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=2x4dvR559O4&w=720\n\nΤο συμπέρασμα είναι λοιπόν ένα:”κότσια να έχεις και όλα γίνονται…”\n \n \n 

Τίτλοι τέλους για τον Στιβ Νας. Αποσύρθηκε στα 41!

Τίτλοι τέλους για τον Στιβ Νας. Αποσύρθηκε στα 41!

Το να αγωνίζεται κάποιος στο NBA αποτελεί από μόνο του την μέγιστη τιμή για τον ίδιο και την καριέρα του. Το να καταφέρει όμως να αγωνιστεί για περίπου μια εικοσαετία και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο, ξεπερνώντας τραυματισμούς και εν τέλει να αποσυρθεί στα 41 του χρόνια είναι κάτι που αν μη τι άλλο δε το συναντάμε και πολύ συχνά.\n\nΟ Καναδός Στιβ Νας ήταν από τους λίγους που πέτυχαν όλα τα παραπάνω και νομίζουμε αξίζει ένα άρθρο προκειμένου να θυμηθούμε την σπουδαία καριέρα του…\n

Γνωριμία το 1994…

\nΟ Νας γεννήθηκε το 1974 στον Καναδά. Σαν Έλληνες τον γνωρίσαμε για πρώτη φορά το 1994 στο Μουντομπάσκετ του Καναδά και συγκεκριμένα σ’έναν αγώνα που έκρινε την πρόκριση της Εθνικής μας στην τετράδα για πρώτη φορά στην ιστορία της και έσπασε καρδιές.\n\nΗ εικόνα του απογοητευμένου Νας στο τέλος μας θυμίζει ότι κάποτε πικράναμε αυτόν τον μεγάλο αθλητή…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=qVC_W2lmAEw\n

Τα πρώτα βήματα στον “μαγικό κόσμο” του NBA

\n

Στιβ Νας - Σάντα Κλάρα
Στιβ Νας – Σάντα Κλάρα
\n\nΤο πρώτο σοκ όμως τον πείσμωσε. Μετά από 4 χρόνια φοίτησης στο κολέγιο Σάντα Κλάρα(1992-96) ξεκίνησε το μακρύ του ταξίδι στο NBA. Πρώτος του σταθμός ήταν η Αριζόνα και οι Φοίνιξ Σανς οι οποίοι βρίσκονταν σε μεταβατικό στάδιο καθώς έμπαιναν στην μετά-Μπάρκλεϊ εποχή.\n\nΒρισκόταν στην 15η θέση του ντραφτ εκείνης της χρονιάς αλλά τα δύο χρόνια που αγωνίστηκε εκεί έπεσε πάνω σε ”θηρία” της εποχής όπως οι Κέβιν Τζόνσον, Σαμ Κασέλ και Τζέησον Κιντ με αποτέλεσμα ο ρόλος του να είναι συμπληρωματικός, παίρνοντας πάντως κάποιες πρώτες εμπειρίες…\n

Ντάλας Μάβερικς και συμπαίκτης με Νοβίτσκι, Φίνλεϊ

\nΤο 1998 μετακομίζει στο Ντάλας.Την πρώτη χρονιά που έγινε το λοκ-άουτ, πέτυχε 7.9 πόντους και 5.5 ασίστ μ.ο..\n\nΩστόσο η δεύτερη τον ”σημάδεψε” από έναν τραυματισμό στον αστράγαλο που του ”κόστισε” απουσία από 25 αγώνες.\n\nΠάντως αυτή η σεζόν του άφησε κάτι θετικό και δεν ήταν άλλο από την προσθήκη του μεγάλου Ντιρκ Νοβίτσκι που σε συνδυασμό με την παρουσία του έμπειρου Μάικλ Φίνλεϊ, διαμόρφωνε τις κατάλληλες συνθήκες για να εξελιχθεί και ο ίδιος.\n\n

Στιβ Νας - Ντάλας Μάβερικς
Στιβ Νας – Ντάλας Μάβερικς
\n\nΔεν άργησε να φανεί αυτό… Τα επόμενα χρόνια(μέχρι το 2004) ο Στιβ Νας σκόραρε πάνω από 15 πόντους μ.ο. και έδινε πάνω από 7 ασίστ ανά παιχνίδι ενώ το 2002 συμμετείχε στο All-star game.\n\nΜαζί με τους Νοβίτσκι και Φίνλεϊ αποτελούσαν τους-τότε- ”Big-Three” του ΝΒΑ…\n

Επιστροφή στο Φοίνιξ…

\nΤο 2004 προαπάθησε να πετύχει ένα καλό συμβόλαιο με τους Ντάλας κάνοντας διαπραγματεύσεις με τον πρόεδρο Μαρκ Κούμπαν. Το γεγονός όμως ότι είχε συμπαίκτες τους Νοβίτσκι-Φίνλεϊ αυτή την φορά δεν τον ευνόησε καθώς ο Κούμπαν έδωσε τα περισσότερα χρήματα για να τους κρατήσει, καθώς επιπλέον, ήθελε ειδικά γύρω από τον νεαρό Νοβίτσκι να ”χτίσει” την ομάδα τα επόμενα χρόνια.\n\nΈτσι ο Νας γύρισε στο μέρος που άρχισε το ταξίδι του στο NBA, δηλαδή στο Φοίνιξ, όπου θα έβρισκε τους νεαρούς Σον Μάριον και Αμάρε Στουνταμάιρ και προπονητή τον έμπειρο Μάικ Ντ’Αντόνι, ο οποίος ήθελε στην ομάδα του ”κοντούς” παίκτες για να τρέχουν και να σουτάρουν. Αυτό το στυλ ”βόλευε” τον Νας που ανέβασε τις επιδόσεις του κατακόρυφα με πάνω από 10 ασίστ μ.ο και ποσοστά ευστοχίας πάνω από 50%.\n\n

Στιβ Νας - Φοίνιξ
Στιβ Νας – Φοίνιξ Σανς
\n\nΤο 2005 κέρδισε το βραβείο του MVP .Την ίδια χρονιά οδήγησε τους Σανς στους τελικούς της Δύσης (πρώτη φορά μετά το 1993)αποκλείοντας μάλιστα τους Ντάλας Μάβερικς και παίρνοντας μια ”εκδίκηση” από τον Κούμπαν. Εκεί ηττήθηκε από τους μετέπειτα πρωταθλητές Σπερς.\n\n
Στιβ Νας
Στιβ Νας – All-Star Game
\n\nΤα επόμενα χρόνια είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και κατά καιρούς πετύχαινε μεγάλες διακρίσεις.Μια από αυτές ήταν την σεζόν 2006-2007 όπου πέτυχε 18 πόνους και 11 ασίστ μ.ο. φτάνοντας το ρεκόρ του μεγάλου Μάτζικ Τζόνσον το 1991.\n\nΕπίσης την ίδια χρονιά συμμετείχε στην πρώτη πεντάδα του All-Star game μαζί με τον Στουνταμάιρ. (μόλις δεύτερη φορά συνέβαινε παίκτες από την ίδια ομάδα να συμμετάσχουν στην πρώτη πεντάδα μετά το δίδυμο Σακίλ-Κόμπι Μπράιαντ το 2004).\n\nΌσον αφορά πάντως την ομάδα δεν κατέκτησε κάποιο τίτλο καθώς δεν είχε πάντα τους κατάλληλους συμπαίκτες.Έπαιξε πάντως και με τον Σακίλ Ο’Νιλ για δύο χρόνια(2008,2009).\n

Λέικερς, τραυματισμοί και τέλος στα 41…

\nΤο 2012 πήγε στους Λος Άντζελες Λέικερς προσπαθώντας με συμπαίκτη τον Κόμπι Μπράιαντ και προπονητή τον Φιλ Τζάκσον να τελειώσει την καριέρα του με κάποιον τίτλο. Έπεσε όμως πάνω σε δύο εμπόδια που ήταν οι συνεχείς τραυματισμοί και το Μαϊάμι των ”Big three” της εποχής (Λεμπρόν Τζέημς, Ντουϊέιν Γουέιντ και Κρις Μπος) που κατέκτησε 2 σερί τίτλους ενώ έχασε το three-peat στους τελικούς του 2014 από το Σαν Αντόνιο.Έτσι ο Νας έμεινε με το απωθημένο.\n\n

Στιβ Νας - Λέικερς
Στιβ Νας – Λέικερς
\n\nΓενικά πάντως ήταν από τους παίκτες που ”ένωσαν” διαφορετικές γενιές παικτών, καταφέρνοντας και οι ίδιοι να προσαρμοστούν στις εξελίξεις και αφήνοντας το προσωπικό τους στίγμα…\n

Διεθνής καριέρα

\nΑν και χρόνια στις ΗΠΑ παρέμεινε πιστός στρατιώτης της εθνικής ομάδας του Καναδά με την οποία όμως απέτυχε να συμμετάσχει σε 2 Ολυμπιάδες(2000,2004).Ειδικά ο αποκλεισμός το 2000 στο Προολυμπιακό, όπου ο Καναδάς έχασε από την Γαλλία τον πλήγωσε και με δάκρυα στα μάτια δήλωσε:\n

“Πονάει πολύ, νιώθω ότι τους έριξα όλους”.

\nΔηλώσεις που δείχνουν πόσο πατριώτης ήταν παρά το γεγονός ότι ήταν καταξιωμένος σταρ…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=TSCk8nWM6xE\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Y52sQoSAr6g\n

Συνέντευξη αποχώρησης…

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=ZPOijfsUMvE

Η μεγάλη του Ολάζουον σχολή. Το μυστικό των superstars

Η μεγάλη του Ολάζουον σχολή. Το μυστικό των superstars

Ανάμεσα σε τόσα ”ιερά τέρατα” που έγραψαν την δική τους ιστορία στο NBA, ο Χακίμ Ολάζουον είναι αυτός που ξεχώρισε και όλοι παραδέχονται για την υψηλή τεχνική του.\n\n

Η μεγάλη του Ολάζουον σχολή - Χακίμ Ολάζουον
Χακίμ Ολάζουον
\n\nΆλλωστε, στην δεκαετία του ’90 όπου οι περισσότεροι σέντερ είχαν δύναμη, αλλά όχι ευλυγισία, ο άλλοτε σέντερ των Ρόκετς είχε το δικό του (πλουσιότατο) ρεπερτόριο κινήσεων μέσα και έξω από το καλάθι, χρησιμοποιώντας πάρα πολύ τα πόδια του, κάνοντας τους αντιπάλους σέντερ ”έρμαιο” στις διαθέσεις του (σε επόμενο άρθρο θα δείτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν κυριάρχησε του τότε MVP, Ντέιβιντ Ρόμπινσον).\n\nΉταν ο κύριος λόγος που οι Ρόκετς κατέκτησαν σχεδόν από το πουθενά 2 σερί τίτλους(1994,1995) και έμειναν στην ιστορία με την φράση του προπονητή Τομζάνοβιτς, μετά την κατάκτηση του δεύτερου:\n

”Ποτέ μην υποτιμάς την καρδιά του πρωταθλητή”

\n

Κινήσεις (Post Moves) για…σεμινάριο σε σχολή!

\nΌταν τελείωσε την καριέρα του ως παίκτης, ο Ολάζουον δεν ασχολήθηκε ούτε με την προπονητική ούτε αγόρασε κάποια ομάδα, αλλά αποφάσισε να κάνει κάτι μέσω του οποίου θα είχε πιο άμεση επαφή με το αγαπημένο του άθλημα.\n\n

Η μεγάλη του Ολάζουον σχολή - Διδάσκοντας τον Ντουάιτ Χάουαρντ
Διδάσκοντας τον Ντουάιτ Χάουαρντ
\n\nΈχοντας ακόμα τη ”φλόγα” του παίκτη, αλλά και την ιστορία που έγραψε με τις ασύλληπτες κινήσεις του, αποφάσισε να μεταδώσει τις γνώσεις του σε ‘‘αστέρες” της σύγχρονης ιστορίας του NBA, κάτι που δείχνει ακόμα περισσότερο το πόσο μπροστά ήταν από την εποχή του, καθώς δεν είναι λίγο πράγμα να θέλουν να τον μιμηθούν περίπου 20 χρόνια μετά και σε ένα άθλημα στο οποίο τα πάντα αλλάζουν(από τακτικές, προπονήσεις έως και το αγωνιστικό στιλ του κάθε παίκτη).\n\nΤο μήνυμα του μεγάλου Χακίμ είναι το εξής:\n

“Αυτές είναι οι κινήσεις μου, πάρτε τες χρησιμοποιήστε τες και πιθανόν να έχετε τις επιτυχίες που είχα εγώ…”

\nΜε αυτό θέλει να τονίσει πως η συγκεκριμένη ”σχολή” φέρει αποκλειστικά την προσωπική του σφραγίδα και όποιος πάει εκεί θα πρέπει να θέλει να γίνει ”ένας σύγχρονος Ολάζουον” ή έστω να βάλει πολλά στοιχεία του στο παιχνίδι.\n\n

Η μεγάλη του Ολάζουον σχολή
Διδάσκοντας τον Ντουάιτ Χάουαρντ
\n

Μπορούν οι κινήσεις του να χρησιμοποιηθούν σήμερα;

\n

Η μεγάλη του Ολάζουον σχολή - Ολάζουον εναντίον Σακίλ Ο' Νιλ
Ολάζουον εναντίον Σακίλ Ο’ Νιλ
\n\nΌπως είπαμε, σαν όλα τα πράγματα, έτσι και το NBA αλλάζει.\n\nΕίναι εύλογο λοιπόν να αναρωτηθεί κανείς αν οι κινήσεις του Ολάζουον μπορούν να φέρνουν αποτελέσματα την σημερινή εποχή.\n\nΌταν αγωνιζόταν ο ίδιος το NBA ήταν κάτι παραπάνω από μάχη ένας με έναν. Ο κανόνας του ”illegal defense”(δεν επιτρεπόταν ένας παίκτης να μαρκάρει περιοχή παρά μόνο αντίπαλο) τον οδήγησαν στο να αντιμετωπίσει λιγότερο σύνθετες άμυνες.\n\n
Η μεγάλη του Ολάζουον σχολή - Διδάσκοντας τον Ντουάιτ Χάουαρντ
Διδάσκοντας τον Ντουάιτ Χάουαρντ
\n\nΗ δημιουργικότητα ήταν πολύ πιο σημαντική γιατί ο κάθε παίκτης έπρεπε να σκεφτεί πώς θα αντιμετωπίσει τον αντίπαλο που είχε απέναντι του.\n\nΣτην σημερινή εποχή οι ομάδες στηρίζονται πάρα πολύ στην ”κίνηση με την μπάλα” στην επίθεση, που σημαίνει πιο ομαδικό πνεύμα, ενώ οι άμυνες στοχεύουν στην απομόνωση ενός παίκτη(isolation)και είναι πιο επιθετικές.\n\nΓίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι το να έχεις το ρεπερτόριο του Ολάζουον μπορεί να αποβεί χρήσιμο ακόμα και σήμερα καθώς οι κινήσεις που διδάσκει έχουν μεγάλη ποικιλία και βοηθάνε στο να ”καταστραφούν” πολλά αμυντικά συστήματα…\n

Το αντιπαράδειγμα του Λεμπρόν

\nΥπάρχουν βέβαια όπως είπαμε και περιπτώσεις άμυνας που δεν αντιμετώπισε ο Ολάζουον. Επιβεβαίωση αυτού αποτελεί ο Λεμπρόν Τζέιμς ο οποίος πάντα αντιμετωπίζει ”άμυνες με πλοκάμια” που σημαίνει ότι όλη η αντίπαλη άμυνα είναι προσαρμοσμένη πάνω του με διάφορους τρόπους.\n\nΗ μεγάλη του Ολάζουον σχολήΈνα παράδειγμα είναι ο αμυντικός που ελέγχει τους αγκώνες του Λεμπρόν προσπαθώντας να αποτρέψει μια ενδεχόμενη διείσδυσή από το κέντρο της μπασκέτας και ένας ”ψηλός” που θα βοηθάει μέσα στο καλάθι.\n\nΤέτοια σύνθετη άμυνα δεν είχε ποτέ αντιμετωπίσει ποτέ ο Ολάζουον οπότε και ο τρόπος ”ξεκλειδώματος” της δεν περιλαμβάνεται στα καθημερινά του μαθήματα.\n\nΠαρόλα αυτά όμως, ο Λεμπρόν Τζέιμς θεώρησε πολύ χρήσιμα τα σεμινάρια, καθώς, όπως θα δείτε στα βίντεο στο τέλος του άρθρου, είναι από τους superstars που ανήκουν στο περίφημο group μαθητών του Χακίμ Ολάζουον.\n

Με το αζημίωτο….

\nΣε γενικές γραμμές οι συμβουλές του Ολάζουον και οι προπονήσεις που κάνει στους παίκτες έχουν μια συγκεκριμένη βάση που ξεκινά από τις τρομερές του γνώσεις γύρω από το άθλημα. Ακόμα και αν κάποια πράγματα μοιάζουν ξεπερασμένα μπορούν να εξελιχθούν έχοντας το ”πνεύμα” που μεταδίδει ο μεγάλος Χακίμ και να ενσωματωθούν στη σημερινό παιχνίδι.\n\n

Η μεγάλη του Ολάζουον σχολή - Στούντεμαιρ & ΜακΓκι
Διδάσκοντας τους Στούντεμαιρ & ΜακΓκι
\n\nΆλλωστε, ο ίδιος φροντίζει να κάνει τους ”μαθητές” του να νιώθουν ότι έχουν πάρει από αυτόν το ”κάτι παραπάνω”. Να σημειωθεί ότι όλα αυτά δεν γίνονται…τσάμπα...\n\nΠαράδειγμα αποτελεί ο Αμάρε Στουνταμάιρ που πλήρωσε 100.000 δολάρια προκειμένου να εκπαιδευτεί από τον ”θρύλο” του NBA ενώ πολλοί ακόμα (π.χ. Λεμπρόν Τζέιμς, Καρμέλο Άντονυ, Κόμπι Μπράιαντ) είναι πρόθυμοι και να πληρώνουν τέτοια ποσά και να αφιερώσουν χρόνο από τις καθημερινές προπονήσεις τους για να μάθουν δίπλα στον Χακίμ…\n

Ο δάσκαλος και οι μαθητές….

\n

Λεμπρόν Τζέιμς

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=bwKwiftfVmA&w=720\n

Καρμέλο Άντονυ

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=QF8Q5bwCLyE&w=720\n

Τζέιμς Χάρντεν

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=CDrwLog5RkU&w=720\n

Κόμπι Μπράιαντ

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=vQF3hWds-Vw&w=720\n

Αμάρε Στουνταμάιρ & Τζαβαλ ΜακΓκι

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=xv0CdAF5jUc&w=720\n

Ο μεγάλος Χακίμ στα χρόνια της δόξας του…

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=F3Kv_-RJj7g&w=720

Ο Shaq γίνεται 43! Θυμηθείτε τα νιάτα του σε 14 μοναδικές φωτό

Ο Shaq γίνεται 43! Θυμηθείτε τα νιάτα του σε 14 μοναδικές φωτό

Σαν σήμερα, 6 Μαρτίου 1972, γεννήθηκε ο γίγαντας (2,16μ) και κορυφαία προσωπικότητα του NBA, Shaquille O’Neal ή Shaq, όπως ήταν το προσωνύμιό του. Θυμηθείτε 14 μοναδικές φωτογραφίες από το ξεκίνημα και τα πρώτα χρόνια του Shaq στο NBA!\n

#1. 1991: Όταν άρχισαν όλα…

\nΟ Shaquille O’Neal ποζάρει με τη φανέλα #33 των Orlando Magic μόλις έχει γίνει #1 draft το 1991. (Photo by Nathaniel S. Butler/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#2. 1995 Φορώντας ένα t-shirt με τον εαυτό του

\nΟρλάντο – 22/3/1995. Ο Shaq οδηγεί το αυτοκίνητό του φορώντας ένα t-shirt με τον εαυτό του σε καρικατούρα. (Photo by Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#3. Απολαμβάνοντας ένα… ελαφρύ σνακ

\nΟρλάντο – 1995. Ο Shaq προσπαθεί να δαγκώσει μια μπάλα μπάσκετ για τις ανάγκες μιας φωτογράφισης (Photo by Garrett Ellwood/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#4. Ποζάροντας με την φοβερή φανέλα του All-Star Game 1995

\nΦοίνιξ – 12/2/1995. Ο Shaq δείχνει να το απολαμβάνει και χαρίζει ένα μοναδικό χαμόγελο στην κάμερα φορώντας τη φανέλα της Ανατολής στο All-Star Game 1995 (Photo by Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#5. Σηκώνοντας τον Hakeem Olajuwon

\nΗΠΑ – 1995: Ο Hakeem Olajuwon #34 των Houston Rockets και ο Shaquille O’Neal #34 των Orlando Magic, ποζάρουν για μια πολύ ιδιαίτερη φωτογραφία. (Photo by Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#6. Το 5.000 ετών τζίνι Καζάαμ

\nΑξέχαστη η συμμετοχή του στην ταινία Καζάαμ, ως το ομώνυμο 5.000 ετών τζίνι…\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#7. Μέλος της Dream Team

\n14 Αυγούστου 1994: Ο Center των ΗΠΑ, Shaquille O”Neal πανηγυρίζει τη νίκη των ΗΠΑ με 137-91, μετά από έναν αγώνα με την αξιόμαχη Ρωσία στο Hamilton του Ontario.\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#8. Μέλος της σχολικής ομάδας Cole High School Cougars (baby Shaq!)

\nΣαν Αντόνιο – 2 Μαρτίου: Ο Shaquille O”Neal, #33 των Cole High School Cougars μιλάει στα ΜΜΕ μετά το παιχνίδι. (Photo by Bob Daemrich/Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#9. Καρφώνοντας δυνατά μπροστά στο βλέμμα του Charles Barkley

\nΦοίνιξ– 12/2/1995: Ο Shaquille O’Neal πραγματοποιεί ένα εντυπωσιακά δυνατό κάρφωμα κατά τη διάρκεια του κανονικού αγώνα του All-Star Game, 1995 στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Το βλέμμα του ανήμπορου να αντιδράσει, Charles Barkley, τα λέει όλα… (Photo by Nathaniel S. Butler/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#10. Κάνοντας μακροβούτια με μάσκα στο μέγεθός του

\n1994 : Ο Shaq ποζάρει χαμογελαστός μέσα στη θάλασσα. (Photo by Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#11. Κάνοντας το σήμα της νίκης ξαπλωμένος στην Orlando Arena

\nΟρλάντο, Φλόριντα – 1993: Ο Shaquille O’Neal κάνει το σήμα της νίκης ξαπλωμένος στην Orlando Arena. (Photo by Barry Gossage/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#12. Καρφώνοντας εντυπωσιακά από τα χρόνια του στο LSU.

\nΜινεάπολις, 14/3/1991. Ο 19χρονος Shaq κρεμιέται από το στεφάνι μετά από ένα χαρακτηριστικό κάρφωμά του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα απέναντι στο University of Connecticut για το NCAA. (AP Photo/Bill Waugh)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#13. Ποζάροντας επιδεικτικά με τα “ποντίκια” του

\nΟρλάντο – 1993. (Photo by Barry Gossage/NBAE via Getty Images)\n\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n

#14. Ο νεαρός Shaq προσπαθεί να ραπάρει…

\nShaquille O'Neal, Shaq, Σακίλ Ο Νιλ\n\n \n

Στιγμές άφθονου γέλιου από τον Shaq

\n

[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=AvCsxj45MD8″ ]

Όταν ο Ουίλτ Τσάμπερλεν “έτρεξε” με 100…

Όταν ο Ουίλτ Τσάμπερλεν "έτρεξε" με 100...

\n \nΤην σημερινή εποχή το να βρίσκουμε στο NBA παίκτη με ύψος 2.15 είναι κάτι αν όχι συνηθισμένο, τουλάχιστον όχι σπάνιο. Πριν 50 χρόνια όμως τέτοιο ύψος αποτελούσε την εξαίρεση και όποιος το είχε μπορούσε να κάνει καριέρα στον μαγικό κόσμο του μπάσκετ, έχοντας φυσικά και κάποιο ταλέντο.\n\nΣτην περίπτωση του Ουίλτ Τσάμπερλεν υπήρχε ένας φοβερός συνδυασμός και των δύο με αποτέλεσμα ο ”γίγαντας” των Φιλαντέλφεια Γουόριορς(σημερινοί Σίξερς) να αποτελεί το απόλυτο φόβητρο για τα αντίπαλα καλάθια.\n\nΠολλές ομάδες βάζαν ακόμα και 4 παίκτες να τον μαρκάρουν μην μπορώντας να πάρουν…σκάλα…Κάτι τέτοιο επιχείρησαν να κάνουν στις 2 Μαρτίου του 1962 και οι Νιου Γιορκ Νικς.\n\nΔεν τα κατάφεραν πάντως…πολύ καλά καθώς εκείνος ο αγώνας πέρασε στην ιστορία για το ασύλληπτο ρεκόρ 100 πόντων που πέτυχε ο απόλυτος σταρ της εποχής…\n

O Ουίλτ Τσάμπερλεν ήταν ασταμάτητος…

\nΟ Τσάμπερλεν είχε την τύχη να έχει τα απόλυτα σωματικά προσόντα που τον οδηγούσαν στο να ”βλέπει από ψηλά” όλους τους αντιπάλους του και οι κόντρες του με αυτούς να θυμίζουν πολλές φορές μάχη μεταξύ άντρα και έφηβου.\n\nΤα πολλά ριμπάουντ, τα καρφώματα και οι πολλοί πόντοι ήταν ”καρφιτσωμένα” στα στατιστικά του σχεδόν σε κάθε αγώνα. Μπορεί να κέρδισε μόνο 2 φορές το δαχτυλίδι του πρωταθλητή (1967 Γουόριορς,1972 Λέηκερς) αλλά έγραψε την δική του ιστορία με τις ”ασύλληπτες” επιδόσεις του, που ακόμα και σήμερα προκαλούν ”ίλιγγο”.\n\nΑυτό που πέτυχε όμως στον αγώνα της 2ας Μαρτίου του 1962 αναμένεται να μην καταρριφθεί ποτέ…\n \n \n

Το ιστορικό παιχνίδι…

\nΗ κανονική σεζόν έφτανε στο τέλος της και ο αγώνας μεταξύ των Νικς και των Γουόριορς ήταν σχεδόν αδιάφορος. Κανείς δεν περίμενε ότι τελικά θα έμενε στην ιστορία λόγω ενός παίκτη…\n\nΟ Τσάμπερλεν, αν και ξενυχτισμένος λόγω ενός πάρτι, αποφασίζει να στήσει και ένα δικό του εντός αγωνιστικού χώρου. Ανεβάζοντας σταδιακά την απόδοση του σκοράρει, ως συνήθως το ένα καλάθι πίσω από το άλλο, με αποτέλεσμα οι θεατές να αρχίζουν δείχνουν παραπάνω ενδιαφέρον για το που θα σταματήσει.\n\nΤο ενδιαφέρον αυτό ”απογειώνεται” όταν 7 λεπτά πριν το τέλος φτάνει στο ατομικό ρεκόρ των 79 πόντων.\n\nΕίναι η στιγμή που και οι συμπαίκτες του διαπιστώνουν ότι μπορούν να βοηθήσουν στο να γραφτεί μια ιστορική μέρα για το NBA. Αποτέλεσμα αυτού είναι να του δίνουν όλες τις πάσες προκειμένου να φτάσει όσο περισσότερους πόντους γίνεται…\n\nΤο παραπάνω έχει αποτέλεσμα και 1 περίπου λεπτό πριν το τέλος ο ”γίγαντας” φτάνει τους 98 πόντους. Εκείνη την στιγμή ο συμπαίκτης του Τσάμπερλεν, Ράκλικ του βγάζει μια πάσα ”άλεϊ-ουπ” την οποία εκμεταλλεύεται και σκοράρει τον 100ο πόντο του…\n\n

Ουίλτ Τσάμπερλεν 100 πόντοι - Wilt Chamberlaine
O Ουίλτ Τσάμπερλεν μόλις σημείωσε 100 πόντους!
\n

Ντελίριο και δηλώσεις…

\nΑκολουθούν σκηνές έκστασης με φιλάθλους να μπαίνουν μέσα στο γήπεδο προκειμένου να αγκαλιάσουν τον μεγάλο Τσάμπερλεν. Τα τελευταία 46 δευτερόλεπτα ποτέ δεν έγινε γνωστό αν παίχτηκαν καθώς δεν υπήρχε κάμερα στο παιχνίδι. Οι Γουόριορς κέρδισαν πάντως με 169-147 αλλά αυτό λίγη σημασία είχε.\n\nΗ ιστορία είχε γραφτεί και μάλιστα με επίλογο μια φωτογραφία που δείχνει τον Τσάμπερλεν να κρατάει ένα χαρτί με το νούμερο ”100”(ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων των Γουόριορς, Χάρβεϊ Πόλαν το έγραψε όταν μπήκε στα αποδυτήρια).\n\nΜερικές δηλώσεις μείναν και αυτές στην ιστορία από τον ίδιο άλλους που ήταν παρόντες…\n\nΟυίλτ Τσάμπερλεν:\n

“Είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας μου. Όχι όμως το κορυφαίο. Αυτόν τον τίτλο τον απονέμω σε εκείνο το ματς που είχα κατεβάσει 55 ριμπάουντ (επίσης απόλυτο ρεκόρ του ΝΒΑ) απέναντι στον Bill Russell“.\n\n”Αυτό που μου αρέσει περισσότερο σε αυτό το ματς είναι πως δεν υπάρχει βίντεο. Υπάρχει μόνο μυστήριο και μύθος γύρω από αυτό. Ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο έχω συναντήσει τουλάχιστον 10.000 (!) ανθρώπους που μου είπαν πως είχαν δει ζωντανά το ματς των 100 πόντων στο Madison Square Garden (!). Δεν πειράζει όμως, έχω συνηθίσει πια”.

\nΜαρβ Άλμπερτ(τηλεσχολιαστής αγώνων):\n

“Ο μεγαλύτερος χαβαλές γινόταν με τον σέντερ των Knicks, τον Darrell Imhoff, ο οποίος φημιζόταν για τις αμυντικές του ικανότητες. Μετά από αυτό το παιχνίδι όλοι τον αποκαλούσαν ως τον άνθρωπο που κράτησε τον Τσάμπερλεϊν στους 100 πόντους!”

\nΧάρβευ Πόλακ (υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων των Γουόριορς):\n

“Το μυθικό αυτού του παιχνιδιού είναι πως ο Ουίλτ έβαλε ακριβώς 100 πόντους, ούτε λιγότερους, ούτε περισσότερους. Και το ματς τελείωσε με το που μπήκε ο 100ος πόντος, παρόλο που απέμεναν ακόμα 46 δευτερόλεπτα. Αυτά δεν πρόκειται να ξαναγίνουν ποτέ”.

\nhttp://www.youtube.com/watch?v=LxMeEzhvNRs?w=728\n\nΠηγή: “Wilt scores 100”, Sport24\n \n 

Charles Barkley – Michael Jordan: “Δεν είμαστε φίλοι πια…!”

Charles Barkley - Michael Jordan: "Δεν είμαστε φίλοι πια...!"

\n\n

Οι Ιστορικοί τελικοί του 1993

\nJordan - Barkley, Τζόρνταν - ΜπάρκλεϊΟι τελικοί των playoff 1993 αποτελούν πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας των Chicago Bulls και του ΝΒΑ. Οι Ταύροι ήθελαν να πετύχουν κάτι εξαιρετικά δύσκολο.\n\nΝα σπάσουν το δίπολο Celtics – Lakers και να γίνουν η 1η ομάδα, πέρα από τις δύο προηγούμενες, που θα κατακτούσε τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο της\n\n(ας θεωρηθεί ως δεδομένο ότι το απόλυτο ρεκόρ των 8 συνεχόμενων τίτλων των Celtics του Bill Russell από το 1958 ως το 1966 δεν πρόκειται να σπάσει).\n\nJordan - Barkley, Τζόρνταν - ΜπάρκλεϊΕπίσης, μια χρονιά μετά το φαινόμενο Dream Team, στο ζενίθ της «χρυσής περιόδου», δύο καλοί φίλοι, παρά τρεις ημέρες συνομήλικοι, κοντράρονται για το δαχτυλίδι του πρωταθλητή.\n\nΗ ιστορία τελείωσε με τον Air Jordan να κερδίζει το τρίτο και τον Sir να χάνει την μοναδική του ευκαιρία…\n

Τζόρνταν – Μπάρκλεϊ: 20 χρόνια μετά

\n20 χρόνια αργότερα, τα φώτα της δημοσιότητας έχουν πέσει και πάλι πάνω τους, για άλλους όμως λόγους. Ο Barkley ασχολείται με την ανάλυση αγώνων για το κανάλι ΤΝΤ της αμερικανικής τηλεόρασης, ενώ ανήκει και σε cast πασίγνωστης εκπομπής μαζί με τους Ernie Johnson Jr., Kenny Smith και Shaquille O’Neal.\n\nJordan - Barkley, Τζόρνταν - ΜπάρκλεϊO Jordan, από την άλλη, είναι ιδιοκτήτης της ομάδας Charlotte Bobcats (North Carolina). Αρχικά συμμετείχε με μικρό ποσοστό (2006), ως την αγορά του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών το 2010. Με την αγορά αυτή, ο MJ καθίσταται ως ο πρώτος πρώην παίκτης και νυν ιδιοκτήτης ομάδας ΝΒΑ.\n\nΎστερα από το lockout του 2011, η σεζόν μειώθηκε στα 66 παιχνίδια, αντί για 82. Οι Bobcats είχαν ρεκόρ 7 νίκες και 59 ήττες (10,6%), το οποίο αποτελεί και το πιο αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία του πρωταθλήματος σε κανονική περίοδο.\n\nΗ κόντρα περιγράφεται από τον Sir Charles σε γνωστό αμερικανικό αθλητικό περιοδικό:\n

«ο MJ πρέπει να κάνει καλύτερη δουλειά. Πρέπει να διώξει όλους τους flunkies από δίπλα του και να προσλάβει αληθινούς ανθρώπους του μπάσκετ. Δεν μπορεί όμως να ακούσει τις σωστές απόψεις».

\nhttp://sports.yahoo.com/video/charles-barkley-michael-jordan-does-110000144.html\n\nΠροφανώς κανείς δε θα κάνει πίσω, ούτε και θα ζητήσει συγγνώμη. Ο MJ λογικό είναι να έχει «ψυχρανθεί» από τα λεγόμενα του Barkley. Κι όμως ο Sir Charles είχε δίκαιο. Τις επόμενες χρονιές, ως και φέτος, οι Bobcats βελτιώθηκαν (21-61 το 2012-13 και 43-39 το 2013-14).\n\nΠλέον έχουν και ένα σοβαρό ρόστερ με αρκετά καλόυς και ελπιδοφόρους παίκτες όπως οι Kemba Walker (point guard), Lance Stephenson (shooting guard), Gerald Henderson (guard/forward) και Al Jefferson (forward/center).\n\nΚαι ο Barkley κατέληξε ως εξής:\n

«Δεν είμαστε φίλοι πλέον, αλλά εξακολουθώ να τον αγαπώ. Και κάνει πια πολύ καλή δουλειά. Δεν έχει πλέον τους φίλους του δίπλα του, πρέπει να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που ξέρουν από μπάσκετ. Δεν το είχε κάνει αυτό τότε. Όμως τώρα μου άρεσε αυτό που έκανε με τον Al Jefferson. Μου αρέσει που πήρε τον Lance (Stephenson). Μου αρέσει ο rookie Noah Vonleh από την Indiana. Η σχέση μας όμως δεν είναι ίδια, δεν είμαστε πια φίλοι όπως παλιά…».

\nJordan - Barkley, Τζόρνταν - Μπάρκλεϊ\n

 Jordan - Barkley, Τζόρνταν - Μπάρκλεϊ

\n

Michael Jordan vs Charles Barkley. The Oprah Winfrey Show, 2005

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=gTXxsiTzkfY?w=728\n

 Vintage Trash Talk…

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=gC1zfOnr2Uc?w=728\n\n

Η πολύπλευρη προσωπικότητα Τσαρλς Μπάρκλεϊ!

Η πολύπλευρη προσωπικότητα Τσαρλς Μπάρκλεϊ!

Ο ”Σερ” Τσαρλς Μπάρκλεϊ , πέρα από έναν μεγάλο αθλητή της ”χρυσής εποχής” του ΝΒΑ, ήταν ένας άνθρωπος με πολύπλευρη προσωπικότητα και δεν δίσταζε να τα ”βάζει” με τον οποιονδήποτε προκειμένου να υποστηρίξει τις απόψεις του, κάτι που κάποιες φορές το ”πλήρωσε”.\n\nΣε γενικές γραμμές όμως έμεινε στην ιστορία σαν ένας μεγάλος ηγέτης ο οποίος αδικήθηκε από το γεγονός ότι δεν κατέκτησε κάποιο δαχτυλίδι… Ας θυμηθούμε τον ”Σερ” Τσαρλς εντός και εκτός γηπέδων…\n

Καριέρα γεμάτη διακρίσεις…

\nΤι να πρωτογράψει κανείς για τον Μπάρκλεϊ . Γεννήθηκε στο Λιντς της Αλαμπάμα στις 20 Φεβρουαρίου του 1963 κι επιλέχθηκε στο νούμερο 5 του ντραφτ του 1984 από τους Φιλαδέλφεια Σίξερς, με τους οποίους αγωνίστηκε έως το 1992. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια αγωνίστηκε στους Φοίνιξ Σανς και άλλα τόσα στους Χιούστον Ρόκετς. Πέτυχε 23.757 πόντους (μ.ό. 22,1), 12.546 ριμπάουντ (11,7) και 4.215 ασίστ (3,9).\n\nΕίναι ένας από τους μόλις πέντε παίκτες που έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν το «φράγμα» των 20.000 πόντων, 10.000 ριμπάουντ και 4.000 ασίστ. Αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος το 1993, πέντε φορές μέλος της κορυφαίας πεντάδας (1988, 1989, 1990, 1991, 1993) κι άλλες τόσες μέλος της καλύτερης δεύτερης (1986, 1987, 1992, 1994, 1995), ενώ ήταν μέλος της κορυφαίας πεντάδας και ως ρούκι, το 1985.\n\nΕπίσης, πήρε μέρος σε 11 All Star Game (1987-1997). Αποτέλεσε μέλος της «Dream Team», με την οποία κατέκτησε δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, το 1992 στη Βαρκελώνη και το 1996 στην Ατλάντα.\n\nΤο 2006 μπήκε στο Hall of Fame ως ένας από τους καλύτερους 50 παίκτες στην ιστορία του NBA.\n

Τα πρώτα δύσκολα βήματα του ”χοντρούλη”…

\nΚάνοντας τα πρώτα του βήματα στο κολλέγιο του Όμπερν, οι ενδείξεις μόνο καλές δεν ήταν για τον Μπάρκλεϊ καθώς με ύψος κάπου στα 1.75 μέτρα και βάρος γύρω στα 100 κιλά, είχε αποκλειστεί ακόμα και από την αναπληρωματική ομάδα του σχολείου του.\n\nΌμως αυτό κάθε άλλο παρά τον πτόησε. Με πολλές προπονήσεις και επιμονή, ο ”χοντρούλης” Τσαρλς(όπως τον έλεγαν στο κολλέγιο)κατάφερε μέσα σε 3 χρόνια να είναι πρώτος ριμπάουντερ, έχοντας μάλιστα το ταλέντο να αξιοποιεί τον όγκο του καθώς είχε να αντιμετωπίσει πολύ ψηλότερους αντιπάλους(ο ίδιος όσο ήταν φοιτητής έφτασε στο 1.92).\n\nΠέρα όμως από τα αγωνιστικά έδειξε και ”κάποια προσόντα” εκτός παρκέ καθώς είχε άποψη για τα πάντα σαν ένας έμπειρος παίκτης.Κάτι που μετά τον βοήθησε…\n

Φιλαντέλφεια, αρχή στο NBA και οι ”εμπρηστικές” δηλώσεις…

\n

Charles Barkley - Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Charles Barkley – Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n\nΤο 1984 μεταγράφηκε στους Φιλαντέλφεια Σίξερς και φρόντισε από την αρχή του ταξιδιού του στο NBA να δείξει ότι θα έχει ”ιδιαίτερο” ρόλο. Μιλούσε πολύ, τσακωνόταν με αντιπάλους, ”την έλεγε” στους διαιτητές και αντιδρούσε πολλές φορές στις προπονητικές οδηγίες. Ο ίδιος δήλωνε:\n

“Κάνω τη δουλειά μου και προσπαθώ να κερδίζω διότι αυτό πληρώνομαι να κάνω και όχι για να ευχαριστήσω τους φιλάθλους. Δε με νοιάζει τι πιστεύει ο κόσμος για μένα.”

\nΣτην τριετία 1988-1991 η Φιλαντέλφεια το καλύτερο που θα κατάφερνε να πετύχει ήταν να φτάσει μέχρι τα ημιτελικά της Ανατολικής Περιφέρειας το 1990 και το 1991. Ο Μπάρκλεϊ, έχοντας τον απόλυτα πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα άρχισε ρίχνει τις ευθύνες στους συμπαίκτες του για την απώλεια επιτυχιών.\n\nΈκανε μάλιστα την εξής δήλωση:\n

«Οι Σίξερς είναι μια κακή ομάδα που πρέπει ν’ αγγίξει την τελειότητα στο παιχνίδι της για να κερδίσει οποιοδήποτε παιχνίδι»,

\nενώ σε κάποια ντροπιαστική ήττα είπε:\n

«ύστερα από τέτοιες ήττες πηγαίνεις στο σπίτι σου και βαράς τη γυναίκα και τα παιδιά σου»

\nδήλωση που ξεσήκωσε αντιδράσεις από τους εκπροσώπους των γυναικείων δικαιωμάτων.Ωστόσο το ”αποκορύφωμα” ήταν ένα περιστατικό που έλαβε χώρα το Μάρτιο του 1991 στο Νιου Τζέρσι. Ένας φίλαθλος τον έβριζε σε όλη τη διάρκεια του αγώνα με ρατσιστικά επίθετα με αποτέλεσμα ο Τσαρλς να επιχειρήσει να τον φτύσει, πετυχαίνοντας κατά λάθος ένα κοριτσάκι.\n\nΠέρα από το γεγονός ότι τιμωρήθηκε από την ομάδα του, η δημόσια εικόνα του είχε πληγεί ανεπανόρθωτα. Ωστόσο, σε βάθος χρόνου αυτό του έκανε καλό κάτι που το παραδέχτηκε λέγοντας:\n

«Απ’ αυτό το ατυχές περιστατικό, αντιλήφθηκα ότι ήμουν πολύ νευρικός εξαιτίας της επιθυμίας μου να κερδίσω. Έπρεπε να ηρεμήσω και να αρχίσω να σέβομαι περισσότερο το παιχνίδι, αντί να με απασχολεί το πώς θα κερδίσω με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο».

\n

Charles Barkley - Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Charles Barkley – Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n

1992-93:Σανς και MVP χωρίς στέμμα

\n

Charles Barkley - Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Charles Barkley – Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n\nΌλα τα παραπάνω ήταν φυσικό να οδηγήσουν στον Μπάρκλεϊ στο να ψάξει για μια ομάδα με την οποία θα μπορούσε να διεκδικήσει τίτλο.Οι Φοίνιξ Σανς, με τους Σέντρικ Σεμπάλος, Ντάνι Έιντζ, Νταν Μάρλευ και τον φοβερό Κέβιν Τζόνσον έμοιαζαν ως η ομάδα που θα μπορούσε να του προσφέρει κάτι τέτοιο.\n\nΗ μεταγραφή του την σεζόν 1992-93 συνέπεσε και με ίσως την κορυφαία του χρονιά στο NΒA, καθώς εκείνη την χρονιά ανακηρύχτηκε MVP της κανονικής περιόδου. Τελικά έφτασε έμεχρι τους τελικούς όπου για κακή του τύχη βρήκε έναν ”πληγωμένο”(για την απώλεια του βραβείου ΜVP)Τζόρνταν ο οποίος οδήγησε τους Μπουλς στο τρίτο σερί ους πρωτάθλημα.\n\nΉταν η αρχή αγωνιστικής πτώσης του Μπάρκλεϊ .\n

1994-96:Στην ”σκιά” του Ολάζουον και μεταγραφή στους Ρόκετς

\nΣτους Σανς έμεινε άλλα 3 χρόνια και προσπάθησε να φτάσει όσο ψηλότερα γινόταν.Η πρώτη αποχώρηση του Τζόρνταν το 1993 έδινε αισιοδοξία σ’αυτόν και άλλους αστέρες(Ολάζουον, Ρόμπινσον, Μαλόουν) ότι μπορούσαν να κατακτήσουν κάποιο δαχτυλίδι.\n\nΩστόσο τις σεζόν 1993-94 και 1994-95 ο ”Σερ” έπεσε ”θύμα” του μεγάλου Ολάζουον ο οποίος τον απέκλεισε 2 διαδοχικές φορές με τους Ρόκετς (κατακτώντας και τα δαχτυλίδια), ενώ την σεζόν 1995-96 ταλαιπωρήθηκε από πολλούς τραυματισμούς.\n\nΟι σκέψεις για απόσυρση από την ενεργό δράση στριφογύριζαν στο μυαλό του…\n

1996-99:Χιούστον , η τελευταία ευκαιρία…

\n

Charles Barkley - Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Charles Barkley – Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n\nΤο 1996 ο Μπάρκλεϊ πήγε στον ”κακό του δαίμονα”, τους Ρόκετς με σκοπό να διεκδικήσει κάποιο δαχτυλίδι δίπλα στους Ολάζουον και Ντρέξλερ.\n\nΦτάνοντας το 1997 στους τελικούς της Δύσης αντιμετώπισαν τους Τζαζ των Μαλόουν-Στόκτον οι οποίοι συνεργάζονταν με ”κλειστά μάτια” με αποτέλεσμα να κόψουν άλλη μια προσπάθεια του Τσαρλς για τίτλο.Ο ίδιος, νευριασμένος δήλωσε για τον Στόκτον:\n

“Προφανώς, οι διαιτητές δεν έχουν καμία όρεξη να δουλέψουν σωστά. Επιτρέπουν στον Στόκτον να δίνει ένα σωρό χτυπήματα στα σκριν, επειδή είναι μικρόσωμος, ενώ αν τα έκανε κάποιος άλλος αυτά όλοι θα έλεγαν ότι παίζει αντιαθλητικά. Προσποιούνται πως δε βλέπουν τι γίνεται μπροστά τους”

\nύστερα από τον δεύτερο αγώνα της σειράς κι ενώ πιο πριν είχε φροντίσει να ξαπλώσει με αντιαθλητικό φάουλ τον πλέι-μέικερ της Γιούτα.Γενικά πάντως από την στεναχώρια του άρχισε να χάνει τον έλεγχο βάλλοντας κατά πάντων.\n\nΑπό τους συμπαίκτες του που «δεν είχαν το αγωνιστικό πνεύμα που έπρεπε». Ενάντια σε μια εκφωνήτρια του NBC, από την οποία πήρε την αφορμή για να υποστηρίξει πως «οι γυναίκες δεν έχουν καμιά δουλειά με τα αντρικά αθλήματα».\n\nΜέχρι και από τον ίδιο του τον εαυτό, δηλώνοντας «αισθάνομαι τελειωμένος». Όταν ηρέμησε πάντως είπε και κάτι ακόμα πολύ σωστό και αντικειμενικό «Αν ο Κλάιντ, ο Χακίμ κι εγώ ήμασταν πέντε χρόνια νεότεροι δε θα υπήρχε αντίπαλος να μας κερδίσει. Όμως είμαστε μεγάλοι πλέον και κάθε χρόνο που περνάει θα γινόμαστε ακόμα λιγότερο καλοί».\n

Τίτλοι τέλους

\n

Μπάρκλεϊ - Ολάζουον - Πίπεν
Μπάρκλεϊ – Ολάζουον – Πίπεν
\n\nΤα τελευταία 2 χρόνια στο Χιούστον, ο Μπάρκλεϊ δεν θύμιζε σε τίποτα τον σταρ του παρελθόντος.Η έλευση του Πίπεν to 1999 δεν άλλαξε κάτι για εκείνον και την ομάδα του Η αυλαία ουσιαστικά είχε πέσει, κάτι που το γνώριζε και ο ίδιος.\n\nΉθελε όμως να αποσυρθεί με…στιλ και επιχείρησε να επιστρέψει για ένα και μοναδικό παιχνίδι μέσα στη χρονιά 1999-2000, προκειμένου να αποχωρήσει από το μπάσκετ με τους δικούς του όρους.\n\nΣτις 19 Απριλίου του 2000, λοιπόν, σε ένα εντός έδρας παιχνίδι ενάντιας στους Βανκούβερ Γκρίζλις, ο «Σερ» αγωνίστηκε για έξι λεπτά και πέτυχε 2 πόντους ύστερα από δικό του επιθετικό ριμπάουντ. Η συγκεκριμένη σκηνή σηματοδότησε και τους τίτλους τέλους.\n\nΟ «Σερ» αποσύρθηκε από τον αγώνα μέσα σε standing ovation, αλλά δεν καταδέχτηκε γι’ ακόμα μια φορά να λυγίσει, δηλώνοντας πως:\n

«Ο σημερινός αγώνας για μένα σήμαινε πολλά και δεν ξέρω αν μπορώ πραγματικά να σας κάνω να καταλάβετε τι εννοώ. Έχω κερδίσει κι έχω χάσει πολλούς αγώνες, ωστόσο η τελευταία ανάμνηση που είχα πριν απ’ το σημερινό παιχνίδι ήταν να με κουβαλάνε ανήμπορο έξω απ’ το γήπεδο. Αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσε να το χωνέψει ο νους μου. Ήθελα να αποσυρθώ από το άθλημα με τους δικούς μου όρους και να πατάω στα δικά μου πόδια».

\n

Το περιστατικό με την Ανγκόλα και η …δικαίωση του Μπόμπι Νάιτ

\nbronaauΑξίζει να σημειωθεί ένα περιστατικό το 1992 με πρωταγωνιστή τον ίδιο, στο οποίο χτύπησε ηθελημένα έναν παίκτη της Αγκόλα στο πρώτο παιχνίδι της ”θρυλικής” Ντρημ-Τημ 1 για τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης.\n\nΟ ίδιος, αφού πριν το ματς είχε δηλώσει:\n

”Δεν ξέρω τους παίκτες της Ανγκόλα αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι θα έχουν πρόβλημα”,

\nείπε μετά το περιστατικό:\n

”Δεν μετανιώνω γιατί με έπαιξαν σκληρά”

\nΑυτό το επεισόδιο πάντως χλευάστηκε από όλη την κοινή γνώμη, ειδικά γιατί ”ήταν κόντρα στο Ολυμπιακό πνεύμα”.\n\nΕπίσης ”δικαίωσε” έστω και 8 χρόνια αργότερα τον Μπόμπι Νάιτ που είχε απορρίψει τον Μπάρκλεϊ από την Ολυμπιακή Ομάδα του 1984 λόγω χαρακτήρα.\n

[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=NX1O2KO83Uw” ]\n

Ο ”μέσα σε όλα” Τσαρλς

\nΟ μεγάλος Μπάρκλεϊ ήταν πολύ δραστήριος και εκτός γηπέδων.Έχει παίξει σε ταινίες, έχει γράψει βιβλίακ και ήθελε να γίνει κυβερνήτης της Αλαμπάμα(!!). Επίσης έχει ταχθεί υπέρ των ομοφυλόφιλων, ενώ κατά τη διάρκεια του λοκ άουτ(1999) αποφάσισε να χαρίσει το μισθό του σε φιλανθρωπικά ιδρύματα λέγοντας:\n

«Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει λοκ άουτ κι εγώ να πληρώνομαι κανονικά».

\nΜιλώντας για τον Τζόρνταν είπε:\n

«ισχυρίζεται ότι είναι ο μεγαλύτερος αδελφός μου, αν και είναι μόλις τρεις μέρες μεγαλύτερος από μένα»

\nΑυτό το χρησιμοποίησαν οι εφημερίδες το 1993 όταν οι Μπουλς κέρδισαν τους Σανς και πήραν το πρωτάθλημα στην Αριζόνα με το σουτ του Πάξον στην λήξη, με το σχόλιο: «στο τέλος κερδίζει πάντα ο μεγαλύτερος αδελφός».\n\n

Μάικλ Τζόρνταν Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Μάικλ Τζόρνταν Τσαρλς Μπάρκλεϊ
\n

Οι ατάκες του έχουν μείνει στην ιστορία.

\n

«Με ακόμη δύο ντόνατς θα γίνω ο τέλειος κύκλος»

\n, είχε δηλώσει ενθουσιασμένος…\n

«Όταν δεν σου κάνουν έκπτωση στα «McDonald’s», τότε καταλαβαίνεις πως πρέπει να αποσυρθείς»

\nαναφερόμενος στον Καρλ Μαλόουν.\n

«Παρατάω το μπάσκετ για την κολύμβηση. Θα μείνω στην πισίνα όσο υπάρχουν κορίτσια χωρίς τοπ»

\nγια το μέλλον του. Φυσικά, έχει τσακωθεί και έχει πει κατά καιρούς πολλά ”γαλλικά”. Έχει εκστομίσει αμέτρητες βρισιές. Πάντα όμως μέσα στα πλαίσια του πάθους του για το παιχνίδι…\n

Σερ Τσαρλς ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις…

\n

Μάχη ”γιγάντων”

\n[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=W0vCaZkULds” ]\n

Μεγάλος ”Τσαρλς”

\n[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=mu3vkwP3GHQ” ]

“Λεπτομέρειες δεν ανακοινώνονται…(Αλλά θέλουμε πάλι το δαχτυλίδι!)”

“Λεπτομέρειες δεν ανακοινώνονται...(Αλλά θέλουμε πάλι το δαχτυλίδι!)"

Και ο τίτλος έγραφε:\n

«ο Amar’e Stoudemire υπέγραψε στους Dallas Mavericks. Σύμφωνα με την πάγια τακτική της ομάδας, λετομέρειες ως προς το κόστος της συμφωνίας δεν έγιναν γνωστές».

\nΚι όμως, ο Amar’e δεν ήταν μέχρι πρότινος απλά ένας free agent. Στα 32 (16 Νοεμβρίου 1982), θεωρείται ακόμα μάχιμος και ικανός να αλλάξει τα δεδομένα ενός παιχνιδιού. Σε 13 σεζόν (2002-) έχει 20 πόντους και 8 ριμπάουντ μέσο όρο.\n\nΜας έχει χαρίσει εντυπωσιακά καρφώματα και όμορφες φάσεις, κορυφαία εκ των οποίων θεωρείται το posterize στον κακόμοιρο αλλά ωστόσο καλό αμυντικό Anthony Tolliver. Κι όμως, την ώρα που κάρφωνε, του χάιδεψε και το κεφάλι (Δείτε το παρακάτω video στο 0:28)!!!\n\n

[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=Iqc1MNA3GZ0″ ]\n\n \n\nΕπικές μονομαχίες με τον Tim Duncan, άριστα εκτελεσμένα pick n roll με τον «υπερυπολογιστή» playmaker Steve Nash, trash talking, κόντρα μέχρις εσχάτων στα play off της Δύσης όσο θήτευσε στους Phoenix Suns (2002-2010) ενάντια στους San Antonio Spurs και τεράστια εμπειρία πρωταθλητισμού και μαχητικότητας συμπεριλαμβάνονται στο βιογραφικό του.\n\nΟι Mavericks, οι οποίοι παρεπιπτώντως «πονoύσαν» στον πάγκο ως προς τις θέσεις 4/5, με την προσθήκη αυτή ευελπιστούν στο καλύτερο δυνατό πλασάρισμα για την post season – γιατί όχι και στη 2η θέση – εφόσον οι Warriors μοιάζουν να έχουν καπαρώσει με  την πρωτιά στην κανονική περίοδο.\n\n[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=yOpshoTiFmY” ]\n\n \n\n[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=1IkIy5K227o” ]

Μάικλ Τζόρνταν-Ντομινίκ Ουίλκινς: Η Τιτανομαχία του 1988!

Μάικλ Τζόρνταν-Ντομινίκ Ουίλκινς: Η Τιτανομαχία του 1988!

Το 1988 το All-Star Game του ΝΒΑ διοργανώθηκε στο Σικάγο. Φυσικό είναι όταν ακούει κανείς ‘Σικάγο’ το μυαλό του να πηγαίνει στον μεγάλο Μάικλ Τζόρνταν. Ο ”Air” μπροστά στο κοινό του δεν θα μπορούσε παρά να προσφέρει το καλύτερο δυνατό θέαμα και να αναδειχτεί και MVP του αγώνα Ανατολής-Δύσης που έληξε με νίκη της πρώτης 138-133.’\n\nΟμως εκείνη η βραδιά έμεινε στην ιστορία όχι για το ”κυρίως” πιάτο αλλά για ένα από τα ”ορεκτικά” το οποίο ήταν ο Διαγωνισμός Καρφωμάτων.\n

”Air” εναντίον ”Human Highlight Film”

\n

Τζόρνταν Ουίλκινς 1988
Τζόρνταν – Ουίλκινς, 1988
\n\nΈχοντας κερδίσει από έναν διαγωνισμό καρφωμάτων στο παρελθόν (1985 Ουίλκινς, 1987 Τζόρνταν) οι δύο ”σούπερσταρ” έφτασαν μέχρι τον τελικό με σκοπό να ”ξεκαθαρίσουν” μια και καλή στον κόσμο ποιος ήταν ο καλύτερος ή μάλλον ο πιο θεαματικός (για τον καλύτερο γενικά δεν τέθηκε ποτέ θέμα…).\n\nΟ διαγωνισμός ήταν ένα σόου από αυτά που πολύ σπάνια μπορούμε να δούμε σε οποιαδήποτε εποχή. Οι δύο άντρες επιστράτευσαν όλα τα αθλητικά τους προσόντα προκειμένου να κερδίσουν το πολυπόθητο τρόπαιο. Ωστόσο το γεγονός ότι έδρα ήταν το Σικάγο δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και το τελικό αποτέλεσμα.\n\n
Τζόρνταν Ουίλκινς 1988
Τζόρνταν – Ουίλκινς, 1988
\n\nΣτην τελευταία προσπάθεια, και αφού οι δύο αθλητές ήταν ισόπαλοι στους βαθμούς, είχαμε ολοκληρωτική συσσώρευση της φαντασίας και των προσόντων προκειμένου να γείρει κάπου η πλάστιγγα. Ο Ουίλκινς έκανε τον λεγόμενο ”ανεμόμυλο”, δηλαδή περιστροφή των χεριών στον αέρα.\n\nΤο αποτέλεσμα ήταν 48 βαθμοί στους 50, ενώ όλοι περίμεναν το απόλυτο.(έπαιξε ρόλο ίσως το ”θέλω” του κοινού). Ο Τζόρνταν χρειαζόταν κάτι πολύ δύσκολο προκειμένου να είναι ο νικητής.\n\nΤελικά αυτό που έκανε ήταν μια από τις αιτίες που του αποδόθηκε το προσωνύμιο ”Air”.Παίρνοντας φόρα, πήδηξε από την βολή και με μια θεαματική πτήση ολοκλήρωσε το εντυπωσιακό κάρφωμα.(στο replay φαίνεται καλύτερα ‘η πτήση”…)\n

”We want Mike!!! We want Mike!!”

\nΚανείς δεν μπορούσε να πει ότι η απόφαση για τον νικητή θα ήταν εύκολη. Ωστόσο υπό την ”αφόρητη” πίεση του κοινού η κριτική επιτροπή ”λύγισε”.Το αποτέλεσμα ήταν ένα ολοστρόγγυλο 50αρι και νίκη του Τζόρνταν με 2 βαθμούς διαφορά.Δεν θα μπορούσε ίσως να γίνει αλλιώς μέσα στο Σικάγο.\n\n

Τζόρνταν Ουίλκινς 1988
Το κάρφωμα του Τζόρνταν από τις βολές – Σπάνια Φωτο
\n

Ουίλκινς:”Θα μπορούσα να έχω κερδίσει…”

\nΑρκετά χρόνια μετά, σε συνέντευξή του, ο Ουίλκινς εξέφρασε μια μικρή πίκρα για εκείνο το βράδυ, παραδεχόμενος ωστόσο το ”μεγαλείο” του Τζόρνταν:\n

Πολλοί, ανάμεσά τους και Ο Μάικλ, πίστευαν ότι είχα κερδίσει.Ωστόσο η κριτική επιτροπή είχε άλλη άποψη. Ο Τζόρνταν πάντως είναι ένας και τα αθλητικά του προσόντα ήταν τεράστια, οπότε δεν με πικραίνει τόσο το γεγονός ότι έχασα από έναν τέτοιο αθλητή

\nΟ ”Human Highlight Film” αγωνίστηκε το 1996 στον ΠΑΟ κατακτώντας την πρώτη Ευρωλίγκα για τον σύλλογο και την Ελλάδα γενικότερα…\n\n

[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=1SeCOT7riaQ” ]\n\n \n\n[gdlr_video url=”https://www.youtube.com/watch?v=zl0G71v8K68″ ]

Ντιν Σμιθ. Ο μέντορας του Μάικλ Τζόρνταν

Ντιν Σμιθ. Ο μέντορας του Μάικλ Τζόρνταν

Αν κάποιος ψάξει να βρει σε λεξικό τι σημαίνει η λέξη ”μέντορας” τότε πιθανόν να βρει δίπλα στην επεξήγηση και μια φωτογραφία του Ντιν Σμιθ, ο οποίος υπήρξε πραγματικός ”πατέρας” για τους παίκτες που προπονούσε και πραγματικός ”ψυχαναλυτής”.\n\nΠροσθέστε σε αυτά ότι ανακάλυψε ίσως τον μεγαλύτερο αθλητή μπάσκετ όλων των εποχών, τον Μάικλ “Αιρ” Τζόρνταν και θα καταλάβετε πόσο μεγάλη απώλεια ήταν ο θάνατός του.\n\n

Ντιν Σμιθ
Ντιν Σμιθ
\n

Πρωτοπόρος, πολυνίκης και αγωνιστής…

\nΟ Ντιν Σμιθ άφησε την προσωπική του σφραγίδα σε θέματα τακτικής καθώς ήταν ο δημιουργός και εμπνευστής της ”άμυνας με παγίδες”. Δίπλα σε αυτόν γαλουχήθηκαν μεγάλοι παίκτες όπως οι Τζέιμς Γουόρθι, Μπομπ Μακαντου, Βινς Κάρτερ και Ρασίντ Ουάλας. Όλοι αυτοί ανήκαν σε διαφορετικές δεκαετίες, πράγμα λογικό αν σκεφτούμε ότι ο Σμιθ υπήρξε προπονητής-τοτέμ για την Νορθ Καρολάινα για περίπου 40 χρόνια (1961-1997).\n\nΜέσα σε αυτό το διάστημα, κάπου στις αρχές τη δεκαετίας του ’80 ”ανακάλυψε” τον παίκτη που θα άλλαζε εντελώς τις ισορροπίες στο NBA και άκουγε στο όνομα Μάικλ Τζόρνταν. Ο τελευταίος θεωρούσε ”πατέρα” του τον Σμιθ και τον άκουγε με προσοχή ακόμα και τα χρόνια που βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του με τους Σικάγο Μπουλς…\n\nΑξίζει να σημειωθεί ότι πέτυχε 879 νίκες με ποσοστό επιτυχίας 77,6%, έχοντας αναδειχτεί 4 φορές ”καλύτερος προπονητής της χρονιάς” και κατακτώντας με το Νορθ Καρολάινα 2 τίτλους, το 1982 και το 1993.Ήταν επίσης και προπονητής της ”χρυσής ομάδας” των ΗΠΑ Στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ το 1976.\n\nΗ μεγαλύτερη όμως ”νίκη” του ήταν εκτός αγωνιστικών χώρων καθώς υπήρξε ένας από τους πρώτους που μίλησε για τα δικαιώματα των μαύρων αθλητών σε εποχές που κανείς δεν τους είχε σε υπόληψη λόγω ρατσιστικών θεωριών.(το 1967 πίεσε αφόρητα για την υποτροφία του Τσάρλι Σκοτ).\n\nΌλα τα παραπάνω όπως ήταν λογικό τον έκαναν μέρος του Hall of Fame…\n

Επίσκεψη σε Ελλάδα και συνάντηση Γκάλη-Τζόρνταν

\n

Νίκος Γκάλης - Μάικλ Τζόρνταν - Βασίλης Σκουντής
Νίκος Γκάλης – Μάικλ Τζόρνταν – Βασίλης Σκουντής
\n\nΟ Σμιθ επισκέφτηκε και την χώρα μας αρκετές φορές. Δύο χαρακτηριστικές ήταν το 1982 και το 1994.\n\nΤην πρώτη φορά ήταν με το κολλέγιο της Νορθ Καρολάινα για το τουρνουά ”Δημήτρια” που έγινε στην Θεσσαλονίκη( με την Εθνική Ελλάδος, τους Ελληνες Επιλέκτους, την Μπερλόνι Τορίνο και τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου).\n\nΕκεί είχαμε και την μοναδική συνάντηση Γκάλη-Τζόρνταν που μας την θυμίζει μια παλιά φωτογραφία, όπου ο Τζόρνταν φοράει αθλητικά ενώ ο Γκάλης πολιτικά(δίπλα τους κάθεται ο Βσίλης Σκουντής).\n\nΗ δεύτερη ήταν σε μια διάλεξη που έδωσε στα εκπαιδευτήρια ”Κωστέα Γείτονα” σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, όπου δεν ”έπεφτε καρφίτσα”.\n

Μάικλ Τζόρνταν: ”Ήταν δεύτερος πατέρας μου…”

\nΗ είδηση του θανάτου του τον Φεβρουάριο του 2015 συγκλόνισε όλον τον κόσμο του NBA αλλά κυρίως τον παίκτη-εφεύρεση του και ίσως αυτόν που τον άφησε στην ιστορία περισσότερο από όλα τα άλλα που πέτυχε.Ο Μάικλ Τζόρνταν σε μια κατάθεση ψυχής είπε τα παρακάτω…\n

Εκτός των γονιών μου, κανείς άλλος δεν είχε τόσο μεγάλη επιρροή στη ζωή μου, όσο ο κόουτς Σμιθ. Ήταν κάτι παραπάνω από ένας προπονητής. Ήταν ο μέντορας, ο δάσκαλος και ο δεύτερος πατέρας μου. Ήταν πάντα εκεί για μένα, όποτε τον χρειαζόμουν και γι αυτό τον αγαπώ. Μου έμαθε μπάσκετ και πράγματα για τη ζωή. Η καρδιά μου είναι μαζί με τη Linnea (σ.σ.: σύζυγός του) και τα παιδιά τους. Χάσαμε έναν σπουδαίο άνδρα, που είχε μεγάλη επιρροή στους παίκτες, το σταφ και ολόκληρη την οικογένεια του North Carolina.

\n

\n

Αφιέρωμα του WNCN στον Ντιν Σμιθ ένα χρόνο πριν τον θάνατό του

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=JfzjQnTcHI8

Havlicek Stole The Ball !! It’s All Over! It’s All Over!

Havlicek Stole The Ball !! It's All Over! It's All Over!

Στον αθλητισμό, ως γνωστόν, αυτά που μένουν στην ιστορία είναι τα μεγάλα ματς, οι ωραίες φάσεις και κάποιες μεμονωμένες στιγμές που μπορεί να κρατήσουν και 1 δευτερόλεπτο.\n\n

John Havlicek
John Havlicek
\n\nΗ περίπτωση του 7ου τελικού της Ανατολής το 1965 μεταξύ των τρομερών Σέλτικς και των Φιλαδέλφεια Σίξερς του Τσαμπερλέιν δεν θα μπορούσε να αποτελέσει καλύτερο παράδειγμα για το τελευταίο.\n\nΠρωταγωνιστές ήταν ο Τζον Χάβλιτσεκ των Σέλτικς και ο σπήκερ του αγώνα Τζόνυ Μοστ…\n

Τα ”προφίλ” των 2 πρωταγωνιστών

\nΟ Τζον Χάβλιτσεκ αποτέλεσε την έννοια του ”φιλότιμου παίκτη”. Μαχητικός, γρήγορος και με πολλές ικανότητες σε άμυνα και επίθεση, αποτελούσε πάντα έναν πονοκέφαλο για τις αντίπαλες άμυνες αλλά και για τον αντίπαλο που μάρκαρε.\n\n

Johnny Most
Johnny Most
\n\nΚατάφερε να βάλει το δικό του ”λιθαράκι” στα 8 πρωταθλήματα που κατέκτησε με τους Σέλτικς (1963-66, 1968, 1969, 1974 και 1976) και μάλιστα να αναδειχτεί MVPτων τελικών του 1974.Όλα αυτά παίζοντας δίπλα σε ”ιερά τέρατα΄’ όπως ο Μπιλ Ράσελ…\n\nΟ σπήκερ Τζόνυ Μοστ αποτέλεσε την ”φωνή” των Σέλτικς για 40 χρόνια(1953-1990) με τις ”μυθικές” περιγραφές που έκανε στο ‘Μπόστον Γκάρντεν” και με τις οποίες ”μεγάλωσαν” πολλές γενιές φιλάθλων των ”Κελτών”.\n\nΠάντα επιεικής με την ομάδα αυτή αλλά καυστικός με τις άλλες ομάδες που έπαιζαν αντίπαλοι της, κριτικάροντας μάλιστα και μεγάλους αντιπάλους όπως τον Μάτζικ Τζόνσον, τον οποίο το 1985 τον είχε χαρακτηρίσει “κλαψιάρικο μωρό”…\n

Ο ”ιστορικός”αγώνας…

\nΤο 1965, οι Σέλτικς προσπαθούσαν να πάρουν το 3ο σερί πρωτάθλημα (και να γίνουν η 2η έως τότε ομάδα που κατάφερνε κάτι τέτοιο)αλλά τα βρήκαν πολύ δύσκολα απέναντι στους Σίξερς του θηριώδη Τσάμπερλειν.\nΜετά από 6 αγώνες με μοιρασμένες νίκες, η σειρά οδηγήθηκε στο 7ο και καθοριστικό παιχνίδι στο Μπόστον Γκάρντεν.\n\n5 δευτερόλεπτα πριν το τέλος οι Σέλτικς ήταν μπροστά με 110-109, αλλά οι Σίξερς είχαν την κατοχή και μια ευκαιρία να κερδίσουν. Στην επαναφορά ήταν ο Χαλ Γκρηρ κι έψαχνε να βρει τον Τσαμπερλέιν, ο οποίος όμως ήταν στενά μαρκαρισμένος από τον Μπιλ Ράσελ.Τελικά αποφάσισε να πασάρει στον Σαμ Τζόουνς που φαινόταν αμαρκάριστος…\n\nΛογάριαζε όμως χωρίς τον Χάβλιτσεκ…\n

”Havlicek stole the ball!!! It’s all over, It’s all over!!”

\n

Havlicek stole the ball
Havlicek stole the ball
\n\nΟ παμπόνηρος παίκτης των Σέλτικς έπαιξε τον ρόλο του ”κλέφτη” με τον πιο έξυπνο τρόπο. Την ώρα της επαναφοράς πετάχτηκε σχεδόν από το πουθενά μπροστά από τον Jones, σκαρφαλώνοντας σχεδόν πάνω του και του απέσπασε την μπάλα όπως ο ”αετός που αρπάζει το φίδι”.\n\nΗ κραυγή ενθουσιασμού του Μοστ ακόμα ”ηχεί” στο Μπόστον Γκάρντεν:\n

”Ο Γκρηρ βάζει την μπάλα στο γήπεδο. Ο Χάβλιτσεκ την κλέβει μπροστά από τον Σαμ Τζόουνς!! Ο Χάβλιτσεκ έκλεψε την μπάλα!!Όλα τελείωσαν!! \n\nΟ Χάβλιτσεκ έκλεψε την μπάλα(Havlicek stole the ball!!)”

\nΗ φωνή ενθουσιασμού του Μοστ έμεινε στην ιστορία. Από τότε όταν ένας αγώνας κριθεί από ένα κλέψιμο πολλοί σπήκερ συνηθίζουν να λένε το όνομα του παίκτη που έκλεψε την μπάλα συμπληρώνοντας το ιστορικό ”stole the ball” του συγχωρεμένου πια ”σπήκερ-οπαδού” των Σέλτικς…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=J4fTjcJwImw&feature=youtu.be

Η Έκπληξη των Warriors και το Απίστευτο Ρεκόρ του Κλέι Τόμπσον

Η Έκπληξη των Warriors και το Απίστευτο Ρεκόρ του Κλέι Τόμπσον

Η έκπληξη

\nΗ ευχάριστη έκπληξη της φετινής περιόδου του ΝΒΑ είναι αναμφίβολα οι Golden State Warriors. Μέχρι στιγμής το ρεκόρ τους ανέρχεται σε 35 νίκες και μόλις 6 ήττες. Έχοντας αφήσει πίσω σχεδόν μισή σεζόν, η ομάδα της Βόρειας California θέτει σοβαρές βάσεις να μπει με απόλυτο πλεονέκτημα έδρας στα playoff. Που οφείλεται όμως η εντυπωσιακή τους πορεία μέχρι τώρα;\n\nΌπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, και με εξαίρεση τους Detroit Pistons του 2004, οι ομάδες που κατακτούν το δαχτυλίδι έχουν στις τάξεις τους τουλάχιστον 2 ή και 3 παίκτες superstars.\n\n

Klay Thompson - Stephen Curry
Klay Thompson – Stephen Curry
\n\nΟι φετινοί Warriors δεν έχουν την τύχη να απαρτίζονται μόνο από το ποιοτικότερο δίδυμο guard στο ΝΒΑ (Curry – Thompson), αλλά και στις υπόλοιπες θέσεις υπάρχουν οι κατάλληλοι παίκτες – κλειδιά.\n\nΈνας παίκτης που τα κάνει όλα και κυρίως παίζει λυσσαλέα άμυνα στην περιφέρεια (Iguodala), ένα 4-5άρι με παιχνίδι με πλάτη (Lee) και ένας αμυντικός ογκόλιθος 7 footer, ο Αυστραλός Bogut συμπληρώνουν την πεντάδα. Και στον πάγκο όμως υπάρχουν ποιοτικές λύσεις σχεδόν σε όλες τις θέσεις\n

Έσπασε ρεκόρ πόντων σε μια περίοδο !

\nΣτο παιχνίδι Sacramento Kings @ Golden State Warriors, (24/1), έσπασε ένα ρεκόρ που κρατούσε από το 1978, όταν ο θρύλικός George Gervin των San Antonio Spurs σκόραρε 33 πόντους σε μία μόνο περίοδο. Ο Καρμέλο Άντονυ ισοφάρισε το συγκεκριμένο ρεκόρ το 2008 με τους Denver Nuggets.\n\n

George Gervin
George Gervin
\n\nΚι όμως! Ο Klay Thompson, ο δεύτερος Splash Brother της ομάδας, πέτυχε 37 πόντους στην 3η περίοδο (συνολικά πέτυχε 52). Φαίνεται υπερβολικό; Δεν έχασε ούτε μια προσπάθεια. Ας ευχηθούμε κι εις ανώτερα σ αυτή την συμπαθέστατη ομάδα με την «πιο καυτή έδρα» σε όλο τον μαγικό κόσμο…\n\n
Warriors - Klay Thomson
Warriors – Klay Thomson
\n\nhttps://twitter.com/warriors/status/558905826820116480\nhttps://twitter.com/warriors/status/558919812156370944\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Wxjsz92v53M\nhttps://www.youtube.com/watch?v=JBZxm0kF2YA

Ρόι Τάρπλεϊ. Ήταν τεράστιος! Τον “έφαγαν” τα ναρκωτικά & οι μπύρες!

Ρόι Τάρπλεϊ. Ήταν τεράστιος! Τον "έφαγαν" τα ναρκωτικά & οι μπύρες!

Όταν ακούς το όνομα Ρόι Τάρπλεϊ, σίγουρα δυο πράγματα σου έρχονται στο μυαλό: Mεγάλο ταλέντο και Nαρκωτικά. Είναι αλήθεια ότι αυτά τα 2 στοιχεία, όσο αντιφατικά και να είναι, συνέθεταν σε γενικές γραμμές το προφίλ ενός παίκτη που μπορούσε να γράψει την δική του ιστορία στον χώρο του NBA αλλά τελικά, λόγω των κακών συνηθειών του, κατέληξε να αγωνίζεται μέχρι τα 40 του σε χαμηλό επίπεδο προκειμένου να βγάλει τα προς το ζειν… Το ταλέντο του πάντως ήταν αναμφισβήτητο.\n

1986-1988:Τo “καταραμένο” ντραφτ του 1986 και το πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα

\n

Ρόι Τάρπλεϊ εναντίον Κ.Α Τζαμπάρ
Ρόι Τάρπλεϊ εναντίον Κ.Α Τζαμπάρ
\n\nΜετά από κάποια χρόνια στο κολλέγιο του Μίτσιγκαν, ο Τάρπλεϊ, έχοντας ανακηρυχτεί 3 φορές MVP, επιλέγεται από του Ντάλας Μάβερικς ως No 7 στο ”καταραμένο” ντραφτ του 1986.\n\n
Ρόι Τάρπλεϊ εναντίον Μάτζικ Τζόνσον
Ρόι Τάρπλεϊ εναντίον Μάτζικ Τζόνσον
\n\nΧαρακτηρίστηκε έτσι γιατί οι 4 από τους 10 πρώτους εκείνου του ντραφτ αντιμετώπισαν στην συνέχεια πολλά προβλήματα με τα ναρκωτικά. (δυστυχώς ήταν και ο Ρόι ένας από αυτούς…)\n\nΤα πρώτα 2 χρόνια πάντως ήταν εξαιρετικά ελπιδοφόρα για τον ίδιο, καθώς τον πρώτο χρόνο ψηφίστηκε στην all-rookie team ενώ την σεζόν 87-88 ανακηρύσσεται καλύτερος 6ος παίκτης και συμβάλλει αποφασιστικά στην πορεία των Ντάλας μέχρι τους τελικούς της Δύσης(ηττήθηκαν 4-3 από τους Λέηκερς του Μάτζικ).\n\nΌμως εκεί κάπου φάνηκαν τα πρώτα ”σύννεφα”…\n

1988-1992: Oι κακές συνήθειες και ο διετής αποκλεισμός από το NBA…

\nTo 1988 ο Τάρπλεϊ αρχίζει να ”πέφτει” στα ”νύχια” του αλκοόλ και των ναρκωτικών. Παρά το γεγονός ότι μίλαγε σε ειδικό για το πρόβλημά του, ο ίδιος δεν κατάφερε ουσιαστικά να το ξεπεράσει με αποτέλεσμα τον Γενάρη του 1989 να αποβληθεί από την υπόλοιπη σεζόν λόγω χρήσης ουσιών.Είχαν επίσης αρχίσει και τα πρώτα προβλήματα τραυματισμών με τα γόνατά του, συνέπεια της πολυτάραχης ζωής του.\n\nΑγωνίστηκε σε πολύ λίγα παιχνίδια τις σεζόν 1990 και 1991 αλλά στις 17 Οκτωβρίου 1991 το NBA τον απέβαλλε οριστικά όταν αρνήθηκε να εξεταστεί σε drug test, στο οποίο είχε βρεθεί θετικός τα 2 προηγούμενα χρόνια… Απουσίες από αγώνες, οδήγηση υπό την επήρεια μέθης και πολλά άλλα παρόμοια περιστατικά συνέθεταν την ζωή του Ρόι εκείνη την περίοδο.\n

1992-93:Ευρώπη και Άρης

\nΈχοντας πλέον διαγραφεί από τις λίστες του NBA, ο Τάρπλεϊ αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και συγκεκριμένα στον Άρη, σε μια προσπάθεια να βρει τον παλιό του εαυτό. Η σεζόν 1992-93 ήταν καλή στην αρχή, καθώς ο Ρόι κάνει ”πράγματα και θαύματα” και οδηγεί τον Άρη στην κατάκτηση του Κυπελλούχων απέναντι στην Έφες Πίλσεν.\n\nΈνας τραυματισμός που είχε μεσούσης της περιόδου επηρεάζει τον Άρη, που φτάνει στα πλέη οφ ως 5ος αντιμετωπίζοντας με μειονέκτημα έδρας τον Ολυμπιακό.Το πρώτο ματς έγινε στην Χαλκίδα λόγω τιμωρίας των Πειραιωτών και έμελλε να είναι το τελευταίο του Τάρπλεϊ στον Άρη. Ο λόγος ήταν η μαρτυρία ενός υπαλλήλου του ξενοδοχείου που έμενε η αποστολή του Άρη ότι βρήκε κάτω από το κρεβάτι του Ρόι κουτιά μπύρας.\n\nΜετά από αυτό ο Τάρπλεϊ έφυγε για την πατρίδα του και δεν ξαναγύρισε στον Άρη, έχοντας παράλληλα τσακωθεί και με τον τότε προπονητή Σβι Σερφ… Οι κακές συνήθειες δεν έλεγαν να τον αφήσουν…\n\n

Ο Ρόι Τάρπλεϊ στην 1η χρονιά του στην Ελλάδα με τη φανέλα του Άρη
Ο Ρόι Τάρπλεϊ στην 1η χρονιά του στην Ελλάδα με τη φανέλα του Άρη
\n

1993-94:Ολυμπιακός και το ”μοιραίο” επεισόδιο με Παπαδάκη

\nΤην επόμενη σεζόν εντάσσεται στο δυναμικό του τότε πρωταγωνιστή Ολυμπιακού, με εισήγηση του Ιωαννίδη, που ήθελε τον Αμερικάνο για να αποτελέσει ένα πανίσχυρο δίδυμο με τον Ζάρκο Πάσπαλι. Η σεζόν που ακολουθεί είναι ”ονειρική” για την ομάδα αλλά και για τον ίδιο.\n\nΟ Ολυμπιακός φτάνει στον τελικό του Πρωταθλητριών και είναι το φαβορί απέναντι στην Μπανταλόνα του Ομπράντοβιτς. Ο Τάρπλεϊ έχει βοηθήσει τα μέγιστα. Γι άλλη μια φορά όμως θα γίνει αρνητικός πρωταγωνιστής εκτός γηπέδου, αφού παραμονές του τελικού στο Τελ Αβίβ, τσακώνεται με τον Μπάμπη Παπαδάκη και φεύγει από το ξενοδοχείο.\n\nΤον βρίσκουν μετά από λίγες ώρες μεθυσμένο σε ένα μπαρ. Την επόμενη ”παραπατάει” στον τελικό και ο Ολυμπιακός χάνει το τρόπαιο. Τελικά θα κατακτήσει το νταμπλ με την ομάδα του Πειραιά, μπαλώνοντας κάπως την κατάσταση, με καλές εμφανίσεις που του έδιναν ελπίδες για ακόμα μια ευκαιρία στο NBA…\n\n

Ο Ρόι Τάρπλεϊ με τη φανέλα του Ολυμπιακού
Ο Ρόι Τάρπλεϊ με τη φανέλα του Ολυμπιακού
\n

1994-96:Η τρίτη και φαρμακερή…(NBA)

\nΤο 1994 γυρνάει στο NBΑ και οι Μάβερικς τον ”αγκαλιάζουν” προσφέροντάς του συμβόλαιο αξίας 20 εκ. δολλαρίων(!!). Όμως το NBA του είχε περάσει το μήνυμα ότι στο πρώτο παράπτωμα θα τον απέβαλλε οριστικά και αμετάκλητα. Εκείνη η χρονιά κύλησε αρκετά καλά για τον Τάρπλεϊ, ο οποίος τελείωσε την σεζόν με περίπου 13 πόντους και 8 ριμπάουντ μ.ο..\n\n

Ο Ρόι Τάρπλεϊ στο 2ο πέρασμά του από τους Ντάλας Μάβερικς
Ο Ρόι Τάρπλεϊ στο 2ο πέρασμά του από τους Ντάλας Μάβερικς
\n\nΤο ξεκίνημα της σεζόν 1995-96 όμως ήταν και το τελευταίο για τον ίδιο, καθώς τιμωρήθηκε από την Λίγκα επειδή απέτυχε να περάσει ένα αλκοοτεστ. Ο ίδιος θεώρησε άδικη αυτή την απόφαση καθώς υποστήριζε ότι η ποσότητα αλκοόλ που βρέθηκε στο αίμα του ήταν, μέσα στα νόμιμα όρια. Αλλά με το κακό παρελθόν που είχε και όλο το κλίμα που είχε δημιουργηθεί εις βάρος του, κανείς σχεδόν δεν τον πίστευε.’Ηταν το τέλος του αμερικάνικου ονείρου για τον Ρόι…\n

1995-2006:περιπλάνηση στον κόσμο και αίτημα επανένταξης στο ΝΒΑ(2003)

\nΗ τελευταία δεκαετία της καριέρας του ήταν ένας δρόμος χωρίς προορισμό. Ο Ρόι περιπλανήθηκε σε Ελλάδα(Ηρακλής,Έσπερος),Κίνα και Ρωσία ενώ αγωνιζόταν έως τα 40 του σε ομάδες της Αμερικής από το CBA και το USBL, προσπαθώντας να κερδίζει χρήματα για να ζήσει. ΤΟ 2003 έκανε αίτημα επανένταξης στο NBA, όντας 39 ετών, σε μια προσπάθεια να ”καθαρίσει” το όνομά του πριν αποσυρθεί. Του ζητήθηκε να περνά κάθε βδομάδα drug test και αλκοοτεστ, κάτι που ο ίδιος το έπραξε αλλά τελικά η επιθυμία του δεν πραγματοποιήθηκε…\n\nΓενικά ο Ρόι Τάρπλεϊ είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ταλέντου που χάθηκε από εξωαγωνιστικούς λόγους και από κακές συνήθειες. Υπήρξε ”ευλογία” και κατάρα για τις ομάδες που αγωνίστηκε καθώς η πορεία του ποτέ δεν ήταν σταθερή. Πέθανε στις 9/1/2015, σε ηλικία 50 ετών, στην κλινική που νοσηλευόταν από πρόβλημα στο συκώτι, αφήνοντας μια σπουδαία ιστορία που θα μπορούσε όμως να είναι πολύ μεγαλύτερη και ενδοξότερη από κάθε άποψη.\n

Αιωνία σου η μνήμη Ρόι…!

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=xF5Vje2qD44\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=Hw74PMToyBs\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=hsuhQn6_Uyg\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=npgnIcg9gLc

Ουάσινγκτον-Τομτζάνοβιτς: Η Μπουνιά που Συγκλόνισε το NBA!

Ουάσινγκτον-Τομτζάνοβιτς: Η Μπουνιά που Συγκλόνισε το NBA!

Η 9η Δεκέμβρη του 1977 αποτελεί μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του NBA και σίγουρα κάτι που όλοι θα ήθελαν να ξεχάσουν, παρόντες και μη.Αιτία αποτέλεσε μια μπουνιά του παίκτη των Λος Άντζελες Λέηκερς, Κέρμιτ Ουάσινγκτον, στον αντίστοιχο των Ρόκετς(και μετέπειτα προπονητή τους) Ρούντι Τομτζάνοβιτς.\n\nΟ λόγος ήταν μια παρεξήγηση. Ας θυμηθούμε τι έγινε τότε…\n

Ξύλο και των “γονέων”

\nΣε μια φάση του αγώνα,ο Κέρμιτ Ουάσιγκτον και ο Κέβιν Κάνερτ(Kevin Kunnert) διεκδίκησαν ένα ριμπάουντ. Στην συνέχεια ο Κάνερτ άρχισε μια νέα επίθεση αλλά είδε τον Ουάσιγκτον να του έχει πιάσει το σορτσάκι. Αυτό τον οδήγησε στο να ρίξει αγκωνιά στον Ουάσινγκτον με αποτέλεσμα ο τελευταίος να τον χτυπήσει.\n\nΕκείνη την στιγμή ο Τομτζάνοβιτς έτρεξε προς το μέρος του καυγά θέλοντας να κατευνάσει την κατάσταση. Όμως ο Ουάσινγκτον νόμισε, ενστικτωδώς, πως έτρεχε να του επιτεθεί και του έριξε “στην κόντρα” μια ασύλληπτη μπουνιά στο πρόσωπο!\n

Καρίμ-Αμπντουλ Τζαμπάρ: “Σαν να σκάει πεπόνι στο τσιμέντο”

\nΟ σέντερ των Λέηκερς, Καρίμ-Αμπντούλ Τζαμπάρ, ήταν ανάμεσα στους παίκτες και δήλωσε μετά από καιρό:\n

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον θόρυβο που έκανε η μπουνιά. Ήταν σαν να σκάει πεπόνι σε τσιμέντο!

\nΑμέσως έτρεξαν όλοι να δουν την κατάσταση του Τομτζάνοβιτς, καθώς ο ίδιος βρισκόταν στο πάτωμα σε μια λίμνη αίματος. Πραγματικά σοκαριστική στιγμή!\n

Η…αντίδραση του Τομτζάνοβιτς και το ραγισμένο κρανίο

\nΟ Τομτζάνοβιτς πάντως, για κάποιο λόγο, δεν ήταν αναίσθητος. Μάλιστα μετά το τέλος του αγώνα, προσπάθησε να επιτεθεί στον Ουάσινγκτον αλλά το σώμα του δεν τον υπάκουε.\n\nEίχε πάθει διάσειση και είχε σπάσει κόκκαλα, σαγόνι και μύτη ενώ το κρανίο του είχε ελαφρώς ραγίσει τόσο, ώστε υγρά του εγκεφάλου έτρεχαν στο στόμα του!\n\nΌλα αυτά θα μπορούσαν να τον έχουν οδηγήσει στον θάνατο. Ο ίδιος δήλωσε:\n

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την γεύση. Δεν κατάλαβα τι έγινε, νόμιζα ότι είχε πέσει στο κεφάλι μου το scoreboard του γηπέδου!

\nΟ γιατρός του ήταν εντυπωσιασμένος πως ο Τομτζάνοβιτς είχε επιζήσει μετά από τέτοιο τραυματισμό και μάλιστα χωρίς να του μείνει κάποια μόνιμη βλάβη. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά:\n

Σε πολλές περιπτώσεις, αθλητές πέθαναν από λιγότερο ισχυρά χτυπήματα. Στην περίπτωση του Ρούντι, έμοιαζε με προσπάθεια συγκόλλησης αυγού…

\n(αναφερόμενος στο ραγισμένο κρανίο του Τομτζάνοβιτς).\n

Η μετάνοια του Ουάσιγκτον

\nΟ Ουάσιγκτον, σε μια προσπάθεια να ζητήσει συγγνώμη, δήλωσε:\n

Πανικοβλήθηκα όταν είδα τον Τομτζάνοβιτς να έρχεται καταπάνω μου γι’αυτό αντέδρασα έτσι. Η αντίδρασή αυτή δεν ήμουν εγώ.Ήμουν χειρότερος και από το χειρότερο τέρας του Χόλυγουντ

\n

Η τιμωρία και το ”μετά” στην καριέρα Τομτζάνοβιτς-Ουάσινγκτον

\n

Τομτζάνοβιτς
Τομτζάνοβιτς
\n\nΌλος ο κόσμος πάντως είχε παγώσει από το παραπάνω περιστατικό ενώ ο Ουάσινγκτον είχε καταλάβει ότι παραλίγο θα γινόταν δολοφόνος. Η λίγκα τον τιμώρησε για 60 μέρες, χάνοντας 26 αγώνες και πληρώνοντας πρόστιμο 10.000 δολαρίων που εκείνη την εποχή ήταν μεγάλο.\n\nΥπήρξαν πάντως αντιδράσεις από ανθρώπους που ήθελαν πιο αυστηρή τιμωρία.\n\n
Τομτζάνοβιτς
Τομτζάνοβιτς
\n\nΌσον αφορά την καριέρα του Τομτζάνοβιτς, αυτή πήρε την κατιούσα καθώς έμεινε 5 μήνες εκτός δράσης και τα τραύματα έκαναν αρκετό καιρό να επουλωθούν. Όταν επέστρεψε δεν κατάφερε ποτέ να βρει τον παλιό του εαυτό και αποχώρησε νωρίς όντας μόνο 33 ετών.\n\nΌταν αποσύρθηκε πάντως οι Ρόκετς απέσυραν το νούμερο 45 προς τιμήν του, ενώ και ο ίδιος έγινε ένας σπουδαίος προπονητής, οδηγώντας την ομάδα του Χιούστον σε 2 σερί κατακτήσεις πρωταθλημάτων(1994,1995)…\n

Η άφεση αμαρτιών του Τομτζάνοβιτς στον Ουάσιγκτον και η φιλία τους

\nΜε το πέρασμα του χρόνου πάντως, οι ”πληγές” έκλεισαν και όσον αφορά τις σχέσεις των 2 αντρών. Μάλιστα συναντήθηκαν το 2002 στο Πόρτλαντ για να μιλήσουν στην USA Today για το βιβλίο του John Feinstein “The Punch” που αναφέρεται στο συγκεκριμένο γεγονός… Εκεί ο Τομτζάνοβιτς χαρακτήρισε ”αδερφό” του τον Ουάσινγκτον και συμπλήρωσε ότι:\n

Ό,τι έγινε είναι παρελθόν, πλέον δεν υπάρχει κάτι να μας χωρίζει…

\nΣ’εκείνη την συνέντευξη, οι δύο άντρες μίλησαν αναλυτικά για εκείνο το περιστατικό και τα συναισθήματά τους εκείνο το βράδυ. Ο Τομτζάνοβιτς μάλιστα έδειχνε τόσο άνετος και μιλούσε αναλυτικά σαν να μην είχε συμβεί κάτι σοβαρό που παραλίγο θα του είχε στοιχίσει την ζωή.\n\nΜάλιστα όταν τους ζητήθηκε να βγουν φωτογραφία μαζί, χάρισαν στον κόσμο το καλύτερό τους χαμόγελο, επιβεβαιώνοντας ότι η κακή στιγμή είχε ξεχαστεί.\n

Μάθημα και για το NBA

\nΤο ίδιο το NBA, μετά από εκείνο το περιστατικό, έδωσε μεγάλη σημασία στην συμπεριφορά των παικτών. Συνειδητοποιώντας τι μπορεί να συμβεί από μαι κακιά στιγμή επέβαλλε μέτρα τα οποία προέβλεπαν αυστηρές ποινές για τους λεγόμενους ‘‘εντός γηπέδου ταραξίες” όπως αποκλεισμό από αγώνες ή μεγάλα χρηματικά πρόστιμα.\n\nΉταν μια προσπάθεια να αποφεύγονται καβγάδες που στιγματίζουν το άθλημα και δίνουν το κακό παράδειγμα σε όσους το παρακολουθούν. Τα μέτρα αυτά είχαν μεγάλη αποτελεσματικότητα από τότε, καθώς με ελάχιστες εξαιρέσεις, η συμπεριφορές των αθλητών είναι άψογες…\n

Ο φιλάνθρωπος Ουάσινγκτον

\nΑξίζει να αναφερθεί ότι ο Ουάσινγκτον, χρόνια μπλεγμένος σε ιστορίες με αλκοόλ και κακής ζωής, έχει αφιερώσει την ζωή του στις φιλανθρωπίες, δείχνοντας σε όλους πως όταν κάποιος πάρει μια δεύτερη ευκαιρία(όπως η συγχώρεση του Τομτζάνοβιτς) μπορεί να αλλάξει…\n\n

Ουάσινγκτον
Ουάσινγκτον
\n\nΔείτε σε βίντεο τη φάση από τη θρυλική μπουνιά !\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=jgqUZ1IAA_8

Δεν Μπορώ Να Αναπνεύσω! – Η Ανάγκη για Διαμαρτυρία μέσα από Αθλητές-Σύμβολα

Δεν Μπορώ Να Αναπνεύσω! - Η Ανάγκη για Διαμαρτυρία μέσα από Αθλητές-Σύμβολα

Η Ελπίδα των κατατρεγμένων Αφροαμερικανών

\nΓια χρόνια οι κοινότητες των ανθρώπων της αφρικανικής καταγωγής σε όλο τον κόσμο εύχονται ότι οι εκατομμυριούχοι αθλητές θα γίνουν πιο δραστήριοι κοινωνικά και θα αναδειχτούν ως η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή γιατί δεν τους σημασία κανείς.\n\nΠαρόλο που μερικοί από αυτούς τους αθλητές της αφρικανικής καταγωγής δεν είναι οι ιδανικότεροι υποψήφιοι για να μιλήσουν για κοινωνική αλλαγή και ενάντια στην αδικία, η δημοτικότητα αυτών των αθλητών τους φέρνει σε μοναδική θέση για αυτό το σκοπό.\n\nΔεν μπορώ να αναπνεύσω\n\nΗ διαδρομή προς τον ακτιβισμό δεν είναι κάτι που όλοι μπορούν να κατανοήσουν εύκολα. Πολλοί αθλητές θα προτιμούσαν να μαζεύουν τις επιταγές από τα παχυλά τους συμβόλαια, τις κυρίες τους, τις καταχωρίσεις τους στον Τύπο και να ζήσουν μια ζωή μέσα στην άνεση και την πολυτέλεια. Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Το παρελθόν είναι γεμάτο με τρανά παραδείγματα αθλητών που προσπάθησαν να σταθούν στο ύψος της ευθύνης και της πρόκλησης να σημάνουν τον συναγερμό στο γενικό πληθυσμό σχετικά με τις αδικίες που υφίστανται τα άτομα αφρικανικής καταγωγής σε τακτική βάση.\n\nΟ μεγάλος Τζιμ Μπράουν ήταν αφοσιωμένος ακτιβιστής εδώ και δεκαετίες. Ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ έχει μια ιστορία ακτιβισμού στο παρελθόν, στην οποία έχει πρόσφατα επιστρέψει από δημοσιογραφικό πόστο μέσα από τα βιβλία και την κριτική στήλη του στο περιοδικό Time. Ωστόσο, ως επί το πλείστον, οι αθλητές που επιδίδονται σε πράξεις ακτιβισμού εμφανίζονται στο προσκήνιο σπάνια ή καθόλου τα τελευταία 30 χρόνια.\n

Η Ιστορική Πράξη του Κρεγκ Χότζες

\n

Κρεγκ Χότζες - Δεν μπορώ να αναπνεύσω
Κρεγκ Χότζες
\n\nΘυμάται κανείς τον Κρεγκ Χότζες των Σικάγο Μπουλς; Εξαναγκάστηκε σε απόσυρση επειδή τόλμησε να εμφανιστεί στο Λευκό Οίκο σε πλήρη αφρικανική περιβολή και να παρουσιάσει στον τότε Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους μια επιστολή παραπόνων από την αφρικανική αμερικανική κοινότητα. Αυτό έλαβε χώρα πίσω στο μακρινό 1992. Μετά από αυτόν, δεν υπήρξε σχεδόν  κανένας, τουλάχιστον σε αυτό το μέγεθος.\n\nΗ αλήθεια να λέγεται, η πράξη του ήταν περισσότερο συμβολική παρά οτιδήποτε άλλο. Ήταν ένα ηχηρό μήνυμα στον κόσμο της απόλυτης κυριαρχίας των λευκών. Η Μαύρη Αμερική περίμενε για χρόνια ένα νέο πρωταθλητή, αρκετά γενναίο και “μεγάλο” -τόσο μεγάλο ώστε η άποψή του να είναι αδιαμφισβήτητη- για να αναλάβει την υπόθεση.\n

Η δράση του Λεμπρόν Τζέιμς

\nΠαρόλο που ο σούπερ σταρ των Κλίβελαντ Καβαλίερς, Λεμπρόν Τζέιμς είχε αναφέρει σε συνέντευξή του στο ESPN πριν από επτά χρόνια ότι θα ήθελε να σηκώσει το μανδύα του Μοχάμεντ Άλι  και να γίνει πρωταθλητής στο στίβο της κοινωνικής δικαιοσύνης, η δήλωσή του είχε φανεί αναιμική. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, ο “βασιλιάς” Τζείμς χρησιμοποίησε το ειδικό του βάρος για να στρέψει την προσοχή στον αγώνα για τη δικαιοσύνη και την ισότητα των Αφροαμερικανών μέσα από διάφορες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.\n\n

Λεμπρόν Τζέιμς
Λεμπρόν Τζέιμς
\n\nΗ αρχή έγινε το 2013 όταν οι Μαϊάμι Χιτ, τότε ομάδα του Λεμπρόν Τζέιμς έκανε με πρωτοβουλία του Λεμπρόν κάποιες συμβολικές κινήσεις διαμαρτυρίας για την τραγική δολοφονία του άοπλου 17χρονου Τρέιβον Μάρτιν (Trayvon Martin) και συνεχίστηκε μέσα από δηλώσεις και αναρτήσεις του Λεμπρόν στα κοινωνικά δίκτυα.\n

Η ακτιβιστική καμπάνια “Δεν μπορώ να αναπνεύσω!”

\nΠρόσφατα, μετά την προκλητική αθώωση στις 4 Δεκεμβρίου 2014, του (λευκού) αστυνόμου που στραγγάλισε αναίτια κι απρόκλητα τον άοπλο (Αφροαμερικανό) Έρικ Γκάρνερ με την υποψία ότι πουλούσε παράνομα τσιγάρα, πέραν από τον Λεμπρόν ευαισθητοποιήθηκαν και άλλοι μεγάλοι αθλητές του NBA.\n\nΤην αρχή έκανε ο Ντέρικ Ρόουζ, όταν εμφανίστηκε 2 μέρες μετά την ανακοίνωση, στις 6 Δεκεμβρίου, στην προθέρμανση του αγώνα των Σικάγο Μπουλς με τους Γουόριορς, φορώντας μια μπλούζα που έγραφε\n

I can’t breathe” (“Δεν μπορώ να αναπνεύσω”)

\nπου ήταν τα τελευταία λόγια του Έρικ Γκάρνερ λίγο πριν ξεψυχήσει από τη λαβή του αστυνομικού.\n\n

Ντέρικ Ρόουζ - Δεν μπορώ να αναπνεύσω
Ντέρικ Ρόουζ
\n\nΣτη συνέχεια, στο παιχνίδι μεταξύ των Κλίβελαντ Καβαλίερς και των Μπρούκλιν Νετς, την ίδια μπλούζα φόρεσαν επίσης ο Λεμπρόν Τζέιμς και ο Κάιρι Ίρβινγκ των Κάβαλιερς, και οι Κέβιν Γκαρνέτ, Ντερόν Ουίλιαμς, Άντονυ Άντερσον των Μπρούκλιν Νετς, καθώς και ο μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης και ατζέντης αθλητών Jay Z. Το φαινόμενο στη συνέχεια εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη χώρα, με αθλητές όπως ο Κόμπι Μπράιαντ, ο Σουάγκι Π, ο Κάρλος Μποζιερ και ο Τζέρεμι Λιν να εμφανίζονται επίσης με την εν λόγω μπλούζα, όπως ακόμα και ο μη αφρικανικής καταγωγής Ντέμιαν Λίλαρντ των Πόρτλαντ Μπλέιζερς και όλη η ομάδα των Τζορτζτάουν Χόγιας πριν από το παιχνίδι τους ενάντια στους Κάνσας.\n\n \n\n
Δεν μπορώ να αναπνεύσω
Κόμπι Μπράιαντ
\n\n
Δεν μπορώ να αναπνεύσω
Λος Άντζελες Λέικερς
\n

Το βίντεο του άδικου στραγγαλισμού

\nhttps://www.youtube.com/watch?v=g-xHqf1BVE4

Η μέρα ντροπής για το NBA…(Άρτεστ-Γουάλας)

Η μέρα ντροπής για το NBA...(Άρτεστ-Γουάλας)

Η 19η Νοεμβρίου του 2004.έχει μείνει στην ιστορία ως μια από τις πιο ”μαύρες” σελίδες στην ιστορία του NBA.Εκείνη την ημέρα συνέβησαν πράγματα που ήταν για γέλια και για κλάματα και θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν ταινία (το τι είδους δεν ξέρουμε) .Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά…\n\nΟι Pistons υποδέχονταν τους Pacers στο ντέρμπι της Ανατολής και μιας άτυπης ρεβάνς των τελικών περιφέρειας. Οι φιλοξενούμενοι έλεγχαν το ματς σε όλη την διάρκεια του, 46 δευτερόλεπτα πριν το τέλος και με το σκορ στο 97-82 υπέρ των Πέησερς έγινε η φάση που δημιούργησε όλη αυτή την παρωδία…\n\n

Ο Γουάλας σπρώχνει πολύ δυνατά τον Άρτεστ
Ο Γουάλας σπρώχνει πολύ δυνατά τον Άρτεστ
\n\nΟ Ρον Άρτεστ των Ιντιάνα έκανε ένα, σκληρό μεν αλλά όχι αντιαθλητικό, φάουλ στον Γουάλας. Ο τελευταίος, γνωστός για τον εκρηκτικό χαρακτήρα του, έσπρωξε με τρομερή δύναμη τον Άρτεστ και τον κυνήγησε προς το τραπέζι της γραμματείας παρασύροντας σχεδόν όσους παίκτες βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο παρκέ.\n\nΠολλοί παίκτες των 2 ομάδων αντάλλαξαν μεταξύ τους σπρωξιές και μπουνιές ενώ ο Άρτεστ ξάπλωσε μπροστά από τη γραμματεία για να ηρεμήσει. Και ενώ όλα έδειχναν να ηρεμούν, ένα ποτήρι εκτοξεύτηκε και έπεσε πάνω του…Ήταν η “σπίθα που αναζωπύρωσε την φωτιά”…\n\nΟ 25χρονος τότε παίκτης των Pacers σηκώθηκε και “έγραψε ιστορία”. Με τα νεύρα στην “τσίτα” από το επεισόδιο με τον Γουάλας, σκαρφάλωσε στην εξέδρα και βρήκε αυτόν που του είχε πετάξει το μπουκάλι. Άρχισε να του ρίχνει μπουνιές στο πρόσωπο με μανία, με τον Stephen Jackson να κάνει το ίδιο. Ποπ-κορν στον αέρα, ξύλο και ”αιωρούμενα” σώματα συνέθεσαν αυτήν την παρωδία…\n\n
Ρον Άρτεστ
Ο Ρον Άρτεστ επιστρέφει στο παρκέ με τη φανέλα ξεχειλωμένη, επακόλουθο από το ξύλο
\n\nΠαραλίγο να συμμετάσχουν και άλλοι παίκτες τον Πέισερς αλλά τελικά κάτι τέτοιο δεν έγινε, με τον Άρτεστ να φτάνει ξανά στο παρκέ, με μια φανέλα ξεχειλωμένη. Το κοινό είχε χάσει τον έλεγχο, οι άνθρωποι των ομάδων δεν ήξεραν πως να συγκρατήσουν το πλήθος και οι στιγμές ήταν σοκαριστικές. Ο Άρτεστ ήταν ο πρώτος παίκτης που αποχώρησε με συνοδεία ασφαλείας για τα αποδυτήρια, πριν ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι συμπαίκτες μέσα από έναν καταιγισμό από ποπ-κορν και αναψυκτικών(ευτυχώς μόνο….)\n

Ένιωσα να παλεύω για την ζωή μου

\nσχολίασε ο προπονητής των Pacers Rick Carlisle μετά το παιχνίδι, το οποίο φυσικά διακόπηκε. Είχαμε όμως και συνέχεια στα αποδυτήρια, ανάμεσα στους Άρτεστ, Ο’Νιλ, Τζάκσον και το προπονητικό τιμ, με την αστυνομία να συλλαμβάνει τελικά τον Άρτεστ και τους συμπαίκτες του να τον φυγαδεύουν στο λεωφορείο της ομάδας για να τον σώσουν. Πάνω από 500 αστυνομικοί βοήθησαν στο να αποχωρήσει η ομάδα της Ιντιάνα με ασφάλεια από το γήπεδο.\n

Οι συνέπειες για τους ταραξίες

\nΤην επόμενη μέρα, ο Κομισάριος του ΝΒΑ Ντέιβιντ Στέρν, βλέποντας και ο ίδιος το ματς live, ανακοίνωσε τις ποινές, οι οποίες ήταν εξοντωτικές και πρωτόγνωρες για τo ΝΒΑ, αλλά επιβάλλονταν για να προστατευτεί η λίγκα.\n\n* O Άρτεστ έχασε το υπόλοιπο της σεζόν. 73 αγώνες κανονικής περιόδου και 13 ματς playoffs.\n\n* Ο Stephen Jackson έμεινε εκτός δράσης για 30 ματς, ο Jermaine O’ Neal για 15, ο Ben Wallace για 6, ο Anthony Johnson για 5 και οι Reggie Miller, Chauncey Billups, Derrick Coleman, Elden Campbell για ένα.\n\nΤουλάχιστον ο πολιτισμός του NBA “έδειξε” γρήγορα αντανακλαστικά…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=7cTZsqxPVHo

Χάρλεμ Γκλομπτρότερς

Χάρλεμ Γκλομπτρότερς

Όταν κάποιος ακούσει το όνομα “Χάρλεμ Γκλομπτρότερς“, το πρώτο που θα του έρθει στο μυαλό είναι κάποιοι τύποι που με θετική ενέργεια προσφέρουν μπασκετικό θέαμα με διάφορα κόλπα, τα οποία συναρπάζουν σχετικούς ή μη με το άθλημα. Λίγοι όμως γνωρίζουν τι άλλο έχουν προσφέρει κατά καιρούς αυτοί οι ωραίοι τύποι…\n

Η αρχή δημιουργίας των Χάρλεμ

\nΕίναι γνωστό ότι στην Αμερική, λίγο μετά τον Α’Παγκόσμιο πόλεμο, ο ρατσισμός βρισκόταν στα ύψη. Οι Αφροαμερικάνοι και γενικά κάθε μη λευκός, αντιμετωπίζονταν από την κοινωνία ως κατώτερα όντα και κυνηγιόντουσαν με κάθε τρόπο και με την παραμικρή αφορμή.\n\nΤο 1926, μέσα σε αυτό το κλίμα, “γεννήθηκαν” οι Χάρλεμ Γκλομπτρότερς, στο Νότιο Σικάγο. Κάποιοι παλιοί συμμαθητές από το Γυμνάσιο G.Phillips του Σικάγο βρέθηκαν σε έναν φιλικό αγώνα και έφτιαξαν μια ομάδα με το όνομα “Savoy Big Five”. Το 1928 ύστερα από μια οικονομική διαφωνία, ένα μέλος της ομάδας, ο Τόμι Μπρούκινγκς αποσπάστηκε και έφτιαξε τους «Σικάγο Γκλομπτρότερς».\n\n

Έιμπ Σάπερστιν
Οι Χάρλεμ του Έιμπ Σάπερστιν
\n\nΑργότερα εμφανίστηκε  ο Έιμπ Σάπερστιν, μετανάστης από το Βόρειο Σικάγο .Όντας επιτυχημένος επιχειρηματίας και γνωστός για την αγάπη του στον αθλητισμό, έγινε ο  μάνατζερ  των «Γκλομπτρότερς». Ήταν το ουσιαστικό ξεκίνημα τους… Ο Σάπερστιν ανέλαβε να τους κλείνει αγώνες, κάτι που ήταν δύσκολο εκείνη την εποχή αν μια ομάδα δεν είχε μάνατζερ.\n\nΟι «Γκλομπτρότερς» περιόδευαν παντού, παίζοντας μπάσκετ, προσφέροντας σόου αλλά με μικρές αμοιβές. Ο λευκός Σάπερστιν και οι έγχρωμοι παίκτες του, πήγαιναν σε περιοχές υψηλής επικινδυνότητας, ειδικά για τους τελευταίους που ήταν και μαύροι. Ο Φιλ Τζάκσον είχε υμνήσει την πειθαρχία τους και το πάθος τους τονίζοντας το ”πόσο προσπαθούσαν να προσαρμοστούν σε αυτές τις συνθήκες”.\n\nΟ Φρανκ Ουάσινγκτον, παίκτης της ομάδας από το 1946 εώς 1960,είχε πέσει και αυτός θύμα ρατσισμού όταν μπαίνοντας σε ένα βενζινάδικο διψασμένος μετά από έναν αγώνα ζήτησε ένα μπουκάλι γάλα από το ψυγείο και ο ιδιοκτήτης δεν του το έδωσε επειδή ήταν μαύρος.\n\nΌλα τα παραπάνω πείσμωσαν τους Χάρλεμ στο να προσπαθήσουν να πείσουν τον κόσμο, μέσα από τους αγώνες τους ότι  το χρώμα του δέρματος δεν αποτελεί κριτήριο κατάταξης των ανθρώπων.\n

Ένας ιστορικός αγώνας με ρατσιστικά εμπόδια

\n

Χάρλεμ Γκλοουμπτρότερς - Μινεάπολις Λέικερς
Χάρλεμ Γκλοουμπτρότερς – Μινεάπολις Λέικερς
\n\nΈπειτα από ένα μεγάλο σερί νικών που έκαναν οι Χάρλεμ, πολύς κόσμος είχε αρχίσει να πιστεύει ότι μπορούσαν να κερδίσουν και ομάδες από το NBL (πρόδρομος του ΝΒΑ). Τότε ο Σάπερστιν αποφάσισε να βάλει ένα μεγάλο στοίχημα. Μίλησε με τον ιδιοκτήτη των, πρωταθλητών και αποκλειστικά λευκών, Μινεάπολις Λέικερς, Μαξ Γουίντερ και τον ”προκάλεσε” να γίνει ένας αγώνας μεταξύ των 2 ομάδων. Ένας αγώνας που, πέρα από το αγωνιστικό, θα αποδείκνυε στον κόσμο ότι μπορούν στο ίδιο γήπεδο να βρεθούν μαύροι και λευκοί.\n\nΤην μέρα του αγώνα μάλιστα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν βρήκε την ευκαιρία να προβάλλει ένα νομοσχέδιο για την ισότητα. Αντιμετώπισε όμως αντιδράσεις από τους Δημοκρατικούς του Νότου και από τον Τύπο που χαρακτήρισε αυτόν τον αγώνα ως αναμέτρηση ”μεταξύ κλόουν και λευκών”.\n\nΠροσπαθώντας να μείνουν τα παραπάνω εκτός γηπέδου, οι δυο ομάδες σκέφτονταν μόνο την νίκη. Στην αρχή του αγώνα οι Λέικερς ήταν μπροστά στο σκορ, όμως γρήγορα οι Χάρλεμ, που αρχικά είχαν επηρεαστεί από το εχθρικό κοινό, άρχισαν την αντεπίθεση.\n\nΣτην τέταρτη περίοδο και ενώ το ματς ήταν ισόπαλο, ένα χτύπημα του αστεριού των Μινεάπολις, Τζορτζ Μάικαν στον παίκτη των Γκλομπτρότερς, Μάρκες Χέινς, παραλίγο να ρίξει ”λάδι στην φωτιά’‘ και να φανούν και εντός αγωνιστικού χώρου τα σημάδια του ρατσισμού. Και όμως…. Ο Τζορτζ Μάικαν, σήκωσε τον συναθλητή του και το θέμα έληξε.\n\nΛίγο μετά ήρθε και η έκπληξη, καθώς οι Χάρλεμ, με ένα σουτ του Έρεμε Ρόμπινσον, κερδίζουν με 61-59 δημιουργώντας ένα τεράστιο σοκ σε όλο το γήπεδο και όχι μόνο για αγωνιστικούς λόγους αλλά και για το μήνυμα-γροθιά στο κατεστημένο της εποχής,ότι δηλαδή…\n

Οι “κατώτεροι” έγχρωμοι μπορούν να νικήσουν τους “ανώτερους” λευκούς !!

\n

Η ρεβάνς και η καταξίωση στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν

\nΗ νίκη αυτή ήταν επίσης η αρχή της αναγνώρισης των Αφροαμερικάνων αθλητών, που μέχρι τότε αντιμετωπίζονταν σαν “σκουπίδια”. Τα πράγματα αλλάζουν. Θέλοντας να αποδείξει ότι η νίκη δεν ήταν τυχαία ο Σάπερστιν, την επόμενη χρονιά οργάνωσε ρεβάνς. Και πάλι οι Χάρλεμ ήταν νικητές με τρόπο αυτήν την φορά πιο άνετο και πλακατζίδιο (!!!). Το 1950 οι Γκλομπτρότερς δίνουν αγώνα στη Μέκκα του παγκόσμιου μπάσκετ, στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης όπου και κέρδισαν τους Σέλτικς, σημειώνοντας την 65η σερί νίκη τους.\n\n

\n

Η Παρουσία στο Χόλιγουντ

\nΕίχαν πάρει πια “τον αέρα” των ομάδων του NBA. Σύντομα και το Χόλιγουντ ασχολήθηκε μαζί τους, αφού συμφώνησαν με τον Σάπερστιν  για την παραγωγή μιας ταινίας. Κάπου εκεί ήρθε και η επίσημη πια ονομασία τους, «Χάρλεμ Γκλομπτρότερς», λόγω της περιοχής Χάρλεμ της Νέας Υόρκης.\n\nΑξίζει να σημειώσουμε ότι την φανέλα των Χάρλεμς έχουν φορέσει οι Ουίλτ Τσαμπερλέιν και Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ ενώ ο Νέλσον Μαντέλα ανήκε στα τιμητικά μέλη τους…\n\nΌλα αυτά έκαναν τους Χάρλεμ Γκλομπτρότερς να μείνουν στην ιστορία… Δίδαξαν ήθος, ισότητα και καταπολέμηση του ρατσισμού μέσω του χαμόγελου, του θεάματος και απέδειξαν ότι μέσω αυτών τα πάντα μπορούν να πραγματοποιηθούν, ακόμα και αν οι κοινωνικές περιστάσεις δεν το επιτρέπουν…\n

Ελληνικό Ενδιαφέρον…

\nΕλληνικό ενδιαφέρον έχει η συμμετοχή κατά το παρελθόν στο ρόστερ των Χάρλεμ Γκλοουμπτρότερς του παίχτη του Ολυμπιακού Μπρεντ Πέτγουεϊ με το προσωνύμιο “Thunder”.\n\n

Ο
Ο “Θάντερ” Πέτγουεϊ
\n\n \n\n \n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=kyyZaJag2Fc\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=d9wO_rJrQLI

Μάτζικ Τζόνσον 24/10/1991. Η μέρα που τελείωσε η μαγεία…!!

Μάτζικ Τζόνσον 24/10/1991. Η μέρα που τελείωσε η μαγεία...!!

Ήταν 24 Οκτωβρίου του 1991…Οι Λέικερς του Μάτζικ Τζόνσον βρίσκονταν στη Γιούτα για ένα φιλικό παιχνίδι με τους Τζαζ, λίγο πριν την έναρξη της κανονικής σεζόν του NBA.Ο μεγάλος Μάτζικ καθόταν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του όταν έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον γιατρό της ομάδας, Michael Mellman, ο οποίος του ζητούσε επίμονα να τον δει από κοντά για να μιλήσουν για ένα σοβαρό θέμα.Ούτε ο ίδιος ο Μάτζικ δεν φανταζόταν ότι αυτό το τηλεφώνημα ήταν η αρχή του τέλους της καριέρας του…Η διάγνωση του γιατρού ήταν μια λέξη :”HIV”…\n\nΕκείνη την εποχή ο ιός του HIV που προκαλεί το AIDS ήταν κάτι καινούργιο και η ενημέρωση γύρω από αυτόν ελλιπής σε σχέση με σήμερα. Ο Μάτζικ δεν ήθελε να το πιστέψει και ζήτησε να γίνει δεύτερη εξέταση η οποία βγήκε πάλι θετική.Φανερά πλέον ανήσυχος, ζήτησε να υποβληθεί και η γυναίκα του σε εξετάσεις, μιας και ήταν έγκυος και φοβόταν μήπως είχε κολλήσει και αυτή και το παιδί.Ευτυχώς όμως αυτές βγήκαν αρνητικές και τότε ο Μάτζικ ζήτησε και τρίτη εξέταση για τον εαυτό του.\n\nΤα  οριστικά αποτελέσματα και οι αντιδράσεις…\n\nΜιας και τα αποτελέσματα θα έβγαιναν στις 5 Νοεμβρίου, οι Λέικερς υποστήριζαν ότι ο παίκτης τους είχε κάποια γρίπη και θα εμφανιζόταν στο παρκέ μετά τα 3 πρώτα παιχνίδια της σεζόν.Όταν όμως και η τρίτη εξέταση βγήκε θετική τότε ο Μάτζικ δεν μπορούσε να ”κρύβεται” άλλο.Δυο μέρες μετά λοιπόν αποφασίζει ότι πρέπει να μιλήσει σε κάποιους ανθρώπους για το πρόβλημά του προτού ανακοινώσει στον κόσμο την αποχώρησή του από τα γήπεδα.Οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι Λάρι Μπερντ, Μάκλ Τζόρνταν, Αιζάια Τόμας και ο προπονητής που λάτρευε Πατ Ράιλι.Όμως τα πράγματα άλλαξαν όταν  ένας δημοσιογράφος επικοινώνησε με το γραφείο τύπου των Λέικερς για να ρωτήσει αν αλήθευαν οι φήμες που αφορούσαν την αρρώστια του Μάτζικ.Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι Λέικερς ανακοίνωσαν πώς ο παίκτης τους θα παραχωρούσε  συνέντευξη τύπου.\n\nΤην ενημέρωση των παραπάνω ατόμων ανέλαβε, μετά από επιθυμία του Μάτζικ, να την κάνει ο μάνατζερ του Lon Rosen.Οι αντιδράσεις όλων έδειξαν πόσο τους ”πόνεσε” αυτή η είδηση.Ο Ράιλι, έχοντας αγώνα με τους Νικς στην Νέα Υόρκη, διάβασε πριν την έναρξή του μια προσευχή που ακούστηκε σε όλο το γήπεδο.Ο Τόμας, μόλις το έμαθε ξέσπασε σε κλάματα ενώ ο Μπερντ, πιο ψύχραιμος, απαίτησε να μιλήσει με τον ίδιο τον Μάτζικ, πράγμα που έγινε.Τέλος ο Τζόρνταν έκανε μόνο μια ερώτηση: ”θα πεθάνει”;\n\nΛίγο αργότερα, σε μια κατάμεστη αίθουσα τύπου θα μάθαινε και ο υπόλοιπος κόσμος τα άσχημα νέα από τον Μάτζικ.Ο ίδιος, αφού αρχικά ανακοίνωσε ξεκάθαρα την αποχώρησή του λόγω της ασθένειας, τόνισε ότι ”θα παλέψει για το πρόβλημά του” και ότι ”σκόπευε να γίνει ομιλητής για τον ιό HIV ώστε να πείσει πολλούς ανθρώπους να κάνουν ασφαλές σεξ για να τον αποφύγουν”. Πρόσθεσε ότι ”βλέπει τον ιό σαν μια νέα πρόκληση στην ζωή του και ότι θα έκανε το παν για να τον νικήσει και να συνεχίσει να ζει πολλά χρόνια ακόμα” .Η συναισθηματική φόρτιση ήταν έντονη και μερικοί ξέσπασαν σε κλάματα .Άλλα ο Μάτζικ πέρασε αυτό που ήθελε…\n\nΠαρά την όλη αυτή κατάσταση ο κόσμος ψήφισε τον Μάτζικ να πάρει μέρος στο All Star Game του 1992 όπου αναδείχτηκε MVP ενώ πήρε μέρος και στην Ολυμπιάδα του 1992 με την θρυλική Ντριμ Τιμ 1.Όμως, όπως είπαμε, η ελλιπής ενημέρωση εκείνη την εποχή για τον ιό HIV και το γενικό ”πιστεύω” ότι όποιος τον είχε δεν μπορούσε να ζήσει πάνω από 2-3 χρόνια σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήταν κολλητικός, δημιούργησε φόβο σε συμπαίκτες και μη του Μάτζικ, πολλοί από τους οποίους δεν ήθελαν ούτε να τον ακουμπάνε.Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Καρλ Μαλόουν ο οποίος είχε πει :”Αν δεχτεί ένα χτύπημα και ματώσει τι γίνεται;”. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Ρόνι Σεικάλι, οποίος βρισκόταν στο Λος Άντζελες λόγω τραυματισμού και ζήτησε να παίξει μονό με τον Μάτζικ για να διατηρηθεί σε καλή κατάσταση.\n\nΗ όλη περιπέτεια του θρύλου των Λέικερς είχε πάντως αίσιο τέλος.5 χρόνια(30 Ιανουαρίου 1996)μετά  επιστρέφει στα παρκέ με την αγαπημένη του ομάδα με την οποία έπαιξε μέχρι το τέλος της σεζόν βγάζοντας έτσι κάποια απωθημένα του για τον τρόπο που αποχώρησε. Η ενημέρωση για τον ιό HIV είχε προχωρήσει αρκετά τότε. Ο ίδιος ο Μάτζικ κατάφερε με την στάση του να αποδείξει ότι όποιος έχει αυτόν τον ιό μπορεί να ζει κανονικά την ζωή του, περνώντας ένα γενικότερο μάθημα ζωής, χρήσιμο έως σήμερα για τους φορείς και μη…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=VbdOQUARrEU\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=UFUBEno6ftA\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=kXRk0BpCEjI\n\n 

Salary Cap: το Financial Fair-Play του NBA…

Salary Cap: το Financial Fair-Play του NBA...

Στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στον χώρο του ποδοσφαίρου, από το 2009, μάθαμε τον όρο “financial fair play”,έναν κανονισμό που θέσπισε η ΟΥΕΦΑ και ως σκοπό έχει να μπει ένας περιορισμός στα χρήματα που ξοδεύουν ομάδες με πολύ πλούσιους ιδιοκτήτες έτσι ώστε να μειωθούν οι διαφορές μεταξύ αυτών και λιγότερο οικονομικά εύρωστων ομάδων και να αυξηθεί ο ανταγωνισμός σε όλα τα επίπεδα.Αναλυτικά για τα παραπάνω θα πούμε σε άλλο άρθρο γιατί εδώ θα εξηγήσουμε έναν αντίστοιχο όρο του NBA,το Salary Cap.\n\nΩς γενική έννοια, με τον όρο Salary Cap εννοούμε το όριο στο ανώτατο ποσό χρημάτων που το NBA επιτρέπει στις ομάδες να πληρώνουν στους παίκτες τους(δηλαδή το σύνολο κόστους των συμβολαίων τους). Το ύψος αυτού του ποσού εξαρτάται από τον τζίρο της Λίγκας της προηγούμενης χρονιάς.Ο λόγος που υπάρχει είναι για να περιορίζει τις πλουσιότερες ομάδες να αγοράζουν όλους τους καλούς παίκτες σε βάρος των πιο αδύναμων και έτσι να υπάρχει ανταγωνισμός.Σε περίπτωση που μια ομάδα ξεπεράσει το Salary Cap υπάρχει το λεγόμενο ”tax level” το οποίο βρίσκεται 10 εκατομμύρια δολάρια πάνω από το Salary Cap και, όταν το ξεπεράσει και αυτό κάποια ομάδα,  πρέπει να πληρώσει τον λεγόμενο φόρο πολυτελείας(για κάθε επιπλέον δολάριο που δίνει για συμβόλαιο θα το πληρώνει διπλό) Αν π.χ. υποθέσουμε ότι το Salary Cap μια ομάδας είναι 50 εκατ. τότε, προσθέτουμε άλλα 10 και εφόσον ξεπεραστούν και αυτά μετά έρχεται ο φόρος πολυτελείας.(ή luxury tax)\n\nΑξίζει να σημειωθεί ότι το σύνολο του ποσού από τον φόρο πολυτελείας το μοιράζονταν οι ομάδες που δεν ξεπερνούσαν το όριο του Salary Cap.Επιπλέον,το μέτρο αυτό ”μάτωνε” οικονομικά τις ομάδες που το ξεπερνούσαν καθώς μιλάμε για τεράστια ποσά.Έτσι το 2005, για μια και μόνο φορά η Λίγκα θέσπισε τον ”Κανονισμό Άλαν Χιούστον” που έδινε το δικαίωμα σε μια ομάδα να αποδεσμεύσει έναν παίκτη και το ποσό ου συμβολαίου του να αφαιρεθεί από τον φόρο πολυτελείας.Αυτό σήμαινε ότι η ομάδα θα πλήρωσε κανονικά το συμβόλαιό του αλλά ο παίκτης θα λογιζόταν ως ελεύθερος και έτσι τα χρήματα του συμβολαίου του δεν θα υπολογίζονταν στο Salary Cap.Η διάταξη πήρε το όνομα του Άλαν Χιούστον γιατί ο συγκεκριμένος παίκτης υπέγραφε τότε τα πιο εξωφρενικά συμβόλαια στο ανώτατο όριο.\n\nΜε όλα τα παραπάνω το NBA καταφέρνει πάντα να παραμένει ανταγωνιστικό και εντός και εκτός παρκέ,άσχετα με τα οικονομικά μια ομάδας…\n\n 

NBA 2014-15. Ξεκινάει το θέαμα… (Part II – Ανατολή)

NBA 2014-15. Ξεκινάει το θέαμα… (Part II – Ανατολή)

Ο «βασιλιάς» του NBA , LeBron James, επέστρεψε στο σπίτι του και όλοι πλέον περιμένουν να δουν αν θα βρεθεί για πέμπτη συνεχόμενη φορά σε τελικούς. Οι «ιππότες» Cleveland Cavalaliers υποδέχτηκαν τον ήρωά τους με ενθουσιασμό, οι εμφανίσεις με το «23» ξαναβγήκαν από τις ντουλάπες και η αισιοδοξία στο Ohio για την πολυπόθητη κατάκτηση ενός τίτλου είναι εμφανής.\n\nΣτο ταξίδι της φετινής σεζόν, ο LeBron θα έχει για υπασπιστές τον φέρελπι playmaker Kyrie Irving και έναν από τους πιο ποιοτικούς ψηλούς στο ΝΒΑ βάσει της ικανότητάς του να σκοράρει από μακρινή απόσταση και να μαζεύει ριμπάουντ (Kevin Love). Θα ξανασυναντήσει όμως τόσο τον βασικό σέντερ-φορ A. Varejao (τον οποίο οι περισσότεροι θυμόμαστε από τη ζημιά που προκάλεσε στον αρχηγό της εθνικής μας Νίκο Ζήση), όσο και τον 34χρονο πρώην συμπαίκτη του στους Miami Heat, τον «μπόμπερ» Mike Miller.\n\nΠοιος μπορεί να αποτελέσει το φόβητρο για τους Cavaliers στην πορεία τους προς τον τελικό της Ανατολής?\n\nΕίναι η ομάδα που όσοι μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’90 τη θυμούνται με νοσταλγία… Οι ταύροι του ενός και μοναδικού Michael Jordan και του Scottie Pippen. Η ομάδα των δύο three-peat είναι πάλι εδώ και έτοιμη για μεγάλα πράγματα. Ο Tom Thibodeau άλλαξε το DNA αυτής της ομάδας στην άμυνα και προσδοκά σε όσο το δυνατόν λιγότερους τραυματισμούς. \n\nΠλέον οι Bulls έχουν την καλύτερη τετράδα ψηλών του ΝΒΑ (Noah, PauGasol, Gibson, Mirotic) και με τον MVP του 2011 Derrick Rose υγιή και τους Butler και Hinrich στην περιφέρεια θα είναι σε θέση να διεκδικήσουν μια θέση στους τελικούς.\n\nΉδη η πρώτη αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων βρήκε νικητές τους Cavaliers. Η συνέχεια επί της οθόνης…\n\n \n\nhttp://www.youtube.com/watch?v=iyfsiphPu44\n\nhttp://www.youtube.com/watch?v=Zn6kiimEsYc\n\nhttp://www.youtube.com/watch?v=czMj6zOVDOM

Μάικλ Τζόρνταν. Δεν τον σταμάτησαν ούτε με δηλητηρίαση… (The Flu Game)

Μάικλ Τζόρνταν. Δεν τον σταμάτησαν ούτε με δηλητηρίαση... (The Flu Game)

Ο, για πολλούς, απόλυτος “θεός” του μπάσκετ, Μάικλ Τζόρνταν, ελάχιστες φορές μπορούσε να σταματηθεί από κάποιον αντίπαλο. Ειδικά όταν έπαιζε τελικούς με τους Μπουλς ήταν πιο παθιασμένος απ’ότι σε όλη την σεζόν. Άλλωστε αποτελούσε το απόλυτο βαρόμετρο και τον κύριο λόγο που η ομάδα του Σικάγο κατέκτησε 6 τίτλους. Και όμως ο τίτλος του 1997 θα μπορούσε να είχε χαθεί από μια πίτσα…\n\nΉταν Ιούνιος του 1997 και 2 μέρες πριν διεξαχθεί ο 5ος τελικός μεταξύ Μπουλς και Τζαζ, με την σειρά να βρίσκεται στο 2-2 και τον πέμπτο αγώνα να γίνεται στην έδρα των τελευταίων (Delta Center). Η αποστολή των Μπουλς βρισκόταν σ’ένα ξενοδοχείο στην Γιούτα. Κάποια στιγμή τον Τζόρνταν τον έπιασε πείνα και, καθώς η ώρα ήταν περασμένη και το room-service δεν λειτουργούσε, αποφάσισε, παρουσία του γυμναστή της ομάδας Tim Grover και κάποιων άλλων παικτών που βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο να παραγγείλει πίτσα. Ο Grover, όπως ο ίδιος δήλωσε, “είχε κακό προαίσθημα γι’αυτήν την παραγγελία” μιας και τότε δεν υπήρχαν στην Γιούτα πολλά ξενοδοχεία και όλοι ήξεραν που έμενε η αποστολή των Μπουλς”. Τελικά η πίτσα ήρθε και έφαγε μόνο ο Τζόρνταν. Λίγες ώρες μετά όμως, αισθανόμενος έντονη αδιαθεσία, κάλεσε τον γυμναστή και τον γιατρό στο δωμάτιο του. Η διάγνωση ήταν δηλητηρίαση….\n\nΤις επόμενες 2 μέρες, ο Τζόρνταν δεν πήγε καν στις προπονήσεις και γενικά ήταν σε χάλια κατάσταση. Οι γιατροί του είχαν πει να μείνει στο κρεβάτι αλλά την μέρα του αγώνα αισθάνθηκε ότι δεν μπορούσε ν’αφήσει την ομάδα μόνη της. Έβαλε την φόρμα και ακολούθησε την αποστολή στο γήπεδο.Στην πρώτη περίοδο ήταν σχεδόν άφαντος, στην δεύτερη ανέκαμψε πετυχαίνοντας 17 πόντους και όταν τελείωσε πήγε στα αποδυτήρια με την βοήθεια ανθρώπων τις ομάδας, οι οποίοι του έδιναν υγρά και του έβαζαν κρύες πετσέτες στο κεφάλι για να μην αφυδατωθεί. Το πρόβλημα όμως ήταν σοβαρό και ήταν πολύ δύσκολη η κατάσταση…\n\nΣτην τρίτη περίοδο ο Τζόρνταν ξεκίνησε νωθρά αλλά όταν οι Τζαζ προηγήθηκαν με 77-69, έτρεξε ένα σχεδόν δικό του 10-0 και έβαλε τους Μπουλς μπροστά. Τελικά ο μεγάλος Τζόρνταν τα κατάφερε ξανά. Βάζοντας τους 15 από τους 23 πόντους της ομάδας του στην 4η περίοδο και κάνοντας με δικό του καλάθι το 88-85 λίγο πριν το τέλος, οι Μπουλς νίκησαν με 90-88 κι έκαναν το 3-2 στη σειρά, παίρνοντας τελικά τον τίτλο στην έδρα τους. Ο Τζόρνταν εκείνη τη βραδιά σταμάτησε στους 38 πόντους(!) και το παιχνίδι έμεινε στην ιστορία ως “The Flu Game” και η σκηνή που ο Τζόρνταν, στο τέλος του αγώνα, πάει προς τα αποδυτήρια υποβασταζόμενος από τον Πίπεν έμεινε στην ιστορία…\n\nΜετά το ματς ο ίδιος δήλωσε ότι “αν είχε χάσει θα ένιωθε συντετριμμένος” και χαρακτήρισε το ματς ως “μάχη με τον εαυτό του”. Από την μεριά του, ο προπονητής των Μπουλς, Φιλ Τζάκσον αποθέωσε τον Τζόρνταν λέγοντας ότι “βάσει συγκυριών ήταν το κορυφαίο ματς στην ιστορία του και μια ηρωική προσπάθεια που απογείωσε ακόμα πιο ψηλά τον θρύλο του”. Ο Air Τζόρνταν ήταν και πάλι νικητής…\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=YIzrYcgfOH4#t=90\n\nΣτιγμιότυπα του Αγώνα:\nhttps://www.youtube.com/watch?v=2os-hfXSUlA

NBA 2014-15. Ξεκινάει το θέαμα… (Part I – Δύση)

NBA 2014-15. Ξεκινάει το θέαμα… (Part I - Δύση)

​Ο μαγικός κόσμος του NBA ανοίγει ξανά τις πόρτες του! Οι πρωταθλητές San Antonio Spurs ξεκινάνε ως φαβορί για το repeat, όμως φέτος, το πράγματα δεν φαντάζουν τόσο εύκολα για το ποιες ομάδες θα αναμετρηθούν για το δαχτυλίδι. Ποιες λοιπόν είναι οι ομάδες που μπορούν να φτάσουν στους τελικούς κάθε περιφέρειας; Ποιες μπορούν να αποτελέσουν έκπληξη και ποιες πιθανόν να απογοητεύσουν;\n\n​Από τη Δυτική περιφέρεια, οι San Antonio Spurs δεν προέβησαν ως συνήθως σε πολλές αλλαγές και με τους γνωστούς “Big Three” Parker, Ginobili και Duncan θα προσπαθήσουν να επαναλάβουν τον περσινό τους θρίαμβο. Οι Leonard και Green θα δώσουν την απαραίτητη ταχύτητα και αμυντική σταθερότητα στη περιφέρεια ενώ ο Boris Diaw θα λειτουργήσει και πάλι ως post playmaker. Οι Spitter και Mills συμπληρώνουν τον κορμό αυτής της ομάδας – μοντέλο του κορυφαίου coach Popovich, του οποίου το αγωνιστικό πλάνο δεν θα αλλάξει ούτε φέτος, αφού στα 38 του, ο απίστευτος Tim Duncan συνεχίζει να αγωνίζεται στο κορυφαίο επίπεδο.\n\nΠοια ομάδα θ’ ακολουθήσει τους πρωταθλητές στον τελικό της Δύσης; Η απάντηση δεν είναι εύκολη καθώς τρεις τουλάχιστον ομάδες θα μπορούσαν να βρεθούν στη θέση αυτή. Oι Oklahoma City Thunder, των Durant (MVP της περσινής σεζόν) και Westbrook, αξίζουν τον τίτλο σύμφωνα με πολλούς, οι Houston Rockets των Harden, Howard και του δικού μας Κώστα Παπανικολάου ή οι LA Clippers των παραγωγών θεάματος Paul, Griffin και D. Jordan; Εάν μπορούσαμε να επιλέξουμε βάσει πιθανοτήτων και μόνο, θα επιλέγαμε τους Thunder. Επειδή όμως οι τελευταίες δεν παίζουν μπάσκετ, τα πράγματα ίσως είναι λίγο διαφορετικά. Αν δούμε την ιστορία των playoff περισσότερο προχώρησαν οι ομάδες με ενέργεια, ικανό προπονητή και ανοιχτό rotation. Παράδειγμα η αναπάντεχες για πολλούς πορείες των Blazers και Warriors, ομάδες που έφτασαν στους ημιτελικούς της Δύσης του 2013 και 2014 αντίστοιχα.\n\n​Προσωπική μας εκτίμηση είναι ότι το ζευγάρι στους τελικούς της Δύσης θα είναι Spurs – Clippers με πλεονέκτημα έδρας των πρώτων. Οι Clippers έχουν την τύχη να διαθέτουν ένα από τα τρία κορυφαία playmaker του πρωταθλήματος (Chris Paul) και ένα πολύ δυνατό και αλληλοσυμπληρούμενο ζευγάρι ψηλών (Blake Griffin, DeAndre Jordan). Ακόμη και οι ηλικίες των σταρ αυτής της ομάδας φαντάζουν ιδανικές (29-25-26). Πολύτιμες λύσεις θα δώσει ως συνήθως ο Crawford ενώ δυνατό χαρτί αποτελεί και ο coach Doc Rivers (πρωταθλητής με τους Celtics το 2008).\n\nhttp://www.youtube.com/watch?v=u9jJSbdSC2A\nhttp://www.youtube.com/watch?v=K0RjRHnrDWE\nhttp://www.youtube.com/watch?v=bDAlNYMsnLI\nhttp://www.youtube.com/watch?v=4Qeq4segELc\nhttp://www.youtube.com/watch?v=WcSeBuS9Iao

McDonald’s Open. Όταν η FIBA συναντούσε το NBA!

McDonald's Open. Όταν η FIBA συναντούσε το NBA!

Οι συναντήσεις ομάδων του NBA με αντίστοιχες της Ευρώπης είχαν πάντα ενδιαφέρον όσον αφορά τα σχόλια που ακολουθούσαν του τύπου περί του πόσο κοντά έχει έρθει η Ευρώπη στο ΝΒΑ και ποιοί παίκτες από την Ευρώπη είναι ικανοί να παίξουν σ’αυτό.\n\nΤο NBA EUROPE LIVE TOUR (περιοδεία ομάδων του ΝΒΑ στην Ευρώπη), που διοργανώνεται τα τελευταία χρόνια, μας δείχνει ότι οι ομάδες της Ευρώπης μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια περισσότερο από κάθε άλλη φορά αυτές του ΝΒΑ και κάποιες φορές να τις νικήσουν. Έστω και αν οι τελευταίες υστερούν σε προετοιμασία, η αξία των νικών αυτών δεν μειώνεται αν λάβουμε υπόψιν μας τους αγώνες των McDonald’s Open…\n\nΤο McDonald’s Open, όπως λεγόταν λόγω του χορηγού, την ομώνυμη εταιρία φαστ-φουντ, ξεκίνησε το 1987 και διεξήχθη τελευταία φορά το 1999 μετά από 9 διοργανώσεις. Σε σύγκριση με το NBA EUROPE LIVE TOUR είχε πιο επίσημο χαρακτήρα με την μορφή τουρνουά σε σύστημα νοκ-άουτ αγώνων.\n\nΣυμμετείχε συνήθως μια ομάδα από το ΝΒΑ (σχεδόν πάντα ο πρωταθλητής), κάποιες εμπορικές ομάδες της Ευρώπης, κάποιες της Λατινικής Αμερικής και στις δύο πρώτες διοργανώσεις συμμετείχαν 2 εθνικές ομάδες (ΕΣΣΔ και Γιουγκοσλαβία). Οι ομάδες του ΝΒΑ κατέκτησαν όλα τα τουρνουά αήττητες και απειλήθηκαν πολύ λίγες φορές (ο τελικός του 1991 ανάμεσα στους Λέϊκερς του Μάτζικ και την Μπανταλόνα του Βιγιακάμπα ήταν μια από αυτές).\n\nΑν και δεν ήταν σε φουλ φόρμα οι διαφορές ήταν εμφανείς, κάτι που όμως ισοσκελιζόταν κάπως από το γεγονός ότι οι κανονισμοί ήταν του ΝΒΑ (π.χ τέσσερα 12λεπτα, 24″ επίθεση και 7.25μ. ή 6,75μ. το τρίποντο).\n\nΝα σημειωθεί ότι μετά τον θάνατο του μεγάλου Ντράζεν Πέτροβιτς (1993), καθιερώθηκε το “Drazen Petrovic Trophy” ως το βραβείο για τον πολυτιμότερο παίκτη του τουρνουά. (η εικόνα του Τζόρνταν να το κρατάει στα χέρια του μετά το τέλος του αγώνα Chicago Bulls-Ολυμπιακός, στην μοναδική συμμετοχή ελληνικής ομάδας, είναι από τις εικόνες που έμειναν στο πάνθεον αυτού του θεσμού)\n\nΠαρά την εμπορικότητα του θεσμού όμως, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας οδήγησε στην σταδιακή απαξίωσή του και τελικά οδήγησε στην κατάργησή του το 1999. Στην χώρα μας δεν διεξήχθη ποτέ, καθώς τότε δεν υπήρχαν πολλά καταστήματα McDonald’s στην Ελλάδα και έτσι δεν θα είχε απήχηση η διαφήμιση του χορηγού.\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=LLuASIeEgTc\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=GxiaQwRfH5M\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=GWF9yTwrHKs

Ο “μαγικός” αριθμός 24 που έσωσε το NBA…

Ο "μαγικός" αριθμός 24 που έσωσε το NBA...

Ο μαγικός κόσμος του NBA ανέκαθεν αποτελούσε το όνειρο κάθε μπασκετμπολίστα. Η εμπειρία και μόνο να βρεθεί κάποιος στο κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου είναι πιο σημαντική ίσως και από την κατάκτηση κάποιου τίτλου στην Ευρώπη ή κάποια ατομική διάκριση. Κι όμως ακόμα και το ΝΒΑ ,πολλά χρόνια πριν, κινδύνευσε να εξαφανιστεί και να υπάρχει σήμερα ως μακρινή ανάμνηση..\n\nΟ λόγος δεν ήταν ούτε οικονομικός ,ούτε είχε να κάνει με έλλειψη πρώτων υλών( γήπεδα ,προπονητήρια κοκ). Ήταν πολύ πιο απλός και αφορούσε τον χρόνο επίθεσης που είχε κάθε ομάδα στην διάθεση της.\n\nΓια πόσο χρόνο μιλάμε όμως όταν στην δεκαετία του 50 κάθε ομάδα που έκανε επίθεση δεν είχε περιορισμό στο πόσο θα κρατούσε την μπάλα και ,πολύ απλά,η επίθεσή της τελείωνε μόνο αν έκλεβε την μπάλα η αντίπαλη ομάδα. Κάτι τέτοιο συνέβη στις 22 Νοεμβρίου 1950 ,όταν οι Λέικερς αντιμετώπισαν τους Φορτ Γουέιν Πίστονς.\n\nΟι τελευταίοι, όντας απόλυτο αουτσάιντερ, ακολούθησαν την τακτική του ”κλεφτοπόλεμου” κρατώντας την μπάλα στην κατοχή τους όσο το δυνατόν περισσότερο ,ώστε οι Λέικερς να μην μπορούν να σκοράρουν!!! Τελικό σκορ 19-18(!) υπέρ των Πίστονς.\n\nΟι παράγοντες του ΝΒΑ όμως ήξεραν ότι με τέτοια ματς, το ΝΒΑ δεν θα υπήρχε στο μέλλον ούτε σαν ιδέα. Οι θεατές ολοένα και άδειαζαν τα γήπεδα ενώ και οι ομάδες σταδιακά αποχωρούσαν. Κάποιες αλλαγές απόγνωσης (επέκταση της ρακέτας από το 1.80 στα 3.60 μέτρα) δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Στο τέλος της σεζόν 1953-54 είχαν μείνει στο ΝΒΑ μόνο 9 ομάδες.\n\nΟ πρόεδρος της μιας εξ αυτών , ο Ντάνι Μπιάζον( πρόεδρος των σημερινών 76ers ,τότε Σίρακιουζ Νάσιοναλς) έμελλε να γίνει ο σωτήρας του αθλήματος με μια πολύ έξυπνη μαθηματική σκέψη. Υπολόγισε ότι σε κάθε αγώνα γίνονται συνολικά περίπου 120 σουτ (60 από κάθε ομάδα). Η διάρκεια ενός αγώνα ήταν 48 λεπτά δηλαδή 2880 δευτερόλεπτα. Μ’αυτό το σκεπτικό διαίρεσε τα 2880 δευτερόλεπτα με τα 120 σουτ και κατέληξε στον ”σωτήριο” αριθμό 24 που θα αποτελούσε το νούμερο των δευτερολέπτων μιας επίθεσης.\n\nΗ παρακάτω σκέψη εφαρμόστηκε στο ΝΒΑ ,στις 30 Οκτωβρίου 1954 στον αγώνα Μπόστον Σέλτικς-Ρότσεστερ Ρόγιαλς(σημερινοί Σακραμέντο Κινγκς). Το τελικό σκορ ήταν 98-95 υπέρ των τελευταίων. Μέχρι και το 1959 όλες οι ομάδες είχαν φτάσει τον μέσο όρο τους πάνω από 100 πόντους. Ο Μπιαζόν και η ιδέα του είχαν σώσει οριστικά το ΝΒΑ…\n\n 

Λεμπρόν. Εκτός από μεγάλος αστέρας, είναι και χαζομπαμπάς

Ο Λεμπρόν Τζέιμς δεν είναι μόνο μεγάλος αστέρας του NBA ή ο, κατά πολλούς, καλύτερος παίχτης στον κόσμο, είναι κι ένας πατέρας που παρακολουθεί στενά το γιο του και τον συμβουλεύει στα πρώτα του βήματα στο μπάσκετ. Ο μικρός συμμετέχει και δοκιμάζεται στο AAU tournament αυτές τις μέρες με τον Λεμπρόν δίπλα του να του δίνει συμβουλές και να πωρώνεται και να ζητωκραυγάζει την κάθε του κίνηση.

\n

Το μήλο κάτω απ’τη μηλιά; Πολύ πιθανόν. Αφού ο μικρός δεν τα πήγε καθόλου άσχημα σκοράροντας 11 πόντους στη νίκη της ομάδας του Miami City Ballers ενάντια στους Mississipi DMG με 51-46 για το Εθνικό Πρωτάθλημα Τετάρτης Δημοτικού(AAU Fourth Grade National Championship), μεταξύ των οποίων και κάποιους πολύ κρίσιμους.

\n

Απολαύστε το βίντεο:
\nhttps://www.youtube.com/watch?v=wQKf79kEJ5w

Η μέρα που ο Κόμπι γελάει και οι Χόρνετς θέλουν να ξεχάσουν!

1 Ιουλίου 1996 και τα ντραφτ του NBA έχουν μόλις ολοκληρωθεί. Τη 13η επιλογή έχουν οι Σάρλοτ Χόρνετς και ο παίχτης που έχει την τιμητική είναι ένας νεαρός με όνομα Κόμπι Μπράιαντ(…). Αμέσως μετά τα ντραφτ,ο περιχαρής 17χρονος για την επιλογή του, ακούει τους Χόρνετς να του λένε πως δε βρίσκουν χρήση γι’αυτόν και πως θα επιδιώξουν ανταλλαγή. Πράγματι, σε λιγότερο από μια εβδομάδα γίνεται η συμφωνία με τους Λος Αντζελες Λέικερς και ο Κόμπι ανταλλάσσεται με τον Βλάντε Ντίβατς. Ο νεαρός Κόμπε τον οποίο οι Χόρνετς δεν ήξεραν πως να αξιοποιήσουν, έκατσε μέχρι σήμερα 18 χρόνια στους Λέικερς, κέρδισε 5 πρωταθλήματα, 1 φορά MVP σεζόν, 2 φορές MVP τελικών, 16 φορές στο All-Star Game και πολλά ρεκόρ, μεταξύ άλλων και 4ος σκόρερ στην ιστορία του NBA !!!\n\nΟ Κόμπι, ανήμερα, θέλησε να τους τρολάρει λίγο γράφοντας στο twitter: “On this day 18yrs ago the hornets told me right after they drafted me that they had no use for me and were going to trade me” (“Σαν σήμερα, πριν 18 χρόνια, οι Χόρνετς μου είπαν αφού με έκαναν ντραφτ ότι δε βρίσκουν χρήση για μένα και πως θα με αντάλλαζαν”)\n\nΕμείς θα κρατήσουμε 4 λέξεις. “no use for me”… (δε βρίσκουν χρήση για μένα)\n\nΘαυμάστε εδώ τις 10 ίσως καλύτερες φάσεις της καριέρας του:\nhttp://www.youtube.com/watch?v=jhyANGHDDH8\n \nΚι αν έχετε διάθεση, δείτε εδώ τις 150 καλύτερες φάσεις της καριέρας του Κόμπι:\nhttp://www.youtube.com/watch?v=TZfJJwsRaiE\n\nΚι εδώ τους 81 πόντους που σημείωσε στον αγώνα ενάντια στους Τορόντο Ράπτορς, στις 22/1/2006:\nhttp://www.youtube.com/watch?v=FeXZY4eVLlo

Όταν ο “θεός” Μάικλ Τζόρνταν δάκρυσε…

Το 1996, στους τελικούς του NBA αναμετρήθηκαν οι φοβεροί Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν (εκείνη την χρονιά έκαναν ρεκόρ νικών με 72-10(!) στη κανονική σεζόν) με τους Σηάτλ Σουπερσόνικς του Σων Κεμπ. Η σειρά κρίθηκε, μετά από 6 αγώνες, υπέρ των Μπουλς, οι οποίοι επικράτησαν με 4-2 νίκες και πήραν το πρώτο πρωτάθλημα από τη στιγμή που ο Τζόρνταν επέστρεψε (είχε αποσυρθεί προσωρινά το 1993 λόγω του θανάτου του πατέρα του από ληστές, θέλοντας να ασχοληθεί επαγγελματικά με το μπέιζμπολ και να εκπληρώσει έτσι την επιθυμία που είχε ο συγχωρεμένος να τον δει σε αυτό το σπορ).\n\nΗ μέρα του 6ου τελικού που έγινε στο Σικάγο, συνέπεσε με τη μέρα “γιορτής του πατέρα”. Αυτό φόρτισε συναισθηματικά τον Μάικλ Τζόρνταν, ο οποίος, με το που τελείωσε το ματς, έπεσε στο έδαφος και ξέσπασε σε κλάματα αφού θυμήθηκε τον συγχωρεμένο γονέα του. Στη συνέχεια πήγε στα αποδυτήρια όπου συνέχισε αυτήν την προσωπική του στιγμή με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, έχοντας τη μπάλα του τελικού αγκαλιά. Ήταν μια από τις πιο έντονες στιγμές στην ιστορία του NBA και σίγουρα η πιο δυνατή για τον “θεό” του μπάσκετ…!!\n\nhttps://www.youtube.com/watch?v=GG5xXWHyq9g

Φιλοξενούμενοι στο ίδιο τους το σπίτι….

https://www.youtube.com/watch?v=-vCn-eXCu1o\n\nΤο 1993 τέθηκαν αντιμέτωποι στους τελικούς του ΝΒΑ οι φοβεροί Σικάγο Μπουλς του Τζόρνταν με τους Φοίνιξ Σανς του Μπάρκλευ. Οι ”ταύροι”, με τον Τζόρνταν ”σεληνιασμένο’,’ και μετά από 6 φοβερούς αγώνες (π.χ. το 3ο παιχνίδι κρίθηκε σε 3 παρατάσεις ενώ το 6ο από σουτ σχεδόν στη λήξη του αγώνα) επικράτησαν με 4-2 νίκες (με μειονέκτημα έδρας) και κατέκτησαν το πρώτο ”three-peat” της ιστορίας τους (3 σερί πρωταθλήματα). To αξιοσημείωτο της σειράς ήταν ότι στα 5 από τα 6 παιχνίδια νίκησε ο φιλοξενούμενος. Ήταν και μια ”απάντηση” του Τζόρνταν στην κριτική επιτροπή του ΝΒΑ, η οποία είχε δώσει τον τίτλο του MVP στον Μπάρκλευ. Οι Μπουλς πήραν τα 2 πρώτα παιχνίδια στο Φοίνιξ, απάντησαν οι Σανς με 2 νίκες σε 3 παιχνίδια στο Σικάγο και στο 6ο παιχνίδι πήραν τον τίτλο οι Μπουλς πάλι μέσα στο Φοίνιξ με τρίποντο του Τζον Πάξον στην εκπνοή.\n\n \n\nΔείτε παρακάτω τα τελευταία 14″ του 6ου παιχνιδιού Φοίνιξ-Σικάγο και το τρίποντο του Τζον Πάξον που έδωσε τον 3ο συνεχόμενο τίτλο στους Μπουλς:\n\n

Όταν ο ”γιός του διαβόλου” πήγε στο παράδεισο….

https://www.youtube.com/watch?v=R-Cx3M57utw\n\nΠριν από 21 χρόνια(7 Ιουνίου 1993) έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 29 χρονών ο ”Μότσαρτ” του ευρωπαϊκού μπάσκετ Ντράζεν Πέτροβιτς. Η γλιστερή άσφαλτος του Ντένκενντορφ της Γερμανίας έμελλε να στείλει στον ουρανό μια από τις μεγαλύτερες μπασκετικές μορφές της Ευρώπης και τον πρώτο Ευρωπαίο παίκτη που αγωνίστηκε στο ΝΒΑ. Προσωπικότητα που λάτρευες να μισείς καθώς ο, πολλές φορές, προκλητικός χαρακτήρας του συνοδευόταν από ένα τεράστιο μπασκετικό ταλέντο στο οποίο ο καθένας υποκλινόταν.Αγωνίστηκε στις: Σιμπένκα(Κροατία), Τσιμπόνα(Κροατία) και Ρεάλ(Ισπανία), ενώ διέπρεψε στο ΝΒΑ με τις φανέλες των New Jersey Nets και Portland Trail Blazers. Λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή υπήρχε φημολογία ότι ήταν έτοιμος να υπογράψει στον Παναθηναϊκό. Με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας κατέκτησε τα πάντα(Ευρωπαϊκό 1989 1991, Παγκόσμιο 1990, αργυρό στους Ολυμπιακούς της Σεούλ 1988). Στο βίντεο βλέπουμε την ιστορική μονομαχία του με τον Οσκάρ Σμιντ (ιερό τέρας του βραζιλιάνικου μπάσκετ) στο τελικό του Κυπελλούχων ανάμεσα στη Ρεάλ και τη Σναϊτέρο το 1989 στο ΣΕΦ. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη φράση του μεγαλύτερου μπασκετμπολίστα όλων των εποχών Μάικλ Τζόρνταν: ”o Ντράζεν ήταν ο μόνος που με κοίταζε στα μάτια χωρίς να φοβάται”…

Συγχαρητήρια στον Γιάννη Αντετοκούνμπο που επιλέχθηκε στη 2η καλύτερη 5άδα των Rookies του NBA

Συγχαρητήρια στο Γιάννη Αντετοκούνμπο που επιλέχθηκε στη 2η καλύτερη 5άδα των Rookies του NBA\n\nΟ Γιάννης Αντετοκούνμπο επιλέχθηκε στη 2η πεντάδα των rookies του NBA και μας έκανε όλους τους Έλληνες περήφανους !\n\nΠολλά μπράβο! Και του χρόνου ακόμα καλύτερος !\n\nΑναλυτικά οι 2 πεντάδες:\n\n2013-14 All-Rookie First Team\nPlayer | Team | First (2 points) | Second (1 point) | Total points\nMichael Carter-Williams | Sixers | 125 | 250 total\nVictor Oladipo | Magic | 124 | — | 248 total\nTrey Burke | Jazz | 108 | 14 | 230 total\nMason Plumlee | Nets | 95 | 24 | 214 total\nTim Hardaway Jr. | Knicks | 87 | 30 | 204 total\n\n2013-14 All-Rookie Second Team\nPlayer | Team | First (2 points) | Second (1 point) | Total points\nKelly Olynyk | Celtics | 19 | 81 | 119 total\nGiannis Antetokounmpo | Bucks | 15 | 86 | 116 total\nGorgui Dieng | Timberwolves | 21 | 54 | 96 total\nCody Zeller | Hornets | 3 | 61 | 67 total\nSteven Adams | Thunder | 9 | 47 | 65 total\n\n(πηγή: nba.com)\n\n 

Ουτε 1 ουτε 2 αλλά 7 και υπέροχα τα τρίποντα του Danny Green των San Antonio Spurs στο 2o παιχνίδι της σειράς των ημιτελικών της Δύσης

http://youtu.be/IAAdnchFrCQ\n\nΜπορεί να μην είναι η πρώτη φορά που ο Green βομβαρδίζει έτσι την αντίπαλη ρακέτα όπως στα περσινά playoffs κ μάλιστα με κόντρα τους Μαϊάμι αλλά χθες χάρις σ’ αυτόν έφτασαν στην ισοπεδωτική νίκη με 35 πόντους κόντρα στους Οκλαχόμα κάνοντας το 2-0 σερί στις νίκες εκμεταλλευόμενοι πλήρως το πλεονέκτημα έδρας τους.

Buzzer-Beater μόλις 0,1″ πριν τη λήξη, μ’ένα άγγιγμα !

https://www.youtube.com/watch?v=GSGSLoVKGbg\n\nΜε κίνηση που θύμισε Volleyball, ο Nick Collison πετυχαίνει ένα απίστευτα γρήγορο καλάθι για τους Oklahoma City Thunder με το χρονόμετρο μόλις στα 0,1″ πριν τη λήξη !!